Οι περιπέτειες της Ομηρικής άρουρας (γής).

 

Οι περιπέτειες της  Ομηρικής άρουρας (γής).

Το επίθεμα -αρ είναι από τα πλέον  σημαντικά Ομηρικά ετυμολογικά εργαλεία. Δεν είναι τυχαίο εάν θυμηθούμε ότι εντός του εμπεριέχει το γράμμα – ρ το οποίο είναι το γράμμα της Ροής: Εξάλλου η Οδύσσεια είναι Νόστος, Ροή και Όδός άρα το γράμμα – ρ και οι λέξεις που γεννά ενδιαφέρουν πολύ τον Όμηρο. Διότι καθορίζουν τον τρόπο, το μέσον, το σκοπό Ροής του Ανθρωποκεντρικού συστήματός του.

Η Γαία λοιπόν στον Όμηρο παύει να είναι ένα απλά στερεό πράγμα, έδαφος, απλό πεδίο. Είναι ροή πολλαπλών δυνάμεων: επί της Γαίας ο Οδυσσέας σκέπτεται όσα σκέπτεται στον Πολύφημο, στην Κίρκη, στους Λαιστρυγόνες, στην Ιθάκη. Άρα επί της Γαίας ρέουν δυνάμεις επιβίωσης και εξέλιξης του πολυτρόπου Ανθρώπου: άρα η Γαία ρέει δυνάμεις άρα είναι άρουρα, εν ροή υπάρχουσα οντότητα.

Άρα ο Άρ-ιστος είναι αυτός ο οποίος μπορεί και κατέχει Γαία (ως Αρείων ίσταται, επί της άρουρας ίσταται) άρα αυτό του δίδει δύναμιν, περιουσία και κοινωνική αλλά και πολιτική και στρατιωτική υπόληψη και χαρακτήρα. Είναι  Άρ-χων, διότι Έχει Άρουρα άρα μπορεί και κυβερνά και διαφεντεύει ανθρώπους και λαούς. Όποιος έχει άρουρα μπορεί και αρ-αρίσκει τη ζωή του, την συνταιριάζει με αρετές με ήθος και εξελίσσεται σε σχέση με τον εαυτό του και τους άλλους: το αραρίσκω (συνταιριάζω) είναι το  ρήμα που προσφέρει την αρμονία διότι όποιος έχει άρουρα ζεί σε αρ-μονία σε ισόρροπες σχέσεις σε σχέση με τον εαυτό του και τους άλλους διότι έχει όσα χρειάζεται για μία καλή ζωή.

Γιατί οφείλουμε να ομιλούμε την Ελληνική γλώσσα;

 

Γιατί  οφείλουμε να ομιλούμε την  Ελληνική γλώσσα;

Παρατήρηση 1^η.

Η Ελληνική γλώσσα είναι μία και ενιαία. Όπως εξάλλου όλες οι γλώσσες όλου του κόσμου οι οποίες παρουσιάζουν τα χαρακτηριστικά  της Ελληνικής γλώωσσας. Η εξήγηση  και απόδειξη της ενιαίας φύσης της Ελληνικής γλώσσας είναι πολυεπίπεδη.

Κατ΄αρχάς οι λέξεις των Ελλήνων αντιστοιχούν σε οντολογικές συλλήψεις δηλαδή αντιπροσωπεύουν τον τρόπο ενόρασης του Όντος  εκ μέρους των Ελλήνων. Όταν λοιπόν ο Έλληνας εδημιούργησε τη λέξη Ρέα εδόμησε το σύμπαν ως ροή δυνάμεων και αυτό μέσα στα χρόνια δεν άλλαξε.Επίσης δημιουργώντας τη λέξη Κρόνος (εν ροή χρόνου) επέρασε στην Ανθρώπινη διανόηση ότι οι Άνθρωποι κινούνται επί ροής, θεσμοθετήθηκε λοιπόν μέσα από την Ελληνική γλώσσα η κίνηση σε άμεση θέση (χρόνος) αλλά και στη ζωή μας: διότι εδημιουργήθη η λέξη ατρεκής, ο Οδυσσέας είναι ατρεκής, δεν τρέμει, δεν παρεκλίνει του σκοπού του, διότι η αλήθεια είναι κίνησις επί σκοπού, επί Ιθάκης.

