Σχολή Φιλοσοφίας:Ο Φιλολογικός Κήπος του Όντος.

Ερμηνεύοντας τον Λύσιν του Πλάτωνος :το επιχείρημα του «Πρώτου Φίλου».

Ο Πλατωνικός διάλογος Λύσις, αποτελεί πλήρη εφαρμογή της «θεωρίας των ιδεών» επί των ανθρωπίνων σχέσεων, επί της Φιλίας ως τρόπου πνευματικής και ψυχικής ένωσης των ανθρώπων. Ο διάλογος λοιπόν αυτός αποτελεί τρανή απόδειξη ότι ο Πλάτων δεν είχε καμμία σχέση με την ελεύθερη οντολογική περιδάβαση, αντιθέτως εβάδισε τον δρόμο από την θεωρία των ιδεών προς την εφαρμογή επι παντός ανθρωπίνου επιστητού.

Η θεωρία των ιδεών δημιουργεί έναν κύκλο καλού: ο άνθρωπος έχει προυπάρξει σε αυτόν του κύκλο του καλού άρα οφείλει να μεταφέρει στην γή την τελειότητα του κύκλου (ευνομουμένη πόλις) ως τέλειος απεσταλμένος της κοινωνίας του καλού (ιδανικός Πολίτης). Η Φιλία στην Πλατωνική φιλοσοφία, στον Λύσιν, ορίζεται και ανιχνεύεται και προσδιορίζεται και υπάρχει μόνον και εφόσον ακολουθεί αυτόν τον δρόμο της αρετής: αλλοιώς δεν υφίσταται φιλία: διότι η διαλεκτική του Λύσιος έγκειται στο ότι η Φιλία δεν θα εκτυλιχθεί μέσα από μία κακή παρόρμηση, μία χαοτική κατάσταση η οποία ως άπειρη και άλογη θα γεννήσει την έννοια της Φιλίας στην ψυχή και στον νού του Ανθρώπου: η σύλληψη της Φιλίας γεννάται στην ψυχή και στο πνεύμα των ανθρώπων τη στιγμή κατά την οποία ενθυμηθούν την τέλεια πορεία του κόσμου των Ιδεών: είναι Ιδέα η Φιλία, άρα όπως όλες οι μετατροπές των οντολογικών δυνάμεων εκ του Πλάτωνος σε ιδέες παρόμοια μετατρέπει την ένωση των ανθρώπων σε ιδέα Φιλίας: όπως όλες οι ιδέες (καλού ωραίου δικαίου κ.α) παρόμοια και αυτή η Ιδέα της Φιλίας υπάρχει διότι υπάρχει η συνεκτικότητα του κόσμου των ιδεών: όπως ο κόσμος του Αγαθού φιλεί και ενώνει όλα τα κομμάτια του Ανθρώπου και του Κόσμου ως ανάμνηση γνώση και ηθική παρόμοια και η Φιλία ξεπηδά από την τελειότητα που έχουμε εκ της αναμνήσεως του Αγαθού και επιθυμούμε όπως ενωνόμαστε νοησιοκρατικά και ηθικά με το Αγαθό να ενωθούμε με τον Άλλον ως Φίλοι διότι όλοι είμαστε φορείς του Αγαθού, άρα όλοι Φιλούμε τον Άλλον ως Φίλοι: η Φιλία λοιπόν εν τη Πόλει (η οποία είναι προτύπωσις του κόσμου του Αγαθού εν τη τελεία γή) συνενώνει τους πάντας ώστε να επιστρέψει η Πόλις ως τελεία ενότης στον κόσμο του Αγαθού ως Ενική τελεία οντότης.

Το εξαιρετικό ψηφιακό βιβλίο της κ.Γιαβρή Ελένης και της κ,.Μουντζούρη Μελαχροινής (εκπαιδευτικοί 4ου ΓΕΛ Μυτιλήνης).

Οι εξέχουσες πολιτισμικές προσωπικότητες της Λέσβου.

https://read.bookcreator.com/t2GcAxtQ4OTShxChpdsXQlsEtL12/9i7YobbsSta0RF6tF3asJw

Διδάσκοντας την οργή του Αχιλλέα. Ιλιάδα β ΄γυμνασίου.

file:///E:/H%20%CE%9F%CF%81%CE%B3%CE%AE%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CE%91%CF%87%CE%B9%CE%BB%CE%BB%CE%AD%CE%B1.pdf

Απόσπασμα από το ετοιμαζόμενο βιβλίο μου: κατά του Πλατωνικού Τιμαίου,,,,

Δεν θέλει όμως ο Πλάτων τον Όμηρο: οι λόγοι είναι πολλοί: θεωρεί τον Όμηρο, τον Ποιητικό λόγο γενικότερα μίμηση μιμήσεως άρα Δευτέρα και κακή και έμμεση μίμηση αγαθού άρα πρέπει να απορριφθεί από την ιδανική Πολιτεία ο Όμηρος: εδώ αρχίζει η Πλατωνική τραγελαφικότητα: με τον Τίμαιο βάζει τον Όμηρο στο σύστημά του από το παράθυρο διότι γνωρίζει πολύ καλά ότι το πέρασμα από το χάος του μύθου στην πλατωνική νόηση θέλει μορφές οι οποίες θα σμιλευθούν νοητικά ώστε μεταμφιεσμένες σε κάτι έλλογο να γίνουν αποδεκτές. Τι να κάνει ο Αθηναίος φιλόσοφος, έμμεσα στον Τίμαιο μας αναφέρει τι έκανε: στην Αίγυπτο πήγε, σε άλλες χώρες πήγε, βρήκε την έμμεση λύση (βρήκε τις μορφές εκείνες οι οποίες θα του εξασφαλίσουν το κτίσιμο του αναποφεύκτου Ομηρικού κόσμου του (ελλόγου βέβαια) αλλά με άλλα υλικά): η Ανατολή είχε κατασταλάξει σε ένα μοντέλο θεού το οποίο ουδεμία σχέση είχε με το Ελληνικό πλήρως ανθρωπομορφικώς εξελιγμένο δωδεκάθεο: ο Θεός των Αιγυπτίων ερχόταν από τους παλαιούς Χαναναίους και ήταν αγνός και απρόσωπος Ήλιος: δεν είχε το λόγο και τα πάθη των Ελλήνων θεών: τι πραγματικά φοβόταν ο Πλάτων από τους Ομηρικούς θεούς και τους εξοβέλισε από το σύστημά του; (δεχόμενος όμως την ίδια στιγμή τον απρόσωπο θεό των Αιγυπτίων και των Χαναναίων μετατρέποντάς τον σε Θεό Δημιουργό στον Τίμαιο): φοβόταν αυτός ο πνευματικός υποτακτικός της ανατολικής ανθελληνικής θέασης ότι (όπως αναφέρει στην Πολιτεία) οι Ανθωπομορφικοί θεοί του Ομήρου γεμάτοι σκέψεις, συναισθήματα, ενεργές δυνάμεις ζωής και χαράς, θα παρήγαγον ανθρώπους ανεξέλεγκτους οι οποίοι ουδέποτε θα εκλείνοντο στις νομοτελειακές και ανόητες φαντασιακές Πλατωνικές Πολιτείες: Ήταν ποτέ δυνατόν ο Αχιλλέας, ο Οδυσσέας, ο Αίας, να εξελιχθούν σε ανθρώπινα πρότυπα τα οποία θα άκουγαν τον Πλάτωνα να ομιλεί για νόμο και ιδανική πολιτεία και να μην αναρωτηθούν: ωραία εάν εισέλθουμε σε αυτό το κλειστό σύστημα, πού θα εναποθέσουμε την δύναμή μας;

