Πώς εξηγείται η συμπεριφορά των τριάκοντα τυράννωνς; Μία άλλη πρόταση ερμηνευτικής διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών α΄λυκείου.

 

Πώς εξηγείται η συμπεριφορά των τριάκοντα τυράννων; Μία άλλη πρόταση ερμηνευτικής διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών α΄λυκείου.

Αναμφίβολα στα Ελληνικά του ο Ξενοφώντας μας δίνει ανάγλυφη την εικόνα και τα πεπραγμένα στην Αθήνα του τέλους του Πελοποννησιακού πολέμου. Συμβαίνουν σημαντικές πολιτικές αλλαγές οι οποίες λόγω της  έκβασης του Πελοποννησιακού πολέμου οδηγούν στην επιβολή στην Αθήνα του καθεστώτος των τριάκοντα τυράννων. Κυρίαρχος των τριάκοντα τυράννων ήταν ο Κριτίας. Αναλύοντας την προσωπικότητα και τις πράξεις του Κριτία, μπορούμε να οδηγηθούμε σε κάποια συμπεράσματα, εμβαθύνοντας στην προσωπικότητα του Κριτία μπορούμε να οδηγηθούμε σε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα.

Ας ξεκινήσουμε από το σύντομο βιογραφικό του Κριτία: το πιο σημαντικό στοιχείο της ζωής του αρχηγού των τριάκοντα τυράννων είναι το ότι υπήρξε μαθητής του Σωκράτους. Σε καθαρά ιστορική βάση ας μην λησμονούμε ότι ολίγον μετά το θάνατο του Κριτία (403) ο δάσκαλός του εξαναγκάσθηκε και ήπιε το κώνειο (399). Το ερώτημα είναι το εξής: είναι παράλληλοι οι βίοι μαθητού και δασκάλου; Οι κοντινοί χρονολογικά θάνατοί τους συνδέονται με βαθυτέρους ιδεολογικούς ή αξιολογικούς λόγους;

Ο Σωκράτης επέφερε τη διάλυση της πόλεως- κράτους: Ό,τι έκανε ο Πελοποννησιακός πόλεμος στα πεδία των μαχών (εξασθένησε τις πόλεις-κράτη, μετά μάλιστα τις αναλύσεις των Κράστλ και Ντέλεζ μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν το τέλος των φιλοδοξιών του Περικλέους οι Έλληνες να αποκτήσουν ένα ενιαίο κράτο) το έπραξε ο Σωκράτης στα συμπόσια και στην Αθηναϊκή αγορά μέσα από τις φιλοσοφικές εκμαιεύσεις του. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος διέλυσε πολιτικά τις πόλεις-κράτη, απέδειξε ότι δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει μία Πανελλήνια κρατική οντόττηα, ο Μέγας Αλέξανδρος θα καταφέρει όχι το Πανελλήνιο αλλά το οικουμενικό του κράτος. Στην Ελλάδα συνεχώς και έπειτα από τον Αλέξανδρο συνεχίσθηκαν οι εμφύλιες διαμάχες.

Ο Σωκράτης διέλυσε εννοιακά τις πόλεις-κράτη. Έφερε στην επιφάνεια τον άνθρωπο όχι ώς πολίτη αλλά ώς νοήμον υποκείμενο: ο Σωκρατικός άνθρωπος (διάλογοι όπως ο Φίληβος (περί ηθικής σημαντικός) , ο Φαίδων (η φιλοσοφία ώς μελέτη θανάτου) ) αποδεικνύουν ότι ο Σωκράτης πρώτα ήταν σκεπτόμενο υποκείμενο και έπειτα Αθηναίος πολίτης. Εξάλλου αυτό το οποίο αναφέρει ο Νίτσε στην «γένεση της τρσαγωδίας» είναι σημαντικό, το πρότυπο του Σωκράτους, εμφανισισκά, ήταν τελείως αντισυμβατικό εάν σκεφθούμε το πρότυπο του σωματικού κάλλους που συνόδευε τους Αθηναίους ( όπως εντυπωσιακά αποτυπώθηκε στα αγάλματα): ο Σωκράτης υπερέβη φιλοσοφικώς τα όρια της πόλεως-κράτους αντικαθιστώντας τη σημαντικότητα του ανθρώπου-πολίτου με τον άνθρωπο ώς υποκείμενο αυτογνωσίας και βαθείας εσωτερικής γνώσης. Ο Σωκράτης υποτίμησε τους Αθηναίους στο ότι ο Άνθρωπος πρώτα είναι γνωρίζον υποκείμενο, πρώτα είναι εκόντος καλός ώς γνώση και έπειτα επειδή το λένε οι νόμοι των Αθηνών.

Διδάσκοντας τα Αρχαία Ελληνικά από το πρωτότυπο, στην Α΄γυμνασίου.

 

Διδάσκοντας αρχαία Ελληνικά από το πρωτότυπο στην Α΄γυμνασίου.

1.Ενότητα 2.

Η εκπαίδευση των παιδιών στην αρχαία Αθήνα.

Προσέχουμε πρίν ξεκινήσουμε την ανάλυση του κειμένου, να το εντάξουμε στον πολιτειακό κορμό της εποχής του. Ο Πλατωνικός Πρωταγόρας εγράφη κατά τα έτη του θανάτου του Σωκράτους, άρα όσα λέγει ο διάλογος υπακούουν στο υφιστάμενο πολιτειακό κράτος των Αθηνών το οποίο λόγω της νοησιοκρατικής φιλοσοφίας είχε αναγάγει το Νού κυρίαρχο μέγεθος ανθρώπινης εξέλιξης και ενδελεχείας. Ο Αθηναίος, από τα χρόνια ακόμη του Αναξαγόρα, είχε εντρυφήσει στην νοητική μελέτη και εξέλιξη μέσα από τις ιδέες του καλού και του ωραίου, τα οποία είναι πνευματικά μεγέθη διότι γνωρίζονται. Ο άνθρωπος γνωρίζει το αγαθό μέσω των αρετών της αρμονίας, της ισορροπίας, της σοφίας, της δικαιοσύνης, της σωφροσύνης. Το νοητικό σύστημα του Αναξαγόρα το οποίο συνέχισε ο Πλάτων στηρίχθηκε στη μεταφορά του φυσικού αρμονικού κόσμου στην πολιτεία: η Πολιτεία πρέπει να διαθέτει τις φυσικές αρετές  που παραπάνω είπαμε. Αυτό μέσω της μελέτης, επιμελείας, διδαχής.Ώστε να προέλθει ο καλός και αγαθός Πολίτης.

Άρα το κείμενο είναι μέσον ώστε όλα τα παραπάνω να οδηγήσουν διά της παιδείας των νέων (όπως αναφέρεται στο κείμενο) στην παραγωγή του Νοήμονος Πολίτου σε μία νοησιοκρατική Πολιτεία η οποία κινείται υπό τις επιταγές του Λόγου.

Τα είδη του αναρχισμού στην Αρχαία Ελλάδα.

 

Ο  Όμηρος είναι ο ποιητής των συμπαντικών αρχών: στα έπη του διά των θεών εισάγονται οι αρχές που θεμελιακά σταθερά θα εισαχθούν –ειδικά από τον Πλάτωνα και μετά- στην κοινωνία και στην πολιτεία: δικαιοσύνη, δύναμη, λογική, ισορροπία, σοφία, γνώση, ενημέρωση. Όμως ο Όμηρος γνωρίζει ότι ο κόσμος του είναι μία απλή παραγκούλα μέσα στο Όν για αυτό και γρήγορα θέτει ώς ένα από τα χαρακτηριστικά της Ωραίας Ελένης (της Ωραιότητας) την οργή: ο Αχιλλέας είναι ο πρώτος αναρχικός της Επικής ποιήσεως, είναι αυτός ο οποίος αναδεικνύει ώς Ωραίο το να διαλύει ο άνθρωπος τις αρχές που συγκρατούν την παραγκούλα αυτής της διάστασης και να καθυστερούν την πλημμύρα του Όντος. Ο Αχιλλέας διαλύει κάθε εξουσία, ευτελίζει τον Αγαμέμνονα, δεν παραδέχεται καμμία εξουσία, πεθαίνει νέος, δεν υπολογίζει τίποτε, η οργή του είναι η αναρχική φύση της ωραιότητας, η οποία αντικατοπτρίζει την ικανότητα του ανθρώπου να τα διαλύει όλα με την ο(έ)ργή του και να πορεύεται στο χάος. Ο αναρχισμός του Αχιλλέως δεν κατευθύνεται προς τη γή (όπως ο σημερινός αναρχισμός ο οποίος είναι ένας από τους τρόπους της κρύφιας εξουσίας ώς εξουσία των μαζών) αλλά προς το χάος. Ο Αχιλλέας είναι αναρχικός διότι διαλύει όλες τις πολιτικές αρχές, δεν υπολογίζει τον Βασιλέα όλων (Αγαμέμνονα) και πορεύεται στον εαυτού κόσμο: ας μην ξεχνούμε ότι αυτή η πορεία απεδόθη ώς δικαιοσύνη στην Πλατωνική Πολιτεία.

Ο Οδυσσέας ( ή άλλη πλευρά του Ωραίου, ο Νούς ο οποίος διανοίγει συμπαντικούς δρόμους και ώς Νόστος επιστρέφει στην Πατρίδα είναι ή άλλη πλευρά της Ωραιότητας, η ψυχή (Ελένη) είναι ωραία διότι διά της οργής και του νοός διαλύει το τώρα , κάθε πόλη (Τροία) του τώρα και ανοίγεται στα συμπαντικά παλάτια) είναι επίσης Αναρχικός στην Οδύσσεια: δεν σέβεται κανέναν όποιον προσπαθεί να τον εμποδίσει στην μεγάλη επιστροφή του στην Πατρίδα του. Ενάντια σε κάθε αρχή σεβασμού και υποταγής αρνείται την ησυχία της Καλυψούς, την απάθεια του Ποσειδώνος, τη λήθη των Λωτοφάγων, την ησυχία της Κίρκης, επιστρέφει στην Πατρίδα του όπου και εκεί σκοτώνει όλους τους αριστοκρατικούς πολίτες – άρχοντες οι οποίοι καταχράσθηκαν το βιός του. Άρα ο Ομηρικός αναρχισμός είναι η ατομική διαλυτική αλλά και εποικοδομητική χρήση του Νοός ώστε ο άνθρωπος να φθάσει στον κόσμο του και να δημιουργήσει το αύριο του κίσμου του. Καμμία σχέση με το σημερινό αναρχισμό της αλογίας και της αδολεσχίας. Άρα ο Οδυσσεϊκός αναρχισμός είναι η νοητική συμπαντική απελευθέρωση του ανθρώπου στην Ιθάκη του, προς την Ιθάκη του.

