Περί της Οντολογίας της Μηχανής ( σε σχέση με την ανθρώπινη μηχανοποίηση).
Πλέον μπορούμε να κατανοήσουμε την
ετυμολογία της λέξεως «μηχανή, μηχανεύομαι, μηχανορραφία κ.λ.π». Η λέξις λοιπόν
μηχανή παράγεται από το ρ.μητιάομαι-ώμαι το οποίο σημαίνει σκέπτομαι. Σαφέστατα
λοιπόν η απαρχή της μηχανοποίησης του ανθρώπου είναι η σκέψις. Ας σημειώσουμε
ότι η σκέψις παράγεται από το ρ.σκοπέομαι-σκοπούμαι το οποίο σημαίνει εξετάζω.
Σημαίνει λοιπόν η λέξις σκέψις της εξωτερικοποίηση και αντικειμενικοποίηση του
ανθρώπου σε σχέση με το Είναι του Όντος: διότι για να εξετάσει ο άνθρωπος τις
ιδέες και το γύρω του κόσμο, βγαίνει έξω από αυτά τα μεγέθη, και προσπαθεί να
τα ερευνήσει και να εξαγάγει ασφαλείς κρίσεις περί αυτών. Αυτό όμως τον
μηχανοποιεί διότι ο άνθρωπος πλέον δεν ανήκει στην εσωτερική χαώδη πορεία του
Είναι ως αφηρημένη οντολογικότητα αλλά ο άνθρωπος ως Υπο-κείμενο υπό των
συνθηκών εξωτερικά κείται προσπαθώντας να ατενίσει τα πάντα όχι ευρισκόμενος ως
δύναμις ομοία στην εσωτερική ροή τους αλλά ως παρατηρούν εξωτερικά Υποκείμενο.
Άρα ο Άνθρωπος καθίσταται μηχανή όταν εξέρχεται της συμπαντικής ροής στην οποία ως μυστική τέτοια δύναμις ανήκει και αποκτώντας μορφή και ύλη προσπαθεί εξερχόμενος της αενάου οντολογικής μορφής να ίδει τα πάντα ως αντικείμενο και να τα ερευνήσει και να τα κατακτήσει, να τα επηρεάσει, να τα ταξιθετήσει να τα ελέγξει. Θεωρείται λοιπόν ως πρόοδος η μηχανοποίησις του παντός: ο άνθρωπος να εξέλθη της οντολογικής του πορείας όπου είναι οντολογική αφηρημένη δύναμις και ως σκέψις- παρατήρησις να εξετάζει τα πάντα όχι ως συμμετέχουσα δύναμις εσωτερικότητας αλλά ως εξωτερική παρατηρούσα δύναμις: ο Αρχιμήδης θεωρείται ως ο πλέον μηχανοποιημένος άνθρωπος διότι παρατήρησε πλείστα όσα φαινόμενα. Η επιστήμη θεωρείται ως η ναυαρχίδα της ανθρώπινης μηχανοποίησης διότι συνθέτει τα μηχανοποιημένα πράγματα της παρακολούθησης και διά των φυσικών και άλλων νόμων οργανώνει τον άνθρωπο σε σχέση με τον κόσμο: όμως η επιστήμη στηρίζεται στον άνθρωπο μηχανή και στον μηχανοποιημένο κόσμο: διότι πολύ απλά ο άνθρωπος βλέποντας το σύμπαν ως αντικείμενο παρατήρησης ταξιθετεί τις παρατηρήσεις του, περιορίζεται στον μικρόκοσμο που μπορεί να παρατηρεί και κατασκευάζοντας τα πάντα γύρω του ως μηχανή σκέψης παρακολούθησης και παρατήρησης μηχανοποιεί διασκεπτικά τον εαυτό του τους άλλους και τον κόσμο: πλέον ο άνθρωπος – μηχανή είναι αυτός ο οποίος έχει συγκεκριμένη μορφή και μυαλό, σώμα και ηθική.