Η απόδόμηση των Ηθικών Νικομαχείων του Αριστοτέλους σύμφωνα με τον Ντεριντά και την «διαφωρά».

 

Η απόδόμηση των Ηθικών Νικομαχείων  του  Αριστοτέλους σύμφωνα με τον Ντεριντά  και την  «διαφωρά».

Η αποδομητική θεωρία  του Ντεριντά , εν ολίγοις, έγκειται στο ότι μία λέξη αντιπροσωπεύει πληθώρα νοημάτων, τα οποία αναλόγως του περικειμένου και του συγκειμένου του κειμένου θα πρέπει να σημειώνονται οδηγώντας  στην εκκάλυψη όλων των κειμενικών νοημάτων ανά άνθρωπο και εποχή. Το ίδιο κείμενο μπορεί σε άλλο θρησκευτικό ή πολιτιστικό περιβάλλον, το ιδιο κείμενο μπορεί από άλλους αναγνώστες να λάβη διαφορετική ισχύ και ερμηνεία και σκοποθεσία. Η ίδια λέξη ανάλογα το χώρο και το χρόνο, αναλόγως του όλου περιβάλλοντος εμψύχου ή μη μπορεί να διαφοροποιείται από νόημα σε νόημα: αυτό το οποίο θα πρέπει να προσεχθεί είναι το ότι η λέξη μέσα στον χαοτικό κύκλο Θεού-Φύσεως-Ανθρώπου μπορεί να απευθύνεται σε μηνύματα θεού ή φύσης ή ανθρώπου: αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η ίδια λέξη μπορεί να απευθύνεται σε μηνύματα και προς τις άλλες μεταβλητές και προς το θεό και προς τη  φύση και προς τον άνθρωπο. Ας δώσυμε ένα άμεσο παράδειγμα: η αρετή μπορεί να σημαίνει την ένωση των ιδεών με την πράξη αλλά σήμερα μπορεί να σημαίνει την διαχείριση των οικονομικών αποθεμάτων μίας οικογένειας: άρα ανά εποχή χώρο και χρόνο, ανά ιστορική και πολιτιστική και πολιτική εξέλιξη, σε σχέση με τα Υποκείμενα οι λέξεις απελευθερώνουν ολιστική δυναμική: ειδικά στο παράλληλο κείμενο των Αρχαίων Ελληνικών κειμένων γ΄λυκείου οι μαθητές θα πρέπει να συναισθάνονται στην ευμεταβλητότητα των λέξεων και την απίστευτη ανοικτότητα των λέξεων ανά εποχή: η ίδια  λέξη στηρίζει το αριστοτελικό σύστημα αλλά μπορεί να στηρίξει και πολλά σημερινά συστήματα: άρα οι μαθητές στο παράλληλο κείμενο και όχι μόνον θα πρέπει να προσέξουν τις Αριστοτελικές λέξεις και όχι  μόνο πιο διαφορετικό και ποικίλο  νόημα έχουν λάβη ανά εποχή.

Ας γίνουμε πιο συγκεκρμένοι: ο Ντεριντά μέσα από την διαφωρά και τον αποδομισμό των σταθερών νοημάτων μιάς λέξης θέλει ουσιαστικά να αποδομήσει την εμμονή σε συγκεκριμένη  λογοκεντρικότητα και να αποδώσει το άπειρο μιάς λέξης (πολλές φορές υπερλογικά άπειρο) δείχνοντας ότι οι λέξεις μεταφέρουν άπειρα σήματα και νοήματα πολλών μεταβλητών και δεν θα πρέπει να σταθεροποιούνται αυτά σε μερικές και μόνον μεταβλητές. Εξάλλου ο χρόνος εξελίσσει και καθιστά άπειρα τα νοήματα και τα σήματα πολλές φορές της ίδιας της λέξης. Αναφέρει λοιπόν ο Αριστοτέλης (πάντοτε στα Ηθικά Νικομάχεια (Β,6,4-8): «Ἐν παντὶ δὴ συνεχεῖ καὶ διαιρετῷ…». Η συνέχεια και η διαιρετότητα στον Σταγειρίτη φιλόσοφο έχει να κάνει με την ποσοτική παρουσία ενός μεγέθους στο χώρο και την ικανότητα να μερίζεται και να διαιρείται αυτό το ποσοτικό μέγεθος. Για την Εκκλησία συνέχεια σημαίνει η άρρηκτη ενότητα παλαιάς και καινής διαθήκης, επίσης η ενιαία εικόνα του χριστιανού ο οποίος είναι Έν συνεχές ενώπιον του δημιουργού του. Επίσης  Στον Φουκώ  η έννοια της συνέχειας σημαίνει τον τρόπο εννοιακής και δομικής ένωσης συστημάτων ώστε να εξελίσσονται οι έννοιες και οι δομές (η συνέχεια της έννοιας της  τιμωρίας από πολιτισμό σε πολιτισμό): Άρα η μεσότητα σε όλα αυτά έχει να κάνει με   όλο αυτό το εύρος της συνεχείας, άρα η μεσότητα  στην έννοια της σημερινής τιμωρίας έχει να κάνει με την μέση λύση ανάμεσα στην  εξοντωτική τιμωρία και στον σωστό εξιλεασμό και σωφρονισμό.

H διδασκαλία της Αλκήστιδος με βάση τα νέα προγράμματα σπουδών.

 

H  διδασκαλία της Αλκήστιδος με βάση τα νέα προγράμματα σπουδών.

Από το σχολικό έτος 2027-2028 στα Αρχαία Ελληνικά από μετάφραση θα διδάσκεται η έξοχη τραγωδία του Ευριπίδου: Άλκηστις. Σύμφωνα με τα νέα προγράμματα σπουδών θα πρέπει να δοθεί στους μαθητές:

1. Κείμενο και περικείμενο 1.1. Η ταυτότητα και τα χαρακτηριστικά του κειμένου.

Θα μπορούσαμε να σημειώσουμε τα εξής: Η Άλκηστις είναι το τέταρτο έργο μιάς τετραλογίας η οποία βρέθηκε εκεί όπου κανονικά θα έπρεπε να ευρίσκεται ένα σατυρικό δράμα, όμως ο Ευριπίδης συνηθίζει ( και το κάνει και στην  Αλκήστιδα) ως τέταρτο έργο τετραλογίας παραθέτει ένα δραματικό έργο ανάλαφρο με ευχάριστο τέλος. Οι φιλόλογοι  διαχρονικά (κατά το ειωθός του Ευριπίδου) ανακαλύπτουν στοιχεία κωμωδίας ή φάρσας.Εδώ ο Ευριπίδης καταπιάνεται με έναν μύθο ο οποίος ενώνει δύο παραμυθικά μοτίβα πολύ αγαπητά στο Αθηναϊκό κοινό. Από την μια πλευρά έχουμε το μοτίβο της ερωτευμένης γυναικός η οποία πρόθυμα προσφέρει την ζωή της όταν ο Χάρος έρχεται να πάρει τον αγαπημένο άνδρα της. Από την άλλη έχουμε την αγαπημένη ιστορία ενός ανδρός ο οποίος με κάποιο τρόπο καταφέρνει τελικά να νικήση τον Χάρο. Ας θυμίσουμε ότι ο Φρύνιχος πραγματευόμενος το ίδιο θέμα της Αλκήστιδος έθεσε την σύζυγο την ημέρα του γάμου να ορκίζεται ότι θα πάρη την θέση του ανδρός της όταν έλθη ο θάνατος: αντιθέτως ο Ευριπίδης θέτει ένα χρονικό διάστημα μέχρι το σημείο όπου η Άλκηστις θα δηλώσει ότι πρόθυμα θα λάβει την θέση του Αδμήτου ώστε να πορευθεί έως τον Χάρο. Άραγε πώς εξηγείται αυτό; Μάλλον ο σοφιστής Ευριπίδης κάνει εδώ αξιοποίηση φιλοσοφικού χρόνου και διαλεκτικής ανθρώπινης σχέσης: η Άλκηστις μέσα στα χρόνια (όπως ο φιλόσοφος συναναστρέφεται με την αλήθεια και την μαθαίνει) επείσθη και έμαθε τον σύζυγόν της Άδμητον άρα έχει πεισθεί ότι αξίζει να  θυσιασθεί: ο σοφιστής Ευριπίδης μετατρέπει την αυθόρμητη αποδοχή της Αλκήστιδος του Φρυνίχου σε συνειδητή πράξη της δικής του ηρωΐδος.

Ας σημειώσουμε ότι ο Κίτο  παραδέχεται ότι μισομεθυσμένος Ηρακλής ο οποίος νικά το Θάνατο και επαναφέρει την Αλκήστιδα  στην ζωήωρ.  συνιστά μία τραγικοκωμωδία, ούτε κάν σατυρικό δράμα: όμως αυτό αποτελεί συλλήβδην χαρακτηριστικό του Ευριπίδου: πώς άραγε εξηγείται ( σε διαρκή αναφορά με την εποχή της σοφιστικής και σωκρατικής φιλοσοφικής εποχής όπου ανδρώθηκε ο Ποιητής;): ας θυμηθούμε την Σωκρατική Ειρωνεία: και σε σχέση με τον τεράστιο Σωκράτη του Βορρά Ζαίρεν Κίρκεγγωρ: εκ του είρω (ενώνω) η Ειρωνεία πλάθει νέες συνδέσεις ανάμεσα σε ό,τι έχει ο άνθρωπος Έσω και σε ό,τι μπορεί καινούργιο να υιοθετήσει και να συναρμόσει με ό,τι ήδη πνευματικώς και ηθικώς έχει υιοθετήσει: άρα ο Ευριπίδης ειρωνεύεται ουσιαστικά την φοβία του θανάτου θέλοντας με αυτόν τον τρόπο (στην σωκρατική και σοφιστική νοητική εποχή)  να καταδείξη ότι ο άνθρωπος μπορεί πνευματικά και ηθικά να αποκτήσει την χαμένη οντολογική του συνέχεια χωρίς το φοβο του θανάτου: τα υλικά είναι υπέροχα: η Γυναίκα ως Φυσική συνέχεια υπέρ ζωής και θανάτου ως συνέχεια ανωλέθρου οντολογικής δυνάμεως, ο Ηρακλής ως η ανθρωπίνη βούληση κατάκτησης της ανθρωπίνης  συνεχείας πέραν ζωής και θανάτου. Ας προσέξουμε ότι περίπου την ίδια εποχή ο Σωκράτης έπραξε όσα έπραξε μαζί η Άλκηστις και ο Ηρακλής πίοντας υπερήφανα το κώνειο ως συνέχεια ζωής.