Ο Θερσίτης αντιπροσωπεύει τον α-νόητο και ά-νευρο αναρχισμό ενός ανθρώπου ο οποίος απλά διαφωνεί: ο αναρχισμός του Θερσίτη αμφισβητεί τα πάντα αλλά είναι παθητικός, δεν μπορεί να ανοίξει δρόμους ούτε να αποτελέσει πρότυπο και παράδειγμα για κάθε άνθρωπο ακόλουθο. Σε αντίθεση ο αναρχισμός του Οδυσσέα και του Αχιλλέα είναι οδοί που καλούν σε κουστωδία και ενδελεχή πορεία κάθε νουνεχές όν.

Οι μεταλλάξεις του καπιταλισμού.

 Η δαιμονοποίηση του καπιταλισμού κινείται στα όρια του αστείου. Η αποκοπή του καπιταλισμού από τις θρησκευτικές, κοινωνικές, πολιτιστικές του ρίζες, ομοίως. Ο Ντελέζ και ο Καστοριάδης κατενόησαν ορθώτατα τη φύση του καπιταλισμού, αλλά αδυνατούν να τη συνδέσουν με τις πλήρεις διαστασιακές ρίζες του. Κατανοούν όμως τη μεταμφιεστική του φύση και ότι πρωτεϊκά αλλάζει ο καπιταλισμός προσωπεία ολοκληρώνοντας την ιδέα την μητρική του που είναι η συσσώρευση. Αυτή η ίδια αιτία που συσσώρευσε δυνάμεις στη φύση, στο θεό, που συσσώρευσε τις ιδέες και την ύλη σε πρόσωπα και καπιταλιστές. 

Εάν λοιπόν ιδούμε συνολικά την πορεία πρός τον καπιταλισμό, είναι σαν να βλέπουμε συνολικά την ιστορική πορεία της συσσώρευσης. Ας την προσέξουμε: οι άνθρωποι θεώρησαν ότι τα τέσσαρα ριζώματα του Εμπεδοκλή συναποτελούν τη γή: η συσσώρευση του ύδατος, του αέρος του πυρός και της ύλης είναι δεδομένη. Η συσσώρευση αυτών δημιούργησε τη φύση: ο πρώτος φυσικός καπιταλισμός είναι η φύση: ας προσέξουμε: η συσσώρευση αυτή αποκόπτει τη φύση από την οντολογική της συνέχεια, συγκεντρώνει τα πάντα, και απολυταρχικά κλείνει τον άνθρωπο σε μία φυσική λογική και συνέχεια των πραγμάτων: η συσσώρευση καθιστά τη φύση εξουσιαστικό παράγοντα, ο Ιπποκράτης θα είπει ότι η υγεία του ανθρώπου είναι η φυσική ισορροπία των τεσσάρων στοιχείων εντός του ανθρώπου. Πέραν της φύσεως δεν υπάρχει ζωή, η συσσώρευση εξουσιάζει τους ανθρώπους σε απόλυτο βαθμό. Ως δύναμη, ενέργεια, αρχή, μέση και ενδελέχεια. Όλα κλείνονται μέσα στη φύση. Η συσσώρευση επιδεικνύει τον εξουσιαστικό κόσμο που περικλείει τον άνθρωπο.Οι φυσικές δυνάμεις της συσσώρευσης εξουσιάζουν τα πάντα. Στον κύκλο που κινούνται έχουν αποκλείσει κάθε άλλη οντολογική κίνηση.

Θέμα έκθεσης: Α΄λυκείου: Συμμετέχοντας σε μία ημερίδα την οποία οργανώνει το σχολείο σας με θέμα τη γλώσσα, καλείσθε να συντάξετε μία γραπτή εισήγηση στην οποία θα επισημαίνετε τις αρνητικές συνέπειες από την αδιαφορία πολλών ανθρώπων για τη γλωσσική τους καλλιέργεια και θα προτείνετε τρόπους με τους οποίους θα μπορούσε ένα άτομο να αναπτύξει τις γλωσσικές του δεξιότητες (350-400 λέξεις).

 

Αγαπητές κυρίες/κύριοι

Αγαπητές συμμαθήτριες/ες.

Το θέμα της αποψινής εισήγησής μου έχει να κάνει με ένα φλέγον ζήτημα το οποίο ήδη επηρεάζει αρνητικά τις ζωές όλων. Αναφέρομαι στην παραμέληση από μερίδα των σημερινών ανθρώπων της γλωσσικής καλλιέργειας, φαινόμενο το οποίο το βλέπουμε στην καθημερινότητά μας, αφ΄ής στιγμής οι συνέπειές του είναι πολλές και ποικίλες.

Κατ΄αρχάς η γλώσσα μεταφέρει γνώση και πολιτισμό, ενώνει τους ανθρώπους στο χρόνο, ο άνθρωπος που δεν καλλιεργεί τις δυνατότητες της γλώσσας μένει απομονωμένος στο παρόν, έρμαιο στις ορέξεις όλων όσων θα θελήσουν να τον παρασύρουν ιδεολογικά και να θελήσουν να τον χειραγωγήσουν. Το άτομο το οποίο δεν μελετά, δεν ερευνά, καθίσταται ανενεργό μέσα στην μοναξιά του, δεν κατανοεί τον ιστορικό και πολιτικό του ρόλο, αχρηστεύεται πολιτικά και ηθικά.

Επίσης η γλώσσα είναι αυτή η οποία στην ψηφιακή εποχή, μοιράζει πληροφορίες οι οποίες είναι χρήσιμες. Προκειμένου οι άνθρωποι να συμμετέχουν στα κοινά, να έχουν λόγο, να είναι ενεργοί πολίτες. Άρα ο άνθρωπος που δεν καλλιεργεί τις γλωσσικές ικανότητές του μέσα από ποικίλους τρόπους μελέτης καθίσταται ανενεργός, ακολουθεί τον υπάρχοντα λαϊκισμό, παρασύρεται από επιτηδείους και δεν μπορεί ουσιαστικά να συβάλει στην καλυτέρευση της δικής του ζωής και των άλλων.

Η Ιστορία ώς διδασκαλία αρχών και ιδεών και αξιών.

 

Ετοιμάζοντας τη θεματική Ιστορία: συμβολή στη διδασκαλία της Ιστορίας.

Ένα από τα βασικά μεγέθη, επάνω στα οποία κινούνται οι ανθρώπινες πράξεις και σκέψεις (όλες αυτές οι οποίες καθίστανται δομές, αιτίες, αποτελέσματα, σκοπός, εξέλιξη) είναι ο άξονας του ιστορικού χρόνου. Θα πρέπει να προσεχθεί ότι όλες μα όλες οι ανθρώπινες πράξεις έχουν ένα κοινό ιδεολογικό και αξιακό υπόβαθρο: όλες προέρχονται στηριζόμενες σε κάποια ιδέα, σε κάποια φυσική εκτίμηση, όλες επηρεάζονται από τους άλλους. Μέσα στον κύκλο: Ιδέα, Κόσμος, Άνθρωπος, όλες οι ανθρώπινες κινήσεις προέρχονται από κάποια κοινή Ιδέα, εκτυλίσσονται στον κόσμο χάριν του ανθρώπου.

Είναι σημαντικό λοιπόν να κατανοήσουμε και μέσα από το μάθημα της Ιστορίας (ώς υπόβαθρο σε όλα τα ιστορικά γεγονότα) να διδάξουμε τις κοινές ιδέες και αξίες , τις τροποποιήσεις τους στον άξονα του χρόνου, αυτές που ευρίσκονται πίσω από κάθε ανθρώπινο γεγονός, συμβάν και πράξη.

Διότι αυτές οι κοινές ιδέες και αξίες ανά εποχή και ιστορική ροή , μεταπλάθονται σε :

Ιδέες

Έννοιες

Δομή

Αιτία

Αποτελέσματα

Σκοπός.

Ας προσφέρουμε ένα παράδειγμα:

Διδάσκοντας τους πρώτους πολιτισμούς της ανατολής πρέπει να διακρίνουμε το φόβο του ανθρώπου για το άγνωστο. Μέσα στο σύμπαν ο άνθρωπος προσπαθεί να νοιώσει κάτι κοινό με αυτό που φοβείται: η ιδέα του Θεού, του Ανωτέρου, δεν πρέπει να διδαχθεί μόνον ώς θεός ο οποίος λατρεύεται και του αποδίδονται τιμές. Πρέπει να διδαχθεί ώς ιδέα η οποία συνδέει τον Άνθρωπο με κάτι πέρα από αυτόν. Είτε μεταφυσικώς είτε φυσικώς: Αυτή η ιδέα γεννά την εξουσία της ασφαλείας, το θεό, τον πολιτικό, τον επιστήμονα, τον Ηγεμόνα. Αυτή η ιδια ιδέα όταν ο Άνθρωπος ωρίμασε εξελίχθηκε σε άνακτα-βασιλέα (Μυκηναϊκή εποχή) μετέπειτα σε Ηγέτη (ο Αθηναίος Περικλής) σε Θεάνθρωπο Ιησού ( ο οποίος ενυποστάτως καθοδηγεί τους ανθρώπους). Ώστε η περιοδολόγηση των ιστορικών γεγονότων θα πρέπει να στηρίζεται σε κοινές ιδέες και αξίες οι οποίες μεταβάλλονται μόνον εξωτερικά.

Σημαντικές στιγμής στη  έννοια του ιστορικού χρόνου είναι η:

Μετατροπή της ιδέας σε έννοια και από εκεί σε δομή.

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα: Η ιδέα του Πλάτωνος ότι ο κόσμος των ιδεών είναι ο κόσμος του Αγαθού όπου όλοι θα επιστρέψουμε ώς Ιδέα προβάλλει την κοινότητα. Η προσπάθεια των Αθηναίων να εφαρμόσουν επί της γής αυτή τη μεταφυσική σύλληψη δημιούργησε την Πόλη (Κοινωνία): η ιδέα του κόσμου των ιδεών έφερε την έννοια της κοινωνίας και από εκεί τη δομή της Πόλεως-κράτους: η οποία παγιώνεται στο χρόνο και είναι αδύνατον να κατανοηθεί ανθρώπινη ζωή χωρίς πολιτεία και κοινωνία.

