Για τους λάτρεις του καλού αστυνομικού μυθιστορήματος: Camilla Lackberg: η Μοιρολογήτρα, εκδόσεις: Μεταίχμιο.
Αντιθέτως στον προσωκρατισμό όλα
αντιστρέφονται: Ο άνθρωπος πλέον ταξινόμησε
διά της μυθολογίας όσες συμπαντικές δυνάμεις πραγματικά χρειάζεται: για
αυτό εξάλλου και τα πλείστα γραπτά των προσωκρατικών φιλοσόφων κινούνται πολλές
φορές κατά μυθολογικό τρόπο με αυστηρά συμπαντικά υλικά, τα τέσσαρα ριζώματα,
οι πολλοί κόσμοι του Αναξιμάνδρου, το άρμα της Δίκης του Παρμενίδου κ.λ.π.:
πλέον ο κύκλος κινείται εξωστρεφώς: από τον Άνθρωπο προς το Σύμπαν: ο Άνθρωπος
επιλέγει ποιες συμπαντικές δυνάμεις του χρειάζονται ώστε να κτίσει τον Εαυτό
του και τον κόσμο: Συζητούμε για μία απίστευτη πνευματική πρόοδο μοναδική στα ανθρώπινα χρονικά διότι έχει να
κάνει με την μετέπειτα δόμηση του κύκλου
ο οποίος έμελλε να καθορίσει την
πορεία κάθε ανθρώπινης ζωής. Άρα λοιπόν με τον προσωκρατισμό αντιστρέφεται η
δύναμις δόμησης του κύκλου και πλέον ως ενεργητική δύναμη ο άνθρωπος με όπλο το
Νού ως ταξιθετικό και αφαιρετικά οργανωτικό περί τις Ιδέες όργανο, επιλέγει ποιες
από τις μυθολογικές δυνάμεις χρειάζεται ώστε να τις μεταλλάξει σε ιδέες και διά των ιδεών να κτίσει τον
ψευτοκόσμο του, ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα αυθαίρετο κτίσμα ιδεών
κτισμένο επάνω στην κυρία οντολογική οδό: για αυτό ο Θαλής μετατρέπει τον Δία
σε Αρχή ύδατος, ο Αναξίμανδρος μετατρέπει τον Ποσειδώνα σε Άπειρο, και ο
Εμπεδοκλής μετατρέπει τον Πλούτωνα σε τέσσαρα ριζώματα: Πλέον ο κύκλος
καθιερώθηκε ως κυρία Ανθρωπίνη λειτουργία διότι για πρώτη φορά στα παγκόσμια
χρονικά κινήθηκε ως πραγματικός κύκλος: με κέντρο τον ανθρώπινο νού και την
ικανότητά του να μετατρέπει τις ήδη υπάρχουσες συμπαντικές δυνάμεις σε ιδέες
(διότι αυτό είναι και το μέγιστο ίσως λάθος του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους:
δεν προϋπήρχον οι ιδέες των συμπαντικών απείρων δυνάμεων αλλά οι ιδέες
δημιουργήθηκαν από τις συμπαντικές δυνάμεις: άρα όλο το πλατωνικό και
αριστοτελικό σύστημα ως ιδέες και αξίες δημιουργείται από την μετατροοπή των
προϋπαρχουσών συμπαντικών δυνάμεων σε ιδέες: για αυτό εξάλλου από την ανατολή
έως την δύση οι άνθρωποι της εποχής
προσπαθούν να ντύσουν τις ανά τόπο
συμπαντικές δυνάμεις με τις κατά τόπους
ιδέες: η πλατωνική αυτή τάση είναι ίδια δηλαδή με αυτή την γένεσης: διότι πλέον
απανταχου οι άνθρωποι πρσπαθούν να μετατρέψουν τις συμπαντιικές
δυνάμεις σε ιδέες ώστε να φυλακίσουν διά της παιδείας σε αυτές τον
άνθρωπο απομακρύνοντάς τον από την άμεση θέαση κα βίωση των πρωτογενών
συμπαντικών δυνάμεων:
Δηλαδή επιιστρέφοντας στον κύκλο ο άνθρωπος πλέον με τον εαυτό του στο κέντρο δημιουργεί τον παρόντα ζωντανό κύκλο διά των προσωκρατικών: ως ακολούθως: ο άνθρωπος συλλαμβάνει στον νού του τις υπάρχουσες συμπαντικές δυνάμεις που τον ενδιαφέρουν (πρώτο ημικύκλιο κίνηση συμπαντικών δυνάμεων προς το νού) , στο μυαλό του τις μετατρέπει σε παραστάσεις , σε αυτές τις παραστάσεις βλέπει το κοινό δυναμικό υπόβαθρο το οποίο επειδή το βλέπει αφαιρετικά (είδον) το λέγει ιδέα και το επιστρέφει στο σύμπαν ως πέτρα κτισίματος του ιιδεατού τοίχου του κόσμου του (δεύτερο ημικύκλιο απόδοση των ιδεών στο σύμπαν): άρα το σύνολο των δύο ημικυκλίων δημιουργεί τον κόσμο των ιδεών μέσα στον οποίο κλείεται ο άνθρωπος:
Διαγώνισμα 1.
Κείμενο:
Cēpheus et Cassiope
Andromedam filiam habent*. Cassiope, superba formā suā, cum Nymphis se
comparat. Neptūnus irātus ad oram Aethiopiae urget* beluam marīnam, quae
incolis nocet*. Oraculum incolis respondet*: «regia hostia deo placet*!» Tum
Cēpheus Andromedam ