Από που προήλθε η λέξη: κούλουμα;

 Για την ετυμολογία του ονόματος που παραμένει άγνωστη, όπως και η αρχή του εορτασμού, υπάρχουν πολλές απόψεις. Κατά μερικούς προήλθε από τον αναγραμματισμό της λατινικής λέξης cumulus που σημαίνει σωρός, αφθονία ή επίλογος, υποδηλώνοντας έτσι το πολύ φαγοπότι με πολύ χορό, ή το τέλος της εορταστικής περιόδου της αποκριάς. Ειδικότερα όμως θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο όρος είναι καθαρά αθηναϊκός και προέρχεται από τις κολώνες του ναού του Ολυμπίου Διός που τις αποκαλούσαν στη νεότερη ιστορία οι Αθηναίοι columna, κόλουμνα, κούλoυμνα, κούλουμα, χωρίς όμως αυτό και να προσδιορίζει την αρχή της εορτής που πιθανολογείται κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας (υπό την έννοια ότι εκεί στο τέλος της αποκριάς εμαζεύοντο για να εορτάσουν το τέλος της αποκριάς αλλά και  την απαρχή  της τεσσαρακοστής) . Δεν θα πρεπει να λησμονειται  ότι ο λόφος επί του οποίου βρίσκεται το Θησείο ονομαζόταν, στην αρχή της εποχής του Όθωνα, «τριάντα δυο κολώνες».

Ετυμολογίες...

 

Χρησιμοποιώντας τα λεξικά στη ζωή μας.

1.Ευριπίδης: ευ+ριπή : άρα Ευριπίδης (ο αποτελεσματικός άνθρωπος).

2.Θουκυδίδης: Θεού +κύδος (δόξα): άρα Θουκυδίδης=ο ένδοξος άνθρωπος.

3. Βασίλειος : εκ του Βαίνω: αυτός ο οποίος προχωρεί στη ζωή του.

4.Δήμητρα: Δη+μήτερ: η γυναίκα της φύσεως.

5.Περίανδρος: περί του Ανδρός : περί της ενδόξου ηρωϊκής ζωής.

6.Περικλής: περί του κλέους: σε σχέση με τη δόξα.

7.Σωκράτης: ο ίσος εν τω κράτει: ο άνθρωπος ο έχων αρμονικά διαμοιράσει τις δυνάμεις του.

8.Λεωκράτης: το κράτος (δύναμις ) του Λαού.

9. Λεωνίδας: ο Λέων +ίδας (υιός): ο υιός του Λέοντος (έχει παραμείνει: Τριανταφυλλίδης= ο υιός του Τριανταφύλλου.

10. Εχέφρων: ο έχων ισορρόπους τας φρένας.

Η ετυμολογία του ονόματος: Απόλλων, παρά τω Πλατωνικώ Κρατύλω....

 

Ο Σωκράτης στον διάλογο που έχει με τον Ερμογένη ετυμολογεί την προέλευση των ονομάτων των θεών. Στο παρακάτω απόσπασμα... επιχειρεί να ετυμολογήσει το όνομα του Απόλλωνα και δίνει μια εξαιρετική εκδοχή.

"..ΣΩ. Εγώ θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω εκείνο που σκέπτομαι, γιατί δεν υπάρχει κανένα άλλο όνομα που αν και είναι ένα, θα ταίριαζε καλύτερα στις τέσσερις δυνάμεις του θεού, ώστε να εγγίζη όλες και να τις κάνει να σημαίνουν με κάποιο τρόπο και τη μουσική και τη μαντική και την ιατρική (1) και την τέχνη του τόξου (τοξική).

ΕΡΜ. Λέγε λοιπόν γιατί μου παρουσιάζεις αυτό το όνομα σαν αλλόκοτο.

ΣΩ. Απεναντίας μάλιστα αρμονικό, αφού ο θεός εί­ναι μουσικός. Γιατί πρώτα η κάθαρση και οι εξαγνισμοί και από ιατρική άποψη και από μαντική και τα θειαφίσματα με τα γιατρικά φάρμακα και τα μαντικά μέσα, και τα λου­τρά, τα χρησιμοποιούμενα σε τέτοιες περιστάσεις, και τα ραντίσματα, όλα αυτά μπορούν να έχουν μια δύναμη, δηλαδή να καθαρίζουν τον άνθρωπο και στο σώμα και στην ψυχή. Ή δεν είν' αλήθεια;

ΕΡΜ. Πολύ σωστά.

ΣΩ. Έτσι λοιπόν αυτός ο θεός είναι που καθαρίζει και ξεπλένει (απολούει) και ελευθερώνει (απολύει) απ' αυτού του είδους τα κακά;

ΕΡΜ. Βεβαιότατα.