Από αυτήν την άποψη ο μαθητής κατανοεί το ότι όλα είναι ανθρώπινη πνευματική και πραξιακή δημιουργικότητα.  Η οποία γενικά χωρίζεται σε τρία διαστασιακά μέρη:

Ως ακολούθως:

οι περιπέτειες της οριστικής, προστακτικής και υποτακτικής.

 

Οι περιπέτειες της προστακτικής (ανάλυση ενδελεχής όλων των προστακτικών όλων των χρόνων).

1.Oι προστακτικές  των ρημάτων της ενεργητικής φωνής της α’ συζυγίας, όταν τα ρήματα είναι σύνθετα, ανεβάζουν τον τόνο μία συλλαβή, όταν  υπάρξει έκθλιψη επίσης ανεβάζουν τον τόνο μία συλλαβή

Π.χ: λῦε: παράλυε

        ἄγε: πάραγε

(η πρόθεση πρό δεν εκθλίβεται όταν ευρίσκεται σε σύνθετο ρήμα, αλλά δέχεται τον τόνο: π.χπρόαγε.

 

2. Οι προστακτικές των συνθέτων ρημάτων ( και στις δύο συζυγίες) στη μέση φωνή δεν ανεβάζουν τον τόνο:

π.χ: λύου: παραλύου.

 

3.Οι προστακτικές των συνθέτων ρημάτων του β΄αορίστου( και στις δύο συζυγίες)  ,  ανεβάζουν τον τόνο στην ενεργητική φωνή:

Π.χ: βάλε: παράβαλε, ἰδέ: πάριδε, σχές: παράσχες,

ἕς: ἄφες. 

 

4.Οι προστακτικές του β΄αορίστου μέσης φωνής ( και στις δύο συζυγίες) δεν ανεβάζουν τον τόνο τους όταν τα ρήματα είναι σύνθετα: εξαιρούνται οι μονοσύλλαβες προστακτικές όταν είναι σύνθετα τα ρήματα με δισύλλαβες προθέσεις και μόνο: εξαιρείται η προστακτική του ρήματος : αφίεμαι (οὗ). 

 

Π.χ: βαλοῦ: παραβαλοῦ

Μία πρόταση διδασκαλίας της τραγωδίας Ελένης του Ευριπίδου.

 

Μία πρόταση διδασκαλίας της τραγωδίας «Ελένη» του Ευριπίδου.

H Eλένη του Ευριπίδη, εάν αφαιρέσουμε το ποιητικό επικάλυμμά της  προκειμένου να απομείνει η φιλοσοφική ουσία της, αποτελεί διανοητική τομή συγχρόνως και εξέλιξη της νόησης του Ανθρώπου λίγο πρίν διαλυθούν οι πόλεις – κράτη και ξεσπάσει η χαοτική κατάσταση της Ελληνιστικής εποχής.H Eλένη του Ευριπίδη είναι η αντίθετα εννοουμένη Ομηρική Ελένη και αυτό βέβαια μόνον τυχαίο δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί: μία προσεκτική ματιά στην Ελένη του Ευριπίδου θα καταστήσει σαφές το γεγονός  ότι δεν αποτελεί μετεξέλιξη της Ομηρικής Ελένης αλλά ουσιαστικά πλήρη υπέρβασή της: κατ΄αρχάς υπάρχει σημαντική αξιολογική (αισθητική ίσως) μετατόπιση: ο Ευριπίδης δεν ασχολείται με την Ωραία Ελένη αλλά με τη Νοήμονα Ελένη η οποία προσπαθεί να ταξιδεύσει από την άγνοια στη γνώση, από τα φαινόμενα στα νοούμενα, από την άγνοια στη γνώση.

Ο Ποιητής μας είχε προετοιμάσει για αυτό όταν μας έδωσε τα δύο χαρακτηριστικά της Ωραίας Ελένης (αν και όπως είναι γνωστό η Ελένη ουδέποτε εμφανίζεται στην Ιλιάδα εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων): η Ωραιότητα στην Ιλιάδα έχει ώς χαρακτηριστικά τη Νόηση και την μήνιν (οργή): διότι δεν έχει καμμία σχέση με την ομορφιά: άλλη η ομορφιά και άλλη η ωραιότητα: για αυτό εξάλλου αναφέρεται στο σχετικό χωρίο για την Παναγία: η ωραιότητα της παρθενίας σου. Ομορφιά είναι κάτι το σωματικό ενώ η Ωραιότητα αφορά την κατάλληλη χρονική στιγμή οι άνθρωποι να μπορούν να προσφέρουν ό,τι εξελίσσει αυτούς, τους Άλλους και την ιδέα του Καλού και του Ωραιου: Ο Νούς του Οδυσσέως και η ψυχή του Αχιλλέως είναι είναι τα δύο χαρακτηριστικά του Ωραίου, η σκέψη η οποία οδηγεί σε έργα και η οργή η οποία εργάζεται και αυτή μετέπειτα πράξεις: οι Έλληνες φεύγουν από την Τροία έχοντας κατανοήσει την ύπαρξή τους, έχοντας καταλάβει την ουσία της υπάρξεώς τους: θα πρέπει να σκέπτονται και να (ο)εργάζονται μέσα από την αφύπνιση του ωραίου και του νοητού: αυτή είναι και η ανθρώπινη ωραιότητα: η σκέψη και το συναίσθημα.

Τα χρόνια κύλισαν, και σταδιακά –ειδικά στη φιλοσοφική Αθήνα – συνέβη μία πολύ χαρακτηριστική μετατόπιση: ενώ στην Ιλιάδα ανάμεσα στους Θεούς (ως συμπαντικές δυνάμεις) και στους ανθρώπους δεν εντοπίζεται κάποιο άλλο μέγεθος, σταδιακά διά της Φιλοσοφίας (στο κλεινόν άστυ) ανάμεσα σε Θεούς (νοουμένους ώς συμπαντικές δυνάμεις) και στον Άνθρωπο εμφανίζεται, τίθεται το μέγεθος του Νοός: ο Νούς ώς αποθετήριο συμπαντικών και πνευματικών και ηθικών ιδεών και αξιών, εμφανίζεται σε φιλοσόφους όπως ο Αναξαγόρας, σταδιακά μέσα από τους σοφιστές και το Σωκράτη, ο Νούς ολοκληρώνει τόσο πολύ τον άνθρωπο ώστε στην εποχή του Ευριπίδη εμφανίσθηκε ο νοητικά ανεξάρτητος άνθρωπος αυτός ο οποίος δεν είχε ανάγκη θεών (συμπαντικών δυνάμεων) ώς τέτοιους (ενορατικά) αλλά μπορούσε πλέον ως ανεξάρτητη νοητική οντότητα να αυτοδιαχειρισθεί την ανθρώπινη θέση στο σύμπαν, στην Φύση στην Πόλη. Όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά και θα πρέπει να τονισθεί ότι η Ελένη του Ευριπίδη αποτελεί την κορυφαία στιγμή του νοητικού ανεξαρτήτου ανθρώπου ο οποίος θεωρεί ότι μπορεί να εύρη την Αλήθεια ενάντια σε κάθε φαίνεσθαι και να καθορίσει την μετέπειτα γήϊνη πορεία του.

Μία διαφορετική προσέγγιση του μαθήματος της Οδύσσειας.

 

Μία διαφορετική προσέγγιση του μαθήματος της Οδυσσείας.

1.Ο άνθρωπος-υποκείμενο στην Οδύσσεια του Ομήρου.

Η Οδύσσεια του Ομήρου, εάν τουλάχιστον την εξετάσουμε μέσα από ένα καθαρά ανθρωποκεντρικό πρίσμα, θα διαπιστώσουμε ότι εξυπηρετεί μία πολύ συγκεκριμένη υπαρξιακή ανάγκη: Είναι μεσάζουσα ποίηση ανάμεσα στη μυθολογία και στον πραγματικό Άνθρωπο, στον Άνθρωπο ο οποίος θέλει να υπάρξει όχι με ένα μυθολογικό αιθέριο τρόπο, αλλά μέσα από ένα έλλογο συνδυασμό σκέψεως και πράξεως: ο Οδυσσέας σε όλο το Ποίημα της Οδυσσείας, είναι ο πολύτροπος, ο πολύπλαγκτος, ο άνθρωπος ο οποίος σκέφτεται και πράττει σύμφωνα με τα ανθρώπινα δεδομένα και δεξιότητες: ήδη ο Ποιητής μας έχει προετοιμάσει για τον Άνθρωπο Οδυσσέα και την Ανθρωπίνη φύση του. Συνομιλώντας με την Καλυψώ ο Βασιλέας της Ιθάκης είναι απόλυτος: δεν θέλει να ενωθεί με θεούς, είναι άνθρωπος, θέλει να ενωθεί με ανθρώπους, ο Όμηρος μέσα από την αρχή της Ομοιότητας εξελίσσει τον Άνθρωπο σε σχέση με τους Άλλους ανθρώπους, ουσιαστικά (πρίν τα πολιτικά του Αριστοτέλους) είναι ο θεμελιωτής της ανθρωπίνης Πολιτείας και Κοινωνίας.

Άρα η Οδύσσεια μετά τη Μινωϊκή και Μυκηναϊκή εποχή, αποτελεί την πρώτη προσπάθεια του Ανθρώπου να αποκοπεί από την εξάρτηση από τους Θεούς (εννοούμε ως Θεούς τις συμπαντικές δυνάμεις οι οποίες περιβάλλουν τους ανθρώπους) ώστε μέσα από μία έλλογη ιδιότυπη ανεξαρτησία μέσα στο σύμπαν ο Νοήμων Άνθρωπος να δημιουργήσει ό,τι εννοούμε ώς γήϊνο πολιτισμό ιδεών και αξιών. Από το Σύμπαν ο Οδυσσέας επιλέγει (ο έλλογος άνθρωπος) συγκεκριμένες δυνάμεις:

Τη δύναμη (Δίας) (κάτι σαν το Ηρακλείτειο πύρ, ισχυρά βούληση)

Τη σοφία (Αθηνά)

Την πληροφορία (Ερμής, ο οποίος είρει (ενώνει όπως λέγει και το όνομά του) τον ουρανό ώς σκέψη με τη γή ώς πράξη.

