H εργαλειοποίηση του θανάτου ώς το έσχατο στάδιο του Ανθρωπίνου εξουσιαστικού λόγου.

 

Ο Ησιόδειος και ο Ομηρικός λόγος στηρίζονται στο ζεύγος της Ημέρας και της Νύκτας. Δεν μπορώ να γνωρίζω εάν οι δύο αυτοί Ποιητές (με την Οντολογική σημασία του όρου) εθέλησαν να εργαλειοποιήσουν τα δύο αυτά μεγέθη: είναι σίγουρο όμως ότι επάνω στην Ημέρα και την Νύκτα εστήθη το εξουσιαστικό μετέπειτα παιχνίδι της εξουσίας.

Ο Ησίοδος διαβλέπει συμπαντική διαλεκτικότητα στο πέρασμα από το Όν προς το Είναι της Νυκτός και της Ημέρας: ας προσέξουμε σε αυτό το σημείο: η Νύκτα και η Ημέρα δεν αποτελούν αυθύπαρκτα μεγέθη, άρα μπορούν κάλλιστα να εργαλειοποιηθούν από τον Άνθρωπο όσον αφορά την προέλευσή τους και τη χρήση τους: Επίσης ας προσέξουμε ότι η διαλεκτικότητά τους –η φτιαχτή θα λέγαμε προέλευσή τους στον Ησίοδο και στον Όμηρο- φανερώνει ότι δεν υπάρχει Νύκτα και Ημέρα, παρά μόνον η δύναμη του καθ΄εαυτού Όντος, την οποία όμως μερίζουμε με σημείο αναφοράς τον Ήλιο προκειμένου να εξουσιάσουμε νόες και συμπεριφορές. Το μόνον που υπάρχει είναι η συνέχεια όσων δυνάμεων επηρεάζουν τον άνθρωπο: η νοητική και ηθική εκμετάλλευση αυτών των δυνάμεων είναι κάτι άλλο.

Ας θυμηθούμε λοιπόν ότι η Νύκτα στον Ησίοδο –εν ολίγοις και στον Όμηρο- είναι τέκνον του Χάους: εάν το Χάος παράγεται από το ρήμα Χέω σημαίνει ότι η Νύκτα είναι δύναμις απορρέουσα από το χάος: άρα είναι τόσο δημιουργική και ζωντανή όσο και η Ημέρα. Άρα θα πρέπει να σκεφθούμε ότι στο γύρισμα του χρόνου υπήρξαν άνθρωποι οι οποίοι ζούσαν εν τη νυκτί διότι ώς δύναμις απορρέουσα από το χάος κρύβει ζωή και συνέχεια: άρα η μεγάλη συνεισφορά του Ησιόδου και του Ομήρου είναι το ότι μετέφεραν την ανθρώπινη ζωή στον Ήλιο και στην Ημέρα: για αυτό (π.χ στον Όμηρο) επαναλαμβάνεται άπειρες φορές ο περίφημος στίχος: Ήμος δε ηριγένεια εφάνη ροδοδάκτυλος Ηώς: ο Οδυσσέας ουδέποτε κινείται την νύκτα, πάντοτε την Ημέρα. Άρα εάν ζωή είναι η εμφάνιση της μορφής στην Ημέρα υπό το φώς του Ηλίου, Νύκτα είναι η πορεία προς την πρώτη ζωή του αμόρφου δυναμικού ανθρώπου ο οποίος ζεί ώς δύναμις απορρέουσα από το χάος: άρα ζωή και θάνατος είναι η ίδια δύναμις του Ανθρώπου απορρέουσα από το χάος, απλά εμφανίζεται ώς μορφή υπό τον Ήλιο δίχως ορατή μορφή εν τη νυκτί. Η νοησιοκρατική όμως φιλοσοφία, αυτή που εγέννησε και το μονοθεϊσμό, προσεκτικά εργαλειοποίησε το θάνατο, σταδιακά αποκηρύσσοντας τη Νύκτα και τον Άρχοντα του Σκότους, προκειμένου να ελέγξει το κομμάτι ζωής του Ανθρώπου ενώπιον του Ηλίου και του φωτός (εν φωτί ρέει =μορφή): κρύβοντας το ότι η Νύκτα δεν είναι το αντίθετο της Ημέρας ούτε η εξαφάνισις του Ανθρώπου αλλά ένας άλλος τρόπος ύπαρξης της απορρεούσης από το χάος μορφής.Ο Άνθρωπος υπάρχει και στο Φώς και στη Νύκτα, διότι και οι δύο αυτές στιγμές είναι δυνάμεις οι οποίες κινούν το Όν από το οποίο και απορρέουν. Οι Πλατωνικές αλληγορίες του σπηλαίου, ότι το σκότος είναι απουσία φωτός κινούνται στα πλαίσια της λήθης της Οντολογικής αλήθείας και του αστεϊσμού.

