Ο Βυζαντινός κύκλος στην Νεωτέρα Ευρώπη (απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια)...

Ο Βυζαντινός κύκλος στην Νεωτέρα Ευρώπη.

Aς συμφωνηθεί λοιπόν στον κόσμο της πραγματικής Ιστορίας ότι η Κωνσταντινούπολη έπρεπε να μεταφερθεί σε χέρια οθωμανών διότι έπρεπε οπωσδήποτε να διανεμηθεί στην Ρωμαϊκή πάλαι ποτέ αυτοκρατορία το μεγάλο επίτευγμα του Βυζαντίου: ο κύκλος της πραγματικής ζωής ο οποίος ξεκινά από το θεό και καταλήγει σε έναν άνθρωπο άλλων δυνατοτήτων. Η πραγματική Ιστορία δεν είναι αυτή που ακολουθήθηκε βασισμένη στο Πλατωνικό μοντέλο: γνωρίζω τις ιδέες και αξίες των γεγονότων και αυτές κάνω Ιστορία: όπως η Πλατωνική φιλοσοφία αντικατέστησε την πραγματική ανθρώπινη κίνηση (ως σκέψη και πράξη) με την Ιδέα αυτής της κίνησης (εξαφανίζοντας τον Άνθρωπο ως πραγματικό Όν) αυτό έπραξε και η Ιστορία: αντικατέστησε τον Άνθρωπο ως Δημιουργό με τις ιδέες και αξίες των πράξεών του που γεννούν γεγονότα: άρα ο Ιστορικός δεν χρειάζεται να έχει μπροστά του τον Άνθρωπο για να γράψει την πραγματική Ιστορία, αρκεί που έχει τα γεγονότα των πηγών ώστε να αντικαταστήσει τον άνθρωπο με τις ιδέες και αξίες που γεννούν τα γεγονότα: όμως το σύνολο των Ανθρωπίνων σκέψεων και πράξεων φυσικά δεν χωρούν στα γεγονότα (τα οποία πλατωνικά τα αντικαθιστούμε με τις ιδέες και τις αξίες που απορρέουν και με αυτές γράφουμε ιστορία με βάση τις πηγές) άρα η παραδεδομένη Ιστορία είναι αναληθής: πραγματική Ιστορία είναι αυτή η οποία οδεύει πίσω από τις πηγές και προσπαθεί να κατανοήσει τις βαθύτατες σκέψεις και πράξεις του Δημιουργού Ανθρώπου όπως αυτές δεν εμπεριέχονται στα γεγονότα και στις πηγές αλλά απαιτούν προσωπική πνευματική επαφή του Ιστορικού με τους Δημιουργούς ανά εποχή της Ιστορίας.

Εάν οι πηγές επαρκούσαν τότε θα ξέραμε τέλεια το χθές και θα δημιουργούσαμε το τέλειο αύριο: όμως δεν επαρκούν οι πηγές, συνομιλώντας λοιπόν απευθείας με τους ανθρώπους ανά εποχή κατανοούμε όχι τις ιδέες και αξίες τους αλλά τις πραγματικές δυναμικές ενέργειες και προθέσεις τους, τα σχέδιά τους: δεν μετρούν οι ιδέες του Οδυσσέως αλλά οι πραγματικές προθέσεις του. Επίσης σε καμμία των περιπτώσεων δεν θα πρέπει να χάνεται η πραγματική συνέχεια της Ιστορίας των εποχών της και των δομών της.

Ύλη και τις Οδηγίες για τη διδασκαλία όλων των μαθημάτων Δημοτικού, Γυμνασίου, ΓΕΛ, ΕΠΑΛ,, ΕΝΕΕΓΥΛ και Γυμνασίου Λυκείου ΕΑΕ

Για το σχολικό έτος 2026-27

https://www.esos.gr/arthra/101151/uli-kai-tis-odigies-gia-ti-didaskalia-olon-ton-mathimaton-dimotikoy-gymnasioy-gel

H Eισήγησή μου στο Μουσικό Σχολείο Μυτιλήνης:

H Eισήγησή μου στο Μουσικό Σχολείο Μυτιλήνης:το Σχολείο ώς Σχόλη εκμετάλλευσης του Ελευθέρου Χρόνου.

file:///E:/%CE%A4%CE%BF%20%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF%20%CE%BC%CE%BF%CF%85/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82/%CE%9C%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CF%8C%20%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF%20%CE%9C%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CE%B7%CF%82.pdf

Πατήσθε στο σύνδεσμο, ή αντιγράψτε τον και πατήσθε στον αντιγραμμένο σύνδεσμο.

H διδασκαλία της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας σύμφωνα με τα Νέα Προογράμματα Σπουδών.

Αναφέρεται στο ΦΕΚ: 2052/31/3/2026 (για το μάθημα: Αρχαία Ελληνική γλώσσα:

Α’ Γυμνασίου Ανθολόγιο κειμένων

Β’ Γυμνασίου Ανθολόγιο κειμένων

Γ’ Γυμνασίου Πλουτάρχου, «Παράλληλοι Βίοι: Αλέξανδρος»):

Τα κείμενα μελετώνται σε τέσσερα Θεματικά Πεδία, καθένα από τα οποία περιλαμβάνει επιμέρους Θεματικές Ενότητες ως εξής:

1. Κείμενο και περικείμενο

1.1. Η ταυτότητα και τα χαρακτηριστικά του κειμένου.

1.2. Ο χώρος και ο χρόνος ένταξης του κειμένου.

Έστω ότι δίδεται το παρακάτω κείμενο: Πλουτάρχου, Παράλληλοι Βίοι, Αλέξανδρος.

3.5 Ἐγεννήθη δ᾽ οὖν Ἀλέξανδρος ἱσταμένου μηνὸς Ἑκατομβαιῶνος, ὃν Μακεδόνες Λῷον καλοῦσιν, ἕκτῃ, καθ᾽ ἣν ἡμέραν ὁ τῆς Ἐφεσίας Ἀρτέμιδος ἐνεπρήσθη νεώς· ᾧ γ᾽ Ἡγησίας ὁ Μάγνης ἐπιπεφώνηκεν ἐπιφώνημα κατασβέσαι τὴν πυρκαϊὰν ἐκείνην ὑπὸ ψυχρίας δυνάμενον· εἰκότως γὰρ ἔφη καταφλεχθῆναι τὸν νεών, τῆς Ἀρτέμιδος ἀσχολουμένης περὶ τὴν Ἀλεξάνδρου μαίωσιν. ὅσοι δὲ τῶν μάγων ἐν Ἐφέσῳ διατρίβοντες ἔτυχον, τὸ περὶ τὸν νεὼν πάθος ἡγούμενοι πάθους ἑτέρου σημεῖον εἶναι, διέθεον, τὰ πρόσωπα τυπτόμενοι καὶ βοῶντες ἄτην ἅμα καὶ συμφορὰν μεγάλην τῇ Ἀσίᾳ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τετοκέναι. Φιλίππῳ δ᾽ ἄρτι Ποτείδαιαν ᾑρηκότι τρεῖς ἧκον ἀγγελίαι κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον· ἡ μὲν Ἰλλυριοὺς ἡττῆσθαι μάχῃ μεγάλῃ διὰ Παρμενίωνος, ἡ δ᾽ Ὀλυμπίασιν ἵππῳ κέλητι νενικηκέναι, τρίτη δὲ περὶ τῆς Ἀλεξάνδρου γενέσεως. ἐφ᾽ οἷς ἡδόμενον ὡς εἰκὸς ἔτι μᾶλλον οἱ μάντεις ἐπῆραν, ἀποφαινόμενοι τὸν παῖδα τρισὶ νίκαις συγγεγεννημένον ἀνίκητον ἔσεσθαι. Τὴν μὲν οὖν ἰδέαν τοῦ σώματος οἱ Λυσίππειοι μάλιστα τῶν ἀνδριάντων ἐμφαίνουσιν, ὑφ᾽ οὗ μόνου καὶ αὐτὸς ἠξίου πλάττεσθαι. καὶ γὰρ ‹ὃ› μάλιστα πολλοὶ τῶν διαδόχων ὕστερον καὶ τῶν φίλων ἀπεμιμοῦντο, τήν τ᾽ ἀνάτασιν τοῦ αὐχένος εἰς εὐώνυμον ἡσυχῇ κεκλιμένου καὶ τὴν ὑγρότητα τῶν ὀμμάτων, διατετήρηκεν ἀκριβῶς ὁ τεχνίτης.