Η σημαντική επίδρασις των Ελληνικών ονομάτων εις την Επανάστασιν του 1821.

 

Η σημαντική επίδρασις των Ελληνικών ονομάτων εις την Επανάστασιν του 1821.

Το ρεύμα της Αναγεννήσεως, της  ενεργού μιμήσεως των  Ελλήνων ως σκέψις  και πράξις απετέλεσε σημαντικό παράγοντα ωρίμανσης στο βλαστό του Νεοελληνικού διαφωτισμού: Οι Νεοέλληνες διαφωτιστές εντραφέντες στην Ευρώπη εγνώρισαν πόσο οι Ευρωπαίοι δημιουργικά κατευθύνθηκαν από τα δημιουργικά ρείθρα των Ελλήνων, θεώρησαν λοιπόν ότι ο Ελληνισμός θα έπρεπε να αποτελέσει δημιουργικό πυλώνα ανάπτυξης και εξέλιξης των υποδούλων και μετέπειτα ελευθέρων  Ελλήνων: για αυτό το λόγο μεγάλο μέρος της πνευματικής δημιουργίας τους στηρίχθηκε στο να γνωρίσουν οι νεοέλληνες την φιλοσοφία των Ελλήνων, την Ηθικήν των, τον τρόπο ζωήν των: δεν είναι τυχαίο ότι ο Ρήγας έγραψε για τους Εραστές (αναμοχλεύοντας την Ελληνική χαρά της ζωής) ο Κοραής μετέφρασε  αθρόως Έλληνες συγγραφείς ο Μοισιόδακας ο Κούμας κ.λ.π εδίδαξαν τον Ελληνισμό των προγόνων των στην βάση της Θεοσοφίας και του δημιουργικού συμπαντισμού.

Εάν σκεφθούμε την δυναμική του ονόματος τότε καταλαβαίνουμε ότι οι Νεοέλληνες ηύρον καταφύγιο πνευματικό και ψυχολογικό στα Ελληνικά ονόματα διότι αυτά μεταφέρουν συγκεκριμένες πνευματικές και ηθικές ιδιότητες των φερόντων αυτά. Ας μην ξεχνούμε ότι στην Ελλάδα του Περικλέους και του Λεωνίδου τα ονόματα ήταν επίσκεψις ιδιοτήτων, οι φέροντες αυτά Ήσαν αυτά: ο Λεωνίδας ήταν η δύναμις και η όρασις του Λαού, όπως και ο Περικλής ήταν περί του κλέους της Πόλεώς του: οι Νεοέλληνες του 1821  ηύρον ταύτισιν του ήθους των του χαρακτήρος των του πνεύματός των με τα όνόματα που έφερον. Άρα διά των ονομάτων  επλησίασαν την κουλτούρα και την ηθική πράξη των Ελλήνων. Ο Αριστόδημος ήταν ο  Άριστος του Δήμου, προκειμένου να γνωρίσει την Αριστεία του Δήμου εμελετούσαν πώς θα την κατακτήσουν άρα το όνομα εγένετο εφαλτήριο ατομικής και συλλογικής γνώσης και πράξης μίμησης.

Από τα μέσα λοιπόν περίπου του 18^ου αι. πολλοί των Ελλήνων έδιδον στα παιδιά των Ελληνικά ονόματα ως βαφτιστικά προκειμένου να προχωρήσουν στην ομοίωση του ήθους και των σκέψεων των προγόνων των. Η πρακτική αυτή ξεκίνησε από τους μορφωμένους όμως πολύ γρήγορα προχώρησε προς τους υπολοίπους των Ελλήνων ένδειξις ότι οι Έλληνες  είχαν αρραγείς σχέσεις με το υποσυνείδητο αλλά και συνειδητό παρελθόν των, ένδοξο παρελθόν των.  Έφθασαν μάλιστα στο σημείο πολλές οικογένειες να μεταλλάσσουν και τα επίθετά των επί το Ελληνικότερον: ο Μπιρίκος έγινε Εμπειρίκος, ο Καλμούκος Καλλίμαχος κ.λ.π. Η τάσις ήταν το Ελληνικό κράτος να καταστή πολιτειακή και αξιακή  Ελληνική συνέχεια σκέψεως και ήθους (κάτι το οποίο ναυάγησε βέβαια στην πορεία).

Ακόμα και στα ένδοξα καράβια των έδωσαν οι Έλληνες Ελληνικά ονόματα για να δηλώσουν την διηνεκή  ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού: ο  Τσαμαδός ωνόμασε το μπρίκι του Άρης, η θρυλική ναυαρχίδα της Μπουμπουλίνας ονομαζόταν Αγαμέμνων. Λέγεται μάλιστα ότι ο  Οδυσσέας Ανδρούτσος είχε στα χέρια του δαχτυλίδια με αρχαία Ελληνικά σύμβολα. Σχεδόν επί τη ενάρξει του αγώνος το σύνολο των καραβιών της Ύδρας, Σπετσών, Ψαρών είχον Ελληνικά ονόματα. Εννοείται ότι το σύνολο των εκπαιδευτικών με πάμπολλους όσους τρόπους εστήριξαν αυτήν την προσπάθεια κρίνοντας ότι είναι σημαντική για την ενιαία  στο χρόνο συνέχεια και ταυτότητα των  Ελλήνων: ο δάσκαλος και λόγιος Διονύσιος Μπούρος από την Καστανιά Τρικάλων άλλαξε το όνομά του σε Πύρρος, Πύρρος μάλιστα ο Θετταλός. Ο Λυκούργος Κρεστενίτης έδιδε στους μαθητές του ονόματα παρμένα και αλιευμένα από τους Έλληνες της αρχαιότητος: κάτι που απερίφραστα επεδοκίμαζε ο Αδαμάντιος Κοραής εν έτει 1815.

Υπάρχει υγεία;

 

Υπάρχει υγεία;

Η Υγεία ως ετυμολογία στηρίζεται στην λέξη Γαία, Γή, άρα στο ρήμα: Γίγνομαι: είναι η ιδιότητα ο Άνθρωπος να Γίγνεται επί της Επιγείας Παρουσίας του. Άρα Υγεία είναι η διαμόρφωση του ανθρώπου κατά την επίγειον ζωή του. Βέβαια η Επίγειος ζωή του ανθρώπου δεν είναι αποκομμένη από την Συμπαντική συνέχειά του άρα Υγεία είναι η Συμπαντική συνέχεια του Ανθρώπου διά της Γαίας. Δεν υπάρχει Υγεία αποκομμένη από την Συμπαντική μας συνέχεια διότι δεν υπάρχει κανένα  γήϊνο Γίγνεσθαι αποκομμένο από το Συμπαντικό Γίγνεσθαι.

Άρα Υγιής είναι ο Άνθρωπος ο οποίος απελευθερώνει επί Γής όλες εκείνες τις δυνάμεις οι οποίες καθορίζουν την Συμπαντική του συνέχεια: αυτό το οποίο σήμερα θεωρούμε ως υγιές (δηλαδή το να  έχουυμε την ισορροπία των στοιχείων που αποτελούν την ζωτική μας λειτουργία) δεν είναι υγεία αλλά γήϊνη εμμένεια λήθης της συμπαντικής μας συνεχείας, δεν είναι υγεία αλλά μία αυθαίρετη και πρόσκαιρη ισορροπία των στοιχείων που αποτελούν την ζωτική λειτουργία του ανθρώπου, η οποία αυθαιρέτως αποκόπτεται από την συμπαντική συνέχεια του ανθρώπου και τον καθηλώνει σε ένα πρόσκαιρο άγχος να έχει μία επίπλαστη ισορροπία στοιχείων ώστε να είναι υγιής.

Όμως όλο αυτό είναι  ψέμμα: αυτό το οποίο  έχει επικρατήσει ως υγεία δεν έχει κανένα οντολογικό αντίκρυσμα διότι ο υγιής άνθρωπος είναι αυτός ο οποίος διά των δυνάμεών του συνδέεται με το χθές όπου ήταν και διά της γής ευρίσκει την συμπαντική συνέχειά του, ο υγιής,ο οντολογικά υγιής άνθρωπος, είναι αυτός ο οποίος κατανοεί ότι είναι σύνολο οντολογικών δυνάμεων τις οποίες χαίρεται να τις βλέπει να συνθέτουν ένα ωραίο σώμα όμως χαίρεται αυτές να αποσωματοποιούνται να σταματήσουν να είναι σταδιακά σώμα και να μετατρέπονται σε δυνάμεις άλλης συμπαντικής συνεχείας. Αυτό το οποίο σήμερα θεωρούμε ως υγεία (δηλαδή την σταθερή ισορροπία των  ζωτικών μας δυνάμεων) είναι μία  αντιοντολογική θεώρηση, μία ανύπαρκτη πνευματική κατασκευή, κάτι το οποίο δεν έχει συμπαντικό αντίκρυσμα, διότι οι συμπαντικές  δυνάμεις συνθέτουν όλα τα ζωτικά όργανα, αυτές στερεοποιούνται στα ζωτικά όργανα, όμως οντολογική υγεία αυτές υπό τον γνωσιακό Έλεγχο του υγιούς ανθρώπου να διαλύονται σταδιακά και ο άνθρωπος διά αυτών των δυνάμεων οι οποίες σταδιακά παύουν να είναι καρδιά, πνεύμονες, νεφροί κ.λ.π.οντολογική λοιπόν υγεία είναι  να προχωρεί ο Εαυτός διά αυτών των διαλυομένων δυνάμεων στις επόμενες συμπαντικές μεταζωϊκές και μετασωματικές στιγμές του.