Επίσης ακόμη μία πασιφανής Πλατωνική αντίφαση είναι και η ακόλουθη: Μέσω του μυθεύυματος του Πλατωνικού Δημιουργού ο Πλάτων συναινεί στην Λήθη του Ανωτέρου Ανθρωπίνου Εαυτού: Αφ΄ής στιγμής ο Άνθρωπος φαντάζεται έναν άλλον Δημιουργόν γιατί να μην φαντάζεται στην θέση αυτή τον Εαυτόν του; Γιατί ο Πλάτων αν και αποθέωσε την Ανάμνηση ως οδηγούσα στο Αγαθό βυθίζει στην Λήθη τον Άνθρωπο διότι τον αποκόπτει από την ανάμνηση ενός ανωτέρου Ανθρωπίνου Εαυτού ο οποίος αυτός και όχι κάποιος άλλος δημιούργησε τον Κόσμον; Γιατί ένας άλλος διαφορετικός από τον Άνθρωπο Δημιουργός να δημιουργούσε τον Κόσμο και άρα τον Άνθρωπο; Όλοι οι νόμοι και οι εμπειρίες μας έγκεινται στο ότι το Όμοιο εξελισσει και μεταλλάσσει το Όμοιο: κάτι το διαφορετικό από άλλο κόσμο και ύλη δεν δημιουργεί κάτι το Όμοιο: άρα δεν μπορούμε να συζητούμε για έναν Δημιουργό παρά μόνον Άνθρωπο: Από άλλες εποχές και άλλων ξεχασμένων δυνατοτήτων: γιατί ο Πλάτων βυθίζει στην λήθη αυτόν τον ξεχασμένο Άνθρωπο Δημιουργό και γεννά αυθαίρετα στην θέση του ένα άλλης ποιότητας μέγεθος; Ο Μύθος της Ατλαντίδος μας δίδει μία πρώτη απάντηση: Καταργουμένου του Βασιλέως πρέπει οπωσδήποτε να ανακαλυφθεί ένας άλλος συμπαντικός Βασιλέας ώστε να ελεγχθή το ανθρώπινο γένος: η εποχή του Πλάτωνος οδηγεί την ανθρωπότητα από την εποχή της Ποίησης και του Μύθου στη εποχή του Νοητικού Λόγου: ο Νοητικός όμως Λόγος είναι απεσταλμένος συμπαντικών οντοτήτων διότι τα χαρακτηριστικά του Χώρου και του Χρόνου του πρέπει να δικαιολογήσουν ένα τεράστιο νέο μεταφυσικό άνοιγμα των ανθρώπων.

Ιστορία κατεύθυνσης γ΄λυκείου. Προτεινόμενο διαγώνισμα.

Ιστορία κατεύθυνσης γ΄λυκείου.

Προτεινόμενο διαγώνισμα.

ΟΜΑΔΑ ΠΡΩΤΗ

ΘΕΜΑ Α1 Να δώσετε διευκρινίσεις για τα παρακάτω:

α. Βενιζελισμός

β. Αρχή της Δεδηλωμένης

γ. Μικτή Επιτροπή Ανταλλαγής (1923)

Μονάδες 12

ΘΕΜΑ Α2 Να αντιστοιχίσετε τα δεδομένα της Στήλης Α΄με αυτά της Στήλης Β’

ΣΤΗΛΗ Α΄	ΣΤΗΛΗ Β΄
1. Α. Μαυροκορδάτος	α. Δε δίσταζε να χρησιμοποιεί βία και νοθεία για να τρομοκρατεί τους εκλογείς
2. Ιω.Κωλέττης	β. Επέκρινε το κοινωνικό κόσμος του εκσυγχρονισμού
.3. Δ.Βούλγαρης.	γ. Επί της πρωθυπουργίας του κατασκευάστηκαν 900 χιλιόμετρα σιδηροδρομικής γραμμής.
4. Ε.Δεληγιώργης	δ. Ζητούσε να διορθώσει αυτά που θεωρούσε λάθη των Φιλελευθέρων
5. Χ.Τρικούπης	ε. Επιχείρησε τη δημιουργία σώματος πραιτωριανών
6. Θ. Δηλιγιάννης	στ. Επιζητούσε ατομικές ελευθερίες και αυτοκέφαλη ελληνική εκκλησία
7. Ελ.Βενιζέλος	ζ. Υποστήριζε την πολιτισμική εξάπλωση στην Οθωμανική αυτοκρατορία
8. Γ.Θεοτόκης	η. Στις προγραμματικές του δηλώσεις δεν έθεσε πολιτειακό ζήτημα

Μονάδες 13

ΘΕΜΑ Β1 Ποιοι παράγοντες άλλαξαν το θετικό κλίμα της πρώτης περιόδου της Κρητικής Πολιτείας και ποια τα προβλήματα που έφεραν τα πρώτα νέφη στη λειτουργία της, εκτός από τη διαχείριση του εθνικού ζητήματος της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα.

Η Ηθική Οντολογία του ΟΧΙ της 28^ης Οκτωβρίου του 1940.

Μία από τις πλέον σημαντικές έννοιες στην Ιστορία Ενός Έθνους είναι η Συνέχεια: Συνέχεια Σκέψης, Πράξης, Ήθους, Δράσης. Η Συνέχεια αποδεικνύει την αρραγή Συν-ένωση και διάρκεια όλων εκείνων των Στοιχείων τα οποία χαρακτηρίζουν μία Πόλιν Κράτος, μία Ένωση Ανθρώπων Έθνος, μία Δημιουργία Αυτοκρατορία.