Κείμενο και περικείμενο:

Το κείμενο αναφέρεται σε γεγονότα που σημάδευσαν την Γέννηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου: Τα χαρακτηριστικά του Αλεξάνδρου αποδόθηκαν από τον ξακουστό γλύπτη της Εποχής: τον Λύσιππο.

Περικείμενο:

Η Λειτουργία της ¨Εκφρασης σύμφωνα με τον Ζίλ Ντελέζ.

https://www.theseis.com/index.php?option=com_content&view=article&id=1775:maramathas167&catid=194&Itemid=113

Πατήσθε στο σύνδεσμο ή αντιγράψτε τον και έπειτα πατήσθε σε αυτόν ώς αντιγραμμένο.

Ολη η λειτουργία των Σχολείων.

Πατήσθε στο σύνδεσμο ή αντιγράψτε και πατήσθε στον αντιγραμμένο.

Ποιοί ήσαν οι Αριμασποί;

Οι Αριμασποί ήταν μυθικό έθνος Υπερβορείων και Σκυθικής προέλευσης. Οι Αριμασποί ήταν πολεμικοί, μονόφθαλμοι, ξανθοί, και είχαν τα μαλλιά τους δεμένα με χρυσάφι. Ο Διονύσιος ο Περιηγητής κατονομάζει τους Αριμασπούς ως πλούσιους και κατόχους κοιτασμάτων χρυσού. Οι γρύπες μάλιστα αναφέρει τρέφονταν με αυτό το χρυσό. Το όνομά τους όπως αναφέρει και ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, είναι σκυθικό και σημαίνει μονόφθαλμο( μασπός είναι ο οφθαλμός).. Έσωσαν το καράβι των Αργοναυτών από μια χειμερινή τρικυμία, γι' αυτό και αυτοί τους ονόμασαν ευεργέτες. Κατά μία άλλη εκδοχή, έσωσαν το στρατό του Κύρου από σίγουρο θάνατο λόγω έλλειψης τροφίμων. Ο Παυσανίας αναφέρεται στους Αριμασπούς στα «Ἀττικά» του. Σε μία από τις αναφορές του λέει ότι σε αυτούς περνάνε πρώτα τα θεία δώρα των Υπερβορείων, που τα μεταφέρουν στους Ισσηδόνες, μετά στους Σκύθες και από αυτούς στους Έλληνες.

Ο Αριστέας ο Πρκοννήσιος γεννήθηκε στην Προκόννησο, ιωνική αποικία στην Προποντίδα και ήταν νεώτερος από τον Ησίοδο, σύγχρονος με τον Αρχίλοχο τον Πάριο και παλαιότερος από τη Σαπφώ, τον Πεισίστρατο, τον Σόλωνα και τον Θαλή. Ήταν επικός ποιητής και του αποδίδεται μεταξύ άλλων και μία Θεογονία. Κυρίως όμως ήταν μεγάλος ταξιδευτής. Φαίνεται πως ταξίδεψε στα βάθη της Ασίας, φτάνοντας ως τη χώρα των Αριμασπών, που νεώτεροι ερευνητές τοποθετούν στη σημερινή Μογγολία. Από τα ταξίδια του αυτά γεννήθηκαν τα Αριμάσπεια Έπη, που αναφέρονται στις σχέσεις των Υπερβορείων με το Αιγαίο και συγκεκριμένα με τη Δήλο, όπου έστελναν τα δώρα τους προς τον Απόλλωνα.

Οι Εισηγήσεις μου πρός τους Φιλολόγους ΔΔΕ Λέσβου.

https://docs.google.com/document/d/1wrV16me_xaFSmconMXaQawZFqxLGdISozCxwy4NNHt8/edit?tab=t.0

Διδάσκοντας το παράλληλο κείμενο στο ΓΕΛ

https://docs.google.com/document/d/14CzxkcHtTYquXTT161lep9KBe4aI7hs_IgIKdGCKgUM/edit?tab=t.0

Η ωρίμανση και η μαθηση στα Έπη του Ομήρου.

Πατήσθε επάνω στους συνδέσμους, ή αντιγράψτε τους συνδέσμους και πατήσθε επάνω στους αντιγραμμένους συνδέσμους.

Οι Ομηρικές καταβολές της Λεσβιακής διαλέκτου.

Η Λεσβιακή διάλεκτος ανήκει στα βόρεια νεοελληνικά ιδιώματα , ομιλείται κυρίως στο νησί της Λέσβου, παρουσιάζει κάποιες ομοιότητες με την ομιλουμένη διάλεκτο στο νησί της Λήμνου. Κυρίως όμως η Λεσβιακή διάλεκτος παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με την Ομηρική γλώσσα, είναι γνωστό ότι και η Λέσβος ερίζει για την καταγωγή του Ποιητού, εξάλλου αναφέρονται επισκέψεις του Ομήρου στην Λέσβο.

Στο θέμα των Φωνηέντων θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τις εξής ομοιότητες:

1)Το βραχύ Α της Αττικής διαλέκτου και στον Όμηρο παραμένει βραχύ: Όμως στον Όμηρο τα λήγοντα σε –ειη και οίη μετατρέπουν το Α σε μακρόχρονο φωνήεν: Η Αληθείη (αντί για Αλήθεια, Ευπλοίη (αντί για Εύπλοια): η μάκρυνση του Α παρατηρείται στην Λεσβιακή διάλεκτο: Παρόμοια προφορά παρατηρείται στην Λεσβιακή διάλεκτο: ευκολία τροπής του βραχέος –α σε μακρό –η:γενικώς ευκολία τροπής των βραχυχρόνων σε μακρόχρονα: την ευπλοίη, η Αληθείη.

Η ευκολία τροπής βραχυχρόνων σε μακρόχρονα (συνήθης στον Όμηρο) υπάρχει και στη Λεσβιακή διάλεκτο: η επικράτηση τελικά μακροχρόνων σχηματισμών στις λέξεις: η βίτσα-τ’ς βίτσις (όχι τις βίτσες).

2)Αρκετές φορές στον Όμηρο βραχείες συλλαβές λαμβάνονται ως μακρόχρονες κατά φαινομένην ανωμαλίαν: οι Λέσβιοι έχουν έφεση στο να εμμένουν στην μακρόχρονη προφορά βραχέων συλλαβών: το βέλος (τ(ου) βέλ(ους): σύνηθες στον Όμηρο.

file:///C:/Users/home/Downloads/2026_09_08_%CE%95%CE%9E%CE%95_116898_%CE%8E%CE%BB%CE%B7-%CE%9F%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CE%AF%CE%B5%CF%82_%CE%93%CE%95%CE%9D_%CE%A0%CE%91%CE%99%CE%94%CE%95%CE%99%CE%91%CE%A3_%CE%91_%CE%92_%CE%93_%CE%95%CE%A0%CE%91%CE%9B_%CF%83%CF%87_%CE%AD%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82_2026-27_(%CE%91%CE%94%CE%91_%CE%A1%CE%A6%CE%A3%CE%A546%CE%9D%CE%9A%CE%A0%CE%94-%CE%96%CE%9D9)%20(1).pdf

Πατήσθε στο σύνδεσμο ή αντιγράψτε τον και έπειτα πατήσθε επάνω στον αντιγραμμένο σύνδεσμο.