Η έννοια της υγείας όπως  σήμερα την εννοούμε είναι ανύπαρκτος οντολογικώς. Οι δυνάμεις οι οποίες συνθέτουν το σώμα είναι χαοτικές δυνάμεις και είναι δυνάμεις συνεχείας. Η συμπαντική υγεία είναι ο άνθρωπος να γνωρίζει ότι δεν είναι κάτι το συγκεκριμένο και σταθερό, το σώμα του είναι σύνολο συνεχώς μεταβαλλομένων δυνάμεων. Άρα συμπαντική υγεία είναι ο άνθρωπος να ακολουθεί την αλλαγή και την συνέχεια των δυνάμεων που συνθέτουν το σώμα του, την συμπαντική του συνέχεια και εξέλιξη, ώστε να προχωρεί προς την ατομική του Ιθάκη  ακολουθώντας όλες τις αλλαγές, δρόμους και οδούς που καταδεικνύουν ως δυνάμεις συνεχείας όλες αυτές οι δυνάμεις οι οποίες για λίγο ονομάζονται: σώμα.Άρα υγιής είναι ο άνθρωπος ο οποίος ακολουθεί τις μετατροπές των σωματικών του  δυνάμεων σε κάτι άλλο (όπως ήταν οι οντολογικές δυνάμεις πρίν να γίνουν σωματικές και πάλι θα γίνουν οντολογικές και ο οντολογικά υγιής άνθρωπος ακολουθεί χωρίς φόβο αυτήν την πορεία διότι με αυτόν τον τρόπο ελέγχει την πνευματική του και συμπαντική και οντολογική συνέχειά του ακολουθώντας τον ατομικό του δρόμο προς την Ιθάκη την δική του).

Λεξιλογικές ασκήσεις , αρχαία Ελληνικά από το πρωτότυπο, Α΄γυμνασίου.

 

Λεξιλογικές ασκήσεις , αρχαία Ελληνικά από το πρωτότυπο, Α΄γυμνασίου.

Ενότητα 4.

1.Να συμπληρώσετε τα παρακάτω κενά με τις λέξεις που δίδονται: πολυφωνικός, μεγαλόφωνα,  γραμμόφωνο φωνογράφος φωνοληψία φωνολογία.

Α.Συζητεί πάντοτε με δυνατή φωνή, ιδιαιτέρως δηλαδή………………………………..

Β. Η χορωδία αυτή είναι …………………………

Γ. Το παλαιό……………………………………..παίζει ωραία τραγούδια

Δ.Η……………………………………….της ταινίας ήταν ιδιαιτέρως επιτυχημένη.

Ε. Ο παλαιός……………………………………ακούγεται ακόμα  με συμπάθεια.

Δ.Η……………………………………είναι κλάδος της γλωσσολογίας.

2. Να αντιστοιχίσετε τις παρακάτω στήλες.

Α.συμφωνία                            1.ριζική

Β.καλλίφωνος                        2.ψάλτης

  Γ. παράφωνος                         3.τραγουδιστής

Δ.φωνήεν                                 4.μακρόχρονο

Ε. διαφωνία                             5.του Μπετόβεν

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια: η γένεσις της Λέξεως.

 

Οι Γίγαντες είμαστε εμείς ως Οντολογικοί Άνθρωποι κινούμενοι ως Πρώτη και Κύρια Οντολογική δύναμις. Χωρίς την ανάγκη Λόγου, Λέξεων, Ομιλίας. Ας προσπαθήσουμε να χαράξουμε τα όρια ανάμεσα στο  Όν και στην Λέξη: Αναμφίβολα οι οντολογικές δυνάμεις, μέρος των οποίων είναι και η δυνητική μορφή του ανθρώπου, και κάθε άλλη μορφή, κινούνται παράλληλα με τα λοιπά δομικά στοιχεία του όντος. Αυτό είναι και το πλέον σημαντικό στοιχείο στην όλη μας έρευνα: η ανθρώπινη μορφή (πρίν  μετατραπεί σε σωματική (με τον τρόπο που την έχουμε νοηματοδοτήσει) κινείται παράλληλα με τις οντολογικές δυνάμεις οι οποίες θα δώσουν ύδωρ, αέρα, την γαία και το πύρ: ο Άνθρωπος ως αγνή οντολογική μορφή Είναι ένα με αυτές τις δυνάμεις. Όταν οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι συζήτησαν ότι η Αρχή του Κόσμου μας είναι κάποιο, ή κάποια από αυτά τα στοιχεία, δεν έλαβαν υπ΄όψιν (προκειμένου να μην χαθεί η οντολογική σειρά (εάν εξαιρέσουμε τον Ηράκλειτο) ότι υπήρχε στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος  ως δύναμις οντολογική ήταν κοινή δύναμις με τα τέσσαρα Εμπεδόκλεια ριζώματα: Άρα οι προσωκρατικοί δεν συζήτησαν επί του Όντος αλλά επί επικρατουσών δομών του Όντος (Κόσμος και Άνθρωπος).

Σε ποιο σημείο επέρχεται η Λέξις: η Λέξις ως Λόγος και Ομιλία επέρχεται όταν πλήρως ο άνθρωπος Υποκειμενικοποιηθεί έναντι του Κόσμου  όχι ως Οντολογική δύναμις αλλά ως Σκέψις: η Λέξη λοιπόν είναι καθαρά προϊόν της Σκέψης για αυτό το λόγο όλα τα διασκεπτικά συστήματα (από την φιλοσοφία έως την θεολογία) στηρίζονται και μόνον στην Σκέψη (δεν ασχολούνται καθόλου με ό,τι δεν εμπεριέχεται στην δομή του πρώτου Κόσμου ( με ό,τι μπορεί να περιχωρηθεί στην ανθρώπινη Ιδέα) (κάθε τι το οποίο δεν εμπεριέχεται στην πρώτη δομή του Κόσμου χαρακτηρίζεται ως Κακόν ( άρα η Λέξις  τροφοδοτείται και μόνον από την πρώτη δομή του συνειλημένου (συλλαμβανομένου) κόσμου): άρα:η Λέξη στηρίζεται στην λήθη του Όντος (δεν υπάρχει ούτε μία λέξη για όσα δεν σκέφτηκαν π.χ οι προσωκρατικοί  πέρα από την πρώτη δομή του κόσμου η οποία εστήριξε το σύστημά των) στηρίζεται επίσης σε ό,τι μπόρεσε ο άνθρωπος να σκεφθεί ως κοσμική δομή η οποία διά της  δομής – ιδέας θα δώσει τον άνθρωπο ως δομή: άρα η λέξη είναι μερικοποιημένο και λειψό Όν, για αυτό και τα βιβλία απλά περιέχουν αυτήν την λειψή εικόνα  του Όντος η οποία μπορεί να υπερβαθεί μόνον και  μόνον μέσα από την ατομική ενορατική επιστροφή του λεκτικού ανθρώπου στον πρίν και μετά οντολογικό χαρακτήρα του.

Πώς γεννήθηκε η Λέξη;

Όταν λοιπόν ο Θαλής και ο Αναξιμένης και ο Ηράκλειτος και ο Εμπεδοκλής  και ο Αναξίμανδρος και ο Παρμενίδης συνέλαβον τα ριζώματα ως αρχή του κόσμου ουσιαστικά έθεσαν την Υποκειμενική σχέση του Ελλόγου Υποκειμένου σε σχέση με αυτά τα ριζώματα: ο Άνθρωπος από απλός παρατηρητής μετατράπηκε σε εκτελεστικό διαμορφωτή με βάση  την ιδέα του κόσμου που απεκόλησε από το Όν επί του οποίου κόσμου αυτού θα έκτιζε την μετέπειτα ιστορική ζωή του. Ο Άνθρωπος ως έλλογο υποκείμενο πλήρως εξουσίασε τα ριζώματα και τον κόσμο που αυτά συνέθεσαν (απλή συνέχεια όλων αυτών είναι ο Αριστοτέλης ο οποίος δεν είπε ό,τι ισχύει αλλά είπε όλα όσα μπόρεσε το Υποκείμενο να επιβάλει στον αποκοληθέντα κόσμο του Λόγου): η Λέξη λοιπόν αποτελεί τρόπο εξουσίας του ανθρώπου επί του αποκολληθέντος κόσμου και των ριζωμάτων του.

Η Οντολογικότητα του Ομηρικού ρήματος (Ιλιάδα, ραψωδία: Α) σε διαρκή αναφορά με την νοησιοκρατικότητα του Πλατωνικού ρήματος (Απολογία Σωκράτους).

 

Η Οντολογικότητα του Ομηρικού ρήματος (Ιλιάδα, ραψωδία: Α) σε διαρκή αναφορά με την νοησιοκρατικότητα του Πλατωνικού ρήματος (Απολογία Σωκράτους).

