Φιλολογικός Κήπος: Σχολείο διά Βίου Μάθησης Λόγου.

Παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Καλπούζου: σέρρα: Η ψυχή του Πόντου.

Μόλις ετελείωσα την ανάγνωση του εξαιρετικού βιβλίου του Γιάννη Καλπούζου με τον τίτλο: Σέρρα-Η ψυχή του Πόντου. Πρόκειται για ιστορικό λογοτεχνικό βιβλίο με πρωταγωνιστές ανθρώπους οι οποίοι υπέφεραν ως Έλληνες Πόντιοι τα πάνδεινα μέσα από την οθωμανική και νεοτουρκική βιαιότητα, αλλά και μέσα από το σοβιετικό μίσος των νεοπαγών μπολσεβίκων της Οκτωβριανής επανάστασης προς κάθε τι το Ελληνικό: η βαθεία κύρια ιδέα του βιβλίου είναι το ότι ο καινούργιος και νεοπαγής κόσμος της βιομηχανικής εποχής, ο κόσμος ο οποίος έπειτα από το θάνατο των αυτοκρατοριών στον Α΄παγκόσμιο πόλεμο διαμορφώθηκε , αυτός ο κόσμος ο οποίος επέτρεψε στην βιομηχανική δύση επιτέλους να εξουσιάσει την ανατολή δεν είχε αυτός ο κόσμος καμμία θέση για την Ελλάδα και τους Έλληνες (όλων των φυλών και των αποχρώσεων). Ο Ελληνισμός έδωσε πλήρως τα πνευματικά και πολιτιστικά και πολιτικά και επισημονικά φώτα στην Ρώμη, στο βυζάντιο, στην δύση, ώστε η δυνατή βιομηχανικά και οικονομικά δύση να κυριαρχήσει στον κόσμο φέρουσα τόση αχαριστία στον Έλληνα και στον Ελληνισμό: διότι σε αυτόν τον μεταβιομηχανικό κόσμο που προήλθε από τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο η θέση της Ελλάδας ήταν αυτή ενός περιορισμένου Κρατιδίου (δυτικού δορυφόρου).

Ο χρόνος του βιβλίου είναι ο χρόνος του Α΄παγκοσμίου πολέμου, της γενοκτονίας των Ποντίων, της Μικρασιατικής καταστροφής, του Β΄παγκοσμίου Πολέμου, εκτείνεται έως το 1960 περίπου. Γύρω από την ζωή τις σκέψεις και τις πράξεις των πρωταγωνιστών παραδίδεται πραγματικός πλούτος ιστορικών πληροφοριών: με αυτόν τον τρόπο η Ιστορία αποκαθίσταται στο θρόνο της, το γεγονός αποκτά το πολύπόθητο νόημά του ως μεγέθους κρύπτοντος αίτια σημασία συνέπειες αποτελέσματα: η ιστορία εξυφαίνεται μέσα από τα πάθη ανθρώπων για να καταδείξει ότι τα γεγονότα της Ποντιακής Αρμενικής Μικρασιατικής φρικτής γενοκτονίας κατέστρεψαν όχι μόνον το Ελληνικό Έθνος και την πρέπουσα συνέχειά του αλλά ανθρώπινες πραγματικές καθημερινές ζωές: οι δυνατοί του κόσμου αυτού (αυτό παραμένει ένα σημαντικότατο συμπέρασμα) αυτοί οι οποίοι εψήφισαν μετά το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου την περίφημη διακήρυξη των ανθρωπίνων οικουμενικών δικαιωμάτων, μέσα από τα χρονικά πλαίσια του βιβλίου αυτού δεν σεβάσθηκαν στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα δίδοντας τους Έλληνες της Μικράς Ασίας, του Πόντου, τους Αρμενιους, βορά στη θηριωδία των παλαιοθωμανών και των νεοτούρκων.

Η Σωκρατική αντιομηρική αλλά βαθέως χριστιανική διαχείριση του σώματος.

Στην Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους (30a-30b) ο Σωκράτης διαχωρίζει το Σώμα σε σχέση με το Πνεύμα και την Ψυχή με ένα τρόπο παντελώς άγνωστο και τελείως ασυνήθιστο στην Ελληνική Ομηρική Γραμματεία αλλά πολύ συνήθη και παραδεκτό στην χριστιανική αντίληψη περί του Σώματος: Συγκεκριμένα ο Αθηναίος φιλόσοφος αναφέρει περί της διάκρισης Σώματος και Ψυχής μία θεώρηση η οποία σαφέστατα επαναλαμβάνεται από τον Ιησού στην Καινή διαθήκη όχι όμως από τον Όμηρο ούτε στην Ιλιάδα ούτε στην Οδύσσεια.

Ας την προσέξουμε: «το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή του ανθρώπου είναι το να υπηρετείται ο Θεός….εγώ απλά προσπαθώ να πείσω και τους νεωτέρους αλλά και τους πρεσβυτέρους να μην επιμελούνται τόσο το σώμα όσο ….την ψυχή διότι η ψυχή είναι το πλέον άριστο πράγμα μιάς και η αρετή δεν γίγνεται από τα χρήματα αλλά τα χρήματα από την αρετή…».

Ο Νίτσε –μέγας γνώστης της Ελληνικής γραμματείας – ξεκινά την «Γένεση της τραγωδίας» λέγοντας πώς είναι δυνατόν να μετατοπίσθηκε το Ελληνικό πνεύμα και το Ελληνικό αξιολογικό σύστημα από το πρότυπο του Ήρωος Αχιλλέως στο πρότυπο του σωματικώς καχεκτικού Σωκράτους, δηλαδή: πώς είναι δυνατόν το πρότυπο του ήρωος Αχιλλέως ως συνόλου αρμονικών δυνάμεων ανάμεσα σε ό,τι λέμε σώμα και σε ό,τι λέμε ψυχή να να παραδίδεται ως ισόρροπή οντότητα αυτών των στοιχείων, αντιθέτως στο Σωκράτη παρατηρούμε μία αξιακή μετάβαση σε μία ανισορροπία σώματος και ψυχής, διότι το σώμα υποβιβάζεται χάριν της ψυχής: θεωρούμε ότι αυτή η μετάβαση έστρωσε το δρόμο προς την χριστιανική ασκητική θεοποίηση της ψυχής έναντι του σώματος άρα ο Σωκράτης διέλυσε την επί γής αρμονική σύζευξη σώματος και ψυχής επιβάλλοντας την πρωτοκαθεδρία της ψυχής έναντι του σώματος. Σταδιακά ο Σωκρατισμός αυτός εγέννησε την αμαρτία του σώματος και την ευλογία της ψυχής με τα γνωστά αποτελέσματα της καταπίεσης των μαζών διότι το σώμα και ο φόβος της αμαρτίας έγινε πηγή εξουσιαστικότητας των μαζών: επίσης η σύγχρονος ψυχολογία ως καλό παιδί του Σωκρατικού χριστιανισμού αποθεώνει την ψυχή υποβιβάζοντας το σώμα μιάς και η ψυχή και όχι το σώμα διαθέτει τις δυνάμεις εκείνες συνεχείας ώστε ο άνθρωπος να είναι ευτυχής: κανείς ψυχολόγος δεν ενθυμείται τον ισόρροπο Αχιλλέα ως πρότυπο ευτυχούς ανθρώπου μέσα από την ύπαρξη θείων δυνάμεων στην ψυχή και μέσα από την ηρωϊκή εξωτερίκευση αυτών των δυνάμεων: διότι υπάρχει ο φόβος του Ήρωος: αντιθέτως υπερβάλλονται και στην σύγχρονο ψυχολογία οι δυνάμεις της ψυχής ως φυλακίζουσες το σώμα και τον άνθρωπο κάτι το οποίο αντιβαίνει στην Ελληνική ανθρωποθέαση όπου η ψυχή ως επικοινωνούσα με το θείο δεν έχει κανένα υποσυνείδητο αντιθέτως αρμονικά συνεργάζεται μέσα από τα ηρωίκά έργα με το σώμα. Η σύγχρονος λοιπόν ψυχολογία αποτελεί το τέλος του Σωκρατικού χριστιανισμού διότι δημιουργεί ένα ανύπαρκτο ασυνείδητο μήπως και γίνει κατορθωτό η ψυχή να εύρη δυνάμεις και να στηρίξη το σώμα τη στιγμή κατά την οποία η Ελληνική ανθρωποθέαση θεωρεί ότι δεν υπάρχει κανένα υποσυνείδητο ο άνθρωπος επικοινωνεί με το θείο ανθρωπομορφικώς και όλες αυτές οι δυνάμεις κινούν νομοτελειακά προς το νόστο της ατομικής Ιθάκης τον άνθρωπο.

Εξεταστέα ύλη πανελλαδικών εξετάσεων 2026-2027. (πατήσθε ή αντιγράψτε το σύνδεσμο).

https://www.esos.gr/arthra/100055/i-exetastea-yli-gia-tis-panelladikes-exetaseis-toy-etoys-2027

Κατασκευάζοντας φύλλο εργασίας στην Iλιάδα του Ομήρου. Αρχαία Ελληνικά από Μετάφραση, β΄γυμνασίου.

Κατασκευάζοντας φύλλο εργασίας στην Iλιάδα του Ομήρου.

Αρχαία Ελληνικά από Μετάφραση, β΄γυμνασίου.

Η κορύφωση της αριστείας του Πατρόκλου και ο θάνατός του.

(« το κύκνειο άσμα και ο θάνατος του Πατρόκλου).

Κεντρικό θέμα: η ομοιότης δύο ανθρώπων (Αχιλλέας-Πάτροκλος)με βάση την Ηρωϊκήν πράξιν. Η Μετατροπή του Ηρωϊκού πρακτέου σε Ηθική πράξη (Αριστοτέλης) προχώρησε στο να ομοιάζουν δύο άνθρωποι με βάση την Ηθική των πράξιν (η μεγαλειότης της μετατροπής του Ηρωϊκού σε Ηθικόν πρακτέον) δύο άνθρωποι πλέον είναι όμοιοι εάν πράττουν το ίδιο ηθικως (Γκαίτε: εν αρχή ήν η πράξις).

Α. Σύνδεση με τα προηγούμενα.

Ο Πάτροκλος πηγαίνει συγκλονισμένος στον Αχιλλέα και του εκθέτει κλαίγοντας την τραγικότητα της κατάστασης των Αχαιών: Τον κατηγορεί για την ανάλγητη στάση του και τον παρακαλεί αφού δεν μπαίνει στην μάχη ο ίδιος να του δώσει τουλάχιστον την πανοπλία του και τους Μυρμιδόνες του. Ο Αχιλλέας δέχεται και θέτει τους όρους να μην πλησιάσει ο Πάτροκλος τα τείχη των Τρώων όταν ξεκινήσει την καταδίωξη των ηττημένων Τρώων.

Δομή- Θεματικοί άξονες.

1.Η φονική επέλαση του Πατρόκλου (στ.684-697)

2. Η παρέμβαση του Απόλλωνος: (στ. 6980725)

3. Ο Έκτορας στην μάχη : (στ.726-750)

4. Μάχη γύρω από το νεκρό σώμα του Κεβριόνη: (στ.751-785)

5. Ο αφοπλισμός του Πατρόκλου από τον Απόλλωνα: (στ.786-804)

6. Η πτώση και ο θανάσιμος τραυματισμός του Πατρόκλου : ( στ.805-817)

7. Η έπαρση του Έκτορος (στ.818-842)

8. Τα τελευταία λόγια του Πατρόκλου: (στ.843-867).

Μέθοδος:

Το «αρρύθμιστον» του Αντιφώντος.