Πανελλήνιο Συνέδριο Φιλολόγων Λέσβου.

Σύνδεσμος Φιλολόγων Λέσβου

Πρόσκληση υποβολής προτάσεων συμμετοχής στο

Πανελλήνιο Συνέδριο

«Το σχολείο στην σύγχρονη ψηφιακή εποχή: προβληματισμοί, μετασχηματισμοί και προκλήσεις».

Ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Λέσβου, προσκαλεί κάθε ενδιαφερόμενο να υποβάλει πρόταση συμμετοχής στο Πανελλήνιο συνέδριο που διοργανώνει σε συνεργασία με τη ΔΔΕ Λέσβου και τον Δήμο Μυτιλήνης, με θέμα: «Το σχολείο στην σύγχρονη ψηφιακή εποχή: προβληματισμοί, μετασχηματισμοί και προκλήσεις».

Οι εργασίες του συνεδρίου θα εξετάσουν τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες τις οποίες αντιμετωπίζει το σύγχρονο σχολείο καθώς και το ρόλο του στις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής, η οποία έχει φυσικά τις δικές της ιδιαιτερότητες. Θα διερευνηθεί η παιδαγωγική και εκπαιδευτική ανταπόκριση της σχολικής κοινότητας στις ψηφιακές προκλήσεις, στις ιστορικές και κοινωνικές αλλαγές που παρατηρούνται, στις θεσμικές αλλαγές οι οποίες μετασχηματίζουν την μορφή και τον τρόπο του συγχρόνου σχολείου. Θα αναλυθεί η δημιουργική παιδαγωγική και εκπαιδευτική σχέση ανάμεσα στην τεχνητή νοημοσύνη και στον ψηφιακό ανθρωπισμό ώστε ο προσανατολισμός του σχολείου να ενδυναμώνεται συνεχώς προς την ανθρωποκεντρική και ανθρωποπροσωπική κατεύθυνση της ωρίμανσης των νέων και της εξέλιξής τους σε ενεργούς Πολίτες.

Το ρήμα: εἰμί.

Το ρήμα: εἰμί,προέρχεται από την ρίιζα: ές +μι: σε πλήρη εκτύλιξη πρότασης: ες εμένα Είναι και υπάρχει αυτή η ιδιότητα: Οι πάνσοφοι Έλληνες διείδον την ανάγκη να εκφράσουν ότι ο Άνθρωπος Εϊναι Κάτι ή Υπάρχει ως κάτι και για αυτό το εσ-μι το ήνωσαν σε : ειμί. Άρα το ρήμα καταρχάς σηματοδοτεί την οντολογική ανάγκη ότι κάτι Είναι και κάτι Υπάρχει σε σχέση με τον Εαυτό του, τους Άλλους, τον Κόσμο την Φύση, άρα το ρήμα ειμί: σηματοδοτεί την διαλεκτική: ο Άνθρωπος υπάρχει και σε σχέση Είναι κάτι.

Στην πρόταση : Εγώ εἰμί.Άνθρωπος, σημαίνει: Εγώ Υπάρχω ως Άνθρωπος και Είμαι το σύνολο των ιδιοτήτων του Ανθρώπου.

Καταλαβαίνουμε ότι οι οντολόγοι Έλληνες εκμεταλλεύθηκαν γνωσιολογικώς και ηθικώς το ρήμα: προκειμένου να εκφράσουν το οντολογικό βάθος του Εαυτού τους, της Πόλης, του Κόσμου: ότι κάτι Είναι και υπάρχει επειδή Είναι, και ως Είναι έχει αποκτήσει ιδιότητες και αξία.

Η προστακτική του Είμί: είναι: ἴσθι, όπως και του ρήματος: οίδα=γνωρίζω. Για τους Έλληνες προπάτορες το να είσαι σημαίνει ότι Γνωρίζεις τον Εαυτό σου, τον Κόσμο τους Άλλους την Πόλη το θείο.Άρα το Είναι γνωσιακή ύπαρξη.

Το «Υπόμνημα προς τον Νάτορπ» (Natorp-Bericht), με επίσημο γερμανικό τίτλο Phänomenologische Interpretationen zu Aristoteles (Anzeige der hermeneutischen Situation), είναι ένα από τα πιο καθοριστικά κείμενα στη σύγχρονη ιστορία της φιλοσοφίας. Συντάχθηκε το 1922 από τον νεαρό τότε Μάρτιν Χάιντεγκερ (Martin Heidegger).

Το σύντομο αυτό κείμενο (περίπου 40 σελίδων) στάλθηκε στον διακεκριμένο νεοκαντιανό φιλόσοφο Πάουλ Νάτορπ (Paul Natorp), ο οποίος δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Μαρβούργου, προκειμένου να αξιολογηθεί η υποψηφιότητα του Χάιντεγκερ για μια καθηγητική έδρα.

Η λέξη Ἀτρυτώνη (ή Ατρυτώνη) αποτελεί ένα αρχαίο ομηρικό επίθετο της θεάς Αθηνάς το οποίο σημαίνει «η ακαταπόνητη», «η αδάμαστη» ή «αυτή που δεν κουράζεται ποτέ».

Σύμφωνα με το Λεξικό Liddell-Scott (LSJ), η ετυμολογία της λέξης έχει ως εξής:

Προέλευση: Παράγεται από το στερητικό α- και το ρήμα τρύω (ή τρύχω), το οποίο σημαίνει εξαντλώ, καταπονώ, φθείρω, κουράζω.

Σημασία: Επομένως, ο τύπος ἀτρύτη σημαίνει αυτή που δεν φθείρεται ή δεν κουράζεται.

Σχηματισμός: Το Ἀτρυτώνη αποτελεί ποιητική έκταση/μεγέθυνση του ἀτρύτη (όπως αντίστοιχα το Ἀϊδωνεύς προέρχεται από το Ἅιδης). []

Το επίθετο αυτό χρησιμοποιείται στην ομηρική Ιλιάδα και Οδύσσεια για να τονίσει τη γεμάτη ενέργεια, αντοχή και δυναμισμό φύση της Παλλάδος Αθηνάς ως θεάς του στρατηγικού πολέμου.

Όσα δεν λέγονται ώς Αντιγνώση για τη Ρώμη για το βυζάντιο, απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι στην αυτοκρατορία συνέβη κάτι το οποίο δεν έχει προηγούμενο στα παγκόσμια ιστορικά χρονικά: άρχισε να επικρατεί το θέλημα των λαϊκών μαζών, άρχισε ο λαός (ως λαό εννοούμε το σύνολο των απλοϊκών ανθρώπων οι οποίοι υπάκουσαν στο ζεύγος: δουλεύω για να ζήσω, πολεμώ για να καταφέρω να επιβιώσω) να επιδιώκει την προστασία, σταδιακά μειώθηκε ο αριθμός των δούλων διότι οι γαιοκτήμονες στα μεγάλα αγροκτήματά των ήθελαν ελευθέρους καλλιεργητές ώστε να εισπράττουν απόδοση από την εργασία των. Οι γαιοκτήμονες σταδιακά άρχισαν να προστατεύουν τους Ελευθέρους Πολίτες διότι ήθελαν καλλιεργητές στα κτήματά των ώστε να εισπράττουν την απαραίτητη πρόσοδο. Δεν είναι αμελητέο και το άλλο σημαντικό γεγονός: οι ειρηνικοί Ελεύθεροι Πολίτες, αγρότες και γεωργοί, απέκτησαν αξία μέσα από την ανάγκη των γαιοκτημόνων να εκτιμήσουν τους Ελευθέρους Πολίτες σε μία ειρηνική Ρώμη και σε μία ειρηνική εποχή που ανοιγόταν ιστορικά: ο Λαός όμως απέκτησε δικαιώματα όχι μόνο στον ειρηνικό στίβο αλλά και στον πολεμικό στίβο: Ως φαίνεται η διαμάχη Αυτοκράτορος και Συγκλήτου ανέδειξε έναν άλλο παράγοντα ανύπαρκτο μέσα στους αιώνες της Ρωμαϊκής ισχύος: ο στρατός κατά τους πρώτους τρείς αιώνες ακ.χ άρχισε να λαμβάνη και να εκτελή πάμπολλα δικαιώματα και τις ανάλογες πράξεις. Αυτό ως πρώτη ματιά οφείλεται στο ότι η διαμάχη του Αυτοκράτορος με την Σύγκλητο απελευθέρωσε την στρατιωτική ισχύ των κατωτέρων ώστε να καλυφθή το κενό εξουσίας: μία όμως προσεκτικότερη ματιά θα μπορούσε να διατυπώσει και άλλα συμπεράσματα: Ο Λαός άρχισε να λαμβάνη δικαιώματα ζωής και ελευθερίας μέσα από τις αιτίες που παραπάνω αναφέραμε: θεώρησε ότι έχει την ωριμότητα να διαχειρισθεί μέσα από θέσεις ειρήνης ή πολέμου θέματα σημαντικά για την αυτοκρατορία. Κατανοούμε ότι πλέον το Είναι διαμορφώνεται ως Τρόπος διαμόρφωσης των Σκέψεων και των Πράξεων των Πολλών οι οποίοι πλέον αρχίζουν να λαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορική ροή.