Εξάλλου ο Ησίοδος δεν ξεχωρίζει την Ημέρα από τη Νύκτα: Αντιθέτως: η Ημέρα είναι θυγατέρα της Νυκτός και του Ερέβους, αδελφή του Αιθέρος: τι σημαίνει θυγατέρα και τι σημαίνει αδελφή; Τι σημαίνει αυτή η ομομητρία; Σε πρώτη εκτίμηση σημαίνει μεταφορά συμπαντικών δυνάμεων, η Μήτηρ Νύξ μεταϋπάρχει με έναν καινούργιο τρόπο διά του Όντος ώς Ημέρα: άρα η Ημέρα είναι ο άλλος τρόπος της Νυκτός, όπως ο Θάνατος είναι ο άλλος τρόπος της Ζωής: είναι η ίδια δύναμη η οποία μεταμορφώνεται ώστε να προχωρήσουν όλες οι δυνάμεις του Όντος: τι σημαίνει ότι η Ημέρα είναι από την ίδια δελφύδα (μήτρα) με τον Αιθέρα (ο οποίος στον Ευριπίδη είναι η ουσία εκ της οποίας απορρέει αυτή η ζωή); Σημαίνει ότι η Νύκτα διά των Οντολογικών δυνάμεων που μεταφέρει εμφανίζει την Ημέρα και τον Αιθέρα: αυτό σημαίνει ότι μέσα από τις δυνάμεις οι οποίες ενυπάρχουν στις δυνάμεις της Νυκτός (Νύκτα δεν είναι κατάσταση αλλά ένα άλλο σύνολο δυνάμεων) αναδιανεμήθησαν αυτές οι δυνάμεις και εμφανίσθηκαν ώς Ημέρα και Αιθέρας: ας προσέξουμε αυτό το σημείο: εχύθη δύναμις εκ του Όντος εκ της πύλης του Ηλίου ώστε η Νύκτα να ζωγραφισθεί ώς Ημέρα και Αιθέρας: άρα η ίδια δύναμις έγινε Ημέρα και Αιθέρας: άρα ο Ήλιος είναι ο μετασχηματιστής της κοινής δυνάμεως , η δύναμις της Νυκτός διά του Ηλίου ήλθε σε νέα μορφή. Άρα ο Αιθέρας είναι η δύναμις που ώς αήρ μετέφερε τις μορφές διά του Ηλίου και τις παρέδωσε στην Ημέρα διά την υπόλοιπον ωρίμανση.

Η μετατροπή της Ιδέας σε Αξία.

Πρίν το θεό υπήρξε έναν τεράστιο χρονικό διάστημα προετοιμασίας αυτού του οντολογικού μεγέθους: Σήμερα μπορεί να θεωρούμε όσα επιστημονικά και τεχνολογικά συμβαίνουν ως κάτι το εξαιρετικό όμως όλα μα όλα έχουν τη βάση τους στο ότι το σύμπαν, μέρος του σύμπαντος κλείσθηκε σε ιδέα και αυτή η ιδέα μεταλλάχθηκε σε αξία. Οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να πιστεύσουν σε κανένα μα κανένα θεό εάν πρώτα δεν είχε εμφυτευθεί μέρος του σύμπαντος ως ιδέα μέσα τους, επίσης εάν δεν είχαν σμιλευθεί στο να μετουσιώνουν όσα πιστεύουν διά της Ιδέας σε πράξεις.