O σοφιστής Αντιφών παρέχει ένα ολοκληρωμένο διασκεπτικό σύστημα σε σχέση με την ανθρώπινη φύση ως σύνολο ύλης και μορφής. Προλέγει κατά κάποιο τρόπο όσα πολύ ενδιαφέροντα στα Μεταφυσικά και στο Β΄βιβλίο της Φυσικής ακροάσεως μας αναφέρει ο Αριστοτέλης. Σύμφωνα με τον Σταγειρίτη φιλόσοφο τα αισθητά όντα αποτελούνται από ύλη και μορφή και σε αυτό το σύνολο η μορφή ενέχει το σημαντικό ρόλο διότι αυτή παρέχει τις δυνάμεις και ενέργειες (πνευματικές και ηθικές) οι οποίες χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο ως ουσία. Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε ότι και ο Αντιφών συνέλαβε όπως και ο Αριστοτέλης ότι το Είναι των Οντολογικών δυνάμεων έχει κατασκευάσει μία κεντρική Μορφή ως σύνολο Οντολογικών δυνάμεων (πνευματικών και ηθικών): αυτές είναι συσσωρευτικές και αποθεματικές: όταν κατασκευάζεται το καλούπι του σώματος τότε αυτές οι δυνάμεις το πληρούν, το γεμίζουν, άρα η ύλη του σώματος διά της μορφής που διαθέτει πληρούται με τις κατάλληλες πνευματικές και ηθικές δυνάμεις ώστε να επιτύχη την ενδελέχειά του, ακριβώς επειδή διαθέτει αυτό το σώμα και αυτή την μορφή: άλλο σώμα αποκτά άλλη μορφή άρα άλλη ουσία υπό την έννοια ότι άλλο σώμα πληρούται με άλλες οντολογικές δυνάμεις άρα ως μορφή έχει άλλο είδος σκέψης και πράξης άρα είναι άλλη ουσία ως σκέψη νόηση και ήθος έξις πράξις.

Σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο Αντιφών δεν χρησιμοποιεί τον όρο ύλη (όπως ο Αριστοτέλης) αλλά τον εντυπωσιακό όρο: αρρύθμιστον. Το αρρύθμιστον είναι αυτό το οποίο αποτελεί και διαφημίζει την βαθεία πραγματικότητα των όντων διότι εξωτερικεύει και αποδίδει την ύλη, το σώμα, την εμφάνιση διά της οποίας προχωρούν ενδελεχώς οι δυνάμεις της μορφής και του είδους: σε μία πρώτη αφελή ίσως εξήγηση θα μπορούσαμε να συζητήσουμε ότι το σώμα από τον Αντιφώντα χαρακτηρίζεται ως αρρύθμιστον, ή ύλη του σώματος χαρακτηρίζεται ως αρρύθμιστη, όπως και η ύλη χαρακτηρίζεται από τον Βασίλειο στην εξαήμερο ως ακατέργαστος. Συζητούμε για μεγαλοφυή σύλληψη εκ μέρους του Έλληνος Σοφιστού: η εννοιολόγηση της ύλης ως αρρυθμίστου παράγοντος διαβλέπει και θεωρεί τον Άνθρωπο ως Εαυτόν απροσδιορίστου συνεχείας, εξετάζει τον Άνθρωπο στην α-σώματη ενσώματη και πάλι α-σώματη κατάστασή του. Εμπλέκει μάλιστα το σύνολο του Ησιοδείου τρόπου περί του πώς έρχεται ο άνθρωπος στην γή από το αρρύθμιστο Χάος ως το ρυθμισμένο πρότυπο του Ανθρώπου ως ισορροπίας σώματος και πνεύματος.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: η αέναος και χαοτική δύναμις του Είναι του Όντος αποθηκεύει και συσσωρεύει συγκεκριμένο σύνολο δύναμης και ενεργείας διά του οποίου αυτού συνόλου θα προέλθει ο Άνθρωπος ως μορφή και ύλη άρα ουσία: Δίας ονομάζεται ο υπεύθυνος θεός ο οποίος διαμοιράζει τις παρεχόμενες οντολογικές δυνάμεις ώστε να παραχθή η επιθυμητή ισορροπία ανάμεσα στην ύλη και στην μορφή (δαίω=Δίας = διαμοιράζω): Σταδιακά η χαοτική αυτή δύναμις ξεχύνεται στον κόσμο μας χωρίς ρυθμό χωρίς σχέδιο δίδοντας το υλικό διά του οποίου θα προέλθει η ύλη, το ανθρώπινο σώμα. Ο Νούς, είναι αυτός ο οποίος σύμφωνα με τον Πλατωνικό Τίμαιο αρμονικοποιεί, ρυθμοποιεί το παρεχόμενο οντολογικό υλικό και δομεί το ωραίο σύνολο Ύλης (Σώματος) και Μορφής (Είδους): ο Όμηρος γύρω από αυτή την διαδικασία έδωσε τον τρωϊκό πόλεμο ώστε να δώσει τον Ωραίο τρόπο ώστε αυτή η αρρύθμιστος Ύλη να δώσει το ρυθμό σώματος, πνεύματος ,μορφής, είδους, ουσίας (διά του Οδυσσεϊκού Νοός και της Αχιλλείου ενσυναίσθησης) ώστε πλέον η Ύλη του σώματος να γίνει κάτι το ρυθμισμένο προκειμένου η μορφή να προσφέρει τις πνευματικές και ηθικές ενατενίσεις της.

Το Ελληνικόν υπόβαθρον των καταβασιών των Χριστουγέννων:

Ωδή στ΄: Σπλάγχνων Ἰωνᾶν, ἔμβρυον ἀπήμεσεν, ἐνάλιος θήρ, οἷον ἐδέξατο· τῇ Παρθένῳ δέ, ἐνοικήσας ὁ Λόγος καὶ σάρκα λαβών, διελήλυθε, φυλάξας ἀδιάφθορον· ἧς γάρ, οὐχ ὑπέστη ῥεύσεως, τὴν τεκοῦσαν κατέσχεν ἀπήμαντον.

Μτφ: Ἀπὸ τὰ σπλάχνα του τὸν Ἰωνᾶ, ὡς ἔμβρυο ἐξέμεσε τὸ θαλάσσιο θηρίο, ἀτόφιο: ὅπως τὸν δέχτηκε. Ἔτσι καὶ στὴν Παρθένο, ἀφοῦ ἐνοίκησε ὁ Λόγος καὶ σάρκα ἔλαβε, διῆλθε ἀπὸ αὐτὴν φυλάττοντάς την ἄφθορη· κι ὅπως ἀλλοίωση ὁ ἴδιος δὲν ὑπέστη, ἔτσι φύλαξε ἀβλαβῆ κι ἐκείνην ποὺ τὸν γέννησε.

Η Παρθένος έμεινε απήμαντος έπειτα από την γέννηση του Ιησού: απήμαντος: χωρίς πόνο: όμως το πήμα, η ξεχασμένη αυτή Ελληνική λέξις του πόνου (απήμαντος: αυτός που δεν πονεί) αναφέρεται ετυμολογικά στο πάθος: σημαίνει ότι δεν πονεί ο άνθρωπος επειδή δεν υποπίπτει σε κάποιο πάθος: άρα απήμαντος είναι αυτός ο οποίος πνευματικά και ψυχικά είναι αληθής συνδεδεμένος με την πηγή της Αληθείας. Άρα η Παρθένος είναι απήμαντος διότι έπειτα από την γένεση του Ιησού δεν υπέκυψε σε πάθος πνευματικού ή ψυχικού πόνου ήταν σίγουρη για τον Υιόν της και την πορεία του.

Ιλιάδα Μ, 80: Ὣς φάτο Πουλυδάμας, ἅδε δ᾽ Ἕκτορι μῦθος ἀπήμων,
αὐτίκα δ᾽ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε.

Αναλύοντας το λογοτεχνικό κείμενο (Γ΄λυκείου) σύμφωνα με τις προσφερόμενες ρουμπρίκες.

Ας δώσουμε το παρακάτω κείμενο του Κ.Καβάφη.

Τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

5διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

[1896, 1897*]

Ας δώσουμε την παρακάτω εκφώνηση.

Ποιος είναι ο ηθικός σκοπός του ποιητού και με ποιους κειμενικούς δείκτες εκδιπλώνει το ποιητικό του ταλέντο επιτυγχάνοτας το σκοπό του αυτό; Ποια είναι η δική σου θέση στο ηθικό πρόβλημα το οποίο παραθέτει ο Καβάφης;

Α. Κατανόηση και ερμηνεία του λογοτεχνικού κειμένου:

Α1. Κατανόηση του βασικού θέματος/ιδέας/ιδεών και του συναισθηματικού κλίματος του κειμένου: Η κυρία ιδέα του Καβαφικού αυτού ποιήματος είναι η αν-ήθικος άγνοια, η μη συνειδητή άρα μη συγχωρητέα άγνοια η οποία οδηγεί στο μεγάλο ηθικό πρόβλημα της ετεροεξουσιότητος: Ο ποιητής παραδίδει την έννοια της κατάστασης κατά την οποία ο αγνοών άνθρωπος ετεροεξουσιάζεται διότι κάποιοι άλλοι κατάφεραν να τον κυβερνήσουν.

Α2. Ερμηνεία του βασικού θέματος/ιδέας/ιδεών και του συναισθηματικού κλίματος του κειμένου: Εν αγνοία του υποκειμένου υψώθηκαν τα τείχη, η πνευματική δηλαδή και ηθική σκλαβιά. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Καβάφης (μέγας γνώστης της ΑρχαιοΕλληνικής γραμματείας) καταφεύγει στο διπολισμό του ανοικτου και κλειστού χώρου: τα τείχη συμβολίζουν το πλατωνικό σπήλαιο, το Αναξιμάνδρειο σπέαρ, τα τρωϊκά τείχη όπου κρύπτεται το μυστικό της Ωραιότητος της Ελένης, αλλά και τα πατερικά τείχη των παθών, τα τείχη του τάφου όπου ο Ιησούς ετάφη. Άρα επειδή ο άνθρωπος ανήκει στην ανοικτή οντολογική συνέχεα (στο μεγάλο ξέφωτο της ύπαρξης του Χάϊντεγγερ) κάθε κλειστότητα είναι άγνοια, ηθική καθοδήγηση, απώλεια του οντολογικού ανοικτού Εγώ, ετεροεξουσιότητα. Επίσης κάθε τείχος (όπως το σώμα όπως ορίζεται στη σωκρατική Απολογία και στον Κριτία) κάθε τι το οποίο κλείνει τους ανοικτούς οντολογικούς ορίζοντες του ανθρώπου είναι το εμπόδιο ανάμεσα στον Άνθρωπο της γνώσης κα του ήθους εν ελευθερία και στον άνθρωπο της εξάρτησης.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια.....Κεφ.4.Ο χριστιανικός ανθρωπισμός του Βυζαντίου: η διαμόρφωση ή ο καταποντισμός του Είναι ως απλού ηθικού παράγοντος σε σχέση.

Κεφ.4.Ο χριστιανικός ανθρωπισμός του Βυζαντίου: η διαμόρφωση ή ο καταποντισμός του Είναι ως απλού ηθικού παράγοντος σε σχέση.

