.jpg)
Διδάσκοντας την Αριστεία του Πατρόκλου.
Ιλιάδα, Π, 684-867.
1. Οι πνευματικές καταβολές της
Αριστείας.
Το ηρωϊκό περιβάλλον είναι σταθερά προσανατολισμένο στη μίμηση Θεών: υπό την έννοια ότι οι ήρωες προσπαθούν να εκμαιεύσουν τις ανώτερες πνευματικές και ψυχικές δυνάμεις τους ώστε να ομοιάσουν στους Θεούς των δυνατικών συμπαντικών δυνάμεων: ο Ήρωας (η ροή του καλού) ρέει ως δύναμις μίμησης του δυναμικού σύμπαντος: ο Ηρακλής είναι η προσωποποίηση αυτής της ροής, όπως εξάλλου ολίγον αργότερα καθιερώθηκε συμβολικά μέσω των Ολυμπιακών αγώνων.
2.Η διαμάχη του Φαίνεσθαι με το Είναι.
Ο Πάτροκλος δεν είναι ο Αχιλλέας. Φαίνεται ότι Είναι κάτι το οποίο δεν Είναι. Το γνωσιολογικό πρόβλημα τίθεται από τον ποιητή: Ποιος είμαι, μέχρι πού ακριβώς φθάνουν οι δυνάμεις μου; Ποια τείχη μπορώ να εκπορθήσω; Τι μπορώ πραγματικά να καταφέρω στη ζωή μου; Εάν θυμηθούμε τον Έγελο (η Ιλιάδα είναι η Γιγαντομαχία περί την ύπαρξιν) ο Πάτροκλος αποτελεί μία γνωσιολογική απόπειρα του Ποιητού να ορίσει τον Εαυτό: μπορώ να είμαι ή να γίνω κάτι που δεν είμαι: η απάντηση είναι όχι μέσα από το θάνατο του Πατρόκλου. Ο άνθρωπος καταφέρνει και Είναι όταν έχει αυτογνωσία, πολλώ δε μάλλον εκπορθεί τη ζωή και καταφέρνει τα όνειρά του όταν Είναι αυτός που γίγνεται (δεν είναι τυχαίο ότι ο Οδυσσέας ως προσωποποίηση της νόησης που αποκτά συνεπή αληθινό εν τη πράξει εαυτό είναι αυτός ο οποίος διά του Δουρείου Ίππου εκπορθεί την Τροία και φθάνει στο Νόστο του μέσα από ένα τεράστιο ταξίδι αυτογνωσίας).