Κανείς μα κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πότε ο Άνθρωπος σταμάτησε να περπατά ελεύθερος στο σύμπαν, σταμάτησε να συμμετέχει βιωματικά σε όσα γίγνονται στο Όλον, ακινητοποιήθηκε στη Γή και έκλεισε στο επίπεδο της εμβέλειάς του δυνάμεις του όλου που θα μπορούσε να φυλακίσει και να ελέγξει: σαφέστατα συζητούμε ότι όταν ο Άνθρωπος κατάφερε και ακίνητος στη Γή μπόρεσε να ελέγξει κάποιες δυνάμεις ώστε μέσω αυτών να αναπαραστήσει κομμάτι του Όλου, άρχισε να βλέπει το όλον μέσω αυτών των φυλακισθεισών δυνάμεων, εκ του ορώ (βλέπω) γεννήθηκε (β΄αόριστος είδον) η ιδέα. Η στιγμή αυτή, η οποία είναι παντελώς άγνωστη σε εμάς σε σχέση με το πότε συνέβη, είναι η στιγμή γένεσης ανθρώπου και θεού. Διότι και ο άνθρωπος και ο θεός είναι παιδιά αυτής της κίνησης:  ο Άνθρωπος ακινητοποιήθηκε στη γή, δέσμευσε δυνάμεις του όλου και αυτές  χρησιμοποίσε ως ιδέες (νοητά μάτια) ώστε να βλέπει τον εαυτό του και τον κόσμο. Όλη η μεγαλοπρέπεια των δυνάμεων αυτών εκ του όντος αποκοληθεισών μεταλλάχθηκε σε αγαθό, θεό, ιδανική πολιτεία και άνθρωπος. Καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχει ούτε ένα κείμενο το οποίο να ομιλεί για αυτήν  την στιγμή, το μόνον που μπορούμε να φαντασθούμε είναι ότι όταν κάποιοι συζητούσαν για το ότι ο Άνθρωπος και η γή είναι το  κέντρο του Όλου εννοούσαν αυτή ακριβώς τη στιγμή και τη γένεση της Ιδέας.

Ο άνθρωπος λοιπόν σταμάτησε να βιώνει την οντολογική του πορεία και άρχισε να βλέπει το όλον μέσω των ιδεών, τις ουρές των οντολογικώ δυνάμεων οι οποίες έγιναν ιδέες. Εάν το θέμα αυτό ούτως έχει κατανοούμε ότι συλλήβδην η φιλοσοφία δεν έχει τουλάχιστον την αξία που της έχουμε προσδώσει διότι βλέπει τον κόσμο όχι ως άνθρωπος που κινείται στο όλον αλλά ως άνθρωπος που βλέπει το Όν διά των ιδεών. Σαφέστατα ο Θαλής και οι λοιποί προσωκρατικοί φυλάκισαν κομμάτι του όλου και το μετέτρεψαν σε δυνάμεις κτίσης του κόσμου μας.

Κάποιες ενστάσεις προς κάθε μορφή ανθρωποκεντρισμού.

 

Είναι πράγματι δύσκολο, αυθεντίες επικρατούσες (όπως ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης), θρησκείες επικρατούσες (όπως οι μονοθεϊστικές θρησκείες) –όλοι αυτοί έχουν τον ανθρωποκεντρισμό ως κοινή βάση- είναι λοιπόν πράγματι δύσκολο όλες αυτές οι παράμετροι να κριθούν αρνητικά και να ξεπερασθούν. Θα πρέπει όμως να υπάρξει κάποιος οντολογικός αντίλογος στα ειρημένα αυτοίς: ας ξεκινήσουμε με την αντίθετη έννοια του ανθρωποκεντρισμού:

Η αντίθετος λοιπόν έννοια του ανθρωποκεντρισμού είναι η τοποθέτηση του ανθρώπου πουθενά, και η παραδοχή ότι ο άνθρωπος δεν ορίζεται αλλά αποτελεί συνεχείς αναδιανομές οντολογικών απείρων δυνάμεων: άνθρωπος είναι και το αστρικό σώμα, άνθρωπος είναι και μία δυναμική εικόνα, άνθρωπος είναι αυτός ο επικρατούν συνδυασμός μορφής και ύλης: με αυτόν τον οντολογικό απελευθερωτισμό από κάθε μορφή ανθρωποκεντρισμού, παύει ο άνθρωπος να θεωρείται μονοκόμματα ένα συγκεκριμένο όν (σύνολο μορφής και ύλης κατά τον αντιοντολογικό ορισμό του Αριστοτέλους) παύει ο άνθρωπος ως συγκεκριμένη οντότητα να ελέγχεται πνευματικά και ηθικά από φιλοσόφους και θεολόγους: ως άνθρωπος πλέον θεωρείται κάθε πορεία οντολογικών δυνάμεων πρίν την μορφή του ανθρώπου, πρίν την ύλη του ανθρώπου, κατά τη σύνθεση αυτών των δύο, και μετά από τη διάλυση της σύνθεσης και για όσο στο άπειρο ενυπάρχουν αναδιανεμηθείσες δυνάμεις που ομοιάζουν μορφικά τω ανθρώπω.