Το βυζάντιο είναι πρωτίστως κλίβανος εντός του οποίου εσμιλεύθη και διαμορφώθηκε το αναπόφευκτο ανθρώπινο Είναι: όπως πλέον μπορούμε να καταλάβουμε μετά τον Αριστοτέλη ο Όμηρος (ο ανθρωπομορφισμός του Ομήρου) πλήρως υλοποιήθηκε: τώρα το Είναι ταυτίσθηκε με την ανθρώπινη Ουσία διότι πλέον ο Άνθρωπος ταυτίσθηκε με το Είναι. Αφ΄ής στιγμής η ιδέα του Αγαθού εσωτερικοποιήθηκε στον Άνθρωπο και έπαυσε αφηρημένα να υπάρχει εκτός αυτού, μετατρέποντας τον άνθρωπο ως συγκεκριιμένο ουσιακό φορέα του Αγαθού επί της γής, το βυζάντιο κληρονόμησε μία κορυφαία αποστολή (διότι η Ρώμη κατάφερε και επέβαλε την έννοια του καθολικού δικαίου σε επίπεδο καθολικής και οικουμενικής ισορροπίας δυνάμεως η οποία ισχύοντας ανάμεσα στους ανθρώπους ως στρατιωτικό και πολιτειακό δίκαιο μπορεί να επιτύχει ως στρατιωτική και άρα μετέπειτα πολιτειακή ισχύς την ένωση των ανθρώπων της οικουμένης: ο τρόπος με τον οποίο ο Αλέξανδρος ένωσε τον κόσμο (ο καθολικός Ελληνικός λόγος ως κοινή αντίιληψη του Θείου του Κόσμου του Ανθρώπου) ναι μέν ένωσε την οικουμένη αλλά σε ένα πρώτο ταυτοποιητικό εθνοκεντρικό και αρκετά θεωρητικό και μορφωτικό επίπεδο: ο Σύριος ήταν κάτι άλλο σε σχέση με τον Έλληνα τον Ρωμαίο τον Ιουδαίο: ακόμα και η θεωρητική ένωση διά του κοινού λόγου ήταν αρκετά ασαφής διότι απλά ενώθηκαν τόσοι και τόσοι διαφορετικοί λαοί ενώπιον ενός Ελληνικού Λόγου: η Ρώμη όμως τους ένωσε όλους αυτούς τους λαούς πραγματικά: οι λαοί κατάλαβαν ότι ναι μεν είναι ηνωμένοι υπό του κοινού Ελληνικού Λόγου ως τρόπου θέασης του θείου της φύσης και του ανθρώπου αλλά υπό την κοιινή ρωμαϊκή ισχύ όλοι οι λαοί ένοιωσαν και κατενόησαν ότι αυτή η ένωση σμιλεύθηκε μέσα από την ηγεμονική ρωμαϊκή ισχύ: από άκρου είς άκρον της ρωμαϊκής κυριαρχίας οι λαοί για πρώτη φορά κατάλαβαν επί γής εφηρμοσμένα όλα τα χαρακτηριστικά του Ελληνικού λόγου, εφηρμοσμένα όμως από το ρωμαϊκό σπαθί: η κοινή ισότητα όλων των λαών έναντι της Ρώμης ήταν ένα βασικό αξίωμα του Ελληνικού λόγου ότι όλοι είμαστε ίσοι έναντι του λόγου: τα κοινά δικαιώματα και οι υποχρεώσεις όλων έναντι της ρωμαϊκής δύναμης επίσης ζωντάνευσε τα επιτεύγματα του Ελληνικού λόγου ο οποίος διεκήρυξε την κοινή ύπαρξη υποχρεώσεων και δικαιωμάτων όλων έναντι του λόγου ως κοινής θέασης του θείου της φύσης και του ανθρώπου: κυρίως όμως η ρωμαϊκή ισχύς ζωντάνευσε ένα πολύ συγκεκριμένο και εξαιρετικά βασικό σημείο του Ελληνικού λόγου: οι άνθρωποι όπως ενώθηκαν υπό του θεωρητικού όσονούπω κοινού Ελληνικού λόγου τώρα ενώθηκαν υπό του πραγματικού Ανθρώπου Αυγούστου Οκταβιανού.

Το βυζάντιο λοιπόν έπρεπε να ολοκληρώσει όλη αυτή την οικουμενική ένωση λαών και ανθρώπων (ολοκληρώνοντας το έργο του Αλεξάνδρου και του Αυγούστο): όπως μας εδίδαξε ο Όμηρος η Γιγαντομαχία κάθε έπος και λόγος πολέμου ό,τι αρχίζει στον κόσμο του θείου συνεχίζεται στον Κόσμο της φύσεως (ως φύσιν εννοούμε τις απελευθερωθείσες δυνάμεις του Θείου οι οποίες ετοιμάζονται να δομήσουν τον ανθρώπινο εαυτό) και πρέπει να ολοκληρωθεί στο συγκεκριμένο κάθε φορά Ανθρώπινο μοντέλο: το βυζάντιο υιοθέτησε το χριστιανισμό όχι βέβαια για όλους αυτούς τους αστείους λόγους τους οποίους μάλιστα διδάσκουμε και στα σχολικά βιβλία της ιστορίας όπου διαπράττουμε τον παραλογισμό να αποδεικνύουμε το πρίν με το μετά (ας σκεφθούμε και μόνον ότι ο Κωνσταντίνος ο οποίος επέβαλε τον χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία του βυζαντίου δεν είχε ιδέα τι ήταν ο χριστιανισμός ως σκέψη ήθος ανθρώπινη δυναμική): πώς είναι δυνατόν ο Κωνσταντίνος να επέβαλε το χριστιανισμό επειδή ήταν περισσότεροι οι χριστιανοί, επειδή είχε παρακμάσει η θρησκεία των 12 θεών, επειδή έκρινε ότι θα σταματούσαν με αυτόν τον τρόπο οι έριδες των πολλών θρησκειών (όλες αυτές οι ανοησίες οι οποίες διδάσκονται στα σχολικά βιβλία ιστορίας): Ουδείς εκ των βυζαντινών ήξερε την δυναμική του χριστιανισμού κατ΄αρχάς ώστε να τον εφαρμόσει: ουδείς ήξερε τι θα μπορούσε να καταφέρει ο χριστιανισμός, δεν υπήρχε οργανωμένο ανθρωπολογικό σύστημα χριστιανισμό (αυτό έγινε στο βυζάντιο όταν εφαρμόσθηκε ο χριστιανισμός από τους Πατέρες της Εκκλησίας): μέχρι το βυζάντιο να εφαρμόσει το χριστιανισμό η θρησκεία του Ναζωραίου κλείσθηκε σε κάποιες αποστολικές διατάξεις, σε κάποιες αοριστίες περί της ενανθρώπησης του θείου, γενικολογίες και τίποτε άλλο. Όμως το μεγάλο βήμα δεν είχε γίνει στις κατακόμβες και στις διώξεις των χριστιανών, το μεγάλο βήμα ήταν κρυφό και σιγοετοιμαζόταν μέσα στα σκοτεινά δωμάτια αυτών οι οποίοι πίσω από τους ρωμαίους, πίσω από κάθε εξουσία, αοράτως κινούν τον κόσμο και τους ανθρώπους: το μεγάλο βήμα ήταν ότι επιτέλους είχε εφευρεθή ένα αμιγές ανθρώπινο μοντέλο (Ιησούς Χριστός) ενώπιον του οποίου θα εσμιλεύετο ο ανθρώπινος εαυτός όχι θεωρητικά (αυτό τέλεια το είχε κάνει ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης) αλλά πραγματικά, ο άνθρωπος ως καθημερινότητα, άγχος διιαβίιωσης, πραγματικές ανάγκες, ως μεταφυσική ανησυχία: ο χρόνος ήταν ιδανικός: όπως ο βόας πρίν κατασπαράξη τα θύματά του τα ελαχιστοποιεί διά του θανασίμου εναγκαλιασμού του η ρωμαϊκή ισχύς, κοινή πολιτειακή ταυτότητα, είχε καταστήση όλη την τότε γνωστή οικουμένη ένα σώμα το οποίο περίμενε το τελικό μυαλό του ώστε να ξεκινήσει την μία κοινή πράξη του. Αυτό το έκανε το βυζάντιο μεταφέροντας το Είναι ως έννοια δομή και πράξη στον Άνθρωπο ως προσωπική Αξία έναντι του Θεού: του προσωπικού και ενυποστάτου Θεού: για πρώτη φορά ο Πλάτων ενώθηκε με τον Αριστοτέλη, ό,τι είχε χωρίσει τους δύο αυτούς φιλοσόφους το βυζάντιο το ήνωσε: ναι μεν υπάρχει ιδέα εκτός του ανθρώπου (Πλάτων) αλλά ο χριστιανικός αυτός ιδεατός θεός γίνεται άνθρωπος άρα η ιδέα ως ηθικό καθήκον εισέρχεται στον Προσωπικό άνθρωπο (Αριστοτέλης): άρα πλέον ο ουσιακός προσωπικός άνθρωπος (Αριστοτέλης) ζεί σε σχέση με την μεθεκτική ιδέα του Θεού (Πλάτων).

Κάθε κυβέρνηση θεσπίζει τονς νόμους σύμφωνα με το δικό της συμφέρον η δημοκρατία, δημοκρατικούς νόμους η μοναρχία, μοναρχικούς- και τα άλλα καθεστώτα παρομοίως έπειτα, μόλις αυτοί οι νόμοι θεσπισθούν, κηρύσσουν ως δίκαιο αυτό που είναι συμφέρον των κυβερνώντων και αν κάποιος τους παραβεί, τον τιμωρούν ως παραβάτη τον νόμου και της δικαιοσύνης. Ιδού, καλέ μου φίλε, τι θεωρώ πως είναι η δικαιοσύνη όμοια σε όλα τα κράτη: είναι το συμφέρον της εγκαθιδρυμένης κυβέρνησης. Όμως, είναι η εξουσία που κατέχει τη δύναμη- συνεπάγεται, λοιπόν, ότι, για κάθε άνθρωπο που ξέρει να σκέπτεται, δίκαιο είναι παντού το ίδιο πράγμα, δηλαδή το συμφέρον τον ισχυρότερου...(Θρασύμαχος ο Σοφιστής....)...

Εξαιρετικό βιβλίο: Gilbert Romeyer Dherbey ΟΙ ΣΟΦΙΣΤΕ Σ Μετάφραση Γιώργος Αραμπατζής

http://repository.edulll.gr/edulll/retrieve/7065/1966_sophists.pdf

Οι Ομηρικές λέξεις που δηλώνουν τον Χρόνο (Κρόνο).

Χρόνος= δηρός (μακρύς) χρόνος.

Λυκάβας = ο Ενιαυτός

Έτος= οι περιπλόμενοι ενιαυτοί

Ώρη ειαρινή: το έαρ

Το ρήμα βαίνω, είναι ένα από τα πιο επιδραστικά ρήματα της Ελληνικής γλώσσης διότι δίδει σωρεία παραγώγων λέξεων.

Βασιλεύς: από τον μέλλοντα βήσομαι διότι ο Βασιλεύς έβαινε προς τον βωμό για θυσία.

Βωμός: επίσης από το βαίνω διότι εκεί έβαινον οι θυσιασταί για την θυσία.

Βαθμός: ο βαθμός σημαίνει όχι μόνον αυτό που έχει επικρατήσει αλλά την σταδιακή προσέγγιση νέων στόχων και κατακτήσεων προκειμένου να είπω και να καλλιεργήσω νέες καταστάσεις. Άρα βαθμός σημαίνει ότι κάποιος βαίνει προς κάτι το οποίο προσπαθεί διά του βαθμού (δηλαδή διά του ότι βαίνει προς αυτό που θέλει να επιτύχει και να πραγματοποιήση) να το ολοκληρώσει. Ο Βαθμός δηλώνει τον τρόπο που βαίνει κάποιος προς κάτι.

