Περί της οντολογίας της τραγωδίας.

 

Περί της οντολογίας της τραγωδίας.

Η τραγωδία είναι η πλήρης μηδενοποίηση του ανθρώπου, όχι ως τέτοια αλλά ως αφαίρεση της χαράς από τη λύπη, ή της λύπης από τη χαρά. Η τραγωδία είναι η πλήρης εξομοίωσις του ανθρώπου με την ζωϊκή δύναμιν που κινεί κάθε έμψυχο όν στη Γαία, είναι η πλήρης αφαιρετική στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος μηδενοποιεί κάθε σκέψη που δεν οδηγεί πλέον σε καμμία πράξη και για αυτόν τον λόγο προσπαθεί το τραγικό υποκείμενο να αυτοκινηθεί όχι ως σκέψις και πράξις αλλά ως έχον την πηγαία αιωνία οντολογική αιθέρια κίνησιν πέραν σκέψεως και πράξεως.

Το τραγικό υποκείμενο αυτομηδενίζεται διότι καταργεί κάθε σκέψη που προφυλάσσει και κρύβει τα προβλήματα ή και τις χαρές, το τραγικό υποκείμενο δεν θέλει να πράξει σύμφωνα με τις μηδενιζόμενες αυτές σκέψεις οι οποίες είναι μόνον για τον κόσμο αυτό. Η τραγωδία είναι το κύκνειο άσμα του Ελληνισμού, ο τραγικός επίλογος του Έλληνος ο οποίος κατάλαβε κάτι που μόνον αυτός ως οντολόγος μπόρεσε να το καταλάβει: έχουμε την οντολογική έλλογον εσωτερικότητα να σταθούμε όρθιοι εν μέσω της τρικυμίας του Όντος. Μετά το τραγικό υποκείμενο έρχεται το πλατωνικό και αριστοτελικό παραπλανητικό υποκείμενο το οποίο δεν μπορεί να σταθεί παρά μόνον με το μυαλό και βέβαια έπειτα έρχεται ο θάνατος του οντολογικού Ελληνισμού με τον Ελληνιστικό κόσμο του Αλεξάνδρου.

Η δραματική ποίηση ως εσωτερική συνέχεια του Πελοποννησιακού πολέμου.

 

Ο Πελοποννησιακός πόλεμος καθόρισε την τύχη της πόλεως – κράτους η οποία απεγνωσμένα προσπαθούσε να απελευθερωθεί από τα στενά χωρικά δεσμά της. Ήδη ο Νούς του Αναξαγόρα και της λοιπής φιλοσοφικής Αθήνας, προεξαρχόντος του Σωκράτους, είχε ετοιμάσει τον παγκόσμιο Άνθρωπο ο οποίος ήταν έτοιμος να ενώσει όλους τους ανθρώπους κάτω από τις κοινές νοητικές κατηγορίες του Αγαθού,της Ενδελέχειας, του καλού και του ωραίου: Κάτι το οποίο έπραξε η ρώμη και το βυζάντιο. Το πέρασμα από το Νού της  Πόλεως-κράτους στην Ελληνιστική οικουμενική Πολιτεία του οικουμενικού νοός ήταν επώδυνο, στηρίχθηκε επάνω στη βιαία φύση που απεκάλυψε ο Πελοποννησιακός πόλεμος: ποτέ πάλι δεν επετράπη στον άνθρωπο να εξωτερικεύσει τέτοια φύση, και όταν το έπραξε υπήρξε ισχυρός αντίλογος από θεολογικά ή φιλοσοφικά συστήματα αξιών: ο Πελοποννησιακός πόλεμος εξωτερίκευσε τη φύση του ανθρώπου, την οποία σμίλευσε ο νούς των Αθηναίων, το δίκαιο της ρώμης, η αγάπη των χριστιανών ώστε να κρυβεί και να εμφανισθεί στη θέση της το χριστιανικό μετέπειτα υποκείμενο.

Αυτά συνέβησαν κατά  την εξωτερικότητα των πραγμάτων: Συγχρόνως με τον Πελοποννησιακό πόλεμο και την άνωθεν περιγραφείσα λειτουργία του εκδηλώθηκε ένας άλλος πόλεμος εσωτερικής υφής και φύσεως, ιδίας φύσεως σημαντικότητας και σκοπού: η δραματική ποίηση: οι αφελείς ερευνητές αποδίδουν την πηγή της δραματικής ποιήσεως στον διθύραμβο κ.λ.π. Ουδεμία εξωτερικότητα τέτοια μπορεί να περιγράψει τη βαθεία πολεμική μεταβατική φύση της δραματικής ποιήσεως: η δραματική ποίηση είναι η εσωτερική πορεία του Ανθρώπου από τα στενά όρια ενός μικροκόσμου προς ένα άλλο ανώτερο και ευρύτερο κόσμο: εάν ο Πελοποννησιακός πόλεμος απελευθερώνει τον άνθρωπο από την πόλη-κράτος και τον ανοίγει στην ευρύτητα του Ελληνιστικού κόσμου (οριζόντια πρόοδος αλλά έν κόσμω) η δραματική ποίηση είναι ο εσωτερικός πελοποννησιακός πόλεμος ο οποίος απελευθερώνει οντολογικές δυνάμεις του ανθρώπου συμπαντικής φύσεως (όχι απλά κοσμικές νοητικές όπως κάνει ο κυριολεκτικός πελοποννησιακός πόλεμος) προκειμένου να απελευθερώσει τον άνθρωπο από τα στενά πλαίσια της πόλεως κράτους αλλά όχι οριζόντια, κάθετα, δηλαδή να ωθήσει τον άνθρωπο προς έναν υπεργήϊνο κόσμο οντολογικών καθαρά μεταγηΐνων δυνατοτήτων. Η Αντιγόνη είναι το επόμενο υποκείμενο ενός υπεργηΐνου κόσμου το οποίο ξεπερνά τις  γήϊνες δυνατότητες του νοητικού ανθρώπου των Αθηνών, ο Οιδίποδας επίσης τα ίδια.