Ας προσέξουμε την κυρία αντίφαση στο πλατωνικό ανθρωποκεντρικό οικοδόμημα, η οποία έγκειται στον τρόπο συμπαντικής φυγής του Σωκράτους: εάν πράγματι ίσχυαν όλα όσα είπε στους διαλόγους ο Πλάτων διά του στόματος του Σωκράτους, εάν ίσχυαν όλες οι ηθικές και πνευματικές συλλήψεις που θέσπισαν τον ανθρωποκεντρισμό, γιατί ο Σωκράτης στην Απολογία του θεωρεί ότι θα υπάρξει με ένα τρόπο απελεύθερο συμπαντικά; Γιατί δεν συνθέτει αυτά τα δύο είδη ανθρώπου αλλά εδώ διακηρύσσει μία σκληρή ηθική τύπου Φιλήβου, μία σκληρή παιδεία τύπου Πρωταγόρου, καταστάσεις που απευθύνονται σε ένα συγκεκριμένο τύπο ανθρώπου ο οποίος όμως αλλάζει διάσταση και απελευθερώνεται σε μία νέα ασώματο διάσταση. Γιατί αυτός ο διχασμός; Γιατί ο Πλάτων και ο Σωκράτης δεν προσπάθησαν να συζητήσουν για το ενιαίο συμπαντικό υποκείμενο όχι ανθρωποκεντρικά αλλά να καταδείξουν τον άνθρωπο ως συνέχεια ώστε να φανεί ότι ο άνθρωπος αποτελεί πρόλογο και προηγούμενο απείρων οντολογικών δυνάμεων οι οποίες ούτως ή άλλως θα συνεχίσουν την πορεία τους και όλοι οι άνθρωποι ανήκουν στην οντολογική σειρά και γνωρίζουν τα πάντα και δεν χρειάζονται συγκεκριμένες γνώσεις και ηθικές;

Η απάντηση φαντάζει απλή: οι Πλάτωνας και Αριστοτέλης ύψωσαν ανάμεσα στο Όν ως χάος και στον άνθρωπο ένα κάτοπτρο (την Ιδέα των εννοιών) και εκεί καθρεπτίζοντας ο άνθρωπος νού και σώμα αντέγραφε όσα του έλεγαν, όχι ό,τι έβλεπε στο Όν ως τέτοιο να κινείται, αλλά όσα του έθεταν στο νού οι φιλόσοφοι και οι θρησκείες: αποχωριζόμενος ο άνθρωπος από το Όν σταμάτησε να θεάται του Όντος αλλά έβλεπε και για λίγο ακόμα θα βλέπει το όν με τα μάτια των άλλων:

Περί της Ομηρικής Ημέρας....

 