Άρα ο μαθητής παίρνει καλούς βαθμούς, σημαίνει βαίνει προς τους στόχους του.

Η βαθμίδα του καθηγητού σημαίνει ότι κάποιος βαίνει προς την εξέλιξή του.

Οι αναβαθμοί των καθισμάτων στο θέατρο σημαίνει ότι κάποιος βαίνει διά αυτών προς το χώρο παρακολούθησης της τραγωδίας.

Οι αναβαθμοί στα τροπάρια της Εκκλησίας σημαίνει ότι κάποιος βαίνει διά αυτών των τροπαρίων στο Θεό που λατρεύει και ψάλλει.

Σύμφωνα με τον τούρκο ιστορικό Σουκρού Λισάκ....

Σύμφωνα με τον τούρκο ιστορικό Σουκρού Λισάκ ο Ίων Δραγούμης είχε ιδρύσει την ανατρεπτική Οργάνωση Κωνσταντινούπολης. Ο τούρκος ιστορικός αναφέρει κάποια ενδιαφέροντα πράγματα: Αναφέρει ότι ο Θεόδωρος Πουλάκης, πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Σερβιτόρων και αρχισερβιτόρος του ξενοδοχείου Tokatliyan ήταν ένας από τους κυρίους πληροφοριοδότες. Ο Πουλάκης μετέφερε τακτικά κρίσιμες πληροφορίες που οι Έλληνες σερβιτόροι άκουγαν από πολιτικούς που συγκεντρώνονταν σε ξενοδοχεία και εστιατόρια στην έδρα της οργάνωσης.

Επίσης ό τούρκος ιστορικός διατείνεται ότι η ιδιαιτερότητα της Επανάστασης των Νεότουρκων προέκυψε από το γεγονός ότι, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, ενεργοποίησε δυναμικές που δεν είχε ποτέ επιδιώξει, με αποτέλεσμα το ακριβώς αντίθετο από αυτό που επιθυμούσε. Ενώ ο στόχος ήταν να αποτραπεί ο φανατισμός και η διάλυση του κράτους εντός μιας συνταγματικής τάξης, παρέχοντας ίσα δικαιώματα σε κάθε εθνικότητα, οι φανατισμοί εντάθηκαν και οι οθωμανοί του 1908 έγιναν οι ακραίοι φανατικοί του 1912.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια.

Μέσα από τις λέξεις ο Αριστοτέλης ήταν εύκολο να εννοιοποιήσει, να διχοτομήσει, να οριοθετήσει, να διαγραμμίσει το Είναι ενός κόσμου ο οποίος όλο και περισσότερο έκλεινε ανάμεσα σε ένα φαντασιακ θείο, σε μία δημιουργημένη από αυτό το θείο ευνουχισμένη φύση και σε έναν άνθρωπο ο οποίος ήταν και Είναι βέβαια ό,τι θέλουν και αποτυπώνουν οι λέξεις: ο Αριστοτέλης είναι αυτός ο οποίος καθιέρωσε το μέγα χάσμα ανάμεσα στο Είμαι ως πρώτη φύση και στο Είμαι ως Λέξη: σταδιακά ο Άνθρωπος έχανε την επαφή του με τον οντολογικό Εαυτό του και προσαρμοζόταν με όσα έλεγαν και λένε οι λέξεις στο μυαλό του, ο Άνθρωπος διαβάζει άρα Είναι: οι λέξεις υποδεικνύουν τον τρόπο που αρρωσταίνουμε, που είμαστε υγιείς, που κατανοούμε που εκφραζόμαστε: μπορεί να είμαστε μία δυναμική συνέχεια αλλά αντί να ακολουθήσουμε τις πρωτόλειες δυνάμεις μας εμείς προσπαθούμε να κλείσουμε τα πάντα σε λέξεις και αυτές οι λέξεις να αποτελέσουν τον δρόμο μας: για αυτό και ο Ιησούς έκανε θαύματα ομιλών: εθέλησε να δείιξει ότι οι λέξεις είναι αυτές πλέον οι οποίες ενώνουν και κατευθύνουν το σύνολο των δυνάμεων του ανθρώπου.

Η Αριστοτελική οντολογία και μεταφυσική στηρίχθηκε κα καθιερώθηκε μέσα από μία απίστευτης εξυπνάδας κίνηση, αφαιρετική κίνηση, στην οποία προχώρησε ο Αριστοτέλης.Μέχρι εκείνη την στιγμή (κατά την οποία έκανε αυτή την κίνηση ο Σταγειρίτης) ο Άνθρωπος θεωρούσε (αυτό κατοχύρωσε και ο Πλάτων) ότι είναι Αυτοκίνητος επειδή γενικώς υπάρχει η Ιδέα του Αγαθού (έξω και έσω αυτού) η οποία τον κινεί. Άρα ο Άνθρωπος θεωρούσε ως Ουσία το σύνολο της πορείας από το Αγαθό έως τον Εαυτό η πορεία αυτή είναι εκείνη η οποία προκαλεί την ανθρώπινη νοητική και ηθική κίνηση ύπαρξης, ζωής, εξέλιξης. Το μεγαλείο του Αριστοτέλους έγκειται στο ότι αυτό το Είναι αυτής της πορείας το εσωτερικοποίησε πλήρως, αρνήθηκε την Ιδέα ως εξωτερικότητα, την έθεσε την Ιδέα εντός του Ανθρώπου ονομάζοντάς την ουσία. Για πρώτη φορά ο Άνθρωπος μετατοπίσθηκε νοητικά και αξιακά από την έννοια του Ατόμου (ως απλού συνόλου οντολογικών δυνάμεων τεσσάρων στοιχείων (γής, αέρος, ύδατος, πυρός) στην έννοια του νοητικοηθικού Υπαρξιακού Όντος το οποίο πλέον έχει την ιδέα μέσα του ως αιτία αυτοκίνησης.

Οι συνέπειες αυτής της Αριστοτελικής ανακάλυψης είναι τιτάνιες: για αυτό εξάλλου στην κλαυδιανή Ρώμη εγέννησαν και την φαντασίωση του Ιησού Χριστού ως ανθρώπου φέροντος την συμπαντική ουσία (Πατήρ) εντός του άρα έδωσε το τέλειο πρότυπο ουσιακού ανθρώπου ο οποίος έχει πλήρως εσωτερικεύσει το συμπαν και τις δυνάμεις του ως νόηση και ήθος και είναι έτοιμος να εξουσιάσει τον Άνθρωπο και την γή. Ας προσέξουμε λοιπόν: για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία το σύμπαν και οι δυνάμεις του ως ιδέα (σύνολο ύλης και μορφής (μορφή=το σύνολο των δυνάμεων ανάλογα το υλικό δοχείο (σώμα) υποδοχής) εισέρχεται στον άνθρωπο τον καθιστά ουσία και πλέον ο άνθρωπος Είναι αυτοκινούμενος έχοντας εσωτερικοποιήσει νοητά και ηθικά τις δυνάμεις του σύμπαντος, άρα έμαθε ο άνθρωπος να κινείται ως το σύμπαν ως ατομική ουσία, άρα ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη το σύμπαν (εσωτερίκευσε τις δυνάμεις του) έχει ανάγκη τους άλλους (διότι όλοι οι άνθρωποι πλέον μαζί αποτυπώνουν το εσωτερικευμένο σύμπαν ( για αυτό και διακαώς ο Αριστοτέλης εκήρυξε την απαρχή της Πόλης και του Πολίτου ώστε το σύμπαν από σύνολο δυνάμεων στον ουρανό να μεταφερθεί στην γη΄ως σύνολο ουσιακών δυνάμεων ατομικών ανθρώπων που έχουν εσωτερικεύσει την ιδέα του σύμπαντος και με την Πολιτεία ως τέτοιο σύνολο θα το μεταφέρουν στη γή.

Η απόδόμηση των Ηθικών Νικομαχείων του Αριστοτέλους σύμφωνα με τον Ντεριντά και την «διαφωρά».

Η αποδομητική θεωρία του Ντεριντά , εν ολίγοις, έγκειται στο ότι μία λέξη αντιπροσωπεύει πληθώρα νοημάτων, τα οποία αναλόγως του περικειμένου και του συγκειμένου του κειμένου θα πρέπει να σημειώνονται οδηγώντας στην εκκάλυψη όλων των κειμενικών νοημάτων ανά άνθρωπο και εποχή. Το ίδιο κείμενο μπορεί σε άλλο θρησκευτικό ή πολιτιστικό περιβάλλον, το ιδιο κείμενο μπορεί από άλλους αναγνώστες να λάβη διαφορετική ισχύ και ερμηνεία και σκοποθεσία. Η ίδια λέξη ανάλογα το χώρο και το χρόνο, αναλόγως του όλου περιβάλλοντος εμψύχου ή μη μπορεί να διαφοροποιείται από νόημα σε νόημα: αυτό το οποίο θα πρέπει να προσεχθεί είναι το ότι η λέξη μέσα στον χαοτικό κύκλο Θεού-Φύσεως-Ανθρώπου μπορεί να απευθύνεται σε μηνύματα θεού ή φύσης ή ανθρώπου: αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η ίδια λέξη μπορεί να απευθύνεται σε μηνύματα και προς τις άλλες μεταβλητές και προς το θεό και προς τη φύση και προς τον άνθρωπο. Ας δώσυμε ένα άμεσο παράδειγμα: η αρετή μπορεί να σημαίνει την ένωση των ιδεών με την πράξη αλλά σήμερα μπορεί να σημαίνει την διαχείριση των οικονομικών αποθεμάτων μίας οικογένειας: άρα ανά εποχή χώρο και χρόνο, ανά ιστορική και πολιτιστική και πολιτική εξέλιξη, σε σχέση με τα Υποκείμενα οι λέξεις απελευθερώνουν ολιστική δυναμική: ειδικά στο παράλληλο κείμενο των Αρχαίων Ελληνικών κειμένων γ΄λυκείου οι μαθητές θα πρέπει να συναισθάνονται στην ευμεταβλητότητα των λέξεων και την απίστευτη ανοικτότητα των λέξεων ανά εποχή: η ίδια λέξη στηρίζει το αριστοτελικό σύστημα αλλά μπορεί να στηρίξει και πολλά σημερινά συστήματα: άρα οι μαθητές στο παράλληλο κείμενο και όχι μόνον θα πρέπει να προσέξουν τις Αριστοτελικές λέξεις και όχι μόνο πιο διαφορετικό και ποικίλο νόημα έχουν λάβη ανά εποχή.

Ας γίνουμε πιο συγκεκρμένοι: ο Ντεριντά μέσα από την διαφωρά και τον αποδομισμό των σταθερών νοημάτων μιάς λέξης θέλει ουσιαστικά να αποδομήσει την εμμονή σε συγκεκριμένη λογοκεντρικότητα και να αποδώσει το άπειρο μιάς λέξης (πολλές φορές υπερλογικά άπειρο) δείχνοντας ότι οι λέξεις μεταφέρουν άπειρα σήματα και νοήματα πολλών μεταβλητών και δεν θα πρέπει να σταθεροποιούνται αυτά σε μερικές και μόνον μεταβλητές. Εξάλλου ο χρόνος εξελίσσει και καθιστά άπειρα τα νοήματα και τα σήματα πολλές φορές της ίδιας της λέξης. Αναφέρει λοιπόν ο Αριστοτέλης (πάντοτε στα Ηθικά Νικομάχεια (Β,6,4-8): «Ἐν παντὶ δὴ συνεχεῖ καὶ διαιρετῷ…». Η συνέχεια και η διαιρετότητα στον Σταγειρίτη φιλόσοφο έχει να κάνει με την ποσοτική παρουσία ενός μεγέθους στο χώρο και την ικανότητα να μερίζεται και να διαιρείται αυτό το ποσοτικό μέγεθος. Για την Εκκλησία συνέχεια σημαίνει η άρρηκτη ενότητα παλαιάς και καινής διαθήκης, επίσης η ενιαία εικόνα του χριστιανού ο οποίος είναι Έν συνεχές ενώπιον του δημιουργού του. Επίσης Στον Φουκώ η έννοια της συνέχειας σημαίνει τον τρόπο εννοιακής και δομικής ένωσης συστημάτων ώστε να εξελίσσονται οι έννοιες και οι δομές (η συνέχεια της έννοιας της τιμωρίας από πολιτισμό σε πολιτισμό): Άρα η μεσότητα σε όλα αυτά έχει να κάνει με όλο αυτό το εύρος της συνεχείας, άρα η μεσότητα στην έννοια της σημερινής τιμωρίας έχει να κάνει με την μέση λύση ανάμεσα στην εξοντωτική τιμωρία και στον σωστό εξιλεασμό και σωφρονισμό.