file:///F:/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7/%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF/%CE%93%CF%85%CE%BC%CE%BD%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BF/%CE%BF%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CE%AF%CE%B9%CE%B5%CF%82%20%CE%B4%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82%20%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD%202026%20%202027/%CE%A3%CE%A5%CE%9D_111767_%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A1%CE%99%CE%91%20%CE%93%CE%A5%CE%9C%CE%9D%CE%91%CE%A3%CE%99%CE%9F%CE%A5%202026_2027%20(1).pdf

Πατήσθε στο σύνδεσμο ή αντιγράψτε τον και έπειτα πατήσθε σε αυτόν.

Οδηγίες διδασκαλίας Αρχαίων Ελληνικών και Νέας Ελληνικής γλώσσας στο γυμνάσιο (2026-2027).

file:///C:/Users/levnono/Documents/%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7/%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF/%CE%93%CF%85%CE%BC%CE%BD%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BF/O%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CE%B4%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82%20%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD%20%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD/%CE%A3%CE%A5%CE%9D%20111754_%CE%91%CE%A1%CE%A7%CE%91%CE%99%CE%91%20%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%97%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%97%20%CE%93%CE%9B%CE%A9%CE%A3%CE%A3%CE%91%20%CE%93%CE%A5%CE%9C%CE%9D%CE%91%CE%A3%CE%99%CE%9F%CE%A5_2026_27%20(1).pdf

Οδηγίες για την διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών στο γυμνάσιο 2026-2027.

file:///C:/Users/levnono/Downloads/%CE%A3%CE%A5%CE%9D_111770_%CE%9D%CE%95%CE%9F%CE%95%CE%9B%CE%9B%20%CE%93%CE%9B%CE%A9%CE%A3%CE%A3%CE%91%20%CE%9A%CE%91%CE%99%20%CE%9B%CE%9F%CE%93%CE%9F%CE%A4%CE%95%CE%A7%CE%9D%CE%99%CE%91%20%CE%93%CE%A5%CE%9C%CE%9D%202026_2027.pdf

Οδηγίες για την διδασκαλία των Νέων Ελληνικών γλώσσης και κειμένων στο γυμνάσιο , 2026 -2027.

(Πατήσθε στους συνδέσμους ή αντιγράψτε τους συνδέσμους και πατήσθε σε αυτούς).

Η Επανάσταση της Μαριονέτας.

Η Μαριονέτα έμαθε ότι Είναι Μαριονέτα: Δεν Είναι Μαριονέτα. Μπορεί να είναι κάτι άλλο ανώτερο ή κατώτερο. Ό,τα και άλλο και αν είναι το λησμόνησε. Κανείς δεν της το είπε κανείς δεν της το θύμισε. Όταν έρχονταν κάτι περίεργες αναμνήσεις ότι Είναι και κάτι άλλο το απωλογείτο ως αμαρτία. Όμως από όλες τις μαθήσεις αυτή έμαθε αυτή: άρα συνέχισε να μεγαλώνει σαν Μαριονέτα. Με όλες τις δυναμικές και τα χαρακτηριστικά του ρόλου της.

Τα όνειρα, η φαντασία, οι αναμνήσεις, οι ενοράσεις που είχε και της θύμιζαν άλλους εαυτούς και άλλες δυναμικές, γρήγορα την έμαθαν ότι είναι επικίνδυνες και σχιζοφρενικές. Τις παράτησε. Άρχισε να συνηθίζει το ρόλο της. Εξάλλου την δίδαξαν ότι η έξη, η συνήθεια, η ηθική (όπως είπαν και οι φιλόσοφοι) είναι η νέα φύση της. Η μαριονέτα γρήγορα έγινε ένα καλό ευθύγραμμο τμήμα: η Αρχή της ήταν ό,τι της επέτρεπαν να σκέπτεται ως Καλό, το τέλος της ήταν οι πράξεις και ο ρόλος που της επεφύλασσαν αυτές οι σκέψεις. Γρήγορα η ζωή της έγινε μία ρουτίνα: Κινείται ανάμεσα στον Θεό που την κινεί και λέγεται Καλλιτέχνης και στους πρακτικούς ρόλους της. Δεν έχει δική της λαλιά, δεν έχει δική της πράξη, όλα είναι κατευθυνόμενα από τον Καλλιτέχνη Θεό που την κινεί.

Όλο το πάζλ συμπληρώθηκε: όταν η Μαριονέτα μελαγχολεί ο Καλλιτέχνης που την κινεί την θυμίζει ότι Γεννήθηκε για να διασκεδάζει τους Άλλους Γρήγορα η Μαριονέτα κατάλαβε ότι Είναι με βάση όσα της Λέγει ο Καλλιτέχνης Θεός κινητής της, οι Άλλοι χάριν των οποίων κινείται, ο κόσμος που της έχουν ετοιμάσει. Ξέχασε το μονοπάτι που την οδηγεί σε κάτι το δικό της, ως σκέψη, κίνηση, προορισμό. Μία φορά που ο Καλλιτέχνης Θεός έπαιξε με τις μαριιονέτες του την Οδύσσεια του Ομήρου η Μαριονέτα φοβήθηκε: είναι δυνατόν να τα κατάφερνα ποτέ (αναλογίσθηκε) και να νικούσα όλες αυτές τις Σκύλλες και Χάρυβδες και τα άλλα τέρατα;

Μελετώντας ένα κείμενο του κ.Στυλιανού Ράμφου.

Εμελέτησα κάποιο κείμενο του εκλιπόντος φιλοσόφου κ.Ράμφου, κατενόησα κατά τον καλύτερο τρόπο γιατί ήταν εκλεκτός των τηλεοπτικών καναλιών. Ας αναφέρω ότι ακούγοντας τον κ.Ράμφο από την τηλεόραση εσχημάτιζα συνεχώς την άποψη ότι μάλλον είναι ευπειθής και προσηνής, μη προκαλών αντιδράσεις και άγχος άρα εκλεκτός. Όσες φορές τον άκουσα ένοιωσα σαν το μικρό παιδί το οποίο παίζει αμέριμνο σε μία παραλία και ήσυχο ακούει τις παραινέσεις της Μητέρας του για το τι πρέπει να προσέχει. Εσχημάτισα την άποψη ότι η σχολή αυτή των φιλοσόφων δεν πρόκειται ποτέ να ταράξει τα ήρεμα νερά καμμίας παραλίας, κανενός συστήματος. Όπως είπε εξάλλου και ο κ.Γιανναράς, ο Ελληνισμός σώθηκε επί οθωμανοκρατίας επειδή οι Έλληνες και οι Ελληνίδες άναβαν τα καντήλια τους και τα κεριά τους σε αγίους στο εικονοστάσι του σπιτιού τους και στις εκκλησίες, όχι επειδή έφερον μέσα τους το πανάρχαιο ηρωϊκό ιδεώδες εκ του Ομήρου, εκ της Σπάρτης, εκ των Ηρώων του Ελληνισμού. Είπαμε: ο κάθε κόσμος είναι προτύπωση του πραγματικού κόσμου: έχει το εξώστρωμα, το μεσόστρωμα, το υπόστρωμα. Η επιφάνεια πάντοτε κυβερνά, το βάθος περιμένει υπομονετικά να έλθει κάποτε και αυτό και να γίνει επιφάνεια.