ΣΩ. Για τις απελευθερώσεις λοιπόν και τους καθαρισμούς θεωρούμενος σαν γιατρός των κακών αυτού του είδους, θα ήταν ορθό να ονομάζεται Απολούων (ο οποίος λούζει). Για τη μαντική τέχνη, την αλήθεια του και την ειλικρίνειά του (το αληθές και το απλούν)—γιατί αυτά σημαίνουν το ίδιο πράγμα—θα ήταν πολύ σωστό να τον ονομάζουμε, όπως τον ονομάζουν οι Θεσσαλοί (2). Απλούν τον ονομάζουν όλοι οι Θεσσαλοί αυτόν το θεό. Και επειδή είναι αείποτε (πάντοτε) διδάσκαλος των βολών στην επιστήμη του τόξου, είναι εκείνος που πάντα ρίχνει (αειβάλλων).

Οι περιπέτειες του ρ. ἔχω.

 

Οι αρχικοί χρόνοι του ρ. ἔχω είναι οι εξής:

Α. Ενεργητική φωνή.

Ενεστώτας:             ἔχω

Παρατατικός:  εἶχον

Μέλλοντας:            ἕξω ή σχήσω

Αόριστος β΄:            ἔσχον

Παρακείμενος:        ἔσχηκα

Υπερσυντέλικος:     ἐσχήκειν

Β. Μέση / Παθητική φωνή.

Ενεστώτας:          ἔχομαι

Παρατατικός:      εἰχόμην

Μέλλοντας:           ἕξομαι ή σχήσομαι

Αόριστος:               ἐσχόμην

Παρακείμενος:     ἔσχημαι

Υπερσυντέλικος:   ἐσχήμην

Οι σημαντικές στιγμής του ρήματος αυτού:

1.Στον αόριστο β΄

ετυμολογίες...

 

1. Το ρ. αγείρω (συναθροίζω) δηλώνει τη μεταφορά της συμπαντικότητας στη ζωή μας: όπως οι αστέρες συναθροίζονται στον ουρανό ή άρτια Ελληνική γλώσσα έφτιαξε την κατάλληλη λέξη για την συνάθροιση των ανθρώπων επί της γής: οι αστέρες οδηγούνται και συμμαζεύονται, παρομοίως από το ρ. άγω (οδηγώ) οι άνθρωποι αγείρονται (συμμαζεύονται) και λειτουργούν επί της γής όπως οι αστέρες στον ουρανό: από το αγείρω λοιπόν η αγορά (των αστέρων στον ουρανό και των ανθρώπων στη γή) αλλά και ο αγύρτις: αυτός ο οποίος συναθροίζεται και μαζεύεται με άλλους προσπαθεί να επιβάλει τα δικά του και να επιβληθεί, όπως ο αστήρ Ήλιος προσπαθεί ώς αγύρτις να επιβληθεί σε όλους τους αστέρες.

2. Ο άγγαρος είναι ο αγγελιαφόρος στην περσική γλώσσα. Μέσα από την μετατροπή του -α σε -ε και του υγρού -ρ σε -λ προκύπτει ο άγγελος: άρα αγγαρεία είναι η δράση του αγγέλου, αγγαρεία είναι η αγγελιοφορία. Ώστε αγγαρεία σημαίνει το έργο της αγγελίας, αλλά επειδή μέσα στα χρόνια η δύσκολη ζωή μετέτρεψε την πληροφορία σε ενημέρωση δουλείας , ο άγγελος ενημέρωνε για δουλειές επεκράτησε η γνωστή σημασία της αγγαρείας.
3. Το άγω (οδηγώ) επειδή όλα στο σύμπαν είναι κίνησις, επειδή η αρχή και το τέλος του αρχεγόνου Ελληνικού κοσμοθεωρητικού μοντέλου είναι η ροή, αυτό το ρήμα είναι βασικό και κυριαρχικό στη συμπαντική κουλτούρα των Πατέρων μας: προσφέρει μάλιστα άπειρες λέξεις: εάν θυμηθούμε μάλιστα ότι οι δωριείς και οι αιολείς ενήλλασσον το -α και το -η τότε ο Ηγεμών (Αγαμών) είναι αυτός ο οποίος άγει τα πλήθη: διότι όλα είναι κίνησις και το άγω μεταφέρει την κίνησιν του Ηλίου: όπως ο Ήλιος οδηγεί τα ουράνια όντα παρόμοια και ο Α(η)γεμών (εκ του άγω) οδηγεί τα επίγεια όντα.

Περί των επιθέτων: ἀγαθός και καλός.

