Αναλύοντας μέρη της Πλατωνικής Σωκρατικής Απολογίας.

 

Αναλύοντας μέρη της Πλατωνικής Σωκρατικής Απολογίας.

Ο Σωκράτης αποκαλεί τον κατήγορό του Μέλητο  ειρωνικά ως «καλό και πατριώτη» δήθεν: Εάν σκεφθούμε ότι η  ειρωνεία εκ του ρήματος είρω, σημαίνει ένωση: ένωση αφανών και  φανερών πραγμάτων, τι προκαλεί αυτή η σωκρατική ειρωνεία; Τι περιέχει αυτή η σωκρατική ειρωνεία;  Θα μπορούσαμε να πούμε τα εξής: περιέχει την επίφαση του καλο πατριώτη και την πραγματικ φύση του καλού πατριώτου: άρα ο Σωκράτης ενώνει τον πραγματικά σοβαρό καλό πατριώτη με αυτό που αυτός είναι και όχι ο Μέλητος: άρα ποιος είναι ο καλός πατριώτης σύμφωνα  με το Σωκράτη;

Η ζωή του και η διδασκαλία του απαντά σε αυτήν την ερώτηση: Καλός πατριώτης είναι αυτός ο οποίος θέτει την ιδέα της πατρίδος υπεράνω όλων, αυτός ο οποίος δεν φοβείται τον θάνατο ίσα ίσα θυσιάζεται ανά πάσα στιγμή για την Πατρίδα: Αναφύει όμως μέσα από την φράση αυτήν της Απολογίας και μία ακόμα πλευρά του Καλού Πατριώτου: αυτός ο οποίος γνωρίζει το Αγαθό ως προϋπάρξας στον κόσμο του Αγαθού, αυτός ο οποίος πράττει το Καλόν για την Πατρίδα μεταφέροντας ουσιαστικά το Αγαθό του κόσμου των Ιδεών στην Πατρίδα: άρα Καλός και Πατριώτης είναι αυτός ο οποίος γνωρίζει το καθεαυτό Καλόν και το Πράττει ως γνώση και ήθος ως Πολίτης  για την Πατρίδα: το σημείο αυτό είναι πολύ σημαντικό για κάθε μετέπειτα αξιολογικό ορισμό του Ανθρώπου: Καλός Πατριώτης δεν είναι αυτός ο οποίος εθιμοτυπικα αναπαραγάγει την αγάπη του για την Πατρίδα (πολλές φορές ασυνείδητα κατά συνήθεια ή για το θεαθήναι) αλλά αυτός ο οποίος επειδή έχει ίδη  το Καλόν στον Κόσμο του Αγαθού ως συμμετρία, ισορροπία, εξέλιξη, το μεταφέρει αυτό το Καλόν στον κόσμο της Πόλης: άρα ο Καλός Πατριώτης είναι ένα βαθέως αυτεγνωσμένος άνθρωπος.

Στην συνέχεια ο Σωκράτης αναφέρει κάποιες από τις κατηγορίες του Μελήτου: ο Σωκράτης κατηγορείται ότι διαφθείρει τους νέους, επίσης δεν πιστεύει στους θεούς της Πόλεως αλλά σε άλλους δικούς του θεούς. Το σημείο αυτό είναι εξόχως σημαντικό: Ας προσέξουμε τούτο: δεν κατηγορείται για παράνομη διδασκαλία: άρα η διδασκαλία των νέων ήταν  ο τρόπος πνευματικής και ηθικής εξέλιξής των: κατηγορείται ότι διέδωσε στους νέους άλλα μηνύματα: οι νέοι των Αθηνών εκείνη την εποχή εδιδάσκοντο τον Όμηρο τον οποίο συλληβδην ο Πλάτων απορρίπτει στην ιδανική του Πολιτεία διότι είναι διαφθορέας και υπεραπλουστευτικός  σε σχέση με τους Θεούς: άρα ο Σωκράτης τι έκανε και διέφθειρε τους νέους: έπαυσε την Ομηρική αυθεντία η οποία ξεκινούσε από τους Θεούς και κατέληγε στον άνθρωπο: Άρα η αφαιρετική εξαγωγή εκ μέρους του Σωκράτους των ιδεών από τις συμπαντικές δυνάμεις των θεών εδίωξε τους θεούς και άφησε στους νέους μόνον τις Ιδέες περί αυτών: της κίνησης, της βούλησης, της ροής, της δημιουργικότητος κ.λ.π.: Άρα η ανάδειξη της Ιδέας εκ των έσω των θεών και η εμφύτευσή της στο ανθρώπινο μυαλό θεωρήθηκε ως διαφθορά: άρα η ικανότητα των ανθρώπων του Σωκράτους να μην βλέπει συμπαντικές δυνάμεις υετού (βροχή) χιονιού, σεισμού, ύδατος και αέρος,  και να τις αποδίδει σε θεούς, αλλά αντιθέτως η ανθρωπίνη ικανότητα να αφαιρεί κάθε εξωτερικό χαρακτηριστικό των συμπαντικών και φυσικών φαινομένων λαμβάνοντας το τελείως πρώτο στοιχείο των (κίνηση ύδατος, απειρία αέρος, βούληση πυρός) στο νού, αυτό θεωρήθηκε ως διαφθορά.