Την κίνηση (κάτι σαν το ύδωρ του Θαλή ( ο Ποσειδώνας ώς θεός της θαλάσσης συμβολίζει (επειδή είναι ενάντιος στον Οδυσσέα) ότι ο Άνθρωπος πλέον δεν θέλει το βύθισμα στο χάος του Όλου αλλά να επιπλέει και να κινείται έλλογα δημιουργώντας το νόστο επάνω στη γήϊνη  δημιουργία του). Από αυτή την άποψη άς προσέξουμε ότι όλα γίνονται επάνω στην κίνηση, πλέον ο άνθρωπος κινείται, εξάλλου μην ξεχνούμε ότι το ύδωρ σύμφωνα με το Θαλή κινεί τα πάντα, επίσης ο Πλατωνικός Κρατύλος θεωρεί ότι από το ύδωρ προέρχεται και η δράση ώς λέξη (ετυμολογικά).

Πώς συνέβη η πρωθυπουργοποίηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1955;

 

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στην πρώτη φάση της πολιτικής του σταδιοδρομίας μεγάλο βάρος έδωσε στο ότι δεν ήθελε να τον αντιμετωπίζουν ώς ευνοούμενο του παλατιού, του Βασιλέως Παύλου: Σε αυτή τη χρονική στιγμή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδος, δημιούργησε δική του κυβέρνηση, επειδή ο Βασιλέας Παύλος πήρε δική του πρωτοβουλία αυτός να αναθέσει το σχηματισμό κυβέρνησης στον εκλεκτό του Κωνσταντίνο Καραμανλή. Η κοινοβουλευτική ομάδα του Ελληνικού Συναγερμού ( ο οποίος κυβερνούσε τη χώρα) είχε ώς ηγέτη της τον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Παπάγο, ο οποίος λόγω ανίατης ασθένειας δεν μπορούσε να επιτελέσει τα καθήκοντά του, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν υπουργός της κυβέρνησής του. Σημαντικά στελέχη του Ελληνικού Συναγερμού (Κανελλόπουλος, Στεφανόπουλος) συζητούσαν για αναρχία, για ανάγκη διαδοχής (στην οποία οι ίδιοι θεωρούσαν ότι προηγούντο): ο Βασιλέας όμως Παύλος είχε άλλα σχέδια.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στην κυβέρνηση του Στρατάρχου Αλεξάνδρου Παπάγου ήταν υπουργός Δημοσίων Έργων , όπως ήδη είπαμε παρακολουθούσε διακριτικά την κούρσα διαδοχής. Σε συνάντηση που είχε με το Βασιλέα Παύλο σημείωσε ότι όποια λύση και αν δρομολογηθεί θα πρέπει να υπάρξει μόνον και εφόσον παραιτηθεί ο Παπάγος. Πάντως στο εσωτερικό του κόμματος ήδη ο Κανελλόπουλος άρχισε να χάνει έδαφος σε σχέση με το Στεφανόπουλο, κσνείς όμως δεν περίμενε την πρωτοβουλία που πήρε σε σχέση με τον Καραμανλή ο Βασιλεύς Παύλος.Ας σημειώσουμε- προσπαθώντας να εξηγήσουμε τις πράξεις του Παύλου- ότι ο Στεφανόπουλος ώς υπουργός εξωτερικών είχε προκαλέσει την οργή των Ελλήνων λόγω της αδράνειάς του στα Σεπτεμβριανά του 1955.

Ο Παύλος επικοινωνούσε συνεχώς (και με επιστολές) με τον Παπάγο, διότι χωρίς την παραίτησή του δεν μπορούσε σε καμμία ενέργεια να προχωρήσει: Έπρεπε να παραιτηθεί ο στρατάρχης για να διορισθεί νέος πρωθυπουργός. Πάντως λίγο πρίν να πεθάνει ο Παπάγος άφησε τελικά την περιπόθητη επιστολή στην οποία όμως όριζε ώς διάδοχό του το Στεφανόπουλο. Τελικά ο Αλέξανδρος Παπάγος, ο νικητής της Πϊνδου, πέθανε στις 4/10/1955, ο ραδιοφωνικός μάλιστα σταθμός των Αθηνών ανακοίνωσε το ίδιο βράδυ ότι ο Στεφανόπουλος τοποθετήθηκε νέος πρωθυπουργός της Ελλάδος. Όμως ο Βασιλίεας Παύλος συνάντησε και τον Κανελλόπουλο και το Στεφανόπουλο την άλλη ημέρα, και όλοι ήξεραν ότι ο Στεφανόπουλος απολάμβανε την εμπιστοσύνη της βουλής, ο Βασιλεύς όμως μπορούσε να το υπερκεράσει αυτό διορίζοντας πρωθυποιυργό της αρεσκείας του, όπερ και εγένετο.

Η ομιλία, έκφραση-έκθεση θεωρία (λυκείου).

 

Έκφραση-Έκθεση Λυκείου.

Ομιλία.

Η ομιλία είναι λόγος με συγκεκριμένο θέμα, ο οποίος εκφωνείται σε δημόσια συγκέντρωση ενώπιον ακροατηρίου.

Η ομιλία μπορεί να αναφέρεται σε θέμα/θέματα πολιτικής επιστήμης, τεχνολογίας, εκπαίδευσης, υγείας, οικολογίας, οικονομίας, και σε οποιοδήποτε άλλο αξιολόγο και ενδιαφέρον θέμα.

Οι σκοποί για τους οποίους εκφωνείται μία ομιλία μπορεί να είναι πολλοί και ποικίλοι. Ο ομιλητής μπορεί κατά περίπτωση να επιδιώκει να πληροφορήσει το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται να δώσει την προσωπική του εμπεριστατωμένη και τεκμηριωμένη ερμηνεία για ένα θέμα, να προβληματίσει, να προτείνει  και να πείσει για την ορθότητα των απόψεών του.

Η δομή της ομιλίας είναι λογική και τυπική. Τα στοιχεία που συνθέτουν τη δομή της είναι:

1. Η προσφώνηση: Επιλέγεται ανάλογα με το κοινό στο οποίο απευθύνεται ο ομιλητής: π.χ Κυρίες και κύριοι, απλώς ή προστίθεται και η ιδιότητα αυτών προς τους οποίους απευθύνεται: π.χ συνάδελφοι, σύνεδροι, βουλευτές (επισημότητα) ή αγαπητοί συμμαθητές, συνάδελφοι, ή απλώς Φίλες και Φίλοι (οικειότητα) κ.α.

2. Ο πρόλογος: Στον πρόλογο δηλώνεται η ιδιότητα του ομιλητή, το θέμα της ομιλίας του, ενδεχομένως και οι νοηματικές ενότητες οι οποίες τη συνθέτουν: π.χ  Ως εκπρόσωπος της μαθητικής κοινότητας του σχολείου μας, θα ήθελα εκφράζοντας τις απόψεις μας για το ενδιαφέρον / επίκαιρο / επίμαχο / φλέγον θέμα / πρόβλημα της/ του…να συμμεριστώ το ενδιαφέρον / την ανησυχία / την αγωνία σας για αυτό . Πρόθεσή μας /σκοπός της εισήγησής μας / της ομιλίας μας είναι να συμβάλουμε στην ανάπτυξη ενός γόνιμου / εποικοδομητικού προβληματισμού όχι μόνον (προσαρμογή του α΄ζητουμένου του θέματος ) για να κατανοήσουμε σε όλη του την έκταση / βάθος /μέγεθος το θέμα / ζήτημα / πρόβλημα που μας απασχολεί / εξετάζουμε, αλλά και (προσαρμογή του β΄ζητουμένου αν υπάρχει) για να  καταλήξουμε σε χρήσιμα συμπεράσματα /προτάσεις τα οποία θα μας βοηθήσουν στην αποτελεσματική αντιμετώπισή του.

Φύλλο εργασίας : Ιστορία β΄λυκείου:

 

Σύμφωνα με τα νέα προγράμματα σπουδών η ιστορία της β΄λυκείου δίδει στους μαθητές τις παρακάτω πληροφορίες:

1.Τρόπο οργάνωσης των κοινωνιών

2.λειτουργία της οικονομίας

3.πληθυσμιακές μεταβολές από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή.

4.πληροφορίες για το χώρο και το χρόνο

5.τρόποι και μέσα παραγωγής

6.προϊόντα και υπηρεσίες από τη γεωργική εποχή έως τη σύγχρονη βιομηχανική επανάσταση.

7.Εξετάζονται οι κοινωνικές τάξεις και ομάδες

8.επίσης οι μετακινήσεις πληθυσμών.

Έστω λοιπόν ότι θέλω να παρουσιάσω στους μαθητές το κεφάλαιο της ιστορίας β΄λυκείου το οποίο ασχολείται με την αραβική εξάπλωση.

1^ος στόχος: παρουσιάζεται ο τρόπος οργάνωσης της αραβικής κοινωνίας:

περί των νέων ταυτοτήτων...

 

Περί των νέων ταυτοτήτων.

Ως συνήθως αδυνατούμε να συλλάβουμε τη συνέχεια των όσων γύρω μας συμβαίνουν: αδυνατούμε να συλλάβουμε την εν συνεχεία εκτύλιξη όλων αυτών που λαμβάνουν σάρκα και οστά, διότι έχουμε αποσπασματική εικόνα του εαυτού μας, των πίστεών μας, των πράξεών μας. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι τίποτε δεν συμβαίνει ξαφνικά αλλά όλα αποτελούν συνέχεια όλων όσων έχουν ετοιμασθεί προσεκτικά επί σειρά αιώνων.