Ο κ.Ράμφος δεν ήταν ρηξικέλευθος και καινοτόμος φιλόσοφος, Στην εργασία του για τον Νίτσε, την οποία εμελέτησα, αδυνατεί να κατανοήσει το βάθος του τεραστίου βουλησιοκράτη αλλά και ιυπαρξιστού Γερμανού φιλοσόφου, το εύρος του Χάους στο οποίο οδηγεί ο Νίτσε την Έλλογον Φιλοσοφίαν, προκειμένου να της αφαιρέσει το Σωκρατικό και Πλατωνικό στήριγμα της Μεταφυσικής και να την αφήσει στο πραγματικό στήριγμα του ορμεμφύτου βιώματος πέρα από την λευκή μυθολογία της μεταφυσικής σύμφωνα με τον Ντεριντά. Ο κ.Ράμφος – έχω την αίσθηση- ότι εκινήθη γύρω από έναν στείρο Ανθρωποκεντρισμό, νεοδυτικού και μεταχριστιανικού τύπου, για αυτό εκινήθη ανάμεσα στα δύο μεγαλύτερα παρακλάδια του Ομηρικού Ανθρωποκεντρισμού: στο χριστιανισμό και στον μεταπροτεσταντικό ορθόδοξο σοσιαλισμό. Είναι ο φιλόσοφος ο οποίος δεν μπορεί να φαντασθή τον κόσμο χωρίς αυτόν τον Άνθρωπο, ή με έναν Άνθρωπο τελείως διαφορετικό, όπως τον περιγράφει ο Νίτσε: Άνθρωπο της Οντολογικής του Πορείας, χωρίς σταθερά Μορφή και Ένυλο Είδος, περιπλανώμενος συμπαντικά από κόσμο σε κόσμο, από τους Λαιστρυγόνες στον Κύκλωπα και στην Κίρκη, χωρίς Ιθάκη, Οντολογική Μορφή άπειρο πέρα από τα όρια του Λόγου. Δεν μπορεί ο κ.Ράμφος να φαντασθή ότι ο Άνθρωπος είναι απλά μία από τις άπειρες μορφές του όλου χωρίς σταθερά ιδέα και αξία ύπαρξης, στιγμή σε μία οντολογική συνέχεια η οποία θα μεταφέρει τον Άνθρωπο με πολλές Μορφές και Είδη σε πολλούς Ωκεανούς Όρη και Κόσμους.

Ο Χρύσης ικετεύει: η Απολλώνεια Ηλιακή ενέργεια είναι ικανή να εξαφανίσει κάθε τι το ανθρώπινο διότι είναι οντολογική συνέχεια η οποία περιέχει τον Άνθρωπο άρα μπορεί να τον χειρισθεί κατά το δοκούν. Για αυτό η ικεσία σημαίνει τη διακριτική πρωτοπαρουσίαση της Ηλιακής Απολλώνειας ενέργειας: ο Χρύσης ικετεύει: εύχεται να αποκτήσουν οι Αχαιοί την Τροία, εύχεται οι Αχαιοί να επιστρέψουν στην Πατρίδα τους σώοι και αβλαβείς. Η Απολλώνεια Ηλιακή ενέργεια έρχεται ήρεμη, αλλά είναι ενέργεια άγνωστη στους πολλούς και γνωστή στον μάντη Κάλχαντα, στο μεγάλο ενδιάμεσο. Δυστυχώς η επαφή του Όντος με τη Γή και τον Άνθρωπο ολοκληρώνεται (ας θυμηθούμε και τους κατακλυσμούς) μέσα από κατά-στροφές: η χαοτική δύναμις του Ηλίου Απόλλωνος πρέπει ανεξέλεγκτη να επιπέσει στους ανθρώπους διότι όλα είναι θέμα δυνάμεως: η ηρεμία της ικεσίας είναι οντολογικά άγνωστος: είναι ένα αποκύημα της φαντασίας του ποιητούπρίν αποκαλύψει τη μεγάλη αλήθεια: ο Ήλιος Απόλλων θα επιβάλει τη δύναμή του μέσα από τη χαοτική εξάσκηση της χαοτικής Απολλωνείας οντολογικής δυνάμεως: οι ιοί (τα βέλη) ως μεταφορείς της χαοτικής οντολογικής δυνάμεως θα επιβάλουν τον Απολλώνειο τρόπο, την μετατροπή των ανθρώπων σε ηλιακώς κινούμενα όντα: διότι τελικά αυτό είναι ο Όμηρος: ο Ποιητής που μας έδειξε τον τρόπο που δημιουργήθηκε ο Ηλιακώς κινούμενος άνθρωπος. Διότι υπό το Φώς του Ηλίου θα μπορέσει ο Άνθρωπος να ίδη και την Ωραιότητα (Ελένη): και τα δύο της χαρακτηριστικά: την οργή (εσωτερική κίνησις) του Αχιλλέως και τη νόησιν (εξωτερική κίνησις) του Οδυσσέως.

Δεν είναι τυχαίο βέβαια ότι η οργή του Αχιλλέως ως χαρακτηριστικό της Ωραιότητας επισυμβαίνει μέσα από την Απολλώνεια οργή: θα πρέπει να προσέξουμε ότι η Απολλώνεια οργή προκαλεί την Αχίλλειο οργή: άρα ο Αχιλλεύς αποτελεί τρόπο μεταφοράς της Απολλωνείας οργής στο Ανθρώπινο Βασίλειο: άρα τι είναι ακριβώς η Απολλώνειος οργή; Είναι η εσωτερική εργασία μεταφοράς του Ηλιακού τρόπου προς τους ανθρώπους: οι άνθωποι εσωτερικά απογεμίζουν από τον τρόπο του Ηλίου: αυτή είναι η εργασία ως οργή, πρέπει να είναι ολη αυτή η ηλιακή ωρίμανση οργή διότι είναι μανιώδης εργασία η οποία καταργεί τη λογική και μεταφέρει τον πρωτόλειο ηλιακό τρόπο. Δεν είναι τυχαίο ότι έπειτα έρχεται η Οδύσσεια, η σύνεσις της λογικής νοστικότητας του ανθρώπου.

Ο Αχιλλέας λοιπόν αποδέχεται την μεταφορά της Απολλώνειας οργής δια του εαυτού του προς τους ανθρώπους. Διότι με αυτόν τον τρόπο ο ωκύμορος, γρηγορόζωος, υιός της Θέτιδος, μεταφέρει τις Ηλιακές εσωτερικές τροπικότητες στους ανθρώπους οι οποίοι θα πρέπει να υιοθετήσουν την αποφασιστικότητα του Ηλίου, την γρηγοράδα και την ικανότητα του Ηλίου, πρίν όλα αυτά διά του Οδυσσέως γίνουν νόησις σύνεσης και συνετής διαχείρισης εν τη πόλει των ηλιακών ακτίνων και του ηλιακού τρόπου. Ο Αχιλλεύς είναι το μεγάλο Θύμα της Απολλωνείας οργής διότι αυτός θα μεταφέρει τη συμπαντική ηλιακή τροπικότητα στους ανθρώπους, ως ένδειξη της ωραιότητος: ο Ηλιακός οργιαστικός τρόπος είναι το ένα πόδι της ωραιότητας: το άλλο είναι ο ηλιακός τρόπος της νοητικής ισορροπίας των κατανεμηθεισών δυνάμεων, αυτή όμως είναι η αποστολή του Οδυσσέως.