 

Οι πάνσοφοι πρόγονοί μας, ζώντας σε σχέση με τη συμπαντική ανοικτή πραγματικότητα, επέθεσαν πλείστες όσες διακριτές ιδιότητες στους ανθρώπους. Άλλο αγαθός και άλλο καλός: αγαθός είναι αυτός ο οποίος μπορεί και άγαται (θαυμάζει) το Όλον Είναι και εξ αυτής της θαυμαστικής κίνησης μπορεί και διαπλάθει τον εσωτερικό και εξωτερικό του εαυτό: Ο αγαθός λοιπόν είναι επίθετο ατομικής ιδιότητας, σε σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του: Εάν ο άνθρωπος προσανατολισθεί πνευματικά, ψυχικά και ηθικά ως άτομο σε σχέση με το άπειρον, το σύμπαν, τους θεούς, εάν με βάση αυτούς διαπλάσει εσωτερικό και εξωτερικό εγνωσμένο χαρακτήρα, τότε είναι αγαθός: δηλαδή θαυμαστός, περίοπτος,άξιος θαυμασμού και μιμήσεως. Για αυτό εξάλλου ο Πλάτων ωμίλησε περί του Αγαθού: είναι η θαυμαστική επενέργεια του σύμπαντος επί του ανθρώπου.

Το αγαθός εις την αρχαίαν Ελληνικήν γραμματείαν παρουσιάζει τέσσαρα παραθετικά:

ο η  ἀμείνων, το ἄμεινον, ἄριστος (σε αυτήν την περίπτωση το αγαθός καλύπτει την ικανότητα του ανθρώπου να γίγνεται αυτός που εκ φύσεως προορίζεται με βάση τις συμπαντικές δυνάμεις που τον συναποτελούν).

Ο η βελτίων το βέλτιον , βέλτιστος (σε αυτήν την περίπτωσιν ο άνθρωπος μπορεί και ελέγχει τη φύση του με βάση τα θεία προστάγματα ώστε να την βελτιώνει ως κίνησιν συμπαντικήν (ηθικήν θα λέγαμε).

Ο η κρείττων το κρείττον, κράτιστος: διά αυτών των παραθετικών το αγαθός ανοίγεται προς την κοινωνίαν των ανθρώπων: ο άνθρωπος ενδυναμώνει ως προσωπικότητα και μπορεί να επιτυγχάνει ως κράτιστος όλα όσα επιθυμεί, διά της αγαθής δικής του δυνάμεως.

Ο η λώων το λῷον,  λῷστος: ο άνθρωπος ο οποίος εφαρμόζει το αγαθόν σε όλους τους βαθμούς στη σχέση του με το λαό, με τους άλλους, σταδιακά με την Πόλιν.

Ώστε λοιπόν η ωριμότης του Ανθρώπου εις τους προγόνους μας εγνώριζε διαβαθμίσεις συγκεκριμένες και ήταν κλιμακωτή μέσα στο άπειρο σύμπαν όπου διεβίωναν οι άνθρωποι αυτοί. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον τίτλο του υπερθετικού βαθμού τον ελάμβανον όσοι είχαν εκδηλώσει ικανότητες συμπαντικής εσωτερικής και πολιτικής ολοκλήρωσης αλλά και φυσικής.

Το καλός-η-όν, ήταν στη βαθμίδα της κοινωνικής προσαρμοστικότητος. Για αυτό και ο Σωκράτης αλλά και ο Αριστοτέλης κάνουν λόγο για καλλίονες πολίτας.

Καλός-ή-όν, ο η καλλίων το κάλλιον, κάλλιστος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι εάν στηριχθούμε στο Θουκυδίδη , θα ονομάσουμε ως αντίθετο του αγαθού τον άχρηστον, και ως αντίθετο του καλού τον κακόν πολίτην. Άρα ο άχρηστος ήταν αυτός ο οποίος δεν χρησιμοποιούσε τις εγγενείς θείες δυνάμεις του προκειμένου να κερδίσει τη θεία συμπαντική ολοκλήρωση: αυτός δεν ήταν κακός: κακός ήταν αυτός που δεν την χάριζε ως καλός πολίτης στην κοινωνία: διαλύοντας σήμερα τη συμπαντική ποικιλία και πολυσχιδιότητα, σαρώσαμε τον αγαθό μαζί με τον καλό, τον άχρηστο με τον κακό, ξεχνώντας ότι ο άνθρωπος (όπως αναφέρει και ο Πλάτων) είναι φυτόν που οι ρίζες του είναι στον ουρανό: εμείς σήμερα ασχολούμεθα μόνον με ένα κλαδάκι από το ανθρώπινο δένδρο.

 

 

 

Τα σύνθετα του φέρω.

 Οι αρχικοί χρόνοι του φέρω.