Αξίζει λοιπόν μέσα από την Ελληνική λέξη  να μαθαίνομε τις βάσεις και τις απόρροιες του κόσμου μας του εαυτού μας: η Ελληνική λέξη έδωσε το Δία, διότι όλα είναι διαμοίρασις δυνάμεων (δαίω-μοιράζω): εσχάτως η βιολογία θεώρησε ότι διά της μίττωσης του πρώτου κυττάρου όλα είναι διαίρεσις και διάχυσις δυνάμεων  που δημιουργούν τον ανθρώπινο οργανισμό: αυτό όμως έκανε ο Δίας με τις δυνάμεις του κόσμου τις οποίες εμοίρασε αρμονικά ώστε να αρχιτεκτονήσει τον κόσμο και τον άνθρωπο. Επίσης η Ελληνική γλώσσα διαφημίζει χιλιάδες χρόνια τώρα το Φώς: η Σοφία (ίσον Φώς) είναι Θεά και είναι η Θεού νόησις (Αθηνά):

Η Ελληνική γλώσσα εδίδαξε την ισορροπία, τη συμμετρία μορφών, την αρμονία των ήχων άρα ευθυγράμμισε το νού των ανθρώπων με τη φύση και το σύμπαν: από το αραρίσκω (συνταιριάζω) προέρχεται η αρετή, αλλά η αρετή είναι η αρμονική διάθεση των δυνάμεών μου ώστε να προχωρώ σε σχέση με το όν και το Είναι, τους άλλους την Πόλιν. Εκ του αραρίσκω έρχεται το άριστος,  το μόριο αρι-δηλώνει το τέλειο το οποίο λοιπόν είναι και ισόρροπο: διότι η τελειότητα είναι ισορροπία: άρα: αραρίσκω (συνταίριασμα) =άριστος (το τέλειο της ισορροπίας (η συμπαντική και ανθρώπινη ισορροπία διαφημίζεται μέσα από την Ελληνική γλώσσα( η αρετή του Ηλίου είναι η ισορροπία  του να μην καίει και να καταστρέφει το σύμπαν που φωτίζει, όπως η αρετή του ανθρώπου είναι η ισορροπία  του να μην καταστρέφει τον κόσμο και την Πόλιν που ζεί).

Η Ελληνική γλώσσα είναι η γλώσσα της υγιούς αναπνοής, της ευηχίας, της αισθητικής ολοκλήρωσης:  για αυτό και δεν πρέπει να ξεχασθεί διότι περνά στις ζωές μας την ηρεμία, την ευωχία, την ομορφιά αισθήσεων και νόησης: ο μέλλων του πράττω δεν είναι πράττσω: για τους Έλληνες αυτό είναι κακόηχο: είναι πράξω λοιπόν ο μέλλων του πράττω: άρα οι Έλληνες εδίδαξαν  την οικονομία  του  ωραίου διά των λέξεων: όπως και εμείς πράττουμε: δεν  θα φορέσουμε ρούχα μεγαλύτερα αλλά θα τα κόψουμε στα μέτρα μας, όπως το πράττω κόβεται στα μέτρα της ηχητικής ωραιότητας. Επίσης οι Έλληνες μέσα από την προσωδία των λέξεων μετέφεραν τους ηχητικούς ήχους της φύσης: όταν ομιλούσαν ήταν σαν το ποτάμι, ή τα πουλιά ή το θρόϊσμα των φύλλων διότι η γλώσσα των ήταν συνέχεια των φυσικών ήχων: για αυτό εισήγαγον τόσο εκτεταμένα τα φωνήεντα ώστε να θέτουν αέρα στις λέξεις όπως πνεύμα στις σκέψεις των: για αυτό έκαναν μακρά βραχέα και δίχρονα φωνήεντα: στη λέξη αὖλαξ επειδή αυτή προήλθε από το αFλακς το α+F έγιναν μακρό αυ διότι έπρεπε να ειπωθεί για περισσότερο διάστημα από την κατάληξη  αξ η οποία έγινε βραχύχρονη διότι μετά από ένα μακρύ κράτημα της φωνής έπρεπε να ακολουθήσει βραχύ κράτημα της φωνής: άρα το αυ είναι μακρόχρονο και το αξ βραχύχρονο: αυτή η αρμονία στην προφορά περνά και στη ζωή μας, για αυτό και οι Πατέρες μας είναι ήρεμοι, εγκρατείς και συμμετρικοί στις εκφάνσεις της ζωής των, όπως και εμείς μπορούμε να είμαστε.

