Ο Χρύσης ικετεύει: η Απολλώνεια Ηλιακή ενέργεια είναι ικανή να εξαφανίσει κάθε τι το ανθρώπινο διότι είναι οντολογική συνέχεια η οποία περιέχει τον Άνθρωπο άρα μπορεί να τον χειρισθεί κατά το δοκούν. Για αυτό η ικεσία σημαίνει τη διακριτική πρωτοπαρουσίαση της Ηλιακής Απολλώνειας ενέργειας: ο Χρύσης ικετεύει: εύχεται να αποκτήσουν οι Αχαιοί την Τροία, εύχεται οι Αχαιοί να επιστρέψουν στην Πατρίδα τους σώοι και αβλαβείς. Η Απολλώνεια Ηλιακή ενέργεια έρχεται ήρεμη, αλλά είναι ενέργεια άγνωστη στους πολλούς και γνωστή στον μάντη Κάλχαντα, στο μεγάλο ενδιάμεσο. Δυστυχώς η επαφή του Όντος με τη Γή και τον Άνθρωπο ολοκληρώνεται (ας θυμηθούμε και τους κατακλυσμούς) μέσα από κατά-στροφές: η χαοτική δύναμις του Ηλίου Απόλλωνος πρέπει ανεξέλεγκτη να επιπέσει στους ανθρώπους διότι όλα είναι θέμα δυνάμεως: η ηρεμία της ικεσίας είναι οντολογικά άγνωστος: είναι ένα αποκύημα της φαντασίας του ποιητούπρίν αποκαλύψει τη μεγάλη αλήθεια: ο Ήλιος Απόλλων θα επιβάλει τη δύναμή του μέσα από τη χαοτική εξάσκηση της χαοτικής Απολλωνείας οντολογικής δυνάμεως: οι ιοί (τα βέλη) ως μεταφορείς της χαοτικής οντολογικής δυνάμεως θα επιβάλουν τον Απολλώνειο τρόπο, την μετατροπή των ανθρώπων σε ηλιακώς κινούμενα όντα: διότι τελικά αυτό είναι ο Όμηρος: ο Ποιητής που μας έδειξε τον τρόπο που δημιουργήθηκε ο Ηλιακώς κινούμενος άνθρωπος. Διότι υπό το Φώς του Ηλίου θα μπορέσει ο Άνθρωπος να ίδη και την Ωραιότητα (Ελένη): και τα δύο της χαρακτηριστικά: την οργή (εσωτερική κίνησις) του Αχιλλέως και τη νόησιν (εξωτερική κίνησις) του Οδυσσέως.
Δεν είναι τυχαίο βέβαια ότι η οργή του Αχιλλέως ως χαρακτηριστικό της Ωραιότητας επισυμβαίνει μέσα από την Απολλώνεια οργή: θα πρέπει να προσέξουμε ότι η Απολλώνεια οργή προκαλεί την Αχίλλειο οργή: άρα ο Αχιλλεύς αποτελεί τρόπο μεταφοράς της Απολλωνείας οργής στο Ανθρώπινο Βασίλειο: άρα τι είναι ακριβώς η Απολλώνειος οργή; Είναι η εσωτερική εργασία μεταφοράς του Ηλιακού τρόπου προς τους ανθρώπους: οι άνθωποι εσωτερικά απογεμίζουν από τον τρόπο του Ηλίου: αυτή είναι η εργασία ως οργή, πρέπει να είναι ολη αυτή η ηλιακή ωρίμανση οργή διότι είναι μανιώδης εργασία η οποία καταργεί τη λογική και μεταφέρει τον πρωτόλειο ηλιακό τρόπο. Δεν είναι τυχαίο ότι έπειτα έρχεται η Οδύσσεια, η σύνεσις της λογικής νοστικότητας του ανθρώπου.
Ο Αχιλλέας λοιπόν αποδέχεται την μεταφορά της Απολλώνειας οργής δια του εαυτού του προς τους ανθρώπους. Διότι με αυτόν τον τρόπο ο ωκύμορος, γρηγορόζωος, υιός της Θέτιδος, μεταφέρει τις Ηλιακές εσωτερικές τροπικότητες στους ανθρώπους οι οποίοι θα πρέπει να υιοθετήσουν την αποφασιστικότητα του Ηλίου, την γρηγοράδα και την ικανότητα του Ηλίου, πρίν όλα αυτά διά του Οδυσσέως γίνουν νόησις σύνεσης και συνετής διαχείρισης εν τη πόλει των ηλιακών ακτίνων και του ηλιακού τρόπου. Ο Αχιλλεύς είναι το μεγάλο Θύμα της Απολλωνείας οργής διότι αυτός θα μεταφέρει τη συμπαντική ηλιακή τροπικότητα στους ανθρώπους, ως ένδειξη της ωραιότητος: ο Ηλιακός οργιαστικός τρόπος είναι το ένα πόδι της ωραιότητας: το άλλο είναι ο ηλιακός τρόπος της νοητικής ισορροπίας των κατανεμηθεισών δυνάμεων, αυτή όμως είναι η αποστολή του Οδυσσέως.
Ο Αγαμέμνονας αντιστέκεται στην μεταφορά (κατά ανθρωποκεντρικό τρόπο) της Απολλωνείας και Ηλιακής ενεργείας προς το ανθρώπινο βασίλειο: θα πρέπει να προσεχθεί πολύ αυτό το σημείο: δεν είναι τυχαίο ότι οι μινωΐτες δεν είχαν συμπεριλάβει τον Απόλλωνα στους Θεούς τους: δεν είχαν ανάγκη της γνώσης, ήσαν ικανοποιημένοι με την σειρά και την τάξη του Βασιλέως ο οποίος ήταν εγγυητής μιάς καλής και σταθερής ζωής: άρα ο Χρύσηςγίγνεται μισητός από τον Αγαμέμνονα διότι καταργεί το μοντέλο του Βασιλέως έως εκείνη τη στιγμή: Βασιλεύς είναι κυρίως ο μεταφέρων τη γνώση, ο φωτίζων τους ανθρώπους, η συμπαντικότητας της αποκεκαλυμμένης γνώσης (ο Απόλλων επιθυμεί της ικανοποίησης του ιερέως του0 είναι υπεράνω του παραδοσιακού Βασιλέως: ο Αγαμέμνων κατανοεί ότι η Βασιλεία του έχει όρια και αυτό τον αναγκάζει να αντιδράσει: ήδη οι Έλληνες διεστρωμάτωσαν προσεκτικά το σύμπαν σε επίπεδα δυνάμεων: ήταν συμπαντική η ματιά τους: στην Αυλίδα ένοιωσε ότι υπό την δύναμιν της αδελφής του Απόλλωνος , της Αρτέμιδος: δεν είναι τυχαίο ότι ο Βασιλεύς , η Βασιλεία, γίγνεται λεία δύο αδελφών : εάν ο Απόλλωνας είναι ο θεός της Γνώσεως (Ηλιακής φανεράςγνώσεως)η Άρτεμις ( εκ του αραρίσκω, και αρτύνω (συνδυάζω, παρασκευάζω) είναι αυτή η θήλεια δύναμις η οποία ενώνει το δάσος με τη ζωή, τη φύση με το σύμπαν και τον άνθρωπο, διά του δάσους (φύσεως) προχωρούν οι δυνάμεις του σύμπαντος προς τους ανθρώπους: υπάρχει και μία άλλη κρυφή αρμονία στα δύο αυτά αδέλφια η οποία δεν θα πρέπει να μας ξεφύγει:
.jpg)