H διδασκαλία της Αλκήστιδος με βάση τα νέα προγράμματα σπουδών.

Από το σχολικό έτος 2027-2028 στα Αρχαία Ελληνικά από μετάφραση θα διδάσκεται η έξοχη τραγωδία του Ευριπίδου: Άλκηστις. Σύμφωνα με τα νέα προγράμματα σπουδών θα πρέπει να δοθεί στους μαθητές:

1. Κείμενο και περικείμενο 1.1. Η ταυτότητα και τα χαρακτηριστικά του κειμένου.

Θα μπορούσαμε να σημειώσουμε τα εξής: Η Άλκηστις είναι το τέταρτο έργο μιάς τετραλογίας η οποία βρέθηκε εκεί όπου κανονικά θα έπρεπε να ευρίσκεται ένα σατυρικό δράμα, όμως ο Ευριπίδης συνηθίζει ( και το κάνει και στην Αλκήστιδα) ως τέταρτο έργο τετραλογίας παραθέτει ένα δραματικό έργο ανάλαφρο με ευχάριστο τέλος. Οι φιλόλογοι διαχρονικά (κατά το ειωθός του Ευριπίδου) ανακαλύπτουν στοιχεία κωμωδίας ή φάρσας.Εδώ ο Ευριπίδης καταπιάνεται με έναν μύθο ο οποίος ενώνει δύο παραμυθικά μοτίβα πολύ αγαπητά στο Αθηναϊκό κοινό. Από την μια πλευρά έχουμε το μοτίβο της ερωτευμένης γυναικός η οποία πρόθυμα προσφέρει την ζωή της όταν ο Χάρος έρχεται να πάρει τον αγαπημένο άνδρα της. Από την άλλη έχουμε την αγαπημένη ιστορία ενός ανδρός ο οποίος με κάποιο τρόπο καταφέρνει τελικά να νικήση τον Χάρο. Ας θυμίσουμε ότι ο Φρύνιχος πραγματευόμενος το ίδιο θέμα της Αλκήστιδος έθεσε την σύζυγο την ημέρα του γάμου να ορκίζεται ότι θα πάρη την θέση του ανδρός της όταν έλθη ο θάνατος: αντιθέτως ο Ευριπίδης θέτει ένα χρονικό διάστημα μέχρι το σημείο όπου η Άλκηστις θα δηλώσει ότι πρόθυμα θα λάβει την θέση του Αδμήτου ώστε να πορευθεί έως τον Χάρο. Άραγε πώς εξηγείται αυτό; Μάλλον ο σοφιστής Ευριπίδης κάνει εδώ αξιοποίηση φιλοσοφικού χρόνου και διαλεκτικής ανθρώπινης σχέσης: η Άλκηστις μέσα στα χρόνια (όπως ο φιλόσοφος συναναστρέφεται με την αλήθεια και την μαθαίνει) επείσθη και έμαθε τον σύζυγόν της Άδμητον άρα έχει πεισθεί ότι αξίζει να θυσιασθεί: ο σοφιστής Ευριπίδης μετατρέπει την αυθόρμητη αποδοχή της Αλκήστιδος του Φρυνίχου σε συνειδητή πράξη της δικής του ηρωΐδος.

Ας σημειώσουμε ότι ο Κίτο παραδέχεται ότι μισομεθυσμένος Ηρακλής ο οποίος νικά το Θάνατο και επαναφέρει την Αλκήστιδα στην ζωήωρ. συνιστά μία τραγικοκωμωδία, ούτε κάν σατυρικό δράμα: όμως αυτό αποτελεί συλλήβδην χαρακτηριστικό του Ευριπίδου: πώς άραγε εξηγείται ( σε διαρκή αναφορά με την εποχή της σοφιστικής και σωκρατικής φιλοσοφικής εποχής όπου ανδρώθηκε ο Ποιητής;): ας θυμηθούμε την Σωκρατική Ειρωνεία: και σε σχέση με τον τεράστιο Σωκράτη του Βορρά Ζαίρεν Κίρκεγγωρ: εκ του είρω (ενώνω) η Ειρωνεία πλάθει νέες συνδέσεις ανάμεσα σε ό,τι έχει ο άνθρωπος Έσω και σε ό,τι μπορεί καινούργιο να υιοθετήσει και να συναρμόσει με ό,τι ήδη πνευματικώς και ηθικώς έχει υιοθετήσει: άρα ο Ευριπίδης ειρωνεύεται ουσιαστικά την φοβία του θανάτου θέλοντας με αυτόν τον τρόπο (στην σωκρατική και σοφιστική νοητική εποχή) να καταδείξη ότι ο άνθρωπος μπορεί πνευματικά και ηθικά να αποκτήσει την χαμένη οντολογική του συνέχεια χωρίς το φοβο του θανάτου: τα υλικά είναι υπέροχα: η Γυναίκα ως Φυσική συνέχεια υπέρ ζωής και θανάτου ως συνέχεια ανωλέθρου οντολογικής δυνάμεως, ο Ηρακλής ως η ανθρωπίνη βούληση κατάκτησης της ανθρωπίνης συνεχείας πέραν ζωής και θανάτου. Ας προσέξουμε ότι περίπου την ίδια εποχή ο Σωκράτης έπραξε όσα έπραξε μαζί η Άλκηστις και ο Ηρακλής πίοντας υπερήφανα το κώνειο ως συνέχεια ζωής.

Η σημαντική επίδρασις των Ελληνικών ονομάτων εις την Επανάστασιν του 1821.

Το ρεύμα της Αναγεννήσεως, της ενεργού μιμήσεως των Ελλήνων ως σκέψις και πράξις απετέλεσε σημαντικό παράγοντα ωρίμανσης στο βλαστό του Νεοελληνικού διαφωτισμού: Οι Νεοέλληνες διαφωτιστές εντραφέντες στην Ευρώπη εγνώρισαν πόσο οι Ευρωπαίοι δημιουργικά κατευθύνθηκαν από τα δημιουργικά ρείθρα των Ελλήνων, θεώρησαν λοιπόν ότι ο Ελληνισμός θα έπρεπε να αποτελέσει δημιουργικό πυλώνα ανάπτυξης και εξέλιξης των υποδούλων και μετέπειτα ελευθέρων Ελλήνων: για αυτό το λόγο μεγάλο μέρος της πνευματικής δημιουργίας τους στηρίχθηκε στο να γνωρίσουν οι νεοέλληνες την φιλοσοφία των Ελλήνων, την Ηθικήν των, τον τρόπο ζωήν των: δεν είναι τυχαίο ότι ο Ρήγας έγραψε για τους Εραστές (αναμοχλεύοντας την Ελληνική χαρά της ζωής) ο Κοραής μετέφρασε αθρόως Έλληνες συγγραφείς ο Μοισιόδακας ο Κούμας κ.λ.π εδίδαξαν τον Ελληνισμό των προγόνων των στην βάση της Θεοσοφίας και του δημιουργικού συμπαντισμού.

Εάν σκεφθούμε την δυναμική του ονόματος τότε καταλαβαίνουμε ότι οι Νεοέλληνες ηύρον καταφύγιο πνευματικό και ψυχολογικό στα Ελληνικά ονόματα διότι αυτά μεταφέρουν συγκεκριμένες πνευματικές και ηθικές ιδιότητες των φερόντων αυτά. Ας μην ξεχνούμε ότι στην Ελλάδα του Περικλέους και του Λεωνίδου τα ονόματα ήταν επίσκεψις ιδιοτήτων, οι φέροντες αυτά Ήσαν αυτά: ο Λεωνίδας ήταν η δύναμις και η όρασις του Λαού, όπως και ο Περικλής ήταν περί του κλέους της Πόλεώς του: οι Νεοέλληνες του 1821 ηύρον ταύτισιν του ήθους των του χαρακτήρος των του πνεύματός των με τα όνόματα που έφερον. Άρα διά των ονομάτων επλησίασαν την κουλτούρα και την ηθική πράξη των Ελλήνων. Ο Αριστόδημος ήταν ο Άριστος του Δήμου, προκειμένου να γνωρίσει την Αριστεία του Δήμου εμελετούσαν πώς θα την κατακτήσουν άρα το όνομα εγένετο εφαλτήριο ατομικής και συλλογικής γνώσης και πράξης μίμησης.

Από τα μέσα λοιπόν περίπου του 18^ου αι. πολλοί των Ελλήνων έδιδον στα παιδιά των Ελληνικά ονόματα ως βαφτιστικά προκειμένου να προχωρήσουν στην ομοίωση του ήθους και των σκέψεων των προγόνων των. Η πρακτική αυτή ξεκίνησε από τους μορφωμένους όμως πολύ γρήγορα προχώρησε προς τους υπολοίπους των Ελλήνων ένδειξις ότι οι Έλληνες είχαν αρραγείς σχέσεις με το υποσυνείδητο αλλά και συνειδητό παρελθόν των, ένδοξο παρελθόν των. Έφθασαν μάλιστα στο σημείο πολλές οικογένειες να μεταλλάσσουν και τα επίθετά των επί το Ελληνικότερον: ο Μπιρίκος έγινε Εμπειρίκος, ο Καλμούκος Καλλίμαχος κ.λ.π. Η τάσις ήταν το Ελληνικό κράτος να καταστή πολιτειακή και αξιακή Ελληνική συνέχεια σκέψεως και ήθους (κάτι το οποίο ναυάγησε βέβαια στην πορεία).

Ακόμα και στα ένδοξα καράβια των έδωσαν οι Έλληνες Ελληνικά ονόματα για να δηλώσουν την διηνεκή ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού: ο Τσαμαδός ωνόμασε το μπρίκι του Άρης, η θρυλική ναυαρχίδα της Μπουμπουλίνας ονομαζόταν Αγαμέμνων. Λέγεται μάλιστα ότι ο Οδυσσέας Ανδρούτσος είχε στα χέρια του δαχτυλίδια με αρχαία Ελληνικά σύμβολα. Σχεδόν επί τη ενάρξει του αγώνος το σύνολο των καραβιών της Ύδρας, Σπετσών, Ψαρών είχον Ελληνικά ονόματα. Εννοείται ότι το σύνολο των εκπαιδευτικών με πάμπολλους όσους τρόπους εστήριξαν αυτήν την προσπάθεια κρίνοντας ότι είναι σημαντική για την ενιαία στο χρόνο συνέχεια και ταυτότητα των Ελλήνων: ο δάσκαλος και λόγιος Διονύσιος Μπούρος από την Καστανιά Τρικάλων άλλαξε το όνομά του σε Πύρρος, Πύρρος μάλιστα ο Θετταλός. Ο Λυκούργος Κρεστενίτης έδιδε στους μαθητές του ονόματα παρμένα και αλιευμένα από τους Έλληνες της αρχαιότητος: κάτι που απερίφραστα επεδοκίμαζε ο Αδαμάντιος Κοραής εν έτει 1815.