Εάν συνεξετάσουμε τα δεδομένα του Επιταφίου του Περικλέους , μπορούμε περίπου να συζητήσουμε γιατί η αντικατάσταση των θεών από την ιδέα τους στο μυαλό των ανθρώπων θεωρήθηκε ως διαφθορά: διότι πλέον το Όλον ως ιδέα και αξία δεν χρειάζεται θεούς ώστε να γνωσθή αλλά πλέον ως ιδέα και αξία εγκαθίσταται παραμονίμως στο νού των ανθρώπων, των σκεπτομένων ανθρώπων: άρα ο Άνθρωπος γίγνεται θεός διότι στο μυαλό του παρίστανται οι ιδέες των θεών: και επειδή οι θεοί αντικαταστάθηκαν με ένα μέγεθος εύπλαστο όπως η Ιδέα (η οποία μπορεί να γεννήσει πράξεις, παιδεία, πολιτισμό και ιστορία) πλέον ο Άνθρωπος λαμβάνει την θέση των θεών: Άρα οι νέοι διά αυτής της εξέλιξης φθείρουν κάθε τι το παλαιό, άρα διαφθείρονται. Η επικράτηση της  εσωτερικής  ιδέας αντί των εξωτερικών καλυμμάτων της απετέλεσε την αιτία του θανάτου του Σωκράτους: οι Αθηναίοι ήταν φιλοσοφούμενοι και κατάλαβαν αμέσως ότι η αντικατάσταση των συμπαντικών  δυνάμεων  ως φαινομένων  από την νοουμένη ιδέαν των αναιρεί το θείο, απομονώνει τον άνθρωπο σε σχέση με τον Όλυμπο, καθιστά τον άνθρωπο ένα τεράστιο Εγώ επί της γής, ο Αίολος τώρα είναι άνθρωπος και έχει όλες τις ιδέες μαζεμένες στους ασκούς του, κανείς δεν είναι σίγουρος πώς θα χρησιμοποιηθούν αυτές οι δυνάμεις: Ο Σωκράτης διαφθείρει τους νέους διότι τους αποδίδει μία τέτοια δύναμη στο μυαλό τους άρα και στην πράξη τους ώστε ο ουρανός χάνεται, ο άνθρωπος δεν χρειάζεται την ανατροφοδότηση του ουρανού: τώρα όλα είναι στο Νού του ως Ιδέες: ο Σωκράτης είναι η πρώτη ημέρα της νοητικής χρονολόγησης των ανθρώπων: πλέον ετοιμάζεται η ιστορία του σκεπτομένου ανθρώπου: αυτού που αποκολλάται  τελείως από το σύμπαν και διά του νόός δημιουργεί την επίγειο ιστορία: αυτό οι Αθηναίοι το φοβήθηκαν: είδον εν λεπτώ στιγμής τον Σωκράτη  να εξισώνει όλους  τους ανθρώπους με κριτήριο όχι την Αθηναϊκή καταγωγή αλλά την συμμετοχή στο νού: αυτό τρομοκράτησε τους Αθηναίους, θα έχαναν οι Αθηναίοι την προνομιακή θέσιν των ως κλεινόν άστυ: η ιστορία πράγματι χιλιοτιμώρησε τους Αθηναίους και  τους φόβους των: αντί να ακολουθήσουν το Σωκράτη καταργώντας την παρωχημένη  πλέον φυλετική Αθήνα  υιοθετώντας τον κοινό Σωκρατικό νού δημιουργώντας την οικουμενική Αθήνα του Κοινού Νοός σαν αυτήν την οικουμένη που έφερε ο Μέγας Αλέξανδρος, αυτοί εκρύβησαν πίσω από το κώνειο: όμως ο Σωκράτης δεν ήταν άνθρωπος ήταν τάση: οι μαθητές του είχαν μιμηθεί την παντοδυναμία του νοός που τους έμαθε ο Διδάσκαλος: ο Αλκιβιάδης  ήταν περισσότερο άνθρωπος του νοός παρά της όμαιμης καταγωγής: για αυτό εύκολα ταξίδευσε προς τους Σπαρτιάτες: οι τριάκοντα  τύραννοι συνολικά ήσαν μαθηταί του Σωκράτους, είχαν μάθει ότι είναι κινούμενες βόμβες εσωτερικών δυνάμεων οι οποίες εάν γνωσθούν και μαιευτικά συνειδητοποιηθούν ο άνθρωπος νοιώθει νοητός πολίτης του κόσμου και όχι Αθηναίος εκ καταγωγής γονέων: το επλήρωσε πολύ η Αθήνα αυτό το Σωκρατικό απάρχισμα της νέας ανθρωπίνης  εποχής σύμφωνα με το οποίο οι άνθρωποι αντικαταστάθηκαν από αυτό που έχουν στο μυαλό τους και όχι από το πόσο ακολουθούν τις συμπαντικές δυνάμεις των  θεών, ο μονοθεϊσμός, η πολιτική, η επιστήμη, είναι η ψευδαίσθηση  ότι όλα μπορούν να εισβάλουν εξουσιαστικά στο νού των  ανθρώπων και να τους κυβερνήσουν είτε είναι θεός είτε πολιτικός είτε επιστήμονας καθορίζοντας όλα τα πρίσματα και τις πλευρές της ανθρώπινης  ζωής.