Το ΌΧΙ στους Ιταλούς ήταν αρκετά περίεργο ως εκτύλιξη συμβάντος. Υπάρχουν συγκεκριμένες διαφορές στο ΟΧΙ του Λεωνίδα στους Πέρσες και στο ΌΧΙ του Ιωάννου Μεταξά στον Ιταλό πρέσβη Εμμανουέλε Γκράτσι: Ο Ξέρξης έλαβε το Υπερήφανο ΟΧΙ του Σπαρτιάτου Βασιλέως (υπό την Μορφήν του Μολών Λαβέ) σε μία στιγμή κατά την οποία 2.500.000 στρατιώτες της Περσικής Αυτοκρατορίας υπήρχαν απέναντί του. Άρα δεν υπήρχε το προνόμιο της Σκέψης, της διαπραγμάτευσης, της αναβολής: Πολλά χρόνια αργότερα ο μωάμεθ αυτός ο οποίος κατέστρεψε την Κωνσταντινούπολη εθέλησε να του παραδοοθή η Πόλις: Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είπε και Αυτός το Υπερήφανό του ΟΧΙ στον οθωμανό εισβολέα αλλά και αυτός είχε δίπλα του και απέναντί του τα στίφη των βαρβάρων οθωμανών οι οποίοι από στιγμή σε στιγμή θα παρέδιδαν στην λήθη του χρόνου την Υπερήφανη Πόλιν του Βασιλέως. Εκείνο το ξημέρωμα του Οκτωβρίου (28 Οκτωβρίου) του 1940 Ιταλοί δεν υπήρχαν στην Ελλάδα, εισβολέας ακόμη δεν είχε φανή: άρα το ΟΧΙ της 28^ης Οκτωβρίου 1940 ήταν εξαιρετικά δουλεμένο ως γνώση, εκτίμηση, συνέπεια, τρόπος και συνειδητοποίηση στο μυαλό του Ανθρώπου ο οποίος είπε στον Ιταλό πρέσβη: έχουμε πόλεμο λοιπόν: ο Λεωνίδας είπε το Μολών Λαβέ μέσα σε πόλεμο, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος το ίδιο: Και τα τρία ΟΧΙ του μακραίωνος Ελληνισμού απορρέουν από την Κοινή Αρχή της Ελευθερίας, της Τιμής, της Εθνικής Ανεξαρτησίας. Το ΟΧΙ του Λεωνίδα και του Παλαιολόγου υπακούουν στην ενσυναισθητική λογική του αμέσου: Τώρα πρέπει να απαντήσω και απαντώ Τώρα: Ζώ το Παρόν πράττω στο Παρόν, διά του Παρόντος εν στιγμή περνώ στην αιωνιότητα: ο Λεωνίδας και ο Παλαιολόγος ζωντανεύουν την Στιγμή: αποδεικνύουν εν στιγμή το τεράστιο Εθνικό και Αξιακό υπόβαθρό τους. Το ΟΧΙ όμως της 28^ηςΟκτωβρίου του 1940 δείχνει βαθεία συνείδηση και γνώση μέλλοντος, διότι όλα ήταν σκοτεινά ακόμη και Ιταλικός στρατός δεν είχε φανή: Το ΟΧΙ της 28^ης Οκτωβρίου συμπληρώνει τον Λεωνίδα και τον Παλαιολόγο διότι δείχνει ότι οι Έλληνες δεν είναι αυθόρμητοι εν στιγμή, δεν αποδεικνύουν την τεράστια Εθνική αξία τους εν αυθορμήτω στιγμή: Δεν πράττουσιν μόνο μέσα από την οργή και την μήνιν της στιγμής ως ο Αχιλλέας: Λένε το ίδιο οργισμένο ΟΧΙ και ευρισκόμενοι σε λογική εκτίμηση των γεγονότων, το ΟΧΙ της 28^ηςΟκτωβρίου 1940 είναι το ΌΧΙ του ελλόγου Οδυσσέως, είναι η λογική εκτίμηση των γεγονότων και η συνεπαγομένη ηθική απάντηση η οποία νικά το Χρόνο, προσφέρει την Εθνική συνέχεια της Αξίας και Ήθους της Ελληνικής Ανδρείας. Αποδεικνύει ότι ο Έλληνας είτε ως Αχιλλέας εν οργή στιγμής είτε ως ο Οδυσσέας εν Νοήσει διαρκείας και εκτίμησης των χρόνων και των γεγονότων, πάντοτε ο Έλληνας οδηγεί την Ελλάδα στην Ιθάκη και στν Όλυμπο της Απόφασης και του Ήθους.

Το ρήμα: Δάω.

Το ρήμα Δάω σημαίνει: διδάσκω, μαθαίνω.

Ετυμολογείται από την ρίζα: δά, πρσφέρει το διδάσκω,.

Η ινδοευρωπαϊκή του ρίζα είναι: dens – δάjω=δάω.

Στηρίζει λοιπόν το δαίω=διαμοιράζω (Ο Δίας είναι ο διαμοιραστής των δυνάμεων και των ενεργειών στους ανθρώπους:

Άρα : όποιος διδάσκει διαμοιράζει τις δυνάμεις του Σύμπαντος σε γνώσεις και ενέργειες.

Η Διδασκαλία είναι διαμοίρασις γνώσεων και αξιών.

Ποια ήταν τα πραγματικά αίτια του Πελοποννησιακού πολέμου;

Η πραγματική αιτία του Πελοποννησιακού πολέμου δεν θα μπορούσε εκ των εξελίξεων οι οποίες ακολούθησαν τον μεγάλο αυτό εμφύλιο πόλεμο των Ελλήνων να είναι η ζήλεια των Σπαρτιατών για τους Αθηναίους, έστω και αν αυτό αναφέρεται μαζί με άλλα συναφή από τον σπουδαίο Θουκυδίδη: ο Θουκυδίδης δεν γνωρίζει όλα όσα εμείς ξέρουμε, όλα όσα ακολούθησαν την νίκη των Σπαρτιατών επί των Αθηναίων: Κυρίως αυτό το οποίο ακολούθησε είναι η διάλυση της πόλεως κράτους άρα θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε σήμερα ότι η πραγματική και δομική και υπόρρητη αιτία του Πελοποννησιακού πολέμου είναι η αναπόφευκτη διάλυση της Πόλεως Κράτους: Όπως θα έλεγε και ο Έγελος στην Φιλοσοφία της Ιστορίας του η Αθήνα, η Σπάρτη και οι συμμαχοί των υπηρέτησαν πιστά το Πνεύμα της παρελαύνουσας Ιστορίας η οποία περνούσε ραγδαία στην επομένη της Πόλεως Κράτους στιγμή στην οικουμενική Πόλη κράτος του Μεγάλου Αλεξάνδρου: άρα η αιτία του Πελοποννησιακού πολέμου ήταν η αναπόφευκτη διάλυση της πόλεως κράτους, η ανάγκη ο Ελληνικός Λόγος να λάβη την οικουμενική διάστασή του μέσα από την οικουμενική αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου, η μετατροπή του Πολίτου της Πόλεως κράτους σε καθολικό υποκείμενο σε μία οικουμενική αυτοκρατορία Ελληνκού λόγου με κύριο χαρακτηριστικό όχι την φυλετική του ταυτότητα αλλά την νοητή και ηθική συμμετοχή του στην παγκοσμιότητα του ανερχομένου Κοινού Λόγου.

Εάν ο τρωϊκός πόλεμος καθόρισε το πραγματικά Ανθρωποκεντρικό Υποκείμενο το οποό όπως ο Οδυσσέας σκέπτεται και όπως ο Αχιλλέας οργίζεται και αφυπνίζεται ώστε να επιτύχει τους σκοπούς του, εάν οι περσικοί πόλεμοι ξεκαθάρισαν τα πολιτκά, οικονομικά, κοινωνικά όρια του Ελληνισμού καθιερώνοντας τις Πόλεις Κράτη ως πολιτικές μονάδες αυτάρκειας και εξέλιξης, ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο πόνος τοκετού του Ελληνισμού: ο Ελληνισμός ωδίνετο, ήθελε να εκμαιεύσει στην Παγκόσμιο Ανθρώπινη Κοινότητα όλες τις μεγάλες πνευματικές, ηθικές, πολιτικές δημιουργίες του και συλλήψεις: Η μετατροπή του Πολίτη σε Νοούν Υποκείμενο πρώτα και έπειτα σε Πολίτη Πόλεως κράτους είναι μακροχρόνια και σταδιακή αλλά εξόχως ενδελεχής και εντελεχής.