Ερωτώμεν στο θέμα των «νέων ταυτοτήτων»: ξαφνικά προέκυψε το όλο θέμα; Δηλαδή είμαστε ελεύθεροι και ξαφνικά κάποιοι κακοί εξουσιαστές ανεκάλυψαν τον τρόπο να μας εξουσιάσουν; Δηλαδή όλα είναι ελεύθερα και τέλεια και ξαφνικά , από το πουθενά , θα ελεγχθούμε μέσω των βιομετρικών των νέων ταυτοτήτων;

 Ερωτώμεν επίσης: υπήρξε εποχή κατά την οποία δεν υπήρχε ενιαίος τύπος ανθρώπου όπως σήμερα όπου όλοι γεννώμεθα και πεθαίνουμε; Υπήρξε εποχή κατά την οποία κάποιοι άνθρωποι εγεννώντο χωρίς να πεθαίνουν ή ζούσαν και σε άλλες διαστάσεις χωρίς να υποτάσσονται σε έναν υλιστικό τρόπο ζωής και θέασης του σώματος όπως σήμερα. Απαντώμεν: υπήρξε εποχή πολλών και διαφορετικών ανθρώπων, πολλών ηρώων, μη ηρώων, ανωτέρων συμπαντικά ανθρώπων κ.ο.κ: Πότε σταμάτησαν όλα αυτά: όταν ο νούς που εξελίχθηκε σε θεό , μάλιστα ο θεός του μονοθεϊσμού εξαφάνισε κάθε άλλη μορφή συμπαντικού ανθρώπου και υπέταξε όλους τους ανθρώπους στην κοινή μοίρα ζωής και θανάτου. Πού πήγαν και εξαφανίσθηκαν όλοι οι θεοί ημιάνθρωποι και άνθρωποι του Ελληνικού μυθολογίου, των πολλών και ποικίλων δυνατοτήτων στο όλον; Εξαφανίσθηκαν και σε όλους τους ανθρώπους εμφυτεύθηκε η μία εντολή που στοίχειωσε τη ζωή μας : γεννώμεθα, πεθαίνουμε, πονάμε, αρρωσταίνουμε, πονούμε, μάλιστα η Ελληνική τραγωδία προσπάθησε να οριοθετήσει την μόρσιμον ημέρα, να κατανοήσει τα όρια του ελέγχου και της σκλαβιάς όπου έχει υποπέσει ο άνθρωπος, ο θεός εμφύτευσε μέσα μας την εντολή της ζωής και του θανάτου, απωλέσαμε την οντολογική μας ελευθερία να κινούμεθα πέραν κάθε περιορισμού και πλέον ελεγχόμεθα ώς όντα που κινούνται ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο: πέραν αυτών δεν υπάρχει Όν αν και υπάρχει και μάλιστα ο ανώτερος οντολογικός κόσμος.

Προς την ειδωλολατρεία της ψηφιακής εργαλειακής εποχής.

 

Η ειδωλολατρική εργαλειοποίηση της ψηφιακής εποχής, η οποία υποκαθιστά πλήρως τον άνθρωπο χάριν των τεχνολογικών ανακαλύψεων, ξεκινά και προετοιμάζεται προσεκτικά από το σχολείο. Αξίζει να την παρακολουθήσουμε.

Όλοι μα όλοι οι άνθρωποι διαθέτουν Νού ο οποίος μπορεί και επεξεργάζεται έννοιες: τις πρώτες και καθολικές έννοιες, και όποιες άλλες, οι οποίες κρύπτονται πίσω από κάθε εφεύρεση και τεχνολογία και επιστήμη. Αρκεί λοιπόν να καταδείξουμε στο μαθητή τον διαφορετικό ανά μάθημα και μαθητή τρόπο σύμφωνα με τον οποίο διά της επιστημονικής ανακάλυψης  θα κατανοήσει τις έννοιες που κρύπτονται από πίσω από αυτή την ανακάλυψη: θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τις μαθηματικές εξισώσεις και ένα ζωγραφικό πίνακα: μέσω αυτών των δύο μαθημάτων θα μπορούσαμε σε δύο διαφορετικούς μαθητές να καταδείξουμε την έννοια της αρμονίας: διότι οι δύο αυτοί μαθητές καταλαβαίνουν την ίδια πηγαία έννοια μέσω δύο διαφορετικών ερεθισμάτων.

Αυτό όμως σε ένα σχολείο το οποίο πλήρως έχει υποβιβάσει κάθε έννοια και έχει θεοποιήσει τις ανακαλύψεις που στηρίζονται σε αυτές τις έννοιες, σε ένα σχολείο το οποίο έχει υποβιβάσει τους πολλούς τρόπους που μπορεί να παραχθούν οι έννοιες και προσφέρει μόνον ολίγους, σε ένα σχολείο που δεν ενδιαφέρεται να πλησιάσει το μαθητή ως φορέα εννοιών αλλά μόνον ως ικανό να μάθει ή όχι τα ανθρώπινα εφευρήματα, σε αυτό το σχολείο θεοποιούνται τα εφευρήματα και όχι οι έννοιες που φέρουν οι οποίες ανιχνεύονται σε κάθε άνθρωπο.

Πρόκειται για πολύ σημαντική διαπίστωση την οποία και θα πρέπει να προσέξουμε: οι Έλληνες για αυτόν ακριβώς το λόγο δεν εθέλησαν να προβάλουν τόσο πολύ την τεχνολογία τους όσο  τη Σοφία τους: υπήρχε ακόμα ένας ανθρωποκεντρισμός ο οποίος ανεκάλυπτε στον άνθρωπο όλες εκείνες τις έννοιες οι οποίες τον συνέδεαν με τη συμπαντική πορεία. Σταδιακά –ειδικά όσο ο Νούς προχωρούσε και απέκοπτε τον άνθρωπο στη γή – όλη αυτή η σειρά αντεστράφη: σταδιακά ο θάνατος, η ζωή, το σύμπαν, ο άνθρωπος, η φύση, η ιδέα, σταμάτησαν να Είναι με τον τρόπο που Είναι μέσα μας ενορατικώς, και άρχισαν να Είναι με τον τρόπο κάποιου θεού, σοφού, βιβλίου: αυτό σταδιακά επεκράτησε και μέσω της εκπαίδευσης άρχισε να περνά από γενεά σε γενεά.

υπουργείο...κατοχής.

 

Περί του υπουργείου…κατοχής.

Η Αγγλία και η Γαλλία το 1854 περί τα τέλη Μαΐου, έστειλαν στρατεύματα στον Πειραιά, τον κατέλαβαν, και ανάγκασαν τον Όθωνα να δηλώσει ότι θα τηρήσει αυστηρή ουδετερότητα. Σχηματίσθηκε μάλιστα υπουργείο, φιλικό προς τις δύο δυνάμεις, με πρωθυπουργό τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, το υπουργείο κατοχής, όπως το ονόμασε ο βαρύθυμος Ελληνικός λαός. Η ωμή επέμβαση των Μεγάλων δυνάμεων στα εσωτερικά της χώρας, του προκάλεσε τόση αγανάκτηση ώστε να του γίνουν μισητές όχι μόνον αυτές οι δυνάμεις αλλά και τα ονόματα των Ελληνικών πολιτικών κομμάτων (αγγλικό, γαλλικό, ρωσικό). Ο νομομαθής και υπουργός της κυβερνήσεως πρίν την κατοχή Σπυρίδων Πηλίκας, καθηγητής του πανεπιστημίου διερμηνεύοντας αυτά τα συναισθήματα της κοινής γνώμης έγραψε στις αναμνήσεις του: « Για μένα δεν υπήρχε πράγμα πιο μισητό από τα πολιτικά αυτά κόμματα τα βαφτισμένα με το όνομα των μεγάλων δυνάμεων». Τα θλιβερά αυτά γεγονότα έδωσαν και τη χαριστική βολή στη ζωή τους.

Σκέψεις επάνω στην καταγωγή του χριστιανισμού.

 

Διαβάσαμε το βιβλίο του Κάρλ Κάουτσκυ: Η καταγωγή του χριστιανισμού. Διαβάσαμε πολλές και σημαντικές σκέψεις: Το βιβλίο είναι δομημένο επάνω σε μία αναμφισβήτητη αξία (την οποία εμείς δεν πολυπιστεύουμε αλλά αυτή η αναμφισβήτητη αξία αρμόζει κατάλληλα στην περίπτωση του χριστιανισμού. Κατ΄αρχάς ο ιστορικός του μέλλοντος (όχι οι παρόντες ιστορικοί που ερευνούν την αλήθεια στη βιβλιογραφία, εκεί δηλαδή όπου απουσιάζει) θα δεχθεί και θα κατανοήσει ότι μία αόρατος αρμονική μυστική δύναμις καθόρισε την πορεία της γήϊνης ιστορίας (αυτής που ξέρουμε) : ο χριστιανισμός εμφανίσθηκε όταν εμφανίσθηκε επιτέλους στη Ρώμη ο Ένας καθολικός οικουμενικός Αύγουστος: ενώθηκε η γή υπό τον Αύγουστο και ο ουρανός υπό τον Ιησού. Το θέμα όμως βέβαια δεν σταματά εκεί.

Όταν σταμάτησαν οι πόλεμοι, όταν σταμάτησε η παραγωγή δούλων, όταν σταμάτησε η αχλύς και αναταραχή και αναρχία των πολέμων εμφανίσθηκε ο χριστιανισμός: άρα γιατί συνέβη αυτό: έπρεπε να υπάρξει λοιπόν η διαχείριση του υπάρχοντος ανθρωπίνου δυναμικού: η Ρώμη ένωσε όλο τον κόσμο υπό την ισχύ της , υπό το δίκαιό της: όμως αυτό δεν έφθανε: όταν εμφανίσθηκε ο χριστιανισμός η παγκόσμιος ρωμαϊκή ειρήνη είχε κινητοποιήσει τις κοινωνικές μάζες: οι δούλοι προσπαθούσαν να καταστούν δουλοπάροικοι ή προλετάριοι με μακρύτερη φιλοδοξία να καταστούν εργάτες ρωμαίοι πολίτες: άρα η παγκόσμιος ρωμαϊκή ειρήνη οδηγούσε σε μία παγκόσμιο εξίσωση όλων των ανθρώπων. Αυτό όμως δεν έπρεπε να συμβεί, για αυτό εμφανίσθηκε ο χριστιανισμός ώς η θρησκεία των φτωχών και απολωλότων προκειμένου να ξεκινήσει ένα νέο είδος κοινωνικής διαμάχης με το ένδυμα της θρησκευτικής εσχατολογίας.

ετυμολογίες...

 

1. Το ρ. αγείρω (συναθροίζω) δηλώνει τη μεταφορά της συμπαντικότητας στη ζωή μας: όπως οι αστέρες συναθροίζονται στον ουρανό ή άρτια Ελληνική γλώσσα έφτιαξε την κατάλληλη λέξη για την συνάθροιση των ανθρώπων επί της γής: οι αστέρες οδηγούνται και συμμαζεύονται, παρομοίως από το ρ. άγω (οδηγώ) οι άνθρωποι αγείρονται (συμμαζεύονται) και λειτουργούν επί της γής όπως οι αστέρες στον ουρανό: από το αγείρω λοιπόν η αγορά (των αστέρων στον ουρανό και των ανθρώπων στη γή) αλλά και ο αγύρτις: αυτός ο οποίος συναθροίζεται και μαζεύεται με άλλους προσπαθεί να επιβάλει τα δικά του και να επιβληθεί, όπως ο αστήρ Ήλιος προσπαθεί ώς αγύρτις να επιβληθεί σε όλους τους αστέρες.