φέρω-ἔφερον- οἴσω-ἤνεγκον-ἐνήνοχα-ἐνηνόχειν.

φέρετρο

φερνή (η νύφη φέρει προίκα)

φόρος,φοροαπαλλαγή, φοροεισπράκτορας, φοροφυγάς

δίφρος (το άρμα έφερε δύο άνδρας, τον ηνίοχο και τον πολεμιστή, άρα δίφρος=πολεμικό άρμα).

ζωηφόρος

φορά (συν τοις άλλοις φέρω τον πόνο= συμφορά)

παρά τοις άλλοις φέρω μόνος μου τον πόνο (παραφορά)

από αυτού φέρω τη θέληση να φύγω (αποφορά)

φορτίον

φέρω εγγύηση-φερέγγυος

΄άνω φέρει κλίση =ανωφερής το αντίθετο : κατωφερής

πολύ προίκα έφερε η νύφη (πολύφερνη)

το δόρυ φέρει ο πολεμιστής (δορυφόρος): ο δορυφόρος γυρίζει περί το βασιλέα άρα δορυφόρος είναι και ο πλανήτης ο οποίος φέρεται περί ενός άλλου μεγαλυτέρου πλανήτου.

καρποφόρος

μισθοφόρος

φερέφωνο

βαθμοφόρος

Ετυμολογία του προσώπου.

Από το ρ.ὁρῶ και ειδικά τον απηρχαιωμένο παρακείμενό του

 

ὄ

πωπα παράγεται πλούτος λέξεων ο οποίος καταδεικνύει ότι η δυναμική των Ελλήνων είχε να κάνει με την όραση ώς αισθητική πρωτόλεια λειτουργία: οι Έλληνες διά του ρ.ὁρῶ διαφημίζουν την πίστιν τους ότι η όραση δεν είναι απλά μία αισθητική λειτουργία: το φώς του ηλίου όπως περνά μέσα από τους οφθαλμούς μεταφέρει άπειρες δυνάμεις οι οποίες αντανακλώνται στο σύμπαν και σε εμάς παράγοντας ποικιλία γνώσεων συναισθημάτων και πράξεων.

Ως  εκ τούτου εκ του 

ὄ

πωπα (έχω ίδει) εκ του ὤψ (οφθαλμός) παράγεται η ευρεία ωπή, η Ευρώπη (αυτή η οποία έχει ανοιχτούς ορίζοντες να ατενίζει τον κόσμο. Ο άνθρωπος είναι χαρ-ωπός όταν βλέπει μέσα από την χαρά όσα συμβαίνουν γύρω του. Κάποιος δεν είναι απλά χαρούμενος αλλά βλέπει τον κόσμο διά της χαράς διότι η λειτουργία  της οράσεως είναι δημιουργική και διά αυτής ανοίγουν πολλοί ορίζοντες στον άνθρωπο.

Ετυμολογίες.

 1.Ξεκινά ο Ήλιος περί την ροήν (πρωΐ) την πορεία του, την αποστολή του, και σταδιακά φθάνει ες πέρας (εσπέρα) την αποστολή του αυτή: Δεν ρέει Φώς νη εκ ρέει= νύξ έρχεται, σταδιακά και πάλι εκκινεί περί την ροή.

2.Λέμε λοιπόν " αγόρασα τούτο φθηνά". Η φιλοσοφία της λέξεως "φθηνά" αποκαλύπτει την οικονομική σκεπτική των Ελλήνων: κάποια πράγματα τα οποία θεωρώ σημαντικά ή δεν θέλω ναν αποκομίσω κέρδη από αυτά οι Έλληνες τα έδιδαν στους άλλους οι οποίοι είχαν και την ευθύνη τους, αποκτούσαν λοιπόν σχέσιν ευθύνης πρός αυτά τα πράγματα: άρα αυτό το πράγμα ήταν "φθηνό" από την ευθύνη με την οποία το αποκτούσε κανείς, από τη λέξη ευθύνη με παραφθορά εξάγεται το φθηνό: σταδιακά η υλική επικράτηση του παντός βοήθησε να ταυτισθεί η λέξη φθηνά με λίγα χρήματα όμως δεν σημαίνει αυτό, σημαίνει ότι αποκτώ κάτι χωρίς χρήματα διότι φέρω την ευθύνη του (ευθυνό=φθηνό). Εξαιρετική συνώνυμη λέξη απαντάται στον Αγησίλαο του Ξενοφώντος όπου λέγεται ότι ο Μέγας Σπαρτιάτης ανήρ αποκτούσε φίλους μέσα από αντιπροίκες(ευθύνες (φθηνές) δηλαδή απέδιδε πράγματα χωρίς χρήματα αλλά τα έδιδε στην ευθύνη των άλλων που τα χάριζε.