Η δύναμις, η εξέλιξις, η ενέργεια, σε μία πρόταση, στο λόγο γενικότερα, επέρχεται διά του ρήματος: το ρήμα κινεί τα υποκείμενα και τα αντικείμενα, και τους λοιπούς όρους μίας πρότασης: το ρήμα ρέει την ενέργεια και τις  δυνάμεις της Φύσης, της Ιδέας, του Ανθρώπου. Σκοπός αυτής της εργασίας είναι να φανεί και ίσως να αποδειχθή ότι το Ομηρικό Ρήμα κινείται και εξελίσσει έναν ευρύτερο κόσμο Όντων και Υποκειμένων επειδή ακριβώς δεν έχει καταστή τόσο προσωπικό όσο το πλατωνικό υποκείμενο: ίσως η εξήγηση να είναι απλή: ο Ομηρικός κόσμος προσπαθεί να εξέλθη του Μύθου και σε αυτήν την μεταιχμιακή προσπάθεια όλα τα Όντα έχουν  δύναμιν και ενέργεια ροής, πράξης, εξέλιξης.

Αντιθέτως φαίνεται ότι στο νοησιοκρατικό πλατωνικό σύμπαν το ρήμα προσωποποιείται: το υποκείμενο δεν μπορεί να είναι παρά το έλλογο υποκείμενο το οποίο δια του ρήματος ρέει δυνάμεις λόγου, αρετής, ηθικής πράξης και ενδελεχούς εξέλιξης. Ένα πρώτο παράδειγμα σε αυτή τη διαπίστωση είναι οι στίχοι του προοιμίου: ἣ μυρί᾽ Ἀχαιοῖς ἄλγε᾽ ἔθηκε  (Α,2): Η Μῆνις του Αχιλλέως έθεσε πολλά δεινά στους Αχαιούς: Παρατηρούμε ότι ο Όμηρος Υποκειμενοποιεί το οργιώδες συναίσθημα του Βασιλέως της Φθίας προκειμένου να τονίσει ότι αυτό εκίνησε τις εξελίξεις σε σχέση με τη ροή του Τρωϊκού πολέμου: Ο Σωκράτης ανοίγει την Απολογία του με την περίφημον φράσιν: Ὅτι μὲν ὑμεῖς, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, πεπόνθατε ὑπὸ τῶν ἐμῶν κατηγόρων (17a): Ας προσέξουμε ότι ο Όμηρος διαχωρίζει την οργή από το πρόσωπο διότι πολύ απλά ακόμη το πρόσωπο δεν είναι κατασταλαγμένο  ως έλλογος συνειδητή ύπαρξις σε  σχέση με τον εαυτόν του και τους άλλους:  ειδικά οι ήρωες είναι ελεύθεροι σε σχέση με τα συναισθήματά των και τις πράξεις των σε σχέση με τον Εαυτόν των και τους Άλλους: ο Σωκράτης όμως δεν θεωρεί ότι η οργή  που ένοιωσαν κάποιοι ακούγοντας τους κατηγόρους του είναι κάτι ξεχωριστό από την προσωπικότητά των: για αυτό και ταυτίζει το όνομα κατήγορος ως συνειδητή έλλογον ύπαρξη με το σύνολο των συναισθημάτων και σκέψεων και υποκειμενοποιεί τον κατήγορο και όχι την οργή που αυτοί προξένησαν: Άρα οι κατήγοροι προκάλεσαν οργή αλλά το  υποκείμενο (έστω ως ποιητικό αίτιο) πρέπει να είναι οι κατήγοροι διότι πλέον στην προσωποπαγή έλλογον πολιτεία του Πλάτωνος ο άνθρωπος είναι ένα με τα συναισθήματά του και τις σκέψεις του.

Ο στίχος (Α, 55) είναι εκπληκτικής για την Ιλιάδα συμπαντικής δυναμικής και σημασίας: τῷ γὰρ ἐπὶ φρεσὶ θῆκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη·(εννοείται ἐπὶ φρεσὶ Αχιλλέως): η Ήρα προσπάθησε να λογικεύσει το όλο πράγμα με τον λοιμό ο οποίος έπληξε τους Αχαιούς, έθεσε λοιπόν στο Νού (τας φρένας) του Αχιλλεώς σκέψιν σύγκλησης συνέλευσης των Αχαιών όπου ο μάντις Κάλχας θα έπρεπε να εξηγήσει την πηγή του κακού: η Ήρα ως ροή δυνάμεων και ενεργειών είναι  πηγή σκέψεως στον Αχιλλέα, στον Ομηρικό άνθρωπο γενικότερα: το ρήμα στον Όμηρο πηγάζει από τις συμπαντικές πηγές και καταλήγει στα ρείθρα των Ανθρώπων, μεταφέροντας σκέψεις και πράξεις ως απορροές συμπαντικών δυνάμεων: άρα το ρήμα εμπερικλείει στον Όμηρο ένα ολόκληρο σύμπαν στο οποίο ο άνθρωπος δεν σκέπτεται αλλά δέχεται σκέψεις: ο Αχιλλέας δεν εσκέφθη αυτός , εδέχθη την ροή της  σκέψης εκ της Ήρας: το ρήμα στον  Όμηρο παρουσιάζει τον Άνθρωπο ως αποδέκτη θείας σκέψης και προσφέρει όλη την οδό πορείας της σκέψης έως τα φρένας του Αχιλλέως.

Αρχαία Ελληνικά, Πανελλαδικές εξετάσεις , 2026: συζητώντας για το παράλληλο κείμενο.

 

Αρχαία Ελληνικά, Πανελλαδικές εξετάσεις , 2026: συζητώντας για το παράλληλο κείμενο.

Στα θέματα Πανελλαδικών εξετάσεων 2026, και στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών εδόθη διδαγμένο κείμενο από τα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλους ( Β 1.5-8, 1103b2-25).

Η ερώτηση Β2 είχε ως ακολούθως:

Πώς παρουσιάζονται η συμπεριφορά και οι επιλογές του ατόμου στα πεδία της ανθρώπινης πράξης στο παράλληλο κείμενο και στο απόσπασμα «Οὕτω δὴ … ἄδικοι» από το διδαγμένο κείμενο;

Ας δώσουμε και τα δύο κείμενα:

Α. Αριστοτέλους , Ηθικά Νικομάχεια: Οὕτω δὴ καὶ ἐπί τῶν ἀρετῶν ἔχει· πράττοντες γὰρ τὰ ἐν τοῖς συναλλάγμασι τοῖς πρὸς τοὺς ἀνθρώπους γινόμεθα οἳ μὲν δίκαιοι οἳ δὲ ἄδικοι,…

Β. ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

 Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από την ομιλία του καθηγητή Μιχάλη Σταθόπουλου, μέλους της Ακαδημίας Αθηνών, η οποία δημοσιεύθηκε στο διαδίκτυο (www.constitutionalism.gr) και αφορά τον ρόλο της δικαιοσύνης.

Στη δικαιοσύνη λοιπόν εμπεριέχεται ο φιλάλληλος και κοινωνικός χαρακτήρας και σ’ αυτό έγκειται η αξία της και στον πέρα από το δίκαιο χώρο. Είναι η δικαιοσύνη ως επιείκεια. […] Η δικαιοσύνη και η επιείκεια και στον πέραν του δικαίου χώρο είναι η «αρετή προς έτερον». Απαιτεί τη θεώρηση και της οπτικής του άλλου, όχι αναγκαίως για να τη δεχθούμε, αλλά για να την κατανοήσουμε. Και η θεώρηση αυτή σημαίνει, βέβαια, περαιτέρω και στήριξη του άλλου, όταν χρειάζεται, σημαίνει αυτό που επιτάσσει η διάταξη του Συντάγματός μας, όταν αξιώνει από όλους τους πολίτες την εκπλήρωση του χρέους της κοινωνικής αλληλεγγύης. Η δίκαιη αυτή συμπεριφορά του πολίτη, του ατόμου γενικότερα αφορά όλες τις  σχέσεις του, τις προσωπικές, τις κοινωνικές, ακαδημαϊκές, επαγγελματικές, συναδελφικές, προς υφιστάμενο, προς προϊστάμενο, τις πολιτικές σχέσεις, αλλά και τις διακρατικές, διεθνείς, διαπολιτισμικές, διαθρησκευτικές και όποιες άλλες ανθρώπινες, ατομικές ή συλλογικές, σχέσεις….

Σαφώς η πρώτη ανάγνωση, ειδικά η πρώτη ανάγνωση υπό το αγχώδες βάρος των πανελλδικών εξετάσεων, παρασύρει τον αναγνώστη προς το ότι τα δύο κείμενα έχουν βαθεία σχέση. Όμως μία προσεκτική και ενδελεχής ματιά  και ανάγνωση στα δύο κείμενα μας οδηγούν σε άλλα συμπεράσματα. Προκειμένου να  οδηγηθούμε στην βαθεία κατανόηση του Αριστοτελικού κειμένου. Τη στιγμή κατά την οποία ο Αριστοτέλης ολοκλήρωσε την πλατωνική ηθική και νοησιοκρατική φιλοσοφία, θα πρέπει τα αριστοτελικά κείμενα να διδάσκονται  (άρα και να εξετάζονται) σε σχέση με την πλατωνική ολοκλήρωσίν των, θα πρέπει να αναφαίνεται το πραγματικό βάθος των ώστε οι μαθητές να έχουν κυκλική ολοκληρωμένη άποψη για την νοητική και ηθική προσφορά του Αριστοτέλους και σε σχέση με τα δικά του γραπτά, τον Πλάτωνα (τον οποίο ολοκληρώνει) μέσα στην συγχρονία και στην διαχρονία.