2. Ο άγγαρος είναι ο αγγελιαφόρος στην περσική γλώσσα. Μέσα από την μετατροπή του -α σε -ε και του υγρού -ρ σε -λ προκύπτει ο άγγελος: άρα αγγαρεία είναι η δράση του αγγέλου, αγγαρεία είναι η αγγελιοφορία. Ώστε αγγαρεία σημαίνει το έργο της αγγελίας, αλλά επειδή μέσα στα χρόνια η δύσκολη ζωή μετέτρεψε την πληροφορία σε ενημέρωση δουλείας , ο άγγελος ενημέρωνε για δουλειές επεκράτησε η γνωστή σημασία της αγγαρείας.
3. Το άγω (οδηγώ) επειδή όλα στο σύμπαν είναι κίνησις, επειδή η αρχή και το τέλος του αρχεγόνου Ελληνικού κοσμοθεωρητικού μοντέλου είναι η ροή, αυτό το ρήμα είναι βασικό και κυριαρχικό στη συμπαντική κουλτούρα των Πατέρων μας: προσφέρει μάλιστα άπειρες λέξεις: εάν θυμηθούμε μάλιστα ότι οι δωριείς και οι αιολείς ενήλλασσον το -α και το -η τότε ο Ηγεμών (Αγαμών) είναι αυτός ο οποίος άγει τα πλήθη: διότι όλα είναι κίνησις και το άγω μεταφέρει την κίνησιν του Ηλίου: όπως ο Ήλιος οδηγεί τα ουράνια όντα παρόμοια και ο Α(η)γεμών (εκ του άγω) οδηγεί τα επίγεια όντα.

H Οντολογία του Σώματος.

 

H Οντολογία του Σώματος.

Το Σώμα ώς συσσώρευση δυνάμεων είναι ισάξιο των συσσωρευμένων με άλλο τρόπο πνευματικών δυνάμεων, ομιλεί και μας λέγει με άλλη γλώσσα όσα μας λέγει αοράτως το πνεύμα. Το Σώμα είναι οντολογικό μέγεθος, σύνολο οντικών χαρακτηριστικών τα οποία μας ομιλούν για τον τρόπο πορείας και εξέλιξης των δυνάμεων που εμπλέκονται στη σωματική διάπλαση. Οι Έλληνες έγλυφαν ως γλύπτες και εδημιούργησαν αγάλματα προκειμένου να κατανοήσουν εν ακινησία τις οντικές δυνάμεις του σώματος οι οποίες είναι δυνάμεις τρόπου και πορείας.

Κατ΄αρχάς υπήρξε εποχή κατά την οποία το σώμα ήταν αυτό το οποίο εμείς σήμερα θεωρούμε το πνεύμα: αιώνιο, αέναο, διδακτικό. Ας ιδούμε τις λειτουργίες του σώματος με φόντο το Όν: δισεκατομμύρια νευρώνες, κύτταρα, οντολογικές δυνάμεις οι οποίες κρύβονται σε υπέροχες σωματικές δημιουργίες προκειμένου με αυτόν τον τρόπο να συνεχίσουν το οντολογικό σχέδιο. Το Σώμα υπήρξε εποχή κατά την οποία εθεωρείτο Οντική και αιώνιος τελειότητα. Ήταν ο τρόπος κατά τον οποίο το Όν μεταμορφωνόταν σε κάτι άλλο , το αόρατο σε ορατό, το αόρατο εισερχόταν στο Νού και γινόταν συγκεκριμένη σκέψη στην Καρδία και γινόταν συν-αίσθηση, στο στομάχι ώστε να δώσει κίνηση στο σώμα: Όλο αυτό ως κίνηση σε σχέση με το Όν είναι Θαύμα Οντικής κίνησης: Ξεχάσαμε ότι η κινησις του σώματός μας από μόνη της είναι Θαύμα Οντικό: εάν συγκρίνουμε τον Εαυτόν μας με μία πέτρα θα νοιώσουμε μέρος και κομμάτι της πιο ωραίας οντικής συνεργασίας μας.

Σταδιακά και επειδή έρχεται η ώρα κατά την οποία το σώμα θα πρέπει να αντικατασταθεί με μία επομένη οντολογική δημιουργία, άρχισαν να το υποτιμούν: από τον αστείο μύθο του Αριδαίου στον Πλάτωνα, έως τις αντιοντολογικές θεωρίες περί παθών στα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλους έως την απίστευτη αντιοντολογική ηθική των θρησκειών η οποία πλήρως απέκοψε το Σώμα από την οντική του καταβολή: το Σώμα χωρίσθηκε από τις φυσικές του καταβολές, υπέπεσε σε μία αυτόνομη πολιτική και θεολογική ηθική, λές και δεν κινείται με βάση τη φύση, και σε αυτή τη βάση θεωρήθηκε μιαρό και αμαρτωλό γιατί δεν αφήνει ελεύθερο τον άνθρωπο ώς πνεύμα να πετάξει: ξεχάσαμε όμως ότι υπήρξε εποχή κατά την οποία το Σώμα ώς οντολογική συνέχεια είχε την τελειότητα που αποδίδουμε εμείς στο πνεύμα, διότι το σώμα δεν αρρώσταινε μίας και συμμετείχε τέλεια στην οντολογική ακολουθία. Ο Ιπποκράτης και η νοησιοκρατική σχολή αποκόπτοντας το σώμα από την οντολογική αντισκεπτική συνέχειά του το έθεσε σε μία νοησιοκρατική λογική και με αυτόν τον τρόιπο το Σώμα υπέπεσε σε ένα ελεγχόμενο από ένα μικρονού τρόπο και έγινε θύμα ασθενειών και άλλων πραγμάτων ώστε ξαφνικά το πνεύμα ώς μορφική απουσία του σώματος που το περιέχει με άλλο τρόπο να καταστή το καλό και το σώμα το κακό.

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ 218. – Ἀντώνιος 26-27, 75, 84-86: το τέλος της Κλεοπάτρας.

 

(γ) To τέλος της Κλεοπάτρας

[84,1] Υπήρχε λοιπόν ανάμεσα στους φίλους του Καίσαρα Οκταβιανού κάποιος επιφανής νέος, ονόματι Κορνήλιος Δολαβέλλας. [2] Τα αισθήματα του νέου αυτού προς την Κλεοπάτρα ήταν ιδιαιτέρως φιλικά. Τότε, ανταποκρινόμενος στην παράκλησή της, κρυφά της στέλνει μήνυμα πως ο Καίσαρας ο ίδιος ετοιμάζεται να αναχωρήσει με το πεζικό του δια μέσου της Συρίας, την ίδια και τα παιδιά της σκοπεύει σε τρεις μέρες να τους στείλει στη Ρώμη. [3] Μόλις το πληροφορείται αυτό η Κλεοπάτρα, το πρώτο που ζητά από τον Καίσαρα είναι να της επιτρέψει να προσφέρει χοές στον Αντώνιο. Της δίνει αυτός την άδεια κι εκείνη έρχεται με τις βάγιες της στον τάφο, πέφτει, αγκαλιάζει την τεφροδόχο και λέει: [4] «Αγαπημένε μου Αντώνιε, πριν από λίγο με χέρια ελεύθερα ακόμη σ᾽ έθαψα, τώρα αιχμάλωτη σου προσφέρω σπονδές. Τόσο καλά με φρουρούν που δεν μπορώ με θρήνους και κοπετούς το σκλάβο κορμί μου να αφανίσω. Με προορίζουν να στολίσω τον θρίαμβο11 του εχθρού σου. [5] Άλλες τιμές, άλλες χοές μη περιμένεις πια. Αυτές τις τελευταίες σου προσφέρει η σκλάβα Κλεοπάτρα. [6] Γιατί ενόσω ζούσαμε τίποτε δεν μπόρεσε τους δυο μας να χωρίσει, όμως ο θάνατος μάς αναγκάζει να ανταλλάξουμε πατρίδα. Εσύ ο Ρωμαίος, εδώ να κείτεσαι, εγώ η δύστυχη στην Ιταλία, μονάχα τόσο λίγο τόπο από την χώρα σου μερίδιο να πάρω. [7] Αληθινά, αν κάποιος θεός στη χώρα σου το σθένος έχει και τη δύναμη (της γης αυτής μας πρόδωσαν οι θεοί) όσο ζει η γυναίκα σου, μη την εγκαταλείψεις. Μην επιτρέψεις να λαμπρυνθεί με εμένα ο θρίαμβος του εχθρού σου. Εδώ μαζί σου κρύψε με, μαζί σου θάψε με. Από τα μύρια βάσανά μου κανένα μεγαλύτερο, κανένα φοβερότερο δεν είναι, όσο ο λίγος τούτος χρόνος που έχω ζήσει χώρια σου».

[85,1] Μετά, αφού πολύ έκλαψε εκείνη κι αγκάλιασε και καταφίλησε την τεφροδόχο, διέταξε να της ετοιμάσουν το λουτρό της. Κι αφού λούστηκε, ξάπλωσε στο ανάκλιντρό της κι έφαγε ένα λαμπρό γεύμα. Και τότε έφτασε κάποιος από τους αγρούς κρατώντας ένα καλάθι. [2] Επειδή οι φύλακες θέλησαν να μάθουν τι έχει μέσα, άνοιξε ο άνθρωπος το καλάθι, έβγαλε τα φύλλα και είδαν πως ήταν γεμάτο σύκα. [3] Αυτοί θαυμάσανε την ομορφιά και το μέγεθος των σύκων κι εκείνος χαμογελώντας τους παρακάλεσε να πάρουν από ένα. Τον εμπιστεύτηκαν τότε και του επέτρεψαν να μπει μέσα. [4] Η Κλεοπάτρα πάλι, μόλις τελείωσε το γεύμα της, έστειλε στον Καίσαρα ένα δελτάριο που είχε προηγουμένως γράψει και σφραγίσει. Έδιωξε μετά όλους τους άλλους, εκτός από τις δυο πιστές της γυναίκες και κλείδωσε τις πόρτες.

[5] Έλυσε λοιπόν ο Καίσαρας το δελτάριο και σαν είδε εκεί να τον ικετεύει με παρακάλια και κλάματα να τη θάψει μαζί με τον Αντώνιο, αμέσως αντελήφθη τι είχε γίνει. Και στην αρχή σκέφτηκε να τρέξει να βοηθήσει, μετά όμως έστειλε κάποιους να πάνε γρήγορα και να ερευνήσουν. [6] Το κακό όμως είχε κιόλας συμβεί. Επειδή, ενώ οι άνθρωποι έτρεξαν γρήγορα και είδαν πως ούτε οι φύλακες είχαν τίποτε αντιληφθεί, με το που άνοιξαν τις πόρτες την βρήκαν να κείτεται νεκρή πάνω σε χρυσή κλίνη και να είναι στολισμένη βασιλικά. [7] Η μια γυναίκα, αυτή που λεγόταν Ειράς, ξεψυχούσε μπροστά στα πόδια της, η άλλη, η Χάρμιον, παραπατούσε ζαλισμένη προσπαθώντας να τακτοποιήσει το διάδημα που στεφάνωνε το κεφάλι της βασίλισσας. Τότε κάποιος της φώναξε οργισμένος, [8] «Ωραία τα κατορθώματα αυτά, Χάρμιον;» Κι αυτή απάντησε, «Ωραιότατα, μα την αλήθεια, και ταιριαστά σε μιαν απόγονο τόσων βασιλέων». Και δεν είπε τίποτε άλλο, αλλά εκεί δίπλα στην κλίνη έπεσε.