Ο Αγαμέμνονας αντιστέκεται στην μεταφορά (κατά ανθρωποκεντρικό τρόπο) της Απολλωνείας και Ηλιακής ενεργείας προς το ανθρώπινο βασίλειο: θα πρέπει να προσεχθεί πολύ αυτό το σημείο: δεν είναι τυχαίο ότι οι μινωΐτες δεν είχαν συμπεριλάβει τον Απόλλωνα στους Θεούς τους: δεν είχαν ανάγκη της γνώσης, ήσαν ικανοποιημένοι με την σειρά και την τάξη του Βασιλέως ο οποίος ήταν εγγυητής μιάς καλής και σταθερής ζωής: άρα ο Χρύσηςγίγνεται μισητός από τον Αγαμέμνονα διότι καταργεί το μοντέλο του Βασιλέως έως εκείνη τη στιγμή: Βασιλεύς είναι κυρίως ο μεταφέρων τη γνώση, ο φωτίζων τους ανθρώπους, η συμπαντικότητας της αποκεκαλυμμένης γνώσης (ο Απόλλων επιθυμεί της ικανοποίησης του ιερέως του0 είναι υπεράνω του παραδοσιακού Βασιλέως: ο Αγαμέμνων κατανοεί ότι η Βασιλεία του έχει όρια και αυτό τον αναγκάζει να αντιδράσει: ήδη οι Έλληνες διεστρωμάτωσαν προσεκτικά το σύμπαν σε επίπεδα δυνάμεων: ήταν συμπαντική η ματιά τους: στην Αυλίδα ένοιωσε ότι υπό την δύναμιν της αδελφής του Απόλλωνος , της Αρτέμιδος: δεν είναι τυχαίο ότι ο Βασιλεύς , η Βασιλεία, γίγνεται λεία δύο αδελφών : εάν ο Απόλλωνας είναι ο θεός της Γνώσεως (Ηλιακής φανεράςγνώσεως)η Άρτεμις ( εκ του αραρίσκω, και αρτύνω (συνδυάζω, παρασκευάζω) είναι αυτή η θήλεια δύναμις η οποία ενώνει το δάσος με τη ζωή, τη φύση με το σύμπαν και τον άνθρωπο, διά του δάσους (φύσεως) προχωρούν οι δυνάμεις του σύμπαντος προς τους ανθρώπους: υπάρχει και μία άλλη κρυφή αρμονία στα δύο αυτά αδέλφια η οποία δεν θα πρέπει να μας ξεφύγει:

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Το Βυζάντιο είναι σημαντικό κυρίιως διότι έδωσε (μετά τον Όμηρο και τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη) ένα νέο κοσμοθεωρητικό και ανθρωποθεωρητικό μοντέλο καλύπτοντας πλέον πλήρως κάθε ανθρώπινη ανάγκη και επιθυμία διότι πλέον (μετά το βυζάντιο) ο άνθρωπος είχε το δικό του σύμπαν και δεν είχε καμμία ανάγκη να καταφύγει σε κάποιον άλλον τύπο κόσμου ή φύσης. Δεν είναι τυχαίο το ότι η Δύση και η Ανατολή έπειτα από την πτώση της Κωνσταντινούπολης έθεσαν τα θεμέλια του σημερινού κόσμου, βιομηχανική επανάσταση, τεχνολογία, επιστήμες, όλα αυτά καθιερώθηκαν έπειτα από την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως, φυσικά δεν συζητούμε για πτώση της Πόλης. Αυτό το οποίο θα πρέπει να παραδεχθούμε είναι το ότι το 1453 (όταν δηλαδή η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των οθωμανών) καμμία πτώση δεν έγινε, καμμία νέα κατάσταση δεν δημιουργήθηκε: η επίσημος Ιστορία, αυτή η οποία έχει δημιουργηθεί για να κρατεί τον κόσμο στην αμάθεια και στην συναισθηματική προσπέλαση των γεγονότων έχει συζητήσει για μαρμαρωμένους βασιλιάδες, για πάλι με χρόνια και καιρούς κ.λ.π. Κανείς δεν τολμά να παραδεχθεί αλήθειες διότι κανείς δεν θέλει να παραδεχθεί τα αυτονόητα, ότι δηλαδή η αόρατος εξουσία του κόσμου αυτού ποτέ δεν είδε την βυζαντινή αυτοκρατορία όπως την είδαν οι χριστιανοί, οι ποικίλοι μελετητές , ο απλός χριστιανικός κόσμος, ως δηλαδή μία αυτοκρατορία στην οποία πρυτάνευσε ο Θείος Χριστιανικός Λόγος. Όλα αυτά αποτελούν τρόπο διά του οποίου οι βαρύτιμοι καθηγηταί απλώνουν τις σκέψεις τους και τις γνώσεις τους ως γέφυρες υπό των οποίων περνά η αλήθεια η οποία βέβαια ξεσπά στα πλήθη. Θα πρέπει να συζητήσουμε μέσα από το πρίσμα της αοράτου εξουσίας, το πρίσμα αυτό βέβαια δεν υπάρχει σε καμμία βιβλιοθήκη ούτε σε κανένα χειρόγραφο, αλλά όπως ο Σωκράτης χωρίς καμμία βιβλιογραφία συνέθετε τις οριστικές και επαγωγικές αρχές του, παρόμοια και εμείς μπορούμε να συνθέσουμε τις οριστικές και επαγωγικές αρχές οι οποίες διέπουν την ιστορική σημαντικότητα του βυζαντίου.

Ας ξεκινήσουμε από ένα πολύ απλό ερώτημα: γιατί άραγε κανένας πόλεμος και καμμία επανάσταση δεν κατήργησε την Ρώμη οδηγώντας στο Βυζάντιο, αλλά αντιθέτως ο αποκαλούμενος Μέγας Κωνσταντίνος απλά μετέφερε την πρωτεύουσα από την Ρώμη στην Κωνστντινούπολη και αβρόχοις ποσί η Ρώμη έγινε Βυζάντιο και όλα καλά; Εννοείται ότι το 330 α.κ.χ κανένα Βυζάντιο δεν υπήρχε, ο όρος είναι πολύ μεταγενέστερος, άρα ποιο σχέδιο (γεωπολιτικό, πολιτικό, κυριαρχικό) είχε ο Μέγας Κωνσταντίνος όταν διά της Κωνσταντινούπολης δημιουργήθηκε η πρώτη οικουμενιστική Αυτοκρατορία στην ανθρώπινη Ιστορία; Εάν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα τότε θα πρέπει να απαντήσουμε στο επόμενο συνεπαγόμενο ερώτημα: πώς συνεχίσθηκε αυτό το πρωταρχικό σχέδιο σε οικουμενικό πλέον επίπεδο όταν η Κωνσταντινούπολη το 1453 έπεσε στα χέρια των οθωμανών;

Αναλύοντας τον πίνακα του Διονυσίου Τσόκου: Η φυγή από την Πάργα.

Η «φυγή από την Πάργα» είναι γνωστό ελαιογραφικό έργο του ζωγράφου Διονυσίου Τσόκου (1820-1862). Φιλοτεχνήθηκε περίπου το 1847, αναφέρεται στον συγκινητικό όσο και απάνθρωπο εκπατρισμό των κατοίκων της Πάργας το 1819 επειδή οι Άγγλοι επώλησαν την περιοχήν των στον Αλή πασά. Προτίμησαν να φύγουν ως εξόριστοι στους Παξούς στην Κέρκυρα και αλλού παρά να πέσουν σκλάβοι στα χέρια του τυράννου των Ιωαννίνων.

