Ο Μέγας Αλέξανδρος διαλύοντας τις πόλεις- κράτη μετέδωσε τον Ελληνικό λόγο στα πέρατα της Οικουμένης, Ξεκίνησε η Ελληνιστική εποχή, για πρώτη φορά οι άνθρωποι ενώθηκαν μπροστά στον Ελληνικό Λόγο: στην κοινή θέαση του θείου, της φύσης, του ανθρώπου: πλέον ο Νούς και οι κατηγορίες του έγιναν παναθρώπινα όργανα: η εσωτερικότης του Ελληνισμού και ο εκλεκτικισμός των Ελλήνων μυστών οι οποίοι διά του Ελληνικού λόγου επικοινωνούσαν με το Υπέρπέραν εχάθησαν αυτά, ο Λόγος (ειδικά μετά τον Επίκουρο και τους Στωϊκούς) κατέστη ένας χαρμόλυπος τρόπος ζωής ο οποίος με μαθηματική ακρίβεια ως τεχνική ζωής οδήγησε στο χριστιανισμό. Πλέον οι άνθρωποι έχοντας έναν νού και μία πράξη υποτάχθηκαν στην κυκλική κλειστότητα του κόσμου, πηγαίνοντας κυκλικά στη διάσταση αυτή, χάνοντας κάθε έξοδο προς το Όν: όλα ξεκινούσαν από το θεό διά της φύσεως κατέληγαν στον Άνθρωπο και τανάπαλιν. Ας προσέξουμε το ότι ο λόγος ως ομιλία περί του τι υπάρχει μόνον ως διάνοια επεκράτησε: πλέον δεν μετρούσε η ανθρώπινη εσωτερικότητα ως δυναμική πορεία στο όλον, αλλά η εν στάσει εδώ του τι έχω στο μυαλό μου: η Ελληνιστική εποχή σάρωσε την Ελληνική διασυμπαντική μυστικότητα, την έδωσε βρώση και πόση στα πλήθη του κόσμου.
Ο χώρος της Ελληνιστικής εποχής ήταν η Ανατολή. Τα χρόνια πέρασαν, η βιομηχανική δύση έμοιαζε σε πολλά με την πόλη-κράτος και την εποχή της. Ήταν κλεισμένη στην ευρώπη,δεν είχε εξουσιαστική διέξοδο, επίσης εάν προσέξουμε θα ιδούμε ότι ο βασιλιάς και η εποχή του σκίαζε την αστική πλουτοκρατία όπως ο Δημοσθένης προσπαθούσε να συσκοτίσει τη δράση και τη λάμψη του Φιλίππου και του υιού του Αλεξάνδρου λίγο πρίν την πτώση της ΑΘήνας. Η Ευρώπη όμως κοντά στα χρόνια της Γαλλικής επανάστασης είχε το ίδιο όπλο με τον Μεγάλο Αλέξανδρο το οποίο και ενεργοποίησε: τον Ελληνικό λόγο όπως αυτός σμιλεύθηκε μέσα στα μοναστήρια, εκεί που οι αντιγραφείς διέλυσαν την γνησιότητα του Ελληνικού λόγου για να τον παντρέψουν με το χριστιανισμό φαντασίωμα: όμως το έκαναν, έστω και με αυτόν τον τρόπο ο Ελληνισμός έφθασε μέχρι τα χρόνια της Βαστίλλης και του Ρουσσώ και του Ροβεσπιέρου: και έδωσε το απόλυτο όν του Ροβεσπιέρου, την ανεξιθρησκεία του Βολταίρου, τις τρείς εξουσίες του Μοντεσκιέ, την κοινή βούληση του Ρουσσώ. Άλλος λόγος ήταν αυτός, διαφορετικός από του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο λόγος του Μεγάλου Αλεξάνδρου είχε δεχθεί όλες τις αλλοιώσεις του Αριστοτέλους και του Πλάτωνος αλλά παρέμενε Ελληνικός: είχε διώξει την Αθηνά ως συμπαντική σοφία και την είχε κάνει λογικές αρχές: είχε διώξει τον Ερμή ως πηγή ενωτική του Ολύμπου με τη γή και τα είχε όλα δώσει στην ανθρώπινη διάνοια.Είχε ετοιμασθεί δηλαδή να προσγειωθεί στο κάθε σπίτι της Ελληνιστικής εποχής.