Ας την παρακολουθήσουμε σε διάφορα επίπεδα: προς τα τέλη του 9^ου αι.π.Χ οι ομηρικές κοινωνίες άρχισαν να διαλύονται ως συνεκτικές και αυτάρκεις κοινωνίες: Ο υπερπληθυσμός δημιούργησε όλα όσα ποτέ δεν ανέφερε ο Όμηρος στα έπη του: ανεπάρκεια αγαθών, συγκρούσεις, πολιτικές και κοινωνικές διαμάχες: Ο Βασιλέας δεν είχε ακριβώς στρατό, η δύναμή του ήταν η γή, αυτή τον έκανε απαραίτητο στο Λαό του. Η φυσική μετάβαση στους ευγενείς εξηγείται από το ότι σταδιακά η κοινωνία προχωρεί από τον Έναν προς τους περισσοτέρους : η Πόλις Κράτος στα μεταΟμηρικά χρόνια απετέλεσε λύση στα αδιάξοδα της Ομηρικής Κοινωνίας:

https://docs.google.com/presentation/d/1ij1ZOdx7x9NIH0tVgW7InNyepDu8Vd1c/edit?pli=1&slide=id.p1#slide=id.p1

Διδάσκοντας το προοίμιο της Ελένης του Ευριπίδου.

https://docs.google.com/presentation/d/1BJHlWD-up4msbcwfq1JNE2K3Qyke46p2/edit?pli=1&slide=id.p1#slide=id.p1

ΓΡΑΠΤΗ ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

Α. ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ

Ξενοφῶντος Ἑλληνικά, 2.4.§18-19

Ταῦτα δ’ εἰπὼν [ὁ Θρασύβουλος] καὶ μεταστραφεὶς πρὸς τοὺς ἐναντίους, ἡσυχίαν εἶχε· καὶ γὰρ ὁ μάντις παρήγγελλεν αὐτοῖς μὴ πρότερον ἐπιτίθεσθαι, πρὶν [ἂν] τῶν σφετέρων ἢ πέσοι τις ἢ τρωθείη· «ἐπειδὰν μέντοι τοῦτο γένηται, ἡγησόμεθα μέν», ἔφη, «ἡμεῖς, νίκη δ’ ὑμῖν ἔσται ἑπομένοις, ἐμοὶ μέντοι θάνατος, ὥς γέ μοι δοκεῖ»· Καὶ οὐκ ἐψεύσατο, ἀλλ’ ἐπεὶ ἀνέλαβον τὰ ὅπλα, αὐτὸς μὲν ὥσπερ ὑπὸ μοίρας τινὸς ἀγόμενος ἐκπηδήσας πρῶτος, ἐμπεσὼν τοῖς πολεμίοις ἀποθνῄσκει, καὶ τέθαπται ἐν τῇ διαβάσει τοῦ Κηφισοῦ· οἱ δ’ ἄλλοι ἐνίκων καὶ κατεδίωξαν μέχρι τοῦ ὁμαλοῦ. Ἀπέθανον δ’ ἐνταῦθα τῶν μὲν τριάκοντα Κριτίας τε καὶ Ἱππόμαχος, τῶν δὲ ἐν Πειραιεῖ δέκα ἀρχόντων Χαρμίδης ὁ Γλαύκωνος, τῶν δ’ ἄλλων περὶ ἑβδομήκοντα. Καὶ τὰ μὲν ὅπλα ἔλαβον, τοὺς δὲ χιτῶνας οὐδενὸς τῶν πολιτῶν ἐσκύλευσαν. Ἐπεὶ δὲ τοῦτο ἐγένετο καὶ τοὺς νεκροὺς ὑποσπόνδους ἀπεδίδοσαν, προσιόντες ἀλλήλοις πολλοὶ διελέγοντο.

Β. ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Ξενοφῶντος Ἑλληνικά, 2.3.§11-12

«Τον πρώτο καιρό ο Κριτίας κι ο Θηραμένης ήταν ομοϊδεάτες και φίλοι. Ο Κριτίας όμως -που ανάμεσα στ' άλλα είχε εξοριστή κιόλας από τους δημοκρατικούς- είχε διάθεση να σκοτώση πολύν κόσμο, ενώ ο Θηραμένης εναντιωνόταν, λέγοντας ότι δεν ήταν λογικό να θανατώνουν ανθρώπους για μόνο το λόγο ότι τους τιμούσε ο λαός, έστω κι αν δεν πείραζαν σε τίποτα την καλή τάξη. «Στο κάτω κάτω», τούλεγε, «κ' εγώ κ' εσύ έχουμε πει και κάνει πολλά για ν' αποχτήσουμε δημοτικότητα». Ο άλλος πάλι αποκρινόταν (γιατί φερόταν ακόμα φιλικά στο Θηραμένη) ότι όποιος θέλει να κυριαρχή είν' υποχρεωμένος να βγάζη από τη μέση εκείνους που θα μπορούσαν να του σταθούν εμπόδιο: «Κι αν φαντάζεσαι ότι επειδή είμαστε τριάντα κι όχι ένας η εξουσία μας δε χρειάζεται τόση φροντίδα όσο και μια προσωπική τυραννία είσαι ανόητος».

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

1. Να μεταφράσετε στη Νέα Ελληνική το απόσπασμα: «Καὶ οὐκ ἐψεύσατο, … οὐδενὸς τῶν πολιτῶν ἐσκύλευσαν».

ΟΛΙΓΟΛΕΠΤΗ ΓΡΑΠΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΜΑΘΗΜΑ: ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ β΄γυμνασίου.

ΟΛΙΓΟΛΕΠΤΗ ΓΡΑΠΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

ΜΑΘΗΜΑ: ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

ΤΑΞΗ: Β

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ:

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ:

ΚΕΙΜΕΝΟ:

Ἀλλ’ ἐπεί τῶν πολεμίων ὁ στόλος τῇ Ἀττικῇ κατὰ τὸ Φαληρικὸν προσφερόμενος τοὺς πέριξ ἀπέκρυψεν αἰγιαλούς, πάλιν ἐπάπταινον οἱ Πελοποννήσιοι πρὸς τὸν Ἰσθμόν. Ἔνθα δὴ ὁ Θεμιστοκλῆς ἐβουλεύετο καὶ συνετίθει τὴν περὶ τὸν Σίκιννον πραγματείαν. Ἦν δὲ τῷ μὲν γένει Πέρσης ὁ Σίκιννος, αἰχμάλωτος, εὔνους δὲ τῷ Θεμιστοκλεῖ καὶ τῶν τέκνων αὐτοῦ παιδαγωγός. Τοῦτον ἐκπέμπει πρὸς τὸν Ξέρξην κρύφα, κελεύσας λέγειν ὅτι Θεμιστοκλῆς ὁ τῶν Ἀθηναίων στρατηγὸς αἱρούμενος τὰ βασιλέως ἐξαγγέλλει πρῶτος αὐτῷ τοὺς Ἕλληνας ἀποδιδράσκοντας, καὶ διακελεύεται ἐν ᾧ ταράττονται τῶν πεζῶν χωρὶς ὄντες ἐπιθέσθαι καὶ διαφθεῖραι τὴν ναυτικὴν δύναμιν. Ταῦτα δ’ ὁ Ξέρξης ὡς ἀπ’ εὐνοίας λελεγμένα δεξάμενος, ἥσθη καὶ εὐθὺς ἐξέφερε πρὸς τοὺς ἡγεμόνας τῶν νεῶν διακοσίαις ναυσὶν ἀναχθέντας ἤδη διαζῶσαι τάς νήσους, ὅπως ἐκφύγοι μηδεὶς τῶν πολεμίων.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ:

1. τὴν δύναμιν, τοὺς ἡγεμόνας, τάς νήσους: Να κλιθούν οι λέξεις στον αριθμό που βρίσκονται. (15 μον.)