Το Ησυχαστικό κίνημα στο βυζάντιο: δούρειος ίππος ένωσης χριστιανισμού και μωαμεθανισμού;

 

Το ησυχαστικό κίνημα στο βυζάντιο αποτελεί όριο: θεολογικό αλλά και πολιτικό όριο. Βέβαια η βιβλιογραφία αντιμετωπίζει το κίνημα αυτό πολιτικά. Ήλθε όμως ο καιρός να ιδούμε ίσως και κάποιες άλλες κρυφές πτυχές αυτού του εξωτερικά και μόνον θεολογικού ζητήματος.

Ο εξ καλαμβρίας Βαρλαάμ ξεκίνησε αυτή την ησυχαστική έριδα, αυτός προερχόταν από τη δύση, από την ανερχομένη πίστη ότι ο άνθρωπος ως τέτοιος μπορεί να αυτοεξελιχθεί στο πεδίο της κοινωνικής πραγματικότητας με βάση όσα άντλησε ο άνθρωπος από τη θεωρία της ενσάρκωσης του Ιησού. Κατέκρινε σφόδρα του ησυχαστάς ως ομφαλοσκόπους οι οποίοι τίποτε δεν επιτυγχάνουν με το να θέλουν να φύγουν από τον κόσμο και να αφιερωθούν στον κόσμο του θεού, τον άϋλο και άκοσμο.

Άρα σε εποχές όπου προήλαυνον οι οθωμανοί (14^ο αι) επικρατούσε στο βυζάντιο η πίστη ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να φεύγει από τον κόσμο αυτό και να μετέχει του αοράτου θείου φωτός. Εάν σκεφθούμε ότι ο μωαμεθανισμός προέρχεται από την ίδια με το χριστιανισμό πηγή του μονοθεϊσμού, παρατηρούμε ότι και ο μωαμεθανισμός κινείται στο ίδιο ησυχαστικό ρυθμό (πέραν της αναπτύξεως καθαρά εσωτεριστικών κινημάτων (σούφι, δερβίσηδες κ.λ.π): αυτός ο κόσμος δεν έχει αξία αλλά αξία έχει ο αόρατος και απροσπέλαστος και μόνον αρνητικά οριζόμενος θεός των μωαμεθανών. Συναντάται λοιπόν το ησυχαστικό κίνημα των βυζαντινών με την βασική κουλτούρα των μωαμεθανών ότι αυτός ο κόσμος δεν αξίζει στη βάση ότι εμποδίζει την ένωση του ανθρώπου με τον αφηρημένο και πνευματώδη θεό. Άρα μέσω του ησυχασμού προετοιμάσθηκε το βυζάντιο (πέραν της πραγματικής πτώσης της Κωνσταντινούπολης) σε μία υποσυνείδητη και ανεπαίσθητη αλλά εσωτερική ένωση με τον οθωμανισμό: στη βάση του χριστιανισμού και του μωαμεθανισμού: όλα είναι πορεία προς τον αόρατο θεό, όλα αξιζουν κατά τη στιγμή που θα ενωθούν οι άνθρωποι μυστικά με το θεό, εάν αυτό γίνει στη μάχη του μοναστηριού για τους καλογέρους ή στα πεδία των μαχών για τους πολεμιστές ολίγην σημασία έχει αυτό το γεγονός. Ο Ελληνισμός ως Υποκείμενη και Ανθρωποκεντρική συμπαντική πορεία του ανθρώπου προς το Όλον ξεχάσθηκε, μεταλλάχθηκε σε οθωμανικοβυζαντινή (χριστιανομουσουλμανική) κοινή πορεία προς τον αόρατον  θεόν: όχι προς τον ατομικόν προορισμόν (Ελληνικός Οδυσσεϊκός εσχατολογισμός) αλλά προς το συλλογικό πνευματικό κόσμο ενός άλλου, πέρα από εμένα, του θεούυ. Χριστιανοί και μουσουλμάνοι ενώθηκαν στην κοινή πίστη ότι αυτός ο κόσμος είναι ένα απλό πέρασμα στον αόρατο και ανείπωτο και άρρητο κόσμο του θεού. Στη βάση αυτή η πτώση της Πόλης απλά εφανέρωσε εκείνες τις ισορροπίες που οι άνθρωποι δεν θέλουν  να ίδουν.

Απόσπασμα από το ετοιμαζόμενο βιβλίο μου: Ανάλυση ιστορικών παραθεμάτων: Α)Ανάλυση ιστορικού παραθέματος όπου οι ιδέες, οι έννοιες και οι δομές αποτελούν διαχρονικά αποτελέσματα περασμένων ιδεών, εννοιών και δομών.

 

Παραδίδεται το παρακάτω ιστορικό παράθεμα:

Η «Νέα Πολιτική Διοίκησις», το σύνταγμα του Ρήγα (1797) 2. Τα φυσικά δίκαια είναι: πρώτον το να είμεθα όλοι Ίσοι και όχι ο ένας ανώτερος από τον άλλον· δεύτερον να είμεθα ελεύθεροι, και όχι ο ένας σκλάβος του αλλουνού· τρίτον να είμεθα σίγουροι εις την ζωήν μας και κανένας να μην ημπορή να μας την πάρη αδίκως και κατά την φαντασίαν του· και τέταρτον, τα κτήματα οπού έχομεν κανένας να μην ημπορή να μας τα εγγίξη, αλλ’ να είναι εδικά μας και των κληρονόμων μας. 3. Όλοι οι άνθρωποι, Χριστιανοί και Τούρκοι, είναι Ίσοι. [...] Π. Κιτρομηλίδη (επιμ.), Ρήγα Βελεστινλή, Άπαντα τα σωζόμενα, Βουλή των Ελλήνων, Αθήνα 2000, τόμ. 5, σ. 36.

1^ο βήμα ανάλυσης:

Α)οι ιδέες του κειμένου:

1.Η ιδέα του φυσικού δικαίου.

2. Η ιδέα της Ελευθερίας.

3. Η ιδέα της ασφαλείας.

4.Η ιδέα της ιδιοκτησίας.

Β) Οι ιδέες αυτές γεννούν τις παρακάτω έννοιες:

1. Την έννοια του συντάγματος.

2.Την έννοια της ισότητας.

3.Την έννοια της δικαιοσύνης.

4.Την έννοια της θρησκευτικής ελευθερίας.

Γ) Οι δομές οι οποίες αναφύουν από όλα τα παραπάνω είναι οι εξής:

1.Η δομή ενός κράτους το οποίον θα στηρίζεται στο σύνταγμα, στις αρχές του δικαίου, στην εφαρμογή του φυσικού δικαίου, στα αγαθά των νόμων και της δικαιοσύνης.

Δ) Ο μαθητής λοιπόν καλείται να καταλάβει ότι η διαχρονική σύλληψη των ιδεών του φυσικού δικαίου, των εννοιών της ισότητας και της ελευθερίας, της δομής ενός κράτους δικαίου και εξέλιξης, όλα αυτά εφαρμόσθηκαν και στο νεόκοπο Ελληνικό κράτος μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Διάσια: εορτή πρός τιμήν του Διός.

 

Τα Διάσια ήταν αρχαία γιορτή των Αθηναίων προς τιμήν του Μειλίχιου Δία, χθόνιας θεότητας με τη μορφή φιδιού που προστάτευε τις οικίες των κατοίκων. Η γιορτή τελούνταν δέκα μέρες μετά τα Ανθεστήρια, στις 23 του μήνα Ανθεστηριώνα, στο ναό του Ολύμπιου Δία στον Ιλισό, έξω από τα τείχη της πόλης.

Κατά τη διάρκεια της γιορτής, οι ευπορότερες οικογένειες παλαιότερα συνήθιζαν να θυσιάζουν χοιρίδια, ενώ στον απλό λαό γίνονταν αναίμακτες θυσίες με εξιλαστήριο χαρακτήρα και προσφορές προϊόντων. Επίσης ψάλλονταν ύμνοι και τελούνταν ιππικοί αγώνες. Ο χαρακτήρας της θα πρέπει να μεταβλήθηκε από τον αρχικό της εορτασμό, καθώς στις Νεφέλες του Αριστοφάνη αναφέρεται σαν πανηγυρική γιορτή.

Όταν ο Κύλων θέλησε να αντιταχθεί στην εφαρμογή της Δρακόντειας νομοθεσίας, πήρε χρησμό από το Μαντείο των Δελφών που τον συμβούλευε: "εν τού Διός τή μεγίστη εορτή καταλαβείν την Αθηναίων ακρόπολιν". Ο Κύλων θεώρησε ότι ήταν τα Ολύμπια, οπότε κατέλαβε την ακρόπολη μαζί με τους οπαδούς του, οι οποίοι ωστόσο εξαπατήθηκαν και δολοφονήθηκαν μέσα σε ιερό χώρο, κάτι που έγινε γνωστό ως Κυλώνειο Άγος. Κατά πάσα πιθανότητα, λοιπόν, ο χρησμός αναφερόταν στη γιορτή των Διασίων, όταν όλοι οι Αθηναίοι βρίσκονταν εκτός των τειχών της πόλης.

Γιατί ήταν αυτή η μεγίστη εορτή του Διός; Διότι ώς όφις η κυρίαρχη συμπαντική δύναμις εκτός των τειχών απελευθέρωνε συμπαντικά τους Ανθρώπους.

 

Επίκαιρος ο στρατηγός Μακρυγιάννης...