Υπάρχει υγεία;

Η Υγεία ως ετυμολογία στηρίζεται στην λέξη Γαία, Γή, άρα στο ρήμα: Γίγνομαι: είναι η ιδιότητα ο Άνθρωπος να Γίγνεται επί της Επιγείας Παρουσίας του. Άρα Υγεία είναι η διαμόρφωση του ανθρώπου κατά την επίγειον ζωή του. Βέβαια η Επίγειος ζωή του ανθρώπου δεν είναι αποκομμένη από την Συμπαντική συνέχειά του άρα Υγεία είναι η Συμπαντική συνέχεια του Ανθρώπου διά της Γαίας. Δεν υπάρχει Υγεία αποκομμένη από την Συμπαντική μας συνέχεια διότι δεν υπάρχει κανένα γήϊνο Γίγνεσθαι αποκομμένο από το Συμπαντικό Γίγνεσθαι.

Άρα Υγιής είναι ο Άνθρωπος ο οποίος απελευθερώνει επί Γής όλες εκείνες τις δυνάμεις οι οποίες καθορίζουν την Συμπαντική του συνέχεια: αυτό το οποίο σήμερα θεωρούμε ως υγιές (δηλαδή το να έχουυμε την ισορροπία των στοιχείων που αποτελούν την ζωτική μας λειτουργία) δεν είναι υγεία αλλά γήϊνη εμμένεια λήθης της συμπαντικής μας συνεχείας, δεν είναι υγεία αλλά μία αυθαίρετη και πρόσκαιρη ισορροπία των στοιχείων που αποτελούν την ζωτική λειτουργία του ανθρώπου, η οποία αυθαιρέτως αποκόπτεται από την συμπαντική συνέχεια του ανθρώπου και τον καθηλώνει σε ένα πρόσκαιρο άγχος να έχει μία επίπλαστη ισορροπία στοιχείων ώστε να είναι υγιής.

Όμως όλο αυτό είναι ψέμμα: αυτό το οποίο έχει επικρατήσει ως υγεία δεν έχει κανένα οντολογικό αντίκρυσμα διότι ο υγιής άνθρωπος είναι αυτός ο οποίος διά των δυνάμεών του συνδέεται με το χθές όπου ήταν και διά της γής ευρίσκει την συμπαντική συνέχειά του, ο υγιής,ο οντολογικά υγιής άνθρωπος, είναι αυτός ο οποίος κατανοεί ότι είναι σύνολο οντολογικών δυνάμεων τις οποίες χαίρεται να τις βλέπει να συνθέτουν ένα ωραίο σώμα όμως χαίρεται αυτές να αποσωματοποιούνται να σταματήσουν να είναι σταδιακά σώμα και να μετατρέπονται σε δυνάμεις άλλης συμπαντικής συνεχείας. Αυτό το οποίο σήμερα θεωρούμε ως υγεία (δηλαδή την σταθερή ισορροπία των ζωτικών μας δυνάμεων) είναι μία αντιοντολογική θεώρηση, μία ανύπαρκτη πνευματική κατασκευή, κάτι το οποίο δεν έχει συμπαντικό αντίκρυσμα, διότι οι συμπαντικές δυνάμεις συνθέτουν όλα τα ζωτικά όργανα, αυτές στερεοποιούνται στα ζωτικά όργανα, όμως οντολογική υγεία αυτές υπό τον γνωσιακό Έλεγχο του υγιούς ανθρώπου να διαλύονται σταδιακά και ο άνθρωπος διά αυτών των δυνάμεων οι οποίες σταδιακά παύουν να είναι καρδιά, πνεύμονες, νεφροί κ.λ.π.οντολογική λοιπόν υγεία είναι να προχωρεί ο Εαυτός διά αυτών των διαλυομένων δυνάμεων στις επόμενες συμπαντικές μεταζωϊκές και μετασωματικές στιγμές του.

Η έννοια της υγείας όπως σήμερα την εννοούμε είναι ανύπαρκτος οντολογικώς. Οι δυνάμεις οι οποίες συνθέτουν το σώμα είναι χαοτικές δυνάμεις και είναι δυνάμεις συνεχείας. Η συμπαντική υγεία είναι ο άνθρωπος να γνωρίζει ότι δεν είναι κάτι το συγκεκριμένο και σταθερό, το σώμα του είναι σύνολο συνεχώς μεταβαλλομένων δυνάμεων. Άρα συμπαντική υγεία είναι ο άνθρωπος να ακολουθεί την αλλαγή και την συνέχεια των δυνάμεων που συνθέτουν το σώμα του, την συμπαντική του συνέχεια και εξέλιξη, ώστε να προχωρεί προς την ατομική του Ιθάκη ακολουθώντας όλες τις αλλαγές, δρόμους και οδούς που καταδεικνύουν ως δυνάμεις συνεχείας όλες αυτές οι δυνάμεις οι οποίες για λίγο ονομάζονται: σώμα.Άρα υγιής είναι ο άνθρωπος ο οποίος ακολουθεί τις μετατροπές των σωματικών του δυνάμεων σε κάτι άλλο (όπως ήταν οι οντολογικές δυνάμεις πρίν να γίνουν σωματικές και πάλι θα γίνουν οντολογικές και ο οντολογικά υγιής άνθρωπος ακολουθεί χωρίς φόβο αυτήν την πορεία διότι με αυτόν τον τρόπο ελέγχει την πνευματική του και συμπαντική και οντολογική συνέχειά του ακολουθώντας τον ατομικό του δρόμο προς την Ιθάκη την δική του).

Λεξιλογικές ασκήσεις , αρχαία Ελληνικά από το πρωτότυπο, Α΄γυμνασίου.

Ενότητα 4.

1.Να συμπληρώσετε τα παρακάτω κενά με τις λέξεις που δίδονται: πολυφωνικός, μεγαλόφωνα, γραμμόφωνο φωνογράφος φωνοληψία φωνολογία.

Α.Συζητεί πάντοτε με δυνατή φωνή, ιδιαιτέρως δηλαδή………………………………..

Β. Η χορωδία αυτή είναι …………………………

Γ. Το παλαιό……………………………………..παίζει ωραία τραγούδια

Δ.Η……………………………………….της ταινίας ήταν ιδιαιτέρως επιτυχημένη.

Ε. Ο παλαιός……………………………………ακούγεται ακόμα με συμπάθεια.

Δ.Η……………………………………είναι κλάδος της γλωσσολογίας.

2. Να αντιστοιχίσετε τις παρακάτω στήλες.

Α.συμφωνία 1.ριζική

Β.καλλίφωνος 2.ψάλτης

Γ. παράφωνος 3.τραγουδιστής

Δ.φωνήεν 4.μακρόχρονο

Ε. διαφωνία 5.του Μπετόβεν

Οι Γίγαντες είμαστε εμείς ως Οντολογικοί Άνθρωποι κινούμενοι ως Πρώτη και Κύρια Οντολογική δύναμις. Χωρίς την ανάγκη Λόγου, Λέξεων, Ομιλίας. Ας προσπαθήσουμε να χαράξουμε τα όρια ανάμεσα στο Όν και στην Λέξη: Αναμφίβολα οι οντολογικές δυνάμεις, μέρος των οποίων είναι και η δυνητική μορφή του ανθρώπου, και κάθε άλλη μορφή, κινούνται παράλληλα με τα λοιπά δομικά στοιχεία του όντος. Αυτό είναι και το πλέον σημαντικό στοιχείο στην όλη μας έρευνα: η ανθρώπινη μορφή (πρίν μετατραπεί σε σωματική (με τον τρόπο που την έχουμε νοηματοδοτήσει) κινείται παράλληλα με τις οντολογικές δυνάμεις οι οποίες θα δώσουν ύδωρ, αέρα, την γαία και το πύρ: ο Άνθρωπος ως αγνή οντολογική μορφή Είναι ένα με αυτές τις δυνάμεις. Όταν οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι συζήτησαν ότι η Αρχή του Κόσμου μας είναι κάποιο, ή κάποια από αυτά τα στοιχεία, δεν έλαβαν υπ΄όψιν (προκειμένου να μην χαθεί η οντολογική σειρά (εάν εξαιρέσουμε τον Ηράκλειτο) ότι υπήρχε στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος ως δύναμις οντολογική ήταν κοινή δύναμις με τα τέσσαρα Εμπεδόκλεια ριζώματα: Άρα οι προσωκρατικοί δεν συζήτησαν επί του Όντος αλλά επί επικρατουσών δομών του Όντος (Κόσμος και Άνθρωπος).

Σε ποιο σημείο επέρχεται η Λέξις: η Λέξις ως Λόγος και Ομιλία επέρχεται όταν πλήρως ο άνθρωπος Υποκειμενικοποιηθεί έναντι του Κόσμου όχι ως Οντολογική δύναμις αλλά ως Σκέψις: η Λέξη λοιπόν είναι καθαρά προϊόν της Σκέψης για αυτό το λόγο όλα τα διασκεπτικά συστήματα (από την φιλοσοφία έως την θεολογία) στηρίζονται και μόνον στην Σκέψη (δεν ασχολούνται καθόλου με ό,τι δεν εμπεριέχεται στην δομή του πρώτου Κόσμου ( με ό,τι μπορεί να περιχωρηθεί στην ανθρώπινη Ιδέα) (κάθε τι το οποίο δεν εμπεριέχεται στην πρώτη δομή του Κόσμου χαρακτηρίζεται ως Κακόν ( άρα η Λέξις τροφοδοτείται και μόνον από την πρώτη δομή του συνειλημένου (συλλαμβανομένου) κόσμου): άρα:η Λέξη στηρίζεται στην λήθη του Όντος (δεν υπάρχει ούτε μία λέξη για όσα δεν σκέφτηκαν π.χ οι προσωκρατικοί πέρα από την πρώτη δομή του κόσμου η οποία εστήριξε το σύστημά των) στηρίζεται επίσης σε ό,τι μπόρεσε ο άνθρωπος να σκεφθεί ως κοσμική δομή η οποία διά της δομής – ιδέας θα δώσει τον άνθρωπο ως δομή: άρα η λέξη είναι μερικοποιημένο και λειψό Όν, για αυτό και τα βιβλία απλά περιέχουν αυτήν την λειψή εικόνα του Όντος η οποία μπορεί να υπερβαθεί μόνον και μόνον μέσα από την ατομική ενορατική επιστροφή του λεκτικού ανθρώπου στον πρίν και μετά οντολογικό χαρακτήρα του.

Πώς γεννήθηκε η Λέξη;

Όταν λοιπόν ο Θαλής και ο Αναξιμένης και ο Ηράκλειτος και ο Εμπεδοκλής και ο Αναξίμανδρος και ο Παρμενίδης συνέλαβον τα ριζώματα ως αρχή του κόσμου ουσιαστικά έθεσαν την Υποκειμενική σχέση του Ελλόγου Υποκειμένου σε σχέση με αυτά τα ριζώματα: ο Άνθρωπος από απλός παρατηρητής μετατράπηκε σε εκτελεστικό διαμορφωτή με βάση την ιδέα του κόσμου που απεκόλησε από το Όν επί του οποίου κόσμου αυτού θα έκτιζε την μετέπειτα ιστορική ζωή του. Ο Άνθρωπος ως έλλογο υποκείμενο πλήρως εξουσίασε τα ριζώματα και τον κόσμο που αυτά συνέθεσαν (απλή συνέχεια όλων αυτών είναι ο Αριστοτέλης ο οποίος δεν είπε ό,τι ισχύει αλλά είπε όλα όσα μπόρεσε το Υποκείμενο να επιβάλει στον αποκοληθέντα κόσμο του Λόγου): η Λέξη λοιπόν αποτελεί τρόπο εξουσίας του ανθρώπου επί του αποκολληθέντος κόσμου και των ριζωμάτων του.