Ο πίνακας διδάσκει την απόπειρα τήρησης του Κοινού Λόγου όταν η Εξορία και η Προσφυγιά αποτελούν οδυνηρό μονόδρομο για τους Ανθρώπους. Οι κάτοικοι της Πάργας έλαβον τα ιερά κειμήλια και τα ιερά οστά των προγόνων τους.

Ο Ζωγράφος κατά Έλλογο τρόπο καταδεικνύει ποιοι εγκαταλείπουν μία Πατρίδα όταν αυτή κινδυνεύει να χαθεί , ή έχει ήδη σκλαβωθεί από χέρια τυράννων. Φεύγει ο Ιερέας με τα ιερά μέσα της Θείας Λατρείας ώστε οι Πρόσφυγες να μην χάσουν την επαφή τους με την Πίστιν των εκεί όπου θα υπάγουν.

Κάποιοι πολεμιστές τους οδηγούν στον νέο τόπο, διότι οι πολεμιστές και οι άνθρωποι οι οποίοι στις κατάλληλες ηλικίες μπορούν να πολεμήσουν για τα ιερά και τα όσια μένουν στις πατρογονικές Εστίες ώστε μέχρι τέλους να τις υπερασπισθούν.

Φέυγουν οι Γέροντες και οι Γερόντισσες διότι λόγω Ηλικίας μάλλον δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο βάρος του Αγώνος Επαναπελευθέρωσης. Επίσης οι Γυναίκες και τα Παιδιά ώστε η ζωή ως Ανθός να μεταφερθεί στο νέο μέρος από όπου θα ανθίσει και πάλι η ζωή για την Πατρίδα, για κάθε Νέα Πατρίδα.

Σκέψεις περί του «φόβου θανάτου».

Ο «φόβος του θανάτου» προέρχεται από τα βάθη του ίδιου μας του μυαλού: Είναι γέννημα του δικού μας Νοός , δεν υπήρχε πάντοτε, υπάρχει από την στιγμή την οποία τον δημιούργησε ο άνθρωπος. Ο ΠΛάτωνας διεκήρυξε ότι η φιλοσοφία είναι φόβος θανάτου αποδεχόμενος έμμεσα την απαράδεκτη αλήθεια ότι μαζί με όλα τα παραμύθια της νοητικής φιλοσοφίας έρχεται ως επιστέγασμα και ο φόβος θανάτου. Διότι φιλοσοφία χωρίς φόβο θανάτου δεν υπάρχει: καλλίτερα: φιλοσοφία η οποία περιορίζει πνευματικά τον άνθρωπο ανάμεσα σε ένα φαντασιακό Αγαθό και σε μία φαντασιακή ενσώματη ζωή δημιουργώντας χάος πρίν και μετά από αυτό το μικρό μεσοδιάστημα, αυτή η φιλοσοφία διασφαλίζει ότι θα υποδουλώσει τους ανθρώπους στην ενσώματη ζωή τους μέσω του φόβου θανάτου.

Το ότι ο Πλάτων συνέδεσε την φιλοσοφία με την φοβική ερευνητικότητα περί του θανάτου αποθεώνοντας την Πόλη και την Πολιτική φιλοσοφία αποδεικνύει ότι ο φόβος θανάτου, ανύπαρκτος οντολογικώς, γεννήθηκε όταν οι εξουσιαστές αυτού του κόσμου μέσω του οργάνου της φιλοσοφίας, εθέλησαν να απομονώσουν τον άνθρωπο στην Εδώ Ενσώματο κατάσταση προκειμένου να δημιουργήσουν μία Βασιλεία επί της Γής εξ-οντώνοντας τον Πλανήτη Γή και τις δυνάμεις του χρησιμοποιώντας μάλιστα τους ανθρώπους για αυτό το σκοπό: Ο φόβος θανάτου είναι αυτός ο οποίος υποδούλωσε τους ανθρώπους σε μία σειρά επαλλήλων νοητικών και ηθικών φαντασιώσεων: σε μία Ιδέα του Αγαθού, σε μία Ιθάκη, σε ένα Θεό, σε ένα καλύτερο τρόπο ζωής: Ο φόβος θανάτου σταμάτησε την ευθεία εξέλιξη του ανθρώπου μέσα στο Όν ως απροσδιόριστο Είναι Συνεχείας, και κυκλικά φυλάκισε τον Άνθρωπο. Διότι πλέον ο φόβος του Θανάτου ανέπτυξε μία άλογη αγάπη για την Ζωή: κυκλικά ο Άνθρωπος θέλει να γυρίζει γύρω από την Ιδέα και την Φύση έχοντας Σώμα βίωσης αυτών.

Ο Επίκουρος διετύπωσε την περίφημο διακήρυξη ότι ανοήτως οι άνθρωποι φοβούνται το θάνατο: όταν υπάρχουν αυτοί οι θάνατος δεν υπάρχει, όταν υπάρχει ο θάνατος δεν υπάρχουν οι ενσώματοι άνθρωποι: ολίγοι κατάλαβαν ότι ο Επίκουρος (δυστυχώς) ασπάζεται την αντιοντολογική στάση της Μη-Συνεχείας: δεν υπάρχει Ζωή ή Θάνατος αλλά μία πορεία Συνεχείας η οποία εμφανίζει Μορφή (Ενσώματο Ζωή) Επαναφορά της Μη Ενσωμάτου Πορείας (Θάνατος) άρα όλα είναι ένα Οδυσσεϊκό ταξείδι το οποίο ξεκινά ως Δύναμη Α συνεχίζεται με Δύναμη Α1 εις το διηνεκές.

Άρα ο Φόβος Θανάτου είναι η Άγνοια αυτής της Οντολογικής πορείας: ο Φόβος Θανάτου είναι η Άγνοια της Συνεχειάς Μας: η Άγνοια ότι Όλα Είναι μέσα από συνεχείς ανακατανομές. Η Άγνοια ότι όλα Γίγνονται βάσει της Νοστίζουσας Συνεχείας της Ήδη Υπαρχούσης Αιθερίας Κινήσεως η οποία μας Συνέχει Όλους. Άρα η Άγνοια της Συνεχείας ενικήθη από την Υπογνώση της επικρατούσης Φιλοσοφίας (ειδικά από τον Πλάτωνα και έπειτα) ώστε οι άνθρωποι να υποταχθούν στο μεσοδιάστημα ανάμεσα στο Χάος της Πρίν Μη Μορφής και στο Χάος της Μετά Μη Μορφής ώστε πλήρως να εξουσιασθεί ο Ενσώματος ενδιάμεσος Άνθρωπος: η μεγίστη Πλατωνική Απάτη η οποία συνεχίσθηκε στον Αριστοτέλη αλλά και στις θρησκείες του μονοθεϊσμού μέχρι να παγιωθεί μέσω της επικράτησης της ΕΠιστήμης η οποία στηρίζεται στην πλήρη υλική αποθέωση του Ανθρωπίνου Σώματος είναι το ότι το Σώμα δεν θεωρήθηκε άλλος τρόπος Οντολογικής συνεχείας των τεσσάρων ριζωμάτων (γής, αέρος, πυρός και ύδατος) δεν θεωρήθηκε ως Οντολογική Συνέχεια του Αέρος του Ύδατος της Γαίας και του Πυρός αλλά αποκολλήθηκε από τις συμπαντικές καταβολές του, υλιστικοποιήθηκε, μετρήθηκε με συγκεκριμένες ιδέες και πράξεις, και σκλαβώθηκε κατά τον πλέον φρικώδη τρόπο στον κύκλο των μετρησίμων ιδεών και αξιών: εάν ο Άνθρωπος σκέπτεται αυτά και πράττει αυτά είναι Καλός εάν όχι είναι Κακός: Πού στο Σύμπαν μετρείται ο Αέρας, ο Αιθέρας, το Ύδωρ και η Γαία: γιατί οι Άπειρες αυτές Συμπαντικές δυνάμεις σταμάτησαν να δίδουν έναν Συμπαντικό Άνθρωπο Άπειρο και περιορισμένες άρχισαν να δίδουν έναν περιορισμένο ως Σκέψη και Ήθος ως Νόμος και Πόλιν άνθρωπο; Ο Φόβος του Θανάτου στηρίζεται στην αντιστροφή της Οντολογικής ελευθερίας, στην Άγνοια του πραγματικού Οντολογικού Εαυτού μας, στην μη δυνατότητα να φθάσουμε ως Ατομικοί Οδυσσείς στην Ιθάκη μας.