Τι κρύπτεται πίσω από την κυβερνώσα αριστερά;

 

Τι κρύπτεται  πίσω από την κυβερνώσα αριστερά;

Η ημιμάθεια των νεοελλήνων οπωσδήποτε θα σημειωθεί κατά απογοητευτικό τρόπο από το σύνολο των ιστορικών του μέλλοντος. Η ημιμάθεια των  τηλεδιαβιβαστών τας συγχρόνους ειδήσεις οπωσδήποτε και αυτή θα κάνει μεγάλη εντύπωση στους ιστορικούς του μέλλοντος: κυρίως σε ένα πολύ χαρακτηριστικό σημείο: στην ανικανότητα και άγνοια σύνδεσης της φιλοσοφίας των νέων ευρωπαϊκών χρόνων με την σύγχρονον  πραγματικότητα. Το σύνολο των πολιτικών πεπραγμένων εν Ελλάδι εν έτει 2026 κ.ε αποτελεί  μετεξέλιξη της εγελιανής, μαρξικής, φοϋρμπεχιανής και  όχι μόνον φιλοσοφίας.Το σύνολο της ευρώπης υπακούει στην πραγμάτωση όλων αυτών των ιδεών ώστε αυτές οι φιλοσοφίες να δώσουν την θεωρία η οποία σήμερα θα παράξει τον πολιτικό και πολιτειακό τρόπο οργάνωσης ανθρώπων και πολιτειών. Αρα όλα είναι προσχεδιασμένα θεωρητικά άρα και ηθικώς και πρακτικώς στο πέρασμα των  χρόνων.

Το σύνολο της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής έχει ξεπεράσει στάδια τα οποία ακόμα παραμένουν ανολοκλήρωτα στην Ελληνική πολιτειακή σκηνή: η ευρώπη  (ειδικά οι παραδοσιακές βιομηχανικές δυναμικές ευρωπαϊκές κοινωνίες) έχουν μετατρέψει κάθε συζήτηση περί δεξιάς και αριστεράς σε συζήτηση περί κοινωνικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων οι οποίες όμως έχουν απολέσει το δεξιό ή αριστερό πρόσημο διότι ενώπιον των βιομηχανικών ψηφιακών ανεπτυγμένων κρατών οι πολίτες στην πράξη  ένωσαν δεξιές και αριστερές πολιτικές, άρα ασχολούνται περισσότερο με ποιο τρόπο όλοι οι άνθρωποι θα ενωθούν ενώπιον της σύγχρονης βιομηχανικής τεχνολογικής και  ψηφιακής πραγματικότητος διότι ακριβώς έχουν βιομηχανία τεχνολογία και αυτοπαραγωγή: π.χ ο Άγγλος δεξιός και ο Άγγλος εργατικός ενώνονται άνετα ενώπιον βιομηχανικών και τεχνολογικών και ψηφιακών αναδιαρθρώσεων διότι ως ανεπτυγμένο κράτος η Αγγλία ενώνει όλους τους πολίτες παραγωγικά.

Αντιθέτως η Ελλάδα χωρίς βιομηχανία και αυτοπαραγωγή, αν και τελευταίως οι κολοσσοί (λόγω των μνημονίων και των συμφωνηθέντων εκεί) αναπτύσσουν ποικίλη βιομηχανία ψηφιακή και εκμετάλλευσης πραγματικών πόρων, η Ελλάδα λοιπόν καλείται να βαδίζει τα τελευταία βήματα ώστε να πλησιάσει το πολιτικό πεπραγμένο της ευρώπης, πραγματώνοντας συγχρόνως και τα θεωρητικά σχέδια αιώνων. Ας γίνουμε λοιπόν πιο σαφείς. Ας σημειώσουμε ότι πολιτικές διεργασίες οι οποίες ολοκληρώθηκαν στην ευρώπη εδώ και δεκαετίες (οι οποίες ένωσαν  την θεωρία με την πράξη ολοκληρώνοντας συγκεκριμένα σχέδια) τώρα ολοκληρώνονται στην Ελλάδα και αυτό είναι το ζητούμενο της Ελληνικής πολιτικής σκηνής.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: "Είναι και Συνέχεια": πώς ο Πλάτων υιοθέτησε νοητικώς το ενορατικό Ομηρικό Υποκείμενο;Ο μύθος της Πλατωνικής αθανασίας της ψυχής.

 

Ας μείνουμε φυσικά σε αυτό το σημείο κάπως περισσότερο: Ο Πλάτων και ο Σωκράτης δεν είναι απλά φιλόσοφοι. Όπως έπειτα ο Ιησούς, ο Μάρξ και άλλοι, είναι κάτι άλλο: είναι μεταρρυθμιστές φέροντες κάτι το καινόν στην Ελληνική κοσμοθεωρία και Οντολογία: είναι οι καταστροφείς του Ελληνικού αρχεγόνου Οντολογισμού και οι εισηγητές της ανατολικής εσχατολογίας και μεταφυσικής στην Ελληνική κοσμοθεωρία: δεν είναι τύχαίο ότι το Πλατωνικό υποκείμενο ταιριάζει παντού: στο χριστιανικό υποκείμενο, στο μαρξικό υποκείμενο, κ.λ.π. Γιατί όμως;

Διότι ο Πλάτων αποτελεί νοησιοκρατικό όριο ανάμεσα στην μυθική και προσωκρατική οντολογία των Ελλήνων (και σε κάθε τι που δεν γνωρίζουμε και τεχνηέντως εξαφανίσθηκε (δεν είναι τυχαίο ότι το σύνολο των έργων των σοφιστών εχάθη αντιθέτως μία χαρά εσώθησαν τα πλατωνικά έργα). Ο Πλάτων μετήλλαξε την Ελληνική ενορατική οντολογική προσπέλαση του σύμπαντος και του ανθρώπου σε κάτι το νοητό και ηθικό, ουσιαστικά εξαφάνισε τους θεούς, το σύμπαν, τη φύση, ως σύνολα πρωτολείων δυνάμεων που ενεργοποιούν την ανθρωπίνη προσωπικότητα ώστε ο άνθρωπος να περάσει στην εποχή του Νοός: έφτιαξε ένα νέο νοητό και ηθικό υποκείμενο με καθαρά νέες συμπαντικές συντεταγμένες στα όρια της ιδέας της νόησης και της ανθρωπίνης ηθικής: πλέον οι θεοί ως συμπαντικές δυνάμεις εξαφανίσθηκαν, η πόλις κράτος ως εστία ευλογημένων θεατών των θεών εξαφανίσθηκε, ουσιαστικά ο άνθρωπος περιορίσθηκε στην γή με οδηγό μόνον το νού και τις ηθικές εντολές του: παράλληλα με την γένεση  ο Πλατωνικός άνθρωπος ανήκει στην γή ως έχων με όλους τους άλλους γηΐνους ανθρώπους κοινό νού, άρα ο Σωκράτης ενεργοποιεί τον Κοινό γήϊνο άνθρωπο ο οποίος κινείται με τις κοινές ιδέες και αξίες του κοινού νοός:  Ο Ομηρικός Ήρωας ο οποίος νοιώθει ότι με τις δικές του και μόνον συμπαντικές δυνάμεις επικοινωνεί με τον Όλυμπο εξαφανίζεται ως συμπαντική ατομικότητα: τώρα πλέον θέλουμε το συλλογικό νοητικό γήϊνο Υποκείμενο το οποίο θα έχει ως πηγή όχι τους θεούς αλλά το Νού, ως βεληνεκές όχι το σύμπαν αλλά τη γή, ως δύναμη  όχι τις δικές του δυνάμεις αλλά τις κοινές για όλους ηθικές δυνάμεις ενός κοινού νοός: άρα ο Πλάτων κατασκευάζει ένα νέο νοητικό άνθρωπο: για αυτό οι Αθηναίοι εσκότωσαν το Σωκράτη: κατάλαβαν ότι αυτός ο Σωκρατικός Άνθρωπος τίποτε το Ελληνικό δεν είχε, τίποτε το Αθηναϊκόν: για αυτό και ο Αριστοτέλης ολοκληρώνοντας την Πλατωνική ανθρωποπλασία (ειδικά μέσα από την κατασκευή της ανθρωπίνης ουσίας στα Μεταφυσικά) ολοκλήρωσε το ανθρώπινο μοντέλο του νοητικού και ηθικού ανθρώπου ο οποίος περιόρισε το όν από το αγαθό έως τη γή διά του εαυτού του εξαπλώνοντας διά του Αλεξάνδρου όλο αυτό στον κόσμο: δεν είναι τυχαίο ότι ο χριστιανισμός και όλες οι θεολογικές και πολιτικές εκτυλίξεις του έως σήμερα σε αυτό το περιορισμένο ανθρώπινο μοντέλο στηρίχθηκαν. Ο Οντολογικός άνθρωπος του Ομήρου έδωσε τη  σκυτάλη στον περιορισμένο Σωκρατικό άνθρωπο, όταν οι Αθηναίοι κατάλαβαν τι είχε γίνει ήταν αργά: οι τριάκοντα τύραννοι, σχεδόν όλοι μαθητές του Σωκράτους, διέλυσαν κάθε συνεκτικό ιστό της Αθήνας διότι ο Σωκρατικός άνθρωπος ήταν άπολις και άπατρις, ή μάλλον Πατρίδα του και Πόλις του πλέον ήταν η γή του κοινού Νοός: δεν είναι τυχαίο ότι επάνω στον Πλατωνικό κοινό νού εκτίσθη η γή της θρησκείας της πολιτικής της επιστήμης και της τεχνολογίας διότι από την κοινή πορεία τους (όλα είναι μεταλλάξεις του κοινού νοός, ο θεός γίνεται ηγεμών επιστήμων και τεχνοκράτης και όλοι υπακούουν σε αυτό το κοινό μυαλό) κανείς νοήμων άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει χωρίς να συλληφθεί ως παράνομος: δεν είναι τυχαίο: ο Πλάτων όλα τα σκέφθηκε: διασφάλισε το σύστημά του με την γελοία έννοια της δικαιοσύνης (ελάχιστοι έχουν πράγματι σκεφθεί ότι εάν το σύμπαν είχε δικαιοσύνη τίποτε δεν θα είχε εξελιχθεί).Όποιος οδεύσει ενάντια σε αυτή την δικαιοσύνη αντιμετωπίζεται ως κολάσιμος μονάδα.