2. ταράττονται: Να κλιθεί στο χρόνο που βρίσκεται. (3 μον.)

3. Να αντιστοιχίσετε κάθε λέξη της Στήλης Α με τη σωστή φράση από τη Στήλη Β (ΈΝΑ στοιχείο της Στήλης Β περισσεύει):

Ο «περήφανος λόγος» ή η αποστομωτική απάντηση του Νικηφόρου Β΄ Φωκά....

Ο «περήφανος λόγος» ή η αποστομωτική απάντηση του Νικηφόρου Β΄ Φωκά αναφέρεται στην ιστορική και έντονη διπλωματική σύγκρουση που είχε ο Βυζαντινός αυτοκράτορας με τον Λιουτπράνδο, επίσκοπο της Κρεμόνας, ο οποίος είχε σταλεί το 968 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη ως πρεσβευτής του Γερμανού ηγεμόνα Όθωνα Α΄.

Ο Όθων Α΄ είχε στεφθεί πρόσφατα στη Ρώμη ως «Αυτοκράτορας των Ρωμαίων», τίτλο που το Βυζάντιο θεωρούσε αποκλειστικά δικό του προνόμιο και οικουμενικό του δικαίωμα. Όταν ο Λιουτπράνδος μετέφερε τις προκλητικές αξιώσεις της Δύσης (ζητώντας βυζαντινά εδάφη στην Κάτω Ιταλία ως προίκα για έναν γάμο), ο Νικηφόρος Φωκάς έδωσε μια άκρως περήφανη και σκληρή απάντηση, υπερασπιζόμενος τη ρωμαϊκή/ελληνική ταυτότητα και τη στρατιωτική ισχύ της Αυτοκρατορίας του.

Το Ιστορικό Πλαίσιο & Η Απάντηση του Αυτοκράτορα

Όπως διασώζεται από τα ίδια τα κείμενα που έγραψε αργότερα ο εξοργισμένος Λιουτπράνδος (στην αναφορά του Relatio de Legatione Constantinopolitana), ο Νικηφόρος Φωκάς τον υποδέχθηκε με πλήρη περιφρόνηση και του είπε:

«Έπρεπε και μάλιστα θέλαμε να σε υποδεχτούμε φιλικά και μεγαλόπρεπα· αλλά δεν το επιτρέπει η ασέβεια του κυρίου σου...».

Όταν η δυτική πλευρά αποκάλεσε υποτιμητικά τους Βυζαντινούς «Έλληνες» αντί για «Ρωμαίους», ο Νικηφόρος Φωκάς αντέδρασε έντονα, τονίζοντας τη στρατιωτική υπεροχή και την οικουμενική ανωτερότητα της Κωνσταντινούπολης έναντι των Φράγκων.

Άλλες ιστορικές «περήφανες» αναφορές του Φωκά

Η φράση μπορεί επίσης να σχετίζεται με:

Διδάσκοντας βιωματικά την ραψωδία Α της Ιλιάδας.

Ο Άνθρωπος δεν Είναι ο ίδιος πάντοτε: Αποτελεί οντότητα εξελισσομένη πνευματικά, ψυχικά και βέβαια σωματικά. Το ερώτημα είναι ξεκάθαρο: Γιατί ο Όμηρος από όλα τα συμβάντα, από όλα τα γεγονότα του Τρωϊκού πολέμου επέλεξε να παρουσιάσει ως Ιλιάδα την οργή του Αχιλλέα και γύρω από αυτή να δομήσει το έπος του.

Θα πρέπει όμως να ξεκαθαρισθεί ότι η Ιλιάδα είναι ανθρωποκεντρική, άρα θα πρέπει να αναλυθεί ποιο μοντέλο Ανθρώπου αναδύεται και κατασκευάζεται και εξελίσσεται στην Ιλιάδα: επίσης: ο Όμηρος απομονώνει και παραδίδει την οργή του Αχιλλέα διότι αυτή η μήνις σχετίζεται με την Εξέλιξη ποιού άραγε Ανθρώπου; Ποιο μοντέλο ανθρώπου κατασκευάζεται στην Ιλιάδα και παραδίδεται στην πεινασμένη Ιστορία και στην επίσης διψασμένη Πολιτιστική Ανθρωπίνη Συνέχεια;

Ας σημειώσουμε ότι οι Ήρωες αποτελούν τα μεγάλα Ανθρώπινα Αρχέτυπα. Αποτελούν την μετατροπή των Ανθρώπων σε κάτι πιο γήϊνο ώστε σταδιακά να γίνουν Υποκείμενα μίμησης από τις ευρείες μάζες των Ανθρώπων: Άρα η Οργή του Αχιλλέως κατ΄αρχάς σηματοδοτεί την Έξοδο των Ηρώων από την αξιακή ασυλία τους, την βασιλική απάθειά τους, το μαγικό κόσμο τους, και το ανακάτεμά τους με τους απλούς ανθρώπους άρα την μεταφορά σκέψεων και συναισθημάτων τα οποία ευρίσκονται στον κόσμο των θεών και διά των Ηρώων μεταφέρονται στον κόσμο των Ανθρώπων. Η Οργή είναι ο τρόπος ύπαρξης της συμπαντικής εξέλιξης, η οποία διά του Αχιλλέως μεταφέρεται στους ανθρώπους: ας προσέξουμε τούτο: δεν είναι τυχαίο και θα πρέπει πολύ να προσεχθή ότι η φιλονεικία Αχιλλέως και Αγαμέμνονος λαμβάνει χώρα ενώπιον του Λαού των Αχαιών: γιατί; διότι ο Όμηρος κατασκευάζει Ανθρώπινο μοντέλο το οποίο θα πρέπει να διαφημισθεί στις ευρείες μάζες και αυτές να το υιοοθετήσουν: εάν σκεφθούμε ότι ο Τρωϊκός πόλεμος είναι ο συμβολισμός της υπαρξιακής ανάδειξης του Ανθρώπου μέσα από την διαδοχή συμπαντικών δυνάμεων, ο αγώνας γύρω από την εμφάνιση συγκεκριμένου Ανθρωπίνου μοντέλου (για αυτό και είναι η Ιλιάδα Ανθρωποκεντρική) η Ελένη είναι το Ωραίο που ψάχνει τρόπους να σμιλεύσει την ανθρώπινη Μορφή και το ανθρώπινο Σώμα και να γίνει Ένα μαζί του προσφέροντας συγκεκριμένες ιδέες και αξίες ως ταυτότητα Ανθρώπινη, τότε ο Ήρωας Αχιλλέας προσφέρει στους Ανθρώπους, ενώπιον των Ανθρώπων το θείο δώρο και το θείο χαρακτηριστικό της οργής: ώστε επί αυτής να δομήσουν την προσωπικότητά τους.