Ό Όμηρος δεν είναι βέβαια σημαντικός μόνον για όσα μας μεταφέρει διά της Μούσας Καλλιόπης, διά των συμπαντικών του φωνών: είναι σημαντικός διότι μας αφήνει κάποιες εξόδους σκέψεις σε έναν ανώτατο προηγούμενον αυτού οντολογικό πολιτισμό, μέρος του οποίου μεταφέρεται στα έπη, πρίν αιχμαλωτισθεί από τη νοησιοκρατική φιλοσοφία του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους και οριστικά διαστασιοποιηθεί και μερικοποιηθεί στον πολιτισμό της βίβλου και μετέπειτα στον κόσμο που στηρίχθηκε σε όλα αυτά: Τίποτε λοιπόν δεν υπάρχει στον προσωκρατικό λόγο το οποίο δεν υπάρχει επίσης στον άρτιο ενοποιημένο οντολογικό λόγο του Ομήρου, ο οποίος αποτελεί ανάμνησιν του εντελώς χαμένου προΕλληνικού πολιτισμού ο οποίος κρυφείως υπάρχει και θα εμφανισθεί μετά τον παρόντα πεπτωκότα κόσμο: Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα εξής: από τον Αναξίμανδρο έως τον Αναξαγόρα υπεστηρίχθη ότι ο ήλιος δεν έχει δικό του φώς αλλά αποτελεί το φώς που παρέχει ο ήλιος αντανάκλαση του κρυφίου συμπαντικού φωτός, δυνάμεως μετεξελιχθείσης από τα βάθη του χάους: η γένεσις το παρουσιάζει αυτό ώς Εωσφόρος ο οποίος βέβαια έχει τη γνωστή κατάληξη: ο Όμηρος είναι πλήρως θιασώτης αυτού μεταφέροντας την αρχέγονο και λησμονημένη Ελληνική θέση περί του χάους όπου όλα Είναι και η λέξις σκότος είναι άγνωστος προϊόν της αντιοντολογικής δυαλιστικής θεολογίας, διότι για τον Όμηρο όλα είναι Φώς απλά ο τρόπος του οντολογικού φωτός έχει τρόπους, διότι ο άνθρωπος πρέπει να βλέπει και με το νού (επιφανειακά σκότος) αλλά και με τα μάτια (επιφανειακά φώς). Πάντως στον Ποιητή δεν φέρει ο Ήλιος το φώς διότι ο Ποιητής συνεχώς λέξει ότι : ήμος δε ηριγένεια εφάνη ροδοδάκτυλος ηώς: δηλαδή η αυγή φέρει όχι το φώς αλλά την Ημέρα , όμως η αυγή (εώς) είναι κατάσταση, άρα η κατάσταση του όντος συνεχώς μεταφέρει τις δυνάμεις της μέρος της οποίας είναι η Ημέρα όπου ο άνθρωπος ζεί ως εξωτερικότητα και σταδιακά η Ημέρα κρύβεται ώστε ο άνθρωπος να ζήσει με άλλες δυνάμεις : ποτέ δεν χάνεται η Εώς (Αυγή) διότι Είναι ώς οντική κατάσταση: άρα η Εώς η οποία έρχεται από τα ρείθρα του Ωκεανού (σύνδεσμος του κόσμου αυτού με το χάος) δεν φέρει το φώς αλλά την Ημέρα, η Ημέρα δεν σχετίζεται με το φώς απλά με το μέρος εκείνο των ανθρωπίνων δυνάμεων που χρειάζονται το φώς και σταδιακά η Ημέρα κρύβεται ώστε να ζήσουν και άλλες πλευρές του ανθρώπου: άρα η Εώς φέρει όλες τις οντικές πλευρές και το φώς είναι μία από αυτές ο Ήλιος είναι απλά ένας εντολοδόχος ο Εωσφόρος είναι το Όν το φέρον όλες τις δυναμικές διακυμάνσεις για όλες τις ανθρώπινες πλευρές: ο Ήλιος λοιπόν είναι δούλος του Εωσφόρου για αυτό και στη βίβλο δεν δημιουργείται ο Εωσφόρος αλλά ο Ήλιος ώστε σταδιακά να ξεχασθεί ο Εωσφόρος ώς πηγή Όντος και αυτή τη θέση να την πάρει ο θεός: για αυτό ο Πλάτων αναδεικνύει εκ του Ηλίου το Νού προκειμένου ο άνθρωπος να χάσει τον άπειρο οντικό εαυτό του και να ελεγχθεί με το μικρομέρος του το νού. Για αυτό σταδιακά οι άνθρωποι ξέχασαν τις καταστάσεις και ασχολήθηκαν με όργανα: ξέχασαν το Όν Εωσφόρο και ασχολήθηκαν με όργανα που απλά αντανακλούν μέρος αυτού: με το νού το σώμα την ψυχή, για αυτό και σήμερα φτιάξαμε μία μικρογραφία του όντος (τον μικροκόσμο μας ) ξεχνώντας τον πραγματικό κόσμο μας: προσπαθούμε τώρα να ερμηνεύσουμε γιατί τα Ορφικά κείμενα ασχολούνται τόσο επισταμένως με τον ήλιο και όχι με το Όν ώς Εωσφόρο κατάσταση συνεχούς Αυγής: ίσως διότι λέγοντας Ήλιο εννοούν άλλα πράγματα όπως ό Όμηρος: άρα στον Όμηρο ο Εωσφόρος ώς μία οντική δύναμη φέρει την ανθρώπινη συνεχή κίνηση, με τον τρόπο της Αυγής και χωρίς αυτή: χρησιμοποιώντας τον Ήλιο και το Φώς αλλά αυτά δεν υπάρχουν οι οντικές καταστάσεις Αυγής και Εωσφόρου υπάρχουν που χρησιμοποιούν τον Ήλιο και το Φώς και άπειρες άλλες δυνάμεις: το δράμα της μετέπειτα φιλοσοφίας είναι ότι δεν ασχολήθηκαν με οντικές καταστάσεις αλλά με δούλες αυτών δυνάμεις : με τον ήλιο από όπου εγέννησαν το νού και το θεό, τη θάλασσα από όπου εγέννησαν την ψυχή κ.λ.π. Με αυτό τον τρόπο απομόνωσαν τον κόσμο και τον άνθρωπο από τις οντολογικές καταστάσεις, η κατα-στροφή αυτού του κόσμου θα είναι η εξαφάνιση των μέσων (Ηλίου θαλάσσης ανθρώπου κ.λ.π) και η επαναφορά στις οντικές καταστάσεις, για αυτό ο Όμηρος δεν σκέπτεται αλλά ακολουθεί τις συμπαντικές δυνάμεις της Μούσας Καλλιόπης.