Το επόμενο επιχείρημα του Σωκράτους κατά του Μελήτου είναι εντυπωσιακό: μαιευτικά και ειρωνικά παρασύρει τον Μέλητο να παραδεχθεί ότι τη στιγμή της δίκης του Σωκράτους οι νόμοι, οι εκφραστές των νόμων, οι δικαστές, η πολιτική  εξουσία, όλοι  φροντίζουν πώς να κάνουν τους Αθηναίους  νέους καλύτερους, όλοι, μόνον ο Σωκράτης απομένει ο διαφθορέας: το επιχείρημα του Σωκράτους είναι εύλογο: πώς είναι δυνατόν εγώ ένας απλός πολίτης Αθηναίος να νικώ όλη την επίσημη εξουσιαστική Αθήνα; Είναι δυνατόν αυτόο το πράγμα; Άρα σε αυτό το σημείο θα πρέπει να φαντασθούμε τα εξής: οι Νέοι των Αθηναίων δεν ήσαν ευχαριστημένοι από την καθεστηκυία κατάσταση: δεν ήσαν ευχαριστημένοι από το επίπεδο ζωής και εξουσία παιδείας της επισήμου Αθήνας: ο Σωκράτης εξέφρασε και αύξησε αυτήν την τάση: δεν την εδημιούργησε διότι δεν θα  μπορούσε να ανταγωνισθεί όλη την αντίξοη εξουσία των Αθηνών: φαίνεται ότι οι συνεχείς πόλεμοι, οι εμπορικές και ναυτικές επαφές με άλλους λαούς, η δημοκρατία ως επικράτηση κολάκων και φαύλων ανθρώπων, η αναπαραγωγή των ιδίων και των ιδίων ανθρώπων και ιδεών στην Αθηναϊκή  δημοκρατία είχαν κουράσει τους νέους  οι οποίοι είχαν ανοίξει διόδους διαφυγής είτε διά των σοφιστών είτε διά άλλου: ο Σωκράτης δεν εδημιούργησε αυτήν την τάση ( ό ίδιος το παραδέχεται στην απολογία του ότι δεν θα μπορούσε μόνος αυτός να εκθρέψει αντικρουόμενες ιδέες και αξίες  σε σχέση με την επίσημον Αθήνα): ο Σωκράτης όμως ενέτεινε, αύξησε, εξέλιξε την τάση της εποχής του να διαλυθεί η Αθήνα, η δημοκρατία, ο άνθρωπος ως φυλετική καταγωγή και να εμφανισθεί ένας άνθρωπος καθολικού νοός:   ο οποίος θα προσδιοριζόταν με βάση το νού του και όχι την καταγωγή του, ο άνθρωπος ο οποίος διά του Αλεξάνδρου, της Ρώμης και του Ιησού θα γινόταν  καθολικός άνθρωπος της οικουμένης ενώπιον του κοινού νοός: από αυτήν την άποψη θα πρέπει να μελετήσουμε  και την θεωρία των ιδεών του Πλάτωνος: καταργεί κάθε φυλετικό και πραγματικό προσδιορισμό του ανθρώπου και εκτυλίσσει τον άνθρωπο ως χρονική συνέχεια ως ιδέα: άρα η ιδέα κινεί τον άνθρωπο και όχι ο πατήρ η μήτηρ το αίμα η φυλή: άρα όποιος ελέγξει τις ιδέες ελέγχει και την ποιότητα του ανθρώπου και του κόσμου οι οποίοι κινούνται με βάση τις ιδέες οι οποίες διά της εξουσίας θα υιοθετηθούν και διά της παιδείας θα διαδοθούν: ως γνωστόν αυτό το δίπτυχο δημιούργησε το σημερινό άνθρωπο ο οποίος  είναι άθροισμα θείων και ανθρωπίνων επικρατουσών ιδεών θεού, πολιτικής, επιστήμης κ.λ.π.