Γιατί η Ελληνική γλώσσα είναι η πνευματική και ηθική βάση του κόσμου μας;

 

Γιατί η Ελληνική γλώσσα είναι η πνευματική και ηθική βάση του κόσμου μας;

Οι ανατολικές γλώσσες χρησιμοποιούσαν κάθε συλλαβή ως ξεχωριστή λέξη: παρόμοια και οι Έλληνες στις γραμμικές γραφές τους αυτό  ακριβώς έπραττον: κάθε συλλαβή ήταν και μία λέξη. Με αυτόν τον τρόπο όταν λέγαμε: πο, κα, λο, αυτές ήταν συλλαβολέξεις. Καταλαβαίνουμε ότι ήταν αδύνατον με αυτές τις προϋποθέσεις να αναπτυχθεί καθολικός λόγος ο οποίος θα περικλείει μέσα του το όλον, τον κόσμον, τον άνθρωπο, λόγος ο οποίος  θα μπορούσε να γίνει ευρέως γνωστός και να ωριμάσει και να εξελίξει τα πλήθη: ειδικά οι σημιτικές γλώσσες είχαν μόνον σύμφωνα διότι τα σύμφωνα περιέκλειον μέσα τους και τα φωνήεντα. Άρα κάθε φράση των ανατολικών λαών ήταν λέξη , κλεισμένη σε σύμφωνα τα οποία εννοούσαν τα φωνήεντα, υπό αυτή την έννοια παρέμεναν γλώσσες  κλειστές  στην άρχουσα τάξη, δεν μπορούσαν  να αντιπροσωπεύσουν  κορυφαίες συμπαντικές έννοιες, ευρέως γνωστές μόνον από ολίγους.

Βέβαια ευρισκόμεθα σε εποχές (αυτό ισχύει και για τις μινωϊκές και μυκηναϊκές γραμμικές γραφές) όπου η κεντρική εξουσία χειρίζεται ως δύναμις τα πάντα, δεν χρειάζεται τη  γλώσσα προκειμένου να ελέγξει τα πλήθη: η γλώσσα είναι ο κινητήριος μοχλός κάθε είδους εξουσίας και τρόπου ζωής: η βασιλεία των εποχών αυτών από άκρου είς άκρον της γής καθόριζε τα πάντα σύμφωνα με το ενδιάθετο φυσικό δίκαιο άρα δεν χρειαζόνταν τη συγκεκριμενικότητα της γλώσσας ώστε να  περάσει τις ιδέες της και τις αξίες της στα πλήθη, τα οποία ειρήσθω εν παρόδω απλά ζούσαν κατά φυσικό τρόπο στην φυσική υποταγή του πλείονος δυνατού, όπως όλα στη φύση υποτάσσονται στον πλείονα δυνατόν.

Η ασύλληπτη πρωτοτυπία της Ελληνικής γλώσσας, αυτή η οποία την κατέστησε λίκνο του παγκοσμίου γίγνεσθαι ήλθε όταν οι Έλληνες διά του Λόγου επέρασαν από το φυσικό τρόπο ζωής στον έλλογο βάσει οριστικών και επαγωγικών αρχών τρόπο ζωής. Οι Έλληνες κατέκτησαν κοινές ιδέες και αρχές οι οποίες συνέχουν το σύμπαν: δεν μπορούμε να ξέρουμε γιατί και πώς έγινε όλο αυτό, φαίνεται όμως ότι οι  Έλληνες είναι ο λαός εκείνος ο οποίος συνέχισε μία λαμπρή παράδοση συμπαντικής δόμησης του κόσμου: υπήρξε μία πανοραμική άποψη του κόσμου: αυτές οι κοινές αρχές δόμησαν το λόγο, κατήργησαν τη φύση ως απλή παραδοχή των τεσσάτων στοιχείων (νερού, αέρος, φωτιάς και ύλης) και όλα έγιναν ιδέες (σοφία, δύναμη, βούληση) στο ανθρώπινο Είναι: ο άνθρωπος εξήλθε του οντολογικού γίγνεσθαι και άρχισε να το ζεί πνευματικά και ηθικά με τις δικές του αρχές.