file:///E:/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7/%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF/%CE%9B%CF%8D%CE%BA%CE%B5%CE%B9%CE%BF/%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%82%20%CE%B4%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82/%CE%95%CE%9E%CE%95%20-%20106336%20-%202026%20-%20%CE%9F%CE%B4%CE%B7%CE%B3%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CE%B3%CE%B9%CE%B1%20%CF%84%CE%B7%20%CE%B4%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82%20%CF%84%CE%B7%CF%82%20%CE%A6%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1%CF%82%20%CF%84%CE%B7%CF%82%20%CE%92%20%CF%84%CE%AC%CE%BE%CE%B7%CF%82%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CE%97%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%AE%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%85%20%CE%93%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D%20%CE%9B%CF%85%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85%20%CE%B3%CE%B9%CE%B1%20%CF%84%CE%BF%20%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CF%8C%20%CE%AD%CF%84%CE%BF%CF%82%202026%20202.pdf

Οδηγίες για την διδασκαλία της Φιλοσοφίας ΓΕΛ.

Οδηγίες για την διδασκαλία Αρχαίων Ελληνικών ΓΕΛ

Οδηγίες για την διδασκαλία Ιστορίας ΓΕΛ

Ποια είναι η διαφορα γνώσης και σοφίας;

Είναι σαφές ότι η Γνώση και η Σοφία (σκεπτόμαστε το Tractatus-Logico-Philosophicus του Βιτκενστάϊν) αποτελούν δύο τελείως διαφορετικές πνευματικές και αξιακές συνθήκες, μεταβητές και άρα καταστάσεις. Η Γνώση είναι Οδός και Δρόμος ενώ η Σοφία είναι Κατάσταση, η Γνώση είναι Κίνηση ενώ η Σοφία είναι Ακινησία, η Γνώση είναι η Οδός προς την Ιθάκη ενώ η Σοφία είναι η Ιθάκη: Άρα ο Οδυσσέας όταν κατέκτησε την Γνώση έφθασε στην Σοφία της Ιθάκης, άρα η Γνώση είναι η Αιτία κατάκτησης της Σοφίας, άρα η Γνώση είναι το Γίγνεσθαι ενώ η Σοφία είναι το Είναι.

Η Γνώση είναι κατ΄αρχάς συν-είδηση ότι το Εδώ-Είναι είναι κάτι το ατελές άρα κάτι το οποίο θα πρέπει διά της Συν-εχείας του (όσα Συν-Έχει ο κόσμος και ο Άνθρωπος διά της Γνώσεως Συν-λέγονται άρα Συλλέγονται) να από-καλύψει όλα όσα κρύβει ως δύναμη και ενέργεια προκειμένου η γνωστοποίησις όλων αυτών να οδηγήσει στην περαιτέρω πορεία, συνέχεια, ολοκλήρωση: άρα η Γνώση είναι Από-κάλυψη ήδη υπαρχόντων στρωμάτων άρα δεν υπάρχει Γνώση του μηδενός, δεν υπάρχει Γνώση εκ της Αρχής αλλά Γνώση διά Μέσου ήδη Υπάρχοντος: Για αυτό ακριβώς το Λόγο οι Άνθρωποι ως Τέτοιοι Είναι Σοφοί εάν δοθούν στην Μη Οδό του Χάους, ο Λόγος όμως μόνον διά της Γνώσεως καθιστά τους Ανθρώπους Σοφούς (δηλαδή μη έχοντας ανάγκη περαιτέρω περιπλανήσεων ερευνών και οδών, άρα οι Θεοί είναι Σοφοί διότι είναι Ακίνητοι ως μετέχοντες της Ωλοκληρωμένης Γνώσεως, ενώ οι Άνθρωποι Γνωρίζουν διότι Κινούνται στην διά Μέσων παραγωγή και γένεση Γνώσης).

Άρα Σοφία είναι η Μετοχή σε Κάτι το οποίο δεν από-καλύπτεται έτι περαιτέρω: ο Δίας είναι Ίσος με το Φώς (Σοφός) διότι βλέπει το Όλον και δεν χρειάζεται στρώματα από-Κάλυψης άρα να Γίγνεται ως Ων (Γνώστης): Η Γνώση είναι η Εν-Συναίσθηση του Ανθρώπου ότι το Όλον είναι Κεκαλυμμένον και θα πρέπει να Από-καλύπτεται φαινόμενο το φαινόμενο. Άρα η Γνώση είναι Πορεία ενώ η Σοφία Στάση, η Αθηνά στον Όμηρο Ίσταται διότι είναι Ίση με το Φώς του Όλου (Σοφή) ενώ ο Οδυσσέας περιπλανάται διότι πρέπει να Γνωρίσει τα στρώματα του Όλου (η Κίρκη είναι το Στρώμα της νίκης κατά του ζωώδους, ο Αίολος είναι το Στρώμα του Ελέγχου του μυαλού κ.ο.κ.).

Οι δομές λοιπόν της Γνώσης και της Σοφίας εγεννήθησαν όταν οι Άνθρωποι διεχώρισαν το Σύμπαν σε κάτι το Ήδη Ακίνητον Αιωνίως Υπάρχον και σε κάτι το Γενόμενον εν κινήσει Τώρα: Σοφόν είναι αυτό το οποίο Ήδη Υπάρχει ως Ακίνητος Ουρανός ενάντια σε κάθε ροή αλλαγής, άρα η Ισότητα προς το Φώς χωρίς καμμία ανισορροπία νέας γνώσης είναι η Σοφία: η Αθηνά η οποία έρχεται από τον Ήδη Σοφό Νού του Νεφεληγερέτου Διός είναι Σοφή διότι μετέχει του Ήδη Όντος: αντιθέτως ο Ηρακλής επειδή ακριβώς πρέπει να κινηθεί ώστε διά των Άθλων (εκτύλιξη Φύσης και δυνάμεων) να αποκαλύψει κάθε κρυμμένη δύναμη Φύσης και Ανθρώπου είναι Γνώστης: άρα η Σοφία προϋπάρχει ενώ η Γνώση μεταϋπάρχει: άρα ο πλανήτης Κρόνος περιγράφει σχηματικά τέλεια την Σχέση Σοφίας και Γνώσης: η Σοφίια είναι η Εν-όραση της Ολικής Κατάστασης , εντός της ως μικρότερος κύκλος κινείται ο μικροκύκλος της Γνώσης: άρα ο Κ(Χ)ρόνος είναι η διάρκεια η οποία απαιτείται ώστε ο Άνθρωπος να κινηθεί από τον Ένα κύκλο προς τον Άλλον: καλύπτοντας κάθε κενό: διότι η Πορεία από την Γνώση έως την Σοφίαν είναι η πορεία Από-Κάλυψης και Κάλυψης κάθε κενού προκειμένου όλες οι δυνάμεις να Από-καλυφθούν ολοκληρώνοντας το ταξίδι του Ανθρώπου από την Γνώση προς την Σοφία:

Φιλολογικός Κήπος: Σχολείο διά Βίου Μάθησης Λόγου.

Ο Βυζαντινός κύκλος στην Νεωτέρα Ευρώπη (απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια)...