Πού είναι ο Ελληνικός θησαυρός της Τροίας;

 

Πού είναι ο Ελληνικός θησαυρός της Τροίας;

Ο εξελληνισμένος (ως ονοματεπώνυμο) Ερρίκος Σλήμαν  στα γερμανικά Heinrich Schliemann, ήταν- κυρίως- επιτυχημένος επιχειρηματίας και κατόπιν χομπίστας αρχαιολόγος- επιτυχημένος επίσης· το όνομά του… μεταφράστηκε στα ελληνικά και έγινε διάσημο σε ολόκληρο τον Κόσμο από τις επιτυχημένες ανασκαφές του στην Τροία και τις Μυκήνες.

Έπειτα από πολλές περιπέτειες, τέτοιες μέρες πριν από 153 χρόνια, τέλη Μαΐου του 1873, ο Σλήμαν δικαιώθηκε: ανάμεσα στα ευρήματα από τον τόπο που ανέσκαψαν προσωπικά ο ίδιος και η σύζυγός του, συνεπικουρούμενοι από τον Φρανκ Κάλβερτ, βγήκαν ξανά στο φως του ήλιου μια ορειχάλκινη ασπίδα, μια χύτρα, ένα αργυρό αγγείο, ένα χρυσό και ένα ορειχάλκινο αγγείο, δύο χρυσά κύπελλα, ένα μικρό κύπελλο από ήλεκτρο, δύο χρυσά διαδήματα, 56 χρυσά σκουλαρίκια και 8.750 χρυσά δαχτυλίδια και κουμπιά! Εκείνα τα ευρήματα έμειναν στην Ιστορία ως ο Θησαυρός του Πριάμου.

Για να προστατεύσει τον χρυσό από τους εργάτες και τις Αρχές, ο Σλήμαν επινόησε μια δραματική ιστορία: έδωσε άδεια στους εργάτες του και αυτός και η σύζυγός του, Σοφία, έβγαλαν λαθραία τον θησαυρό από τη γη τυλιγμένο στο κόκκινο σάλι της Σοφίας· η Σοφία- δήθεν- βρισκόταν στην Αθήνα και θρηνούσε τον θάνατο του πατέρα της. Επειδή έβγαλε λαθραία τον χρυσό από την Τουρκία, ο Σλήμαν αντιμετώπισε αγωγές από την οθωμανική κυβέρνηση και υποχρεώθηκε να καταβάλει τεράστια αποζημίωση.

Η Τροία του βασιλιά Πριάμου και του Έκτορα ήταν εκεί, κάτω από τα πόδια τους· τοπυλάχιστον αυτό πίστεψε ο γερμανός αρχαιολόγος! Στην πραγματικότητα, ο Σλήμαν δεν είχε ανακαλύψει την ομηρική Τροία, αλλά μία από τις εννιά πόλεις που είχαν ακμάσει σε διαφορετικές χρονικές περιόδους στον λόφο του Χισαρλίκ. Τα ευρήματά χρονολογούνται 1.000 χρόνια νωρίτερα από την εποχή του Τρωικού Πολέμου.

Το χορηγικό μνημείο του Λυσικράτους.

 

Κατα μήκος της αρχαίας οδού Τριπόδων, που συνέδεε το Πρυτανείο με το Θέατρο του Διονύσου, ήταν τοποθετημένοι οι Χορηγικοί Τρίποδες, έπαθλα νίκης σε δραματικούς αγώνες, που οι χορηγοί αφιέρωναν στους θεούς και ενσωμάτωναν στη κορυφή μνημείων, που, συχνά, είχαν τη μορφή αρχαίου ναού. Ένα από αυτά τα μνημεία, που σώζεται ακέραιο στις μέρες μας, είναι το Χορηγικό Μνημείο του Λυσικράτη στην Πλάκα, επί της οδού που διατηρεί ακόμη το αρχαίο όνομα της.

Στο παρελθόν, το μνημείο αναφερόταν ως «Λύχνος του Δημοσθένη» καθώς σχετίστηκε με τον Αθηναίο ρήτορα (λέγεται ότι εκεί είχε κλειστεί ο Δημοσθένης για να ασκηθεί στη ρητορική με χαλίκια στο στόμα) ενώ άλλες παραδόσεις ονόμαζαν το μνημείο «Φανάρι του Διογένη», υποστηρίζοντας ότι υπήρξε κατοικία του φιλοσόφου ή αποδίδοντας την ονομασία στο σχήμα της ακάνθου στην απόληξη του. Στο ανατολικό τμήμα του επιστυλίου είναι χαραγμένη επιγραφή που αποδίδει την ανέγερση του μνημείου στον Λυσικράτη του Λυσιθείδη της Ακαμαντίδος Φυλής κατά την 111η Ολυμπιάδα (335-334π.Χ.). Την κυκλική ζωφόρο κοσμεί ανάγλυφη παράσταση του μύθου της αιχμαλωσίας του Διονύσου από Τυρρηνούς πειρατές.

Κατά τον 17ο αιώνα, το μνημείο ενσωματώθηκε στο γειτονικό μοναστήρι των Καπουτσίνων, λειτούργησε αρχικά ως παρεκκλήσι και αργότερα χρησιμοποιήθηκε από τους μοναχούς ως αναγνωστήριο και βιβλιοθήκη, αφού είχαν μετακινήσει τον ένα ορθοστάτη για να ανοίξουν είσοδο. Στις αρχές του 19ου αιώνα, στη μονή φιλοξενήθηκε ο Σατωμπριάν και αργότερα ο Λόρδος Βύρων. Την ίδια εποχή (1805) ο Έλγιν διεκδίκησε ανεπιτυχώς από τους μοναχούς τη μεταφορά ολόκληρου του οικοδομήματος στην Αγγλία.

Η καταγραφή του μνημείου από περιηγητές και οι πολλαπλές απεικονίσεις του συνέβαλαν στην ιδιαίτερη δημοφιλία του στην Ευρώπη. Θεωρείται το πρώτο χαρακτηριστικό δείγμα κορινθιακού ρυθμού της κλασικής περιόδου και ο αρχιτεκτονικός του τύπος αποτέλεσε πρότυπο για πολλά οικοδομήματα ανά τον κόσμο. Αντίγραφα του εντοπίζονται στο Εδιμβούργο (Μνημείο Ντάγκαλντ Στιούαρτ και Μνημείο Μπερνς), στους κήπους του Σάγκμπορο στο Σταφορντσάιρ, στον ελληνορθόδοξο ναό των Αγίων Πάντων στο Κάμντεν του Λονδίνου, στο Ρίβερσαϊντ Ντράιβ της Νέας Υόρκης, στον Βασιλικό Βοτανικό Κήπο του Σίδνεϊ. Από το Λυσικράτειο Μνημείο εμπνεύστηκαν και οι αρχιτέκτονες της, κατεδαφισμένης σήμερα, οικίας Τσοποτού στην οδό Πειραιώς.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια.

 

Άρα ο Νούς και η Γνώση κατ΄αρχάς είναι αρνητικά μεγέθη: αποκλείουν όσα δεν μπορούν να χωρέσουν και διχοτομούν το Όν σε μη Όν χάους μη γνώσης και σε Όν  γνώσης και νόησης: καταλαβαίνουμε το πόσο ψευδές είναι ολο αυτό, πόσο ψευδής είναι η λογική και γνωσιακή θεωρία του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους οι οποίοι αδιαφορούν για όσα υπάρχουν και ενδιαφέρονται μόνον για όσα μπορούμε να γνωρίσουμε: διότι αυτοί οι δύο τι έκαναν; Καθόρισαν τους τρόπους και τα υποκείμενα που θα μεταφέρουν την γνώση άρα καθόρισαν ό,τι ο έχων την δυνατότητα να γεμίζει την δεξαμενή του Νοός αυτός θα είανι και ο εξουσιαστής των ανθρώπων: το όλο σύστημα μετατροπής του Οντολογικού ανθρώπου σε δούλο όσων ελέγχουν την γνώση και γεμίζουν με τον πλατωνικό και αριστοτελικό τρόπο  τον ανθρώπινο νού είχε δουλευθεί επί αιώνες: στα μινωϊκά ανάκτορα κάποιοι ήταν αφέντες και κάποιοι δούλοι, ο Θερσίτης ήταν δούλος και ο Αχιλλέας Ήρωας, άρα οι άνθρωποι έμαθαν να διαχωρίζονται με βάση όσα μπορούν να κάνουν όσα μπορούν να γνωρίσουν, και όχι με την ήδη θέση τους στο Όν η οποία ελησμονήθηκε.