Νεοελληνική γλώσσα.

Γραφή Ομιλίας.

Α.Θεωρητικό υπόβαθρο: το κείμενο που ζητείται είναι ομιλία (προσχεδιασμένος προφορικός λόγος) οπότε απαιτούνται προσφώνηση και αποφώνηση, λογική οργάνωση (πρόλογος, κυρίως μέρος, επίλογος) ύφος επίσημο και τυπικό με στοιχεία προφορικότητος, σύντομες σχετικά προτάσεις, ρητορικές ερωτήσεις και αποστροφές στο κοινό (όπως και εσείς γνωρίζετε κ.λ.π) χρήση όλων των ρηματικών προσώπων με απεύθυνση σε β΄ενικό πρόσωπο ή σε β΄πληθυντικό πρόσωπο, χρήση προτρεπτικών εγκλίσεων (υποτακτική και προστακτική) αλλά και εκφράσεων που δηλώνουν υποχρέωση (π.χ : είναι επιβεβλημένο, οφείλουμε να, κ.λ.π).

Θέμα:

Το σχολείο σου οργανώνει ημερίδα για την καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού των παιδιών: Έχεις κληθεί να μιλήσεις εκθέτοντας τους λόγους που προκαλούν το φαινόμενο και καταθέτοντας προτάσεις για το τι μπορεί το σχολείο και το εκπαιδευτικό σύστημα ευρύτερα να προσφέρει στον αγώνα αυτόν. Η εισήγησή σου θα έχει έκταση 200-250 λέξεων.

Κείμενο:

Προσφώνηση: αγαπητοί συμμαθητές/ συμμαθήτριες,καθηγητές/ καθηγήτριες, γονείς, φίλοι και φίλες.

Πρόλογος: Αναφορά στην διοργάνωση της ημερίδας για την καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού των παιδιών με αφορμή τη διαπίστωση των μεγάλων διαστάσεων που έχει προσλάβει το ζήτημα αυτό στην σημερινή εποχή.

Κύριο μέρος: Κατ΄αρχάς θα πρέπει να υπάρξει σύντομη αναφορά στα αίτια του κοινωνικού αποκλεισμού των παιδιών( φτώχεια , οικονομική στενότητα των γονέων λόγω ανεργίας, προκαταλήψεις έναντι παιδιών διαφορετικής προέλευσης (εθνικής και άλλης) προβληματικό οικογενειακό περιβάλλον, χαμηλό μορφωτικό επίπεδο γονέων κ.λ.π).

Κατόπιν θα πρέπει να υπάρξει εκτενέστερη αναφορά σε δράσεις του σχολείου και του εκπαιδευτικού συστήματος για την καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού των παιδιών, όπως οι εξής:

-Η διοργάνωση συσσιτίων για τα παιδιά που βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό και την φτώχεια.

Ασκήσεις Αρχαίων Ελληνικών – Γ΄ κλίση ουσιαστικών-απαρέμφατα και μετοχές.

Ασκήσεις Αρχαίων Ελληνικών – Γ΄ κλίση ουσιαστικών-απαρέμφατα και μετοχές.

Άσκηση 1 – Αναγνώριση τύπων

Να αναγνωρίσεις τους παρακάτω τύπους ως προς την πτώση, τον αριθμό και το γένος.

1. τοῦ σώματος

2. τῶν ἀνδρῶν

3. τῇ ἐλπίδι

4. τοὺς φύλακας

5. τῶν πόλεων

6. ὦ γέρον

7. τοῖς παισί(ν)

8. τὸν βασιλέα

Άσκηση 2 – Να κλίνεις τα ουσιαστικά

Να γράψεις όλες τις πτώσεις στον ενικό και στον πληθυντικό αριθμό.

1. ὁ φύλαξ

2. ὁ ἀνήρ

3. τὸ σῶμα

4. ἡ ἐλπίς

5. ἡ πόλις

Άσκηση 3 – Συμπλήρωση καταλήξεων

Να συμπληρώσεις τα κενά με τον σωστό τύπο του ουσιαστικού που βρίσκεται στην παρένθεση.

1. Ὁ στρατηγὸς θαυμάζει τὴν ἀνδρείαν τῶν __________ (ἀνήρ).

2. Οἱ πολῖται φρουροῦσι τὰς __________ (πόλις).

3. Ὁ ἰατρὸς θεραπεύει τὸ __________ (σῶμα).

4. Οἱ στρατιῶται μάχονται μετὰ τῶν __________ (φύλαξ).

5. Ὁ διδάσκαλος δίδωσι δῶρα τοῖς __________ (παῖς).

6. Οἱ πολῖται ἔχουσι μεγάλας __________ (ἐλπίς).

7. Ὁ βασιλεὺς τιμᾷ τοὺς __________ (γέρων).

8. Αἱ τύχαι τῶν __________ (πόλις) διαφέρουσιν.

Το νέο μου βιβλίο: Είναι και Συνέχεια: πατήσθε στον σύνδεσμο , ή αντιγράψτε το σύνδεσμο και πατήσθε επάνω στον αντιγραμμένο σύνδεσμο.

https://docs.google.com/document/d/1nlzDRzvWJ-edQip2y_CGn10jBUqogStN/edit

Σχολική εξέγερση στο Παρίσι: κάποιες σκέψεις.

Ας ξεκαθαρίσουμε ότι υπάρχουν πολλές παράμετροι οι οποίες θα μπορούσαν να φωτίσουν τις «μαθητικές» εξεγέρσεις στο Παρίσι και αλλού, αποδεικνύοντας ότι όπως και στον περίφημο «Μάη» του 1960 όλα είναι προσεκτικά μελετημένα και κατευθυνόμενα από τα συνήθη αόρατα εξουσιαστικά κέντρα, αλλά εμείς θα ασχοληθούμε μόνον με την καθαρά σχολική και εκπαιδευτική και παιδαγωγική πλευρά. Ας θυμίσουμε πάλι ότι ο Γαλλικός Λαός το 1789 ήταν πλήρως κατευθυνόμενος από εκείνους τους αοράτους οι οποίοι σήμερα τεχνηέντως έχουν προκαλέσει τον απίστευτο δοχοτομισμό του Λαού, συνεχίζοντας να κυβερνούν χωρίς διακοπή ελέγχοντας ακόμα και σήμερα τον διαλυμένο Λαό.

