Από τον Ζαίρεν Κίρκεγγωρ έως τον Μάρτιν Χάϊντεγγερ η Ύπαρξη σαφώς γιγαντώνεται. Ο χριστιανισμός του Ζαίρεν Κίρκεγγωρ, του Βορείου Σωκράτους, του Δανού ερημίτου, είναι ανήσυχος και εξελικτικός, συνέχεια του Σωκρατικού ιδεώδους περί συνδέσεως της ατομικής υπάρξεως με τις ιδέες και την ατομική Ηθική. Όπως ο Σωκράτης διά των οριστικών και επαγωγικών του λόγων ανέπτυξε ιδίαν και προσωπικήν ηθικήν, παρομοίως ο Κίρκεγγωρ διά της πίστεως εις τον θεόν των χριστιανών –όπως αυτός τον εννοούσε- ανέπτυξε ιδίαν ηθικήν συμπεριφοράν. Μέσα από το «φόβο και τρόμο» και το «είτε-είτε» ο Θεός του Κίρκεγγωρ αποτελεί συνέχεια του Σωκρατικού ιδεαλισμού, είναι το Αγαθόν το οποίον διά της σαφηνείας του και της πνευματικότητάς του καθαγιάζει και απελευθερώνει συμπαντικά την ύπαρξιν. Δυοίν θάτερον: αφ΄ής στιγμής η Ελλάδα στερήθηκε της πατρώας θρησκείας της, θα ήταν προτιμότερο να συνδεθεί με τον χριστιανισμό τύπου Κίρκεγγωρ, ο οποίος ουσιαστικά είναι κρυφός σωκρατισμός, παρά με το βυζαντινό ανατολίζοντα χριστιανισμό ο οποίος δι-έστρεψε το γνήσιον οντολογικόν Ελληνικόν πνεύμα.
Η Κιρκεγγωριανή Ύπαρξις θυμίζει το Σωκράτη εάν ζούσε το 18ο αι. στην Ευρώπη του Λόγου: αν και οι δύο άνδρες έχουν μία ουσιώδη διαφορά την οποία οι μελετητές τους προσπαθούν να λησμονήσουν: ο Κίρκεγγωρ μισούσε θανάσιμα ένα μέγεθος το οποίο ο Σωκράτης στους πλατωνικούς διαλόγους φαίνεται πολύ να αγαπά, τη μεταφυσική πραγμάτων και εννοιών: παρά ταύτα ο Κίρκεγγωρ (όπως και ο Σωκράτης) απομονώνει την ύπαρξη από την αχλύ της πόλης και του ψευδοπολιτισμού των αστών, και την συνδέει με την εσωτερική βιωματική οντολογική της συνέχεια.Οδηγός δεν είναι το μυαλό αλλά το βίωμα, ο άνθρωπος κινείται χωρίς σκέψη μόνον πράττοντας, διότι το μυαλό του έχει παραδοθεί στην μόνη πίστη του θεού. Συζητούμε για μία ιδιότυπη ανθρώπινη απελευθέρωση, διότι ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πλέον να πιστεύσει αλλά μόνον να δράσει, να βιώσει, να πράξει την οντολογική του σύνέχεια, να την πλέξει όπως ακριβώς η Πηνελόπη έπλεκε το ύφασμα ξεγελώντας τους εραστές του χρόνου οι οποίοι από κάπου ήθελαν να πιασθούν. Ο Κίρκεγγωρ αποτελεί τη λύτρωση του αστού ανθρώπου όπως ο Σωκράτης απετέλεσε τη λύτρωση του Αθηναίου κλειστού πολίτου, ολίγον πρό της Ελληνιστικής εποχής του χάους: παρόμοια ο Κίρκεγγωρ δυνητικά σώζει τον αστό άνθρωπο ολίγον πρίν το χάος της σύγχρονης Ελληνιστικής εποχής της ηλεκτρονικής παγκοσμιοποίησης: τότε ο Σωκράτης προσπάθησε να διασώσει την ατομικήν αξιοπρέπειαν του ανθρώπου ο οποίος επειδή ακριβώς μεγάλωνε στο αφελές ψεύδος της Αθήνας, νομίζοντας ότι η πόλη και η ησυχία της πνευματικής της ραστώνης είναι το πάν, είχε εγκαταλείψει τον ατομικό υπαρξιακό οντολογικό ξεχωριστό αγώνα: παρόμοια και ο Κίρκεγγωρ προσπάθησε να αφυπνίσει το χριστιανό της εποχής του ο οποίος υπνωτισμένος από την παπική πίστη στο θείο μεγαλείο του κόσμου δεν καταλάβαινε ότι έπρεπε ατομικά να δράσει ως ύπαρξις η οποία ναι μεν πιστεύει στο Αγαθό αλλά βιωματικά κινείται, μάλλον αυτοκινείται.