Άρα το Όν ως Γνώση φτιάχνει αυτόν τον κόσμο, αυτόν τον άνθρωπο, άρα ο Άνθρωπος  υπάρχει όταν γνωρίζει: το  Είναι είναι Γνώση και ως γνώση καθορίζουμε το πόσες δυνάμεις του ηλιακού σύμπαντος την Ημέρα μπορούν να χωρέσουν στο ανθρώπινο μυαλό και να μεταλλαχθούν σε ιδέες και αξίες: άρα ο κόσμος της Ιδέας αποκτά αξία και όχι αυτό το οποίο υπάρχει ως άμεση μέθεξη οντολογικής συνεχείας: άρα ο άνθρωπος μετατρέπεται σε δούλο όσων κρατούν την γνώση: αυτοί είτε ονομάζονται δάσκαλοι, είτε θεοί, είτε επιστήμονες, είτε τεχνολόγοι, είτε διά της παιδείας είτε διά του βιβλίου, συμμετέχουν στην μεγίστη εξαπάτηση του Οντολογικού ανθρώπου ο οποίος υπόγεια ασυνείδητα συμμετέχει στην μεγάλη ατομική οντολογική συνέχειά του αλλά ως έκτρωμα εξάγεται από αυτήν ως ο Ανταίος χάνει την επαφή του με την ατομική οντολογική συνέχειά του και γίνεται παιχνίδι στα χέρια όσων ελέγχουν το νού του έχοντας ήδη χάσει το σύνολο των ατομικών οντολογικών δυνάμεών του οι οποίες καμμία σχέση με το νού δεν έχουν: άρα  οι φιλόσοφοι και οι θεολόγοι έφτιαξαν ένα ψεύτικο μέγεθος (νούς) απέκλεισαν τον Άνθρωπο από την Ατομική Οντολογική του συνέχεια και τον εβύθισαν στον κύκλο της ιδέας από το θεό έως τον άνθρωπο και τανάπαλιν μόνον και μόνον για να τον εξουσιάσουν: ο αστείος Φρόυντ δεν μπόρεσε κάν να καταλάβη ότι αυτή η διχοτόμηση σήμανε την απαρχή της μεγάλης ανθρωπίνης δυστυχίας του οντολογικού αποκλεισμού: ο άνθρωπος έχασε την δική του συνέχει και ακολουθεί την συνέχεια που του δρομολογούν άλλοι:

Εάν προσέξουμε θα διαπιστώσουμε ότι όλα τα μεταβιβασθέντα σε εμάς πρότυπα μεγάλων δήθεν σοφών, είναι αυτά τα  οποία υποβιβάζουν τον άνθρωπο σε θέση παρατηρητή και θεατή, είναι αυτά τα οποία μετέτρεψαν την παρούσα κοσμική διάσταση σε θέατρο όπου οι ολίγοι εξουσιαστές ηθοποιοί εξουσιάζουν μετατρέποντας τον πολύ κόσμο ( ο οποίος σε κανονικό οντολογικό περιβάλλον ακολουθώντας την ατομική οντολογική του πορεία καμμία σχέση με αυτούς δεν θα είχε (για αυτό και ο Σωκράτης έψαχνε τους μαθητές του,κανείς δεν ένοιωθε ότι κάτι του λείπει) σε θεατές. Ο πανέξυπνος Σωκράτης στους πλατωνικούς διαλόγους (οι οποίοι κατά την άποψή μας είναι ένα σύνολο αυθαιρέτων επιβληθεισών και αορίστως ειπωμένων θέσεων με αμφίβολη οντολογική θέσπιση (ούτε μία σωκρατική θέση δεν προβάλλει μέσα από τα σπλάχνα του όντος όλες προβάλλονται μέσα από την νοητική αντιστροφή (όπως την περιγράψαμε) του όντος.

Διαβάζοντας το προοίμιο της Οδύσσειας σύμφωνα με τη διαφωρά και το αναδιπλασιαστικό σχόλιο του Ντεριντά.

 

Διαβάζοντας το προοίμιο της  Οδύσσειας  σύμφωνα με τη διαφωρά και το αναδιπλασιαστικό σχόλιο του Ντεριντά.

Προκειμένου να εφαρμοσθεί η περίφημη διαφωρά του Ντεριντά στο προοίμιο του Ομήρου στην Οδύσσεια θα πρέπει να  διασαφηνισθεί το νοηματικό και αξιακό σύμπαν του κειμένου, ποιες ιδέες προβάλλονται μέσα από τις λέξεις (στο πνεύμα του Ντεριντά ποιες ιδέες επιβάλλουν οι λέξεις (διότι ως γνωστόν ο φιλόσοφος κινήθηκε στο πνεύμα του Σωσσύρ ότι οι ιδέες δεν προϋπάρχουν ώστε να τις αναθυμίζουν οι λέξεις αλλά οι λέξεις προωθούν ιδέες και αξίες και αυτό είναι το δυναμικό του λόγου, η λέξη να ισούται με την ομιλία και το λόγο). Εάν συμβούν αυτά τότε η διαφωρά (διά των λέξεων φέρει το κείμενο πλήθος υπορρήτων νοημάτων και αξιών) θα αποκαλύψει αυτά τα σχόλια τα οποία ονομάζονται αναδιπλασιαστικά από τον φιλόσοφο διότι εμφανίζονται ως μία άλλη υποσυνείδητη ή υπερσυνειδητή νοηματοδότηση και αξιοδότηση του εκάστοτε κειμένου:

Ας δώσουμε λοιπόν το προοίμιο της Οδύσσειας:

«Τον άντρα, Μούσα, τον πολύτροπο να μου ανιστορήσεις, που βρέθηκε
ως τα πέρατα του κόσμου να γυρνά, αφού της Τροίας
πάτησε το κάστρο το ιερό.
Γνώρισε πολιτείες πολλές, έμαθε πολλών ανθρώπων τις βουλές,
κι έζησε, καταμεσής στο πέλαγος, πάθη πολλά που τον σημάδεψαν,
σηκώνοντας το βάρος για τη δική του τη ζωή και των συντρόφων του
τον γυρισμό. Κι όμως δεν μπόρεσε, που τόσο επιθυμούσε,
να σώσει τους συντρόφους.
Γιατί εκείνοι χάθηκαν απ᾽ τα δικά τους τα μεγάλα σφάλματα,
νήπιοι και μωροί, που πήγαν κι έφαγαν τα βόδια
του υπέρλαμπρου Ήλιου· κι αυτός τους άρπαξε του γυρισμού τη μέρα.
Από όπου θες, θεά, ξεκίνα την αυτή την ιστορία, κόρη του Δία,
και πες την και σ᾽ εμάς.».

1^ο βήμα: το νοηματικό σύμπαν του προοιμίου:

Ο ποιητής απευθύνεται στην Μούσα Καλλιόπη, στην Μούσα της Τέχνης ώστε να τον βοηθήσει να ανιστορήσει τις περιπέτειες του Βασιλέως της Ιθάκης, Οδυσσέως, ο οποίος μετά τον Τρωϊκό πόλεμο προσπάθησε να επιστρέψει στην Πατρίδα του. Την Ιθάκη. Άρα η διαφωρά έγκειται στην επιλογή του προσώπου του Οδυσσέως: γιατί ο Ποιητής, κατ΄αρχάς επέλεξε τον Οδυσσέα προκειμένου επί αυτού να κτίσει τα έπη του; Η σύνδεση του Οδυσσέως με τους τρείς θεούς της Οδυσσείας (Δία, Αθηνά, Ερμή) και η αποσύνδεσή του από τον Ποσειδώνα) αποκαλύπτει την διαφωρά του προοιμίου: Ο Οδυσσέας σε όλη την Ιλιάδα ήταν ο περισσότερο σκεπτόμενος Βασιλεύς: ήταν αυτός ο οποίος στις πλέον δύσκολες καταστάσεις εργαζόταν με το Νολυ του: ας μην ξεχνούμε ότι είναι ο εφευρέτης του Δουρείου Ίππου: άρα το αναδιπλασιαστικό σχόλιο επί της δισφωράς εμφανίζεται: ο Οδυσσέας δεν αποτελεί συγκεκριμένη ανθρωπίνη δύναμη: αντιπροσωπεύει μία μη-ανθρωπίνη δύναμη, αταυτοποίητη, ακόμη: άρα ο Όμηρος προσπαθεί να γεννήσει ανθρωπίνη επί του Νοός ταυτότητα, να συζητήσει δηλαδή ότι άνθρωπος είναι η Νόησή του και ο νόστος που επιβάλλει αυτή η Νόηση: άρα σύμφωνα με τον Ντεριντά το αναδιπλασιστικό σχόλιο είναι ότι το κείμενο κρύπτει την ιδέα της απροσδιοριστίας (δεν υπήρχε ακόμα συγκεκριμένη ανθρωπίνη ταυτοποιητική φύση) άρα ο Όμηρος αναλαμβάνει να καθορίσει το μοντέλο ανθρώπου).

Καρτεσίου, Λόγος περί μεθόδου.

file:///C:/Users/levnono/Documents/%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7%20%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%80%CF%84%CF%85%CF%87%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%8D/%CE%9B%CE%BF%CC%81%CE%B3%CE%BF%CF%82%20%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CC%81%20%CF%84%CE%B7%CF%82%20%CE%BC%CE%B5%CE%B8%CE%BF%CC%81%CE%B4%CE%BF%CF%85_Descartes%20(1).pdf 

Αντιγράψτε το σύνδεσμο  και πατήσθε στον αντιγεγραμμένο σύνδεσμο.

Γιατί οι Νέοι και οι Νέες σήμερα νοιώθουν κατάθλιψη;

 

Γιατί  οι Νέοι και οι Νέες  σήμερα νοιώθουν κατάθλιψη;

Η ανακύκλωση της γελοιότητας θα μας άφηνε παγερά  αδιάφορους, αλλά αυτό δεν συμβαίνει όταν διαβάζουμε: «οι ειδικοί» εξηγούν για την κατάθλιψη των νέων κ.λ.π. Ποιοι είναι οι ειδικοί; Οι ψυχολόγοι, μα η  ψυχολογία δεν είναι φιλοσοφία τουλάχιστον με την Πλατωνική και Πλωτινική έννοια ως έρευνα των πρώτων αρχών: μία τεχνική είναι επάνω στην βασανισμένη ψυχή του συγχρόνου αλλοτριωμένου ανθρώπου ο οποίος μακριά από κάθε οντολογική του ρίζα έχει να αντιμετωπίσει και τις φροϋδικές και άλλες φαντασιώσεις. Επιτέλους άς κατανοήσουμε όσα ο μέγας Ηράκλειος, κατενόησε όταν ανεφώνησε: παιδός η Βασιλείη: από εκεί άς ξεκινήσουμε: οι σημερινοί νέοι και νέες  έχουν πλήρως αποσυνδεθεί από το οντολογικό ανάκτορο, από την Ιθάκη τους, από τον Συμπαντικό  νόστο τους. Ο Οδυσσέας δεν ένοιωσε κατά-θλιψη διότι ενίκησε ό,τι προσπάθησε να τον κατά(συν)θλίψει: η Σκύλλα και η Χάρυβδη (η συμβολοποιημένη κατάθλιψη, δεν μπόρεσαν να τον συνθλίψουν διότι ο Βασιλεύς της Ιθάκης είχε Νόστο, Πατρίδα, Σκοπό, Πηνελόπη, Σοφία Αθηνά, και την Βούληση του Διός. Επιτέλους ας σεβασθούμε ότι κανείς δεν είναι πιο υγιής από τον άλλον και ας σεβασθούμε την απροσδιοριστία του άλλου λέγοντας ότι δεν τον θεραπεύουμε απλά τον επιστρέφουμε πιο ήρεμο εδώ: αλλά άς ξεχάσουμε την θεραπεία: δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα: αναβολή του μεγάλου ταξιδιού υπάρχει και βάλσαμο σε αυτήν την αναβολή υπάρχει.