 

Πόσο επίκαιρο και αληθινό:

Απομνημονεύματα Μακρυγιάννη Στρατηγού της Εθνικής Επαναστάσεως του 1821: «Όταν ο φτωχός Έλληνας κατεπολέμησε τον σουλτάνο, φτωχός, ξυπόλυτος και του σκότωσε 400.000 ψυχές τότε πολέμαγε και με εσένα το χριστιανό (εννοεί τις ευρωπαϊκές μεγάλες δυνάμεις) με τις αντενέργειές σου και το δόλο σου και τις απάτες σου και εφοδίασμα τις πρώτες χρονιές των κάστρων. Εάν δεν τα εφοδίαζες εσύ ο Ευρωπαίος ήξερες που θα πηγαίναμε με εκείνη την ορμή που είχαμε. Ύστερα μας γιομώσετε και φατρίες, ο Ντώκινς μας θέλει Άγγλους, ο Ρουγέν Γάλλους, ο Κατακάζης Ρούσους και δεν αφήσετε κανένα Έλληνα, πήρε ο καθείς σας το μερίδιό του. Και μας καταντήσετε μπαλαρίνες σας: Και μας λέτε ανάξιους της λευτεριάς μας ότι δεν την αισθανόμαστε. Το παιδί όταν γεννιέται δεν γεννιέται με γνώση. Οι προκομμένοι άνθρωποι το αναστήνουν και το προκόβουν: Τέτοια ηθική είχατε εσείς και προκοπή, τέτοιους καταντήσατε και εμάς τους δυστυχείς».

Περί των επιθέτων: ἀγαθός και καλός.

 

Οι πάνσοφοι πρόγονοί μας, ζώντας σε σχέση με τη συμπαντική ανοικτή πραγματικότητα, επέθεσαν πλείστες όσες διακριτές ιδιότητες στους ανθρώπους. Άλλο αγαθός και άλλο καλός: αγαθός είναι αυτός ο οποίος μπορεί και άγαται (θαυμάζει) το Όλον Είναι και εξ αυτής της θαυμαστικής κίνησης μπορεί και διαπλάθει τον εσωτερικό και εξωτερικό του εαυτό: Ο αγαθός λοιπόν είναι επίθετο ατομικής ιδιότητας, σε σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του: Εάν ο άνθρωπος προσανατολισθεί πνευματικά, ψυχικά και ηθικά ως άτομο σε σχέση με το άπειρον, το σύμπαν, τους θεούς, εάν με βάση αυτούς διαπλάσει εσωτερικό και εξωτερικό εγνωσμένο χαρακτήρα, τότε είναι αγαθός: δηλαδή θαυμαστός, περίοπτος,άξιος θαυμασμού και μιμήσεως. Για αυτό εξάλλου ο Πλάτων ωμίλησε περί του Αγαθού: είναι η θαυμαστική επενέργεια του σύμπαντος επί του ανθρώπου.

Το αγαθός εις την αρχαίαν Ελληνικήν γραμματείαν παρουσιάζει τέσσαρα παραθετικά:

ο η  ἀμείνων, το ἄμεινον, ἄριστος (σε αυτήν την περίπτωση το αγαθός καλύπτει την ικανότητα του ανθρώπου να γίγνεται αυτός που εκ φύσεως προορίζεται με βάση τις συμπαντικές δυνάμεις που τον συναποτελούν).

Ο η βελτίων το βέλτιον , βέλτιστος (σε αυτήν την περίπτωσιν ο άνθρωπος μπορεί και ελέγχει τη φύση του με βάση τα θεία προστάγματα ώστε να την βελτιώνει ως κίνησιν συμπαντικήν (ηθικήν θα λέγαμε).

Ο η κρείττων το κρείττον, κράτιστος: διά αυτών των παραθετικών το αγαθός ανοίγεται προς την κοινωνίαν των ανθρώπων: ο άνθρωπος ενδυναμώνει ως προσωπικότητα και μπορεί να επιτυγχάνει ως κράτιστος όλα όσα επιθυμεί, διά της αγαθής δικής του δυνάμεως.

Ο η λώων το λῷον,  λῷστος: ο άνθρωπος ο οποίος εφαρμόζει το αγαθόν σε όλους τους βαθμούς στη σχέση του με το λαό, με τους άλλους, σταδιακά με την Πόλιν.

Ώστε λοιπόν η ωριμότης του Ανθρώπου εις τους προγόνους μας εγνώριζε διαβαθμίσεις συγκεκριμένες και ήταν κλιμακωτή μέσα στο άπειρο σύμπαν όπου διεβίωναν οι άνθρωποι αυτοί. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον τίτλο του υπερθετικού βαθμού τον ελάμβανον όσοι είχαν εκδηλώσει ικανότητες συμπαντικής εσωτερικής και πολιτικής ολοκλήρωσης αλλά και φυσικής.

Το καλός-η-όν, ήταν στη βαθμίδα της κοινωνικής προσαρμοστικότητος. Για αυτό και ο Σωκράτης αλλά και ο Αριστοτέλης κάνουν λόγο για καλλίονες πολίτας.

Καλός-ή-όν, ο η καλλίων το κάλλιον, κάλλιστος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι εάν στηριχθούμε στο Θουκυδίδη , θα ονομάσουμε ως αντίθετο του αγαθού τον άχρηστον, και ως αντίθετο του καλού τον κακόν πολίτην. Άρα ο άχρηστος ήταν αυτός ο οποίος δεν χρησιμοποιούσε τις εγγενείς θείες δυνάμεις του προκειμένου να κερδίσει τη θεία συμπαντική ολοκλήρωση: αυτός δεν ήταν κακός: κακός ήταν αυτός που δεν την χάριζε ως καλός πολίτης στην κοινωνία: διαλύοντας σήμερα τη συμπαντική ποικιλία και πολυσχιδιότητα, σαρώσαμε τον αγαθό μαζί με τον καλό, τον άχρηστο με τον κακό, ξεχνώντας ότι ο άνθρωπος (όπως αναφέρει και ο Πλάτων) είναι φυτόν που οι ρίζες του είναι στον ουρανό: εμείς σήμερα ασχολούμεθα μόνον με ένα κλαδάκι από το ανθρώπινο δένδρο.

 

 

 

Περί του θανάτου της Φιλοσοφίας.

 

Η Φιλοσοφία δεν υπήρχε πάντοτε: σύμφωνα με τη διάταξη των όντων από το Θωμά τον Ακινάτη, ό,τι δεν υπήρχε πάντοτε, σημαίνει ότι υπόκειται στο νόμο της γένεσης και της φθοράς. Η φιλοσοφία σαφέστατα είναι απροσδιόριστο μέγεθος, μέγεθος το οποίον έχει αλλάξει πολλά πρόσωπα διαχρονικά: ο Όμηρος δεν εφιλοσόφησε υπό την έννοια ότι παρέδωσε ως ενορατική δύναμη τη Σοφία-Αθηνά, ο Πλάτων εφιλοσόφησε διότι κατέστησε τη φιλοσοφία διακρική ικανότητα μερικών νόων: γενικά ως Φιλοσοφία ωρίσθη η αγάπη του ανθρωπίνου Νοός να συλλαμβάνη όσα κάποιοι άλλοι εσκέφθηκαν και διά της παιδείας τα μετέδωσαν: άρα η Φιλοσοφία δεν έχει καμμία θέση στην κοινωνία των θεών, των Ηρώων, των ανθρώπων οι οποίοι βυθίζονται στην Οντολογική τους συνέχεια: η φιλοσοφία είναι η προσπάθεια του Υποκειμένου, το οποίο έχει εξέλθει της οντολογικής συνεχείας, και προσπαθεί διά του Νοός, να τη συλλάβει πνευματικά και όχι βιωματικά: προσπαθεί βέβαια αυτή τη βιωματική έλλειψη να την καλύψει κάπως με το μύθευμα της ηθικής. Η φιλοσοφία λοιπόν είναι η προσπάθεια του πεπτωκότος ανθρώπου να συλλάβει πνευματικά και να πράξει κάποια από αυτά, όσα εκτυλίσσονται στο Όν και πέφτουν ως ολίγα στη γήϊνη πραγματικότητα: από αυτήν την άποψη η προσωκρατική φιλοσοφία ξεκίνησε όταν ο άνθρωπος συνειδητοποίησε ότι δεν συμμετέχει πραγματικά στην κίνηση του ύδατος του αέρος και του πυρός αλλά ως εξωτερικότητα διά του Νοός μπορεί απλά να ομιλήσει για όλα αυτά: η Πλατωνική φιλοσοφία και η Αριστοτελική φιλοσοφία ξεκίνησαν όταν οι άνθρωποι κατάλαβαν ότι δεν συμμετέχουν στην οντολογική ακολουθία αλλά μπορούν να την αναπαραστήσουν ως ψέμα (την οποία εβάφτισαν αληθή Ιδέα) στο μυαλό τους, και να την επιβάλουν στους ανθρώπους: ο πλατωνισμός και ο αριστοτελισμός δεν έχουν καμμία σχέση με τον Οντολογικό Ελληνισμό (πλήρως ξεχασμένος) αποτελούν βέβαια τη βάση των θρησκειών των πολιτικών και των επιστημών (αντιοντολογικά μεγέθη) διότι απομονώνουν τον άνθρωπο όλοι αυτοί μαζί από την οντολογική ακολουθία και επιβάλουν μία πρόσκαιρη άποψη για ένα φαντασιακό μέγεθος το οποίο λέγεται θεός, πόλις, υγεία: τη στιγμή κατά την οποία μέσα στο Όν όλα Είναι και συνεχίζονται: αόριστα και απροσδιόριστα.

Ειδικά η Πλατωνική φιλοσοφία είναι αυτή η οποία στηρίζεται στην αρχή της συγκεκριμενικότητας: ο Σωκράτης προσπαθεί να επιβάλει το συγκεκριμένο δίκαιο και το συγκεκριμένο απόλυτο υποκείμενο: αυτό προσπάθησαν οι θρησκείες και η πολιτική, αυτό προσπάθησε η επιστήμη όταν ωμίλησε περί την Φύσιν και τον Άνθρωπον, αυτό προσπαθεί η ψηφιακή εποχή η οποία αποτελεί την ολοκλήρωση της κυκλικότητας του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους: όλα γίγνονται συγκεκριμένα και πλήρως φανερά διά της ηλεκτρονικής πληροφορίας σε όλους, αυτός εξάλλου είναι και ο σωκρατικός πόθος: δεν έχει σημασία το χωροχρονικό εύρος αλλά η παραγωγή του συγκεκριμένου και ελεγχομένου από όλους προς όλους κόσμου και η ολοσχερής διάχυσις της πληροφορίας (αυτός εξάλλου είναι και ο διακαής πόθος του Σωκράτους στην πλέον ανόητο αλληγορία του σπηλαίου)(πώς είναι δυνατόν το Όν που είναι παντού να μην είναι σε σπήλαιο;).