Η Οντολογικότητα του Ομηρικού ρήματος (Ιλιάδα, ραψωδία: Α) σε διαρκή αναφορά με την νοησιοκρατικότητα του Πλατωνικού ρήματος (Απολογία Σωκράτους).

Η δύναμις, η εξέλιξις, η ενέργεια, σε μία πρόταση, στο λόγο γενικότερα, επέρχεται διά του ρήματος: το ρήμα κινεί τα υποκείμενα και τα αντικείμενα, και τους λοιπούς όρους μίας πρότασης: το ρήμα ρέει την ενέργεια και τις δυνάμεις της Φύσης, της Ιδέας, του Ανθρώπου. Σκοπός αυτής της εργασίας είναι να φανεί και ίσως να αποδειχθή ότι το Ομηρικό Ρήμα κινείται και εξελίσσει έναν ευρύτερο κόσμο Όντων και Υποκειμένων επειδή ακριβώς δεν έχει καταστή τόσο προσωπικό όσο το πλατωνικό υποκείμενο: ίσως η εξήγηση να είναι απλή: ο Ομηρικός κόσμος προσπαθεί να εξέλθη του Μύθου και σε αυτήν την μεταιχμιακή προσπάθεια όλα τα Όντα έχουν δύναμιν και ενέργεια ροής, πράξης, εξέλιξης.

Αντιθέτως φαίνεται ότι στο νοησιοκρατικό πλατωνικό σύμπαν το ρήμα προσωποποιείται: το υποκείμενο δεν μπορεί να είναι παρά το έλλογο υποκείμενο το οποίο δια του ρήματος ρέει δυνάμεις λόγου, αρετής, ηθικής πράξης και ενδελεχούς εξέλιξης. Ένα πρώτο παράδειγμα σε αυτή τη διαπίστωση είναι οι στίχοι του προοιμίου: ἣ μυρί᾽ Ἀχαιοῖς ἄλγε᾽ ἔθηκε (Α,2): Η Μῆνις του Αχιλλέως έθεσε πολλά δεινά στους Αχαιούς: Παρατηρούμε ότι ο Όμηρος Υποκειμενοποιεί το οργιώδες συναίσθημα του Βασιλέως της Φθίας προκειμένου να τονίσει ότι αυτό εκίνησε τις εξελίξεις σε σχέση με τη ροή του Τρωϊκού πολέμου: Ο Σωκράτης ανοίγει την Απολογία του με την περίφημον φράσιν: Ὅτι μὲν ὑμεῖς, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, πεπόνθατε ὑπὸ τῶν ἐμῶν κατηγόρων (17a): Ας προσέξουμε ότι ο Όμηρος διαχωρίζει την οργή από το πρόσωπο διότι πολύ απλά ακόμη το πρόσωπο δεν είναι κατασταλαγμένο ως έλλογος συνειδητή ύπαρξις σε σχέση με τον εαυτόν του και τους άλλους: ειδικά οι ήρωες είναι ελεύθεροι σε σχέση με τα συναισθήματά των και τις πράξεις των σε σχέση με τον Εαυτόν των και τους Άλλους: ο Σωκράτης όμως δεν θεωρεί ότι η οργή που ένοιωσαν κάποιοι ακούγοντας τους κατηγόρους του είναι κάτι ξεχωριστό από την προσωπικότητά των: για αυτό και ταυτίζει το όνομα κατήγορος ως συνειδητή έλλογον ύπαρξη με το σύνολο των συναισθημάτων και σκέψεων και υποκειμενοποιεί τον κατήγορο και όχι την οργή που αυτοί προξένησαν: Άρα οι κατήγοροι προκάλεσαν οργή αλλά το υποκείμενο (έστω ως ποιητικό αίτιο) πρέπει να είναι οι κατήγοροι διότι πλέον στην προσωποπαγή έλλογον πολιτεία του Πλάτωνος ο άνθρωπος είναι ένα με τα συναισθήματά του και τις σκέψεις του.

Ο στίχος (Α, 55) είναι εκπληκτικής για την Ιλιάδα συμπαντικής δυναμικής και σημασίας: τῷ γὰρ ἐπὶ φρεσὶ θῆκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη·(εννοείται ἐπὶ φρεσὶ Αχιλλέως): η Ήρα προσπάθησε να λογικεύσει το όλο πράγμα με τον λοιμό ο οποίος έπληξε τους Αχαιούς, έθεσε λοιπόν στο Νού (τας φρένας) του Αχιλλεώς σκέψιν σύγκλησης συνέλευσης των Αχαιών όπου ο μάντις Κάλχας θα έπρεπε να εξηγήσει την πηγή του κακού: η Ήρα ως ροή δυνάμεων και ενεργειών είναι πηγή σκέψεως στον Αχιλλέα, στον Ομηρικό άνθρωπο γενικότερα: το ρήμα στον Όμηρο πηγάζει από τις συμπαντικές πηγές και καταλήγει στα ρείθρα των Ανθρώπων, μεταφέροντας σκέψεις και πράξεις ως απορροές συμπαντικών δυνάμεων: άρα το ρήμα εμπερικλείει στον Όμηρο ένα ολόκληρο σύμπαν στο οποίο ο άνθρωπος δεν σκέπτεται αλλά δέχεται σκέψεις: ο Αχιλλέας δεν εσκέφθη αυτός , εδέχθη την ροή της σκέψης εκ της Ήρας: το ρήμα στον Όμηρο παρουσιάζει τον Άνθρωπο ως αποδέκτη θείας σκέψης και προσφέρει όλη την οδό πορείας της σκέψης έως τα φρένας του Αχιλλέως.

Αρχαία Ελληνικά, Πανελλαδικές εξετάσεις , 2026: συζητώντας για το παράλληλο κείμενο.

Αρχαία Ελληνικά, Πανελλαδικές εξετάσεις , 2026: συζητώντας για το παράλληλο κείμενο.

Στα θέματα Πανελλαδικών εξετάσεων 2026, και στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών εδόθη διδαγμένο κείμενο από τα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλους ( Β 1.5-8, 1103b2-25).

Η ερώτηση Β2 είχε ως ακολούθως:

Πώς παρουσιάζονται η συμπεριφορά και οι επιλογές του ατόμου στα πεδία της ανθρώπινης πράξης στο παράλληλο κείμενο και στο απόσπασμα «Οὕτω δὴ … ἄδικοι» από το διδαγμένο κείμενο;

Ας δώσουμε και τα δύο κείμενα:

Α. Αριστοτέλους , Ηθικά Νικομάχεια: Οὕτω δὴ καὶ ἐπί τῶν ἀρετῶν ἔχει· πράττοντες γὰρ τὰ ἐν τοῖς συναλλάγμασι τοῖς πρὸς τοὺς ἀνθρώπους γινόμεθα οἳ μὲν δίκαιοι οἳ δὲ ἄδικοι,…

Β. ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από την ομιλία του καθηγητή Μιχάλη Σταθόπουλου, μέλους της Ακαδημίας Αθηνών, η οποία δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο (www.constitutionalism.gr) και αφορά τον ρόλο της δικαιοσύνης.

Στη δικαιοσύνη λοιπόν εμπεριέχεται ο φιλάλληλος και κοινωνικός χαρακτήρας και σ’ αυτό έγκειται η αξία της και στον πέρα από το δίκαιο χώρο. Είναι η δικαιοσύνη ως επιείκεια. […] Η δικαιοσύνη και η επιείκεια και στον πέραν του δικαίου χώρο είναι η «αρετή προς έτερον». Απαιτεί τη θεώρηση και της οπτικής του άλλου, όχι αναγκαίως για να τη δεχθούμε, αλλά για να την κατανοήσουμε. Και η θεώρηση αυτή σημαίνει, βέβαια, περαιτέρω και στήριξη του άλλου, όταν χρειάζεται, σημαίνει αυτό που επιτάσσει η διάταξη του Συντάγματός μας, όταν αξιώνει από όλους τους πολίτες την εκπλήρωση του χρέους της κοινωνικής αλληλεγγύης. Η δίκαιη αυτή συμπεριφορά του πολίτη, του ατόμου γενικότερα αφορά όλες τις σχέσεις του, τις προσωπικές, τις κοινωνικές, ακαδημαϊκές, επαγγελματικές, συναδελφικές, προς υφιστάμενο, προς προϊστάμενο, τις πολιτικές σχέσεις, αλλά και τις διακρατικές, διεθνείς, διαπολιτισμικές, διαθρησκευτικές και όποιες άλλες ανθρώπινες, ατομικές ή συλλογικές, σχέσεις….

Σαφώς η πρώτη ανάγνωση, ειδικά η πρώτη ανάγνωση υπό το αγχώδες βάρος των πανελλδικών εξετάσεων, παρασύρει τον αναγνώστη προς το ότι τα δύο κείμενα έχουν βαθεία σχέση. Όμως μία προσεκτική και ενδελεχής ματιά και ανάγνωση στα δύο κείμενα μας οδηγούν σε άλλα συμπεράσματα. Προκειμένου να οδηγηθούμε στην βαθεία κατανόηση του Αριστοτελικού κειμένου. Τη στιγμή κατά την οποία ο Αριστοτέλης ολοκλήρωσε την πλατωνική ηθική και νοησιοκρατική φιλοσοφία, θα πρέπει τα αριστοτελικά κείμενα να διδάσκονται (άρα και να εξετάζονται) σε σχέση με την πλατωνική ολοκλήρωσίν των, θα πρέπει να αναφαίνεται το πραγματικό βάθος των ώστε οι μαθητές να έχουν κυκλική ολοκληρωμένη άποψη για την νοητική και ηθική προσφορά του Αριστοτέλους και σε σχέση με τα δικά του γραπτά, τον Πλάτωνα (τον οποίο ολοκληρώνει) μέσα στην συγχρονία και στην διαχρονία.

Τι κρύπτεται πίσω από την κυβερνώσα αριστερά;

Η ημιμάθεια των νεοελλήνων οπωσδήποτε θα σημειωθεί κατά απογοητευτικό τρόπο από το σύνολο των ιστορικών του μέλλοντος. Η ημιμάθεια των τηλεδιαβιβαστών τας συγχρόνους ειδήσεις οπωσδήποτε και αυτή θα κάνει μεγάλη εντύπωση στους ιστορικούς του μέλλοντος: κυρίως σε ένα πολύ χαρακτηριστικό σημείο: στην ανικανότητα και άγνοια σύνδεσης της φιλοσοφίας των νέων ευρωπαϊκών χρόνων με την σύγχρονον πραγματικότητα. Το σύνολο των πολιτικών πεπραγμένων εν Ελλάδι εν έτει 2026 κ.ε αποτελεί μετεξέλιξη της εγελιανής, μαρξικής, φοϋρμπεχιανής και όχι μόνον φιλοσοφίας.Το σύνολο της ευρώπης υπακούει στην πραγμάτωση όλων αυτών των ιδεών ώστε αυτές οι φιλοσοφίες να δώσουν την θεωρία η οποία σήμερα θα παράξει τον πολιτικό και πολιτειακό τρόπο οργάνωσης ανθρώπων και πολιτειών. Αρα όλα είναι προσχεδιασμένα θεωρητικά άρα και ηθικώς και πρακτικώς στο πέρασμα των χρόνων.

