Περί του προσώπου του Ιησού.

 

Ο Θεός δεν ήταν πάντα άρρεν, βέβαια δεν ήταν πάντα η θεότητα θήλεια, κάποιες στιγμές συνυπήρξε το άρρεν με το θήλυ (όπως στους 6+6 θεούς των Ελλήνων) κάποιες στιγμές η Ασερά στους Χαναναίους ήταν η μόνη θήλεια θεότητα πρίν ο Θεός της βίβλου την καταργήσει προερχόμενος όμως από την πλευρά της, αλλά και στους μινωΐτες θεά ήταν η πρώτη θεότητα, τελικά στους μονοθεϊστικούς πυλώνες του χριστιανισμού και του μωαμεθανισμού ο θεός επεβλήθη ως άρρενα δύναμις.Μπορούμε μέσω αυτών των επισημάνσεων να καταλήξουμε σε ένα χρήσιμο συμπέρασμα ότι ο θεός είναι μία ωραία ανθρώπινη ανακάλυψη αναλόγως της στιγμής και της εποχής: η απαρχή της έρευνας περί του θεού από το θεό είναι τελείως λάθος: κάθε έρευνα για το θεό θα πρέπει να ξεκινά από τις φυσικές δυνάμεις (τις εννοούμε ως συμπαντικές δυνάμεις) ποιες φυσικές δυνάμεις μεταπλάθονται σε θεό: οι  θήλειες φυσικές δυνάμεις είναι δυνάμεις χάους και συνεχείας: άρα ο πρώτος θεός δεν γινόταν να μην είναι γυναικείος διότι ο άνθρωπος ευρισκόταν σε ένα απίστευτο φυσικό γίγνεσθαι και το μόνον που ήθελε είναι η σύμπλευση με τις δυνάμεις του όλου στις οποίες ανήκε: αυτό μπορούμε να το ιδούμε στον Οδυσσέα ο οποίος δέχεται μία γυναίκα την Αθηνά ως προσφέρουσα σε αυτόν την αρετή της Σοφίας. Αυτό συμβαίνει διότι (όπως και οι μινωΐτες) οι άνθρωποι ζούν και κινούνται σε χαοτικές καταστάσεις και δεν θέλουν κάτι το συγκεκριμένο ή το προσωπικό: η ιστορία του Μινωταύρου μας αποδεικνύει ότι η μινωϊκή θεά της γυμνόστηθης γονιμότητας αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι ζούν στο χάος και ερευνούν ταυτότητα ζώου, ανθρώπου, ή ζωανθρώπου: η θεά ως άπειρος θήλεια φύσις τους βυθίζει στην αναζήτηση , δεν ήθελαν τουλάχιστον ακόμα έναν αρσενικό θεό αρχιτέκτονα και μάστορα δημιουργό. Άρα ο θεός είναι η μετατραπείσα και αλλαγείσα συνεχώς φυσική δύναμις στο μυαλό μας και στο Είναι μας, άρα εμείς είμεθα ο θεός αναλόγως της φυσικής δυνάμεως η οποία μας διακατέχει.

Πέρασαν τα χρόνια και οι Μυκηναίοι, μετέπειτα οι Δωριείς, μετέπειτα οι έμποροι πολεμιστές που άνοιξαν τον θαλάσσιο χώρο, ο σίδηρος, η φωτιά και η γραφή, απομόνωσαν τη γή από τη συμπαντική ροή, όπως ο άνθρωπος που κτίζει ένα σπίτι και σταματά να κατοικεί στην ύπαιθρο: ο άνθρωπος έκτισε πόλεις και εκεί μέσα θέλησε να ασχοληθεί όχι με την θήλεια δύναμη (αυτή έφερε στη γή όσες δυνάμεις ήταν να φέρει) τώρα ο άνθρωπος ήθελε να ασχοληθεί με την άρρενα οιδομική δύναμη: ο θεός έγινε άρρεν, ο πλατωνικός θεός, το πρώτο κινούν ακίνητον του Αριστοτέλους, ο χριστιανικός θεός, ο αλλάχ, κ.λ.π. Άρα ο άνθρωπος ζεί ως άρρεν δομική δύναμη, με άρρενα θεό: η  καινή διαθήκη δεν είναι τυχαίο ότι τώρα δομήθηκε τώρα εγράφη.