Δεν είναι πρόβλημα λοιπόν και οι νέοι και νέες σήμερα να φθάνουν στην κατά-συν-θλιψη της σημερινής Σκύλλας και Χάρυβδης: κακό είναι το ότι δεν μπορούν να ξεπεράσουν τις αρχόντισσες αυτές της κατάθλιψης: γιατί; Διότι Πατρίδα δεν έχουν, επιστροφή δεν έχουν, τόπο και χώρο δεν έχουν, άρα ούτε χρόνο δημιουργίας, νόστο σοφία την  έννοια του Άλλου: οι νέοι και οι νέες σήμερα είναι παραδεδομένοι στις Σειρήνες της υλιστικοποίησης, στην Κίρκη του απελευθερώνω τα πάθη αλλά ως γνωστόν οι παθιασμένοι σύντροφοι του Οδυσσέως εχάθηκαν, στον Ποσειδώνα του χάους καθώς όλα επιτρέπονται και δρόμος εξέλιξης δεν υπάρχει εάν δεν απορρίπτω κάτι δεχόμενος κάτι άλλο, στον Κύκλωπα της μίας θέασης: οι νέοι και οι νέες νοιώθουν ότι εάν αριστεύσουν ως ο Μιλτιάδης ή ο Λεωνίδας θα είναι απορριπτέοι: ο μονόφθαλμος Κύκλωπας τρώγει κάθε Οδυσσέα που ξεχωρίζει, η εποχή μας θέλει την ήσσονα κατώτερη προσπάθεια: θέλει τους αδυνάμους, θέλει τους ευπαθείς, δεν θέλει τον ξεχωριστό, τον άριστο, τον ανώτερο: οι νέοι και οι νέες σήμερα κατ΄αρχάς εξαφανίζουν κάθε τι που τους ανωτεροποιεί και τους αριστοποιεί: με αυτόν τον τρόπο απολλύουν τις ρίζες με την ξεχωριστή μοίρα τους, βυθίζονται σε μία θλιβερά μετριότητα, ομογενοποιούνται, επιτρέπεται η η διαφορετικότητα αρκεί να μην είσαι άριστος και να τρέφεις τις διακριτές οντολογικές ρίζες σου: απαγορεύεται να καταστή ο νέος και η νέα σήμερα ένας Θεμιστοκλής, ένας Αλέξανδρος, ένας Λεωνίδας: πρέπει να είναι μάζα και μόνο σε αυτή τη μάζα επιτρέπεται η διαφορετικότητα του αρκεί αυτή να δίδει άλλη απόχρωση παρά μόνον στην μάζα: σαν τον Περίανδρο ο νέος και η νέα νοιώθουν ότι εάν ξεχωρίσουν (σαν τα καλαμπόκια της σχετικής Ηροδότειας ιστορίας) θα πρέπει να αποκοπούν και όλα να καταστούν μία άλογος ομογενοποίηση: από τον Λεωνίδα ο οποίος ετράφη εν τη αριστεία του Μέλανος Ζωμού έως το σημερινό νέο και νέα η θλιβερά μαζοποίηση αφαίρεσε τις Λεωνίδειες δυνάμεις από τους νέους και τις νέες οι οποίοι πλέον αδύναμοι δεν αντέχουν να ξεχωρίσουν από την μάζα, δεν έχουν δυνάμεις του διαφορετικού προς το Καλόν και το Ανώτερον Ωραίον:

 

Ζωή ολοκληρωμένη, από τον Ζωρζ Μπατάιγ

13 αφορισμοί του Γάλλου διανοητή

Από την υπέρτατη γνώση στην άξεστη άγνοια, η διαφορά είναι μηδαμινή.

Ορισμός του ολοκληρωμένου ανθρώπου: ο άνθρωπος που η ζωή του είναι μια γιορτή «δίχως κίνητρο» και γιορτή με όλες τις έννοιες της λέξης – γέλιο, χορός, όργιο που δεν υποτάσσονται ποτέ, μια θυσία που χλευάζει σκοπούς και υλικούς και ηθικούς.

Αδιάφορος  ο Θεός, οι βλασφημίες ή οι υπερβατικότητες! Το σύμπαν είναι ταπεινό: το γέλιο μου είναι η αθωότητά μου.

Μεθάω με το να μην επιθυμώ τίποτα και να μην είμαι εξασφαλισμένος. Δοκιμάζω μια αίσθηση ελευθερίας.

Ο ακόλαστος δεν έχει καμιά τύχη να αποκτήσει πρόσβαση στην κορυφή, παρά μόνο αν δεν έχει τέτοια πρόθεση.

Η κορυφή δεν είναι «αυτό που πρέπει να κατακτήσουμε». Ο ξεπεσμός «αυτό που πρέπει να εξαλείψουμε». Όπως και η κορυφή δεν είναι εντέλει παρά το απρόσιτο, ο ξεπεσμός είναι εξαρχής το αναπόφευκτο.

Η ζωή παραμένει ολοκληρωμένη με το να μην είναι υποταγμένη σε κάποιον ορισμένο σκοπό που την ξεπερνά.

Η «επικοινωνία» δεν μπορεί να λάβει χώρα από ένα πλήρες και άθικτο ον στο άλλο: θέλει όντα που διακυβεύουν μέσα τους το είναι, το θέτουν στο όριο του θανάτου, του μηδενός. Η ηθική κορυφή είναι μια στιγμή διακύβευσης, αιώρησης του όντος πέρα από τον εαυτό του, στο όριο του μηδενός.

Σχεδίασμα διαγωνίσματος στην Ελένη του Ευριπίδου.

 

Α. ΚΕΙΜΕΝΟ: Ευριπίδη Ελένη, στ. 494-525

 

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ.	Ποιος είναι κει όξω; Φύγε, γιατί στέκεις στη θύρα; Θα ενοχλήσεις τους αφέντες. Θα σε σκοτώσουν, Έλληνας αν είσαι. Κανέναν δεν αφήνουν εδώ νά 'ρθει.	495
ΜΕΝ.	Σωστά μιλάς, γριούλα, να, σ' ακούω· όμως κι εσύ μαλάκωσε λιγάκι.	500
ΓΕΡ.	Φεύγα· δουλειά μου να εμποδίζω, ξένε, τους Έλληνες το σπίτι όταν ζυγώνουν.
ΜΕΝ.	Μη σπρώχνεις ντε, το χέρι μη μου σφίγγεις.
ΓΕΡ.	Εσύ θα φταις, στο λέω, αν δε μ' ακούσεις.
ΜΕΝ.	Πήγαινε μέσα, πες στ' αφεντικά σου.	505
ΓΕΡ.	Κακό για σένα, αν μάθουνε πως ήρθες.
ΜΕΝ.	Τους ναυαγούς κανείς δεν τους πειράζει.
ΓΕΡ.	Κάποιο άλλο σπίτι τότες άντε να 'βρεις.
ΜΕΝ.	Δεν φεύγω, θα μπω μέσα, να μ' αφήσεις.
ΓΕΡ.	Ενόχληση έχεις γίνει, θα σε διώξουν.	510
ΜΕΝ.	Αχ! πού είσαι, κοσμοξάκουστε στρατέ    μου.
ΓΕΡ.	Εκεί, μα όχι εδώ, σπουδαίος ήσουν.
ΜΕΝ.	Θεοί, να μ' ατιμάζουν έτσι εμένα!
ΓΕΡ.	Δακρύζεις; Τι σου φέρνει τόση λύπη;
ΜΕΝ.	Την πρώτη μου, παλιά ευτυχία θυμάμαι.	515
ΓΕΡ.	Δεν πας λοιπόν στους φίλους σου να κλάψεις;
ΜΕΝ.	Ποια είναι η χώρα αυτή; Ποιο το παλάτι;
ΓΕΡ.	Η Αίγυπτος και του Πρωτέα το σπίτι.
ΜΕΝ.	Η Αίγυπτος; Πού έχω αράξει ο δόλιος!
ΓΕΡ.	Σου φταίνε τα λαμπρά νερά του Νείλου;	520
ΜΕΝ.	Όχι· στενάζω για τις συμφορές μου.
ΓΕΡ.	Δεν είσαι ο μόνος· κι άλλοι δυστυχούνε.
ΜΕΝ.	Ο βασιλιάς που μου είπες είναι μέσα;
ΓΕΡ.	Να ο τάφος του· ο γιος του βασιλεύει	525

 

Β. ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

 

1. Αφηγηθείτε σε τρίτο πρόσωπο και σε έκταση δέκα περίπου σειρών το περιεχόμενο του διαλόγου Μενελάου – Γερόντισσας.