Το σύνολο της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής έχει ξεπεράσει στάδια τα οποία ακόμα παραμένουν ανολοκλήρωτα στην Ελληνική πολιτειακή σκηνή: η ευρώπη (ειδικά οι παραδοσιακές βιομηχανικές δυναμικές ευρωπαϊκές κοινωνίες) έχουν μετατρέψει κάθε συζήτηση περί δεξιάς και αριστεράς σε συζήτηση περί κοινωνικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων οι οποίες όμως έχουν απολέσει το δεξιό ή αριστερό πρόσημο διότι ενώπιον των βιομηχανικών ψηφιακών ανεπτυγμένων κρατών οι πολίτες στην πράξη ένωσαν δεξιές και αριστερές πολιτικές, άρα ασχολούνται περισσότερο με ποιο τρόπο όλοι οι άνθρωποι θα ενωθούν ενώπιον της σύγχρονης βιομηχανικής τεχνολογικής και ψηφιακής πραγματικότητος διότι ακριβώς έχουν βιομηχανία τεχνολογία και αυτοπαραγωγή: π.χ ο Άγγλος δεξιός και ο Άγγλος εργατικός ενώνονται άνετα ενώπιον βιομηχανικών και τεχνολογικών και ψηφιακών αναδιαρθρώσεων διότι ως ανεπτυγμένο κράτος η Αγγλία ενώνει όλους τους πολίτες παραγωγικά.

Αντιθέτως η Ελλάδα χωρίς βιομηχανία και αυτοπαραγωγή, αν και τελευταίως οι κολοσσοί (λόγω των μνημονίων και των συμφωνηθέντων εκεί) αναπτύσσουν ποικίλη βιομηχανία ψηφιακή και εκμετάλλευσης πραγματικών πόρων, η Ελλάδα λοιπόν καλείται να βαδίζει τα τελευταία βήματα ώστε να πλησιάσει το πολιτικό πεπραγμένο της ευρώπης, πραγματώνοντας συγχρόνως και τα θεωρητικά σχέδια αιώνων. Ας γίνουμε λοιπόν πιο σαφείς. Ας σημειώσουμε ότι πολιτικές διεργασίες οι οποίες ολοκληρώθηκαν στην ευρώπη εδώ και δεκαετίες (οι οποίες ένωσαν την θεωρία με την πράξη ολοκληρώνοντας συγκεκριμένα σχέδια) τώρα ολοκληρώνονται στην Ελλάδα και αυτό είναι το ζητούμενο της Ελληνικής πολιτικής σκηνής.

Ας μείνουμε φυσικά σε αυτό το σημείο κάπως περισσότερο: Ο Πλάτων και ο Σωκράτης δεν είναι απλά φιλόσοφοι. Όπως έπειτα ο Ιησούς, ο Μάρξ και άλλοι, είναι κάτι άλλο: είναι μεταρρυθμιστές φέροντες κάτι το καινόν στην Ελληνική κοσμοθεωρία και Οντολογία: είναι οι καταστροφείς του Ελληνικού αρχεγόνου Οντολογισμού και οι εισηγητές της ανατολικής εσχατολογίας και μεταφυσικής στην Ελληνική κοσμοθεωρία: δεν είναι τύχαίο ότι το Πλατωνικό υποκείμενο ταιριάζει παντού: στο χριστιανικό υποκείμενο, στο μαρξικό υποκείμενο, κ.λ.π. Γιατί όμως;

Διότι ο Πλάτων αποτελεί νοησιοκρατικό όριο ανάμεσα στην μυθική και προσωκρατική οντολογία των Ελλήνων (και σε κάθε τι που δεν γνωρίζουμε και τεχνηέντως εξαφανίσθηκε (δεν είναι τυχαίο ότι το σύνολο των έργων των σοφιστών εχάθη αντιθέτως μία χαρά εσώθησαν τα πλατωνικά έργα). Ο Πλάτων μετήλλαξε την Ελληνική ενορατική οντολογική προσπέλαση του σύμπαντος και του ανθρώπου σε κάτι το νοητό και ηθικό, ουσιαστικά εξαφάνισε τους θεούς, το σύμπαν, τη φύση, ως σύνολα πρωτολείων δυνάμεων που ενεργοποιούν την ανθρωπίνη προσωπικότητα ώστε ο άνθρωπος να περάσει στην εποχή του Νοός: έφτιαξε ένα νέο νοητό και ηθικό υποκείμενο με καθαρά νέες συμπαντικές συντεταγμένες στα όρια της ιδέας της νόησης και της ανθρωπίνης ηθικής: πλέον οι θεοί ως συμπαντικές δυνάμεις εξαφανίσθηκαν, η πόλις κράτος ως εστία ευλογημένων θεατών των θεών εξαφανίσθηκε, ουσιαστικά ο άνθρωπος περιορίσθηκε στην γή με οδηγό μόνον το νού και τις ηθικές εντολές του: παράλληλα με την γένεση ο Πλατωνικός άνθρωπος ανήκει στην γή ως έχων με όλους τους άλλους γηΐνους ανθρώπους κοινό νού, άρα ο Σωκράτης ενεργοποιεί τον Κοινό γήϊνο άνθρωπο ο οποίος κινείται με τις κοινές ιδέες και αξίες του κοινού νοός: Ο Ομηρικός Ήρωας ο οποίος νοιώθει ότι με τις δικές του και μόνον συμπαντικές δυνάμεις επικοινωνεί με τον Όλυμπο εξαφανίζεται ως συμπαντική ατομικότητα: τώρα πλέον θέλουμε το συλλογικό νοητικό γήϊνο Υποκείμενο το οποίο θα έχει ως πηγή όχι τους θεούς αλλά το Νού, ως βεληνεκές όχι το σύμπαν αλλά τη γή, ως δύναμη όχι τις δικές του δυνάμεις αλλά τις κοινές για όλους ηθικές δυνάμεις ενός κοινού νοός: άρα ο Πλάτων κατασκευάζει ένα νέο νοητικό άνθρωπο: για αυτό οι Αθηναίοι εσκότωσαν το Σωκράτη: κατάλαβαν ότι αυτός ο Σωκρατικός Άνθρωπος τίποτε το Ελληνικό δεν είχε, τίποτε το Αθηναϊκόν: για αυτό και ο Αριστοτέλης ολοκληρώνοντας την Πλατωνική ανθρωποπλασία (ειδικά μέσα από την κατασκευή της ανθρωπίνης ουσίας στα Μεταφυσικά) ολοκλήρωσε το ανθρώπινο μοντέλο του νοητικού και ηθικού ανθρώπου ο οποίος περιόρισε το όν από το αγαθό έως τη γή διά του εαυτού του εξαπλώνοντας διά του Αλεξάνδρου όλο αυτό στον κόσμο: δεν είναι τυχαίο ότι ο χριστιανισμός και όλες οι θεολογικές και πολιτικές εκτυλίξεις του έως σήμερα σε αυτό το περιορισμένο ανθρώπινο μοντέλο στηρίχθηκαν. Ο Οντολογικός άνθρωπος του Ομήρου έδωσε τη σκυτάλη στον περιορισμένο Σωκρατικό άνθρωπο, όταν οι Αθηναίοι κατάλαβαν τι είχε γίνει ήταν αργά: οι τριάκοντα τύραννοι, σχεδόν όλοι μαθητές του Σωκράτους, διέλυσαν κάθε συνεκτικό ιστό της Αθήνας διότι ο Σωκρατικός άνθρωπος ήταν άπολις και άπατρις, ή μάλλον Πατρίδα του και Πόλις του πλέον ήταν η γή του κοινού Νοός: δεν είναι τυχαίο ότι επάνω στον Πλατωνικό κοινό νού εκτίσθη η γή της θρησκείας της πολιτικής της επιστήμης και της τεχνολογίας διότι από την κοινή πορεία τους (όλα είναι μεταλλάξεις του κοινού νοός, ο θεός γίνεται ηγεμών επιστήμων και τεχνοκράτης και όλοι υπακούουν σε αυτό το κοινό μυαλό) κανείς νοήμων άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει χωρίς να συλληφθεί ως παράνομος: δεν είναι τυχαίο: ο Πλάτων όλα τα σκέφθηκε: διασφάλισε το σύστημά του με την γελοία έννοια της δικαιοσύνης (ελάχιστοι έχουν πράγματι σκεφθεί ότι εάν το σύμπαν είχε δικαιοσύνη τίποτε δεν θα είχε εξελιχθεί).Όποιος οδεύσει ενάντια σε αυτή την δικαιοσύνη αντιμετωπίζεται ως κολάσιμος μονάδα.

Πού είναι ο Ελληνικός θησαυρός της Τροίας;

Πού είναι ο Ελληνικός θησαυρός της Τροίας;

Ο εξελληνισμένος (ως ονοματεπώνυμο) Ερρίκος Σλήμαν στα γερμανικά Heinrich Schliemann, ήταν- κυρίως- επιτυχημένος επιχειρηματίας και κατόπιν χομπίστας αρχαιολόγος- επιτυχημένος επίσης· το όνομά του… μεταφράστηκε στα ελληνικά και έγινε διάσημο σε ολόκληρο τον Κόσμο από τις επιτυχημένες ανασκαφές του στην Τροία και τις Μυκήνες.

Έπειτα από πολλές περιπέτειες, τέτοιες μέρες πριν από 153 χρόνια, τέλη Μαΐου του 1873, ο Σλήμαν δικαιώθηκε: ανάμεσα στα ευρήματα από τον τόπο που ανέσκαψαν προσωπικά ο ίδιος και η σύζυγός του, συνεπικουρούμενοι από τον Φρανκ Κάλβερτ, βγήκαν ξανά στο φως του ήλιου μια ορειχάλκινη ασπίδα, μια χύτρα, ένα αργυρό αγγείο, ένα χρυσό και ένα ορειχάλκινο αγγείο, δύο χρυσά κύπελλα, ένα μικρό κύπελλο από ήλεκτρο, δύο χρυσά διαδήματα, 56 χρυσά σκουλαρίκια και 8.750 χρυσά δαχτυλίδια και κουμπιά! Εκείνα τα ευρήματα έμειναν στην Ιστορία ως ο Θησαυρός του Πριάμου.

Για να προστατεύσει τον χρυσό από τους εργάτες και τις Αρχές, ο Σλήμαν επινόησε μια δραματική ιστορία: έδωσε άδεια στους εργάτες του και αυτός και η σύζυγός του, Σοφία, έβγαλαν λαθραία τον θησαυρό από τη γη τυλιγμένο στο κόκκινο σάλι της Σοφίας· η Σοφία- δήθεν- βρισκόταν στην Αθήνα και θρηνούσε τον θάνατο του πατέρα της. Επειδή έβγαλε λαθραία τον χρυσό από την Τουρκία, ο Σλήμαν αντιμετώπισε αγωγές από την οθωμανική κυβέρνηση και υποχρεώθηκε να καταβάλει τεράστια αποζημίωση.

Η Τροία του βασιλιά Πριάμου και του Έκτορα ήταν εκεί, κάτω από τα πόδια τους· τοπυλάχιστον αυτό πίστεψε ο γερμανός αρχαιολόγος! Στην πραγματικότητα, ο Σλήμαν δεν είχε ανακαλύψει την ομηρική Τροία, αλλά μία από τις εννιά πόλεις που είχαν ακμάσει σε διαφορετικές χρονικές περιόδους στον λόφο του Χισαρλίκ. Τα ευρήματά χρονολογούνται 1.000 χρόνια νωρίτερα από την εποχή του Τρωικού Πολέμου.