Ένα πρώτο χαρακτηριστικό το οποίο θα πρέπει να το αναφέρουμε –εκπλησσόμεθα από το ότι ποτέ και από κανέναν δεν αναφέρεται- είναι το ότι ποτέ μα ποτέ το σχολείο ως κρατικός θεσμός δεν απετέλεσε αιτία εξέγερσης και επανάστασης: ποτέ: το σχολείο από την γένεσή του και έπειτα απετέλεσε κρατική δομή η οποία προσπαθεί να αναπαράξει από γενεά σε γενεά όλα όσα συμφέρουν πολιτειακές και κοινωνικές πλειοψηφίες: Αντιθέτως όσοι διεφώνησαν με όσα διδάχθηκαν από το σχολείο είναι αυτοί οι οποίοι απετέλεσαν επαναταστατικές εστίες, σοβαρές ή αστείες: θα μπορούσαμε για τις πρώτες να αναφέρουμε τον Νίτσε ο οποίος ετελείωσε σχεδόν θεολογικό σχολείο υιός πάστορος με τα γνωστα φιλοσοφήματά του, για τις δεύτερες θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τον Μάρξ ο οποίος παρομοίως σχεδόν θεολογικό σχολείο τελείωσε με τα γνωστά αποτελέσματα: άρα και σήμερα οι νέοι μέσα στο σχολείο νοιώθουν κρατικές οντότητες, εξαρτήματα ενός συστήματος, το σχολείο ετοιμάζει ώστε οι νέοι να γίνουν προσασμοσμένα μεγέθη στο σταθερό και διαχρονικό κρατικό μηχάνημα, για αυτό και αντιδρούν: όμως δεν αντιδρούν όλοι: πολλοί και πολλές υιοθετούν τους προσηρμοσμένους κοινωνικούς και πολιτειακούς ρόλους που προσφέρει το σχολείο ως κρατικώς ανατροφοδοτουμένη δομή και μέσω αυτού θα γίνουν οι μετέπειτα πρωθυπουργοί, επιχειρηματίες, ιερείς κ.λ.π.

Αρχαία Ελληνικά από μετάφραση γ΄γυμνασίου.

Ελένη Ευριπίδου

Προτεινόμενο διαγώνισμα.

Κειμενο:

Προοίμιο, στ.1-25:

Να ο Νείλος1 με τις όμορφες νεράιδες,

που αυτός κι όχι βροχή του Δία μουσκεύει

τους κάμπους της Αιγύπτου, όταν τα χιόνια

λιώνουν.2 Εδώ βασίλευε ο Πρωτέας

3 της χώρας κυβερνήτης, όσο ζούσε, 5 στο νησί Φάρο4 κατοικώντας. Πήρε γυναίκα μια Νηρηίδα

5 , την Ψαμάθη, που άντρα τον Αιακό πρωτύτερα είχε.

Mες στα παλάτια αυτά γεννάει δύο τέκνα, το Θεοκλύμενο, γιατί σεβόταν

10 στη ζωή του τους θεούς,6 κι ένα κορίτσι ευγενικό, καμάρι της μητέρας,

που Ειδώ7 την έλεγαν, μικρή όταν ήταν˙

στην ώρα όμως σαν έφτασε για γάμο,

την είπαν Θεονόη,8 γιατί τα θεία,

15 μελλούμενα και τωρινά, τα ήξερε όλα˙

μια τέτοια έλαβε χάρη απ’ το Νηρέα

τον πρόγονό της. Ο δικός μου τόπος

η ξακουστή ’ναι Σπάρτη και πατέρας

ο Τυνδάρεως˙ μια φήμη ωστόσο λέει

Αναλύοντας μέρη της Πλατωνικής Σωκρατικής Απολογίας.

Ο Σωκράτης αποκαλεί τον κατήγορό του Μέλητο ειρωνικά ως «καλό και πατριώτη» δήθεν: Εάν σκεφθούμε ότι η ειρωνεία εκ του ρήματος είρω, σημαίνει ένωση: ένωση αφανών και φανερών πραγμάτων, τι προκαλεί αυτή η σωκρατική ειρωνεία; Τι περιέχει αυτή η σωκρατική ειρωνεία; Θα μπορούσαμε να πούμε τα εξής: περιέχει την επίφαση του καλο πατριώτη και την πραγματικ φύση του καλού πατριώτου: άρα ο Σωκράτης ενώνει τον πραγματικά σοβαρό καλό πατριώτη με αυτό που αυτός είναι και όχι ο Μέλητος: άρα ποιος είναι ο καλός πατριώτης σύμφωνα με το Σωκράτη;

Η ζωή του και η διδασκαλία του απαντά σε αυτήν την ερώτηση: Καλός πατριώτης είναι αυτός ο οποίος θέτει την ιδέα της πατρίδος υπεράνω όλων, αυτός ο οποίος δεν φοβείται τον θάνατο ίσα ίσα θυσιάζεται ανά πάσα στιγμή για την Πατρίδα: Αναφύει όμως μέσα από την φράση αυτήν της Απολογίας και μία ακόμα πλευρά του Καλού Πατριώτου: αυτός ο οποίος γνωρίζει το Αγαθό ως προϋπάρξας στον κόσμο του Αγαθού, αυτός ο οποίος πράττει το Καλόν για την Πατρίδα μεταφέροντας ουσιαστικά το Αγαθό του κόσμου των Ιδεών στην Πατρίδα: άρα Καλός και Πατριώτης είναι αυτός ο οποίος γνωρίζει το καθεαυτό Καλόν και το Πράττει ως γνώση και ήθος ως Πολίτης για την Πατρίδα: το σημείο αυτό είναι πολύ σημαντικό για κάθε μετέπειτα αξιολογικό ορισμό του Ανθρώπου: Καλός Πατριώτης δεν είναι αυτός ο οποίος εθιμοτυπικα αναπαραγάγει την αγάπη του για την Πατρίδα (πολλές φορές ασυνείδητα κατά συνήθεια ή για το θεαθήναι) αλλά αυτός ο οποίος επειδή έχει ίδη το Καλόν στον Κόσμο του Αγαθού ως συμμετρία, ισορροπία, εξέλιξη, το μεταφέρει αυτό το Καλόν στον κόσμο της Πόλης: άρα ο Καλός Πατριώτης είναι ένα βαθέως αυτεγνωσμένος άνθρωπος.

Στην συνέχεια ο Σωκράτης αναφέρει κάποιες από τις κατηγορίες του Μελήτου: ο Σωκράτης κατηγορείται ότι διαφθείρει τους νέους, επίσης δεν πιστεύει στους θεούς της Πόλεως αλλά σε άλλους δικούς του θεούς. Το σημείο αυτό είναι εξόχως σημαντικό: Ας προσέξουμε τούτο: δεν κατηγορείται για παράνομη διδασκαλία: άρα η διδασκαλία των νέων ήταν ο τρόπος πνευματικής και ηθικής εξέλιξής των: κατηγορείται ότι διέδωσε στους νέους άλλα μηνύματα: οι νέοι των Αθηνών εκείνη την εποχή εδιδάσκοντο τον Όμηρο τον οποίο συλληβδην ο Πλάτων απορρίπτει στην ιδανική του Πολιτεία διότι είναι διαφθορέας και υπεραπλουστευτικός σε σχέση με τους Θεούς: άρα ο Σωκράτης τι έκανε και διέφθειρε τους νέους: έπαυσε την Ομηρική αυθεντία η οποία ξεκινούσε από τους Θεούς και κατέληγε στον άνθρωπο: Άρα η αφαιρετική εξαγωγή εκ μέρους του Σωκράτους των ιδεών από τις συμπαντικές δυνάμεις των θεών εδίωξε τους θεούς και άφησε στους νέους μόνον τις Ιδέες περί αυτών: της κίνησης, της βούλησης, της ροής, της δημιουργικότητος κ.λ.π.: Άρα η ανάδειξη της Ιδέας εκ των έσω των θεών και η εμφύτευσή της στο ανθρώπινο μυαλό θεωρήθηκε ως διαφθορά: άρα η ικανότητα των ανθρώπων του Σωκράτους να μην βλέπει συμπαντικές δυνάμεις υετού (βροχή) χιονιού, σεισμού, ύδατος και αέρος, και να τις αποδίδει σε θεούς, αλλά αντιθέτως η ανθρωπίνη ικανότητα να αφαιρεί κάθε εξωτερικό χαρακτηριστικό των συμπαντικών και φυσικών φαινομένων λαμβάνοντας το τελείως πρώτο στοιχείο των (κίνηση ύδατος, απειρία αέρος, βούληση πυρός) στο νού, αυτό θεωρήθηκε ως διαφθορά.

Ο Ορθολογισμός ή η Φιλοσοφία του Μπαρόκ: Ρενέ Ντεκάρτ (Καρτέσιος: 1596-1650). (απόσπασμα από το ετοιμαζόμενο βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια).

Ο Ορθολογισμός ή η Φιλοσοφία του Μπαρόκ: Ρενέ Ντεκάρτ (Καρτέσιος: 1596-1650).

Ο Γάλλος στοχαστής Καρτέσιος ξεκινά την φιλοσοφία του στηριζόμενος στις πρώτες αρχές, τις προφανείς αξιωματικές αλήθειες τις οποίες και ονομάζει ως «έμφυτες ιδέες»: πέραν αυτών δεν προϋποθέτει τίποτε άλλο και εξάγει επί τη βάσει της λογικής αναγκαιότητας όλες τις άλλες αλήθειες. Όπως η Γεωμετρία ξεκινώντας από λίγα αξιώματα οικοδομεί με αυστηρή λογικότητα ή λογική αυστηρότητα το σύστημά της, παρομοίως φιλοδοξεί ο Ντεκάρτ να κτίσει την φιλοσοφία του κατά γεωμετρική πρόοδο στηριζόμενος στην γεωμετρική έλλογη αναπαραγωγή των περιφήμων πρώτων αρχών.

Όπως γίγνεται αντιληπτό ο Ντεκάρτ εδημιούργησε ένα πλήρως αντιφατικό αλλά και σαθρό σύστημα φιλσοοφίας, εξουσιαστικό στην βάση του, το οποίο στην ορθολογιστική πλευρά του επηρέασε το σύνολο του μετέπειτα Ευρωπαϊκού λόγου έως το απαράδεκτο κριτικό σύστημα του Κάντ (αποτελεί κορύφωση του Καρτεσιανού η κριτική καντιανή δεινότητα): γιατί όμως υποστηρίζουμε όλα αυτά;

Η Βασική αρχή του Καρτεσίου ήτο: cogito ergo sum (σκέπτομαι άρα υπάρχω): συνδυαστικά με όσα παραπάνω σημειώσαμε σκέπτομαι με βάση τις πρώτες αρχές και βάσει αυτών κατά γεωμετρικό τρόπο ευελπιστώ ότι θα αυξήσω την γνώση μου περί της αληθείας: άρα αμφιβάλλω σε σχέση όχι με ό,τι υπάρχει (αυτό συνιστά μία εκ των καρτεσιανών αντιφάσεων) αλλά σε σχέση με το εάν ντύνω αυτό που υπάρχει με την δική πρώτη ιδέα και δεν το αφήνω έρμαιο σε κάθε άλλη ιδέα: π.χ: ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, αυτό συνιστά μία πρώτη αρχή για την οποία δεν πρέπει κανείς να αμφιβάλλει: η αμφιβολία όμως γεννάται στο τρόπο γνώσης και κατοχύρωσης αυτής της αμφιβολίας: σύμφωνα με τον Καρτέσιο μία ελευθερία να λατρεύω τον διάβολο είναι αντικείμενο αμφιβολίας διότι αμφιβάλλοντας για το εάν θα πρέπει να λατρεύω τον διάβολο καταλήγω ότι θα πρέπει να λατρεύω τον χριστιανικό θεό: σε αυτό όμως το σημείο έγκειται η καρτεσιανή αντίφαση την οποία ελάχιστοι επισημαίνουν διότι ακόμα πιο ελάχιστοι την έχουν κατανοήσει: ως ακολούθως: οι πρώτες καρτεσιανές αρχές οι οποίες στηρίζουν το σύστημα της δήθεν αμφιβολίας του (για την οποία θα αποδείξουμε ότι είναι εντελώς ανυπόστατος στο καρτεσιανό σύστημα) είναι επί της ουσίας οι πλατωνικές και αριστοτελικές αρχές όπως εσμιλεύθηκαν στην ηθική πράξη από τον Ιησού (Ιησουΐτης μοναχός εξάλλου ήτο ο Καρτέσιος): ο Καρτέσιος δεν γνωρίζει κάν τις οντολογικές αρχές οι οποίες είναι αρχές ατομικότητας, υπερβατικότητας, αθανασίας, ατομικής συνεχείας, ατομικού τρόπου Είναι και γίγνεσθαι: λαμβάνει τις αρχές του χριστιανισμού, τις καθιστά αυθαίρετα ανθρώπινες αρχές και αξίες, και η αμφιβολία του ξεκινά από το εάν και εφόσον αυτές οι αρχές εφαρμόζονται με τον τρόπο του Ιησού σε όλους τους ανθρώπους σε όλον τον κόσμον, η καρτεσιανή αμφιβολία έγκειται στο εάν ο τέλειος παράδεισος του ουρανού έχει εγκατασταθεί στην γή: οι άνθρωποι ως πεπτωκότες αδάμ και εύα θα πρέπει να αμφιβάλλουν για το ότι απολαμβάνουν όλα όσα τους έχει ετοιμάσει ο παντεπόπτης θεός και θα πρέπει να τα διεκδικήσουν: άρα η αμφιβολία του Καρτεσίου είναι γήϊνη και συστημική βάσει του εξουσιαστικού μονοθεϊστικού μοντέλου το οποίο κατασκευάσθηκε για να εξουσιάσει πνευματικά και ηθικά τον άνθρωπο.

Πάρθεν, K.Kαβάφης.

Αυτές τες μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια,για τ’ άθλα των κλεφτών και τους πολέμους,πράγματα συμπαθητικά· δικά μας, Γραικικά.

Διάβαζα και τα πένθιμα για τον χαμό της Πόλης5«Πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη».Και την Φωνή που εκεί που οι δυο εψέλναν,«ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης»,ακούσθηκε κι είπε να πάψουν πια«πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα βαγγέλια»10πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη.

Όμως απ’ τ’ άλλα πιο πολύ με άγγιξε το άσματο Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσακαι με την λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνωνπου ίσως όλο πίστευαν που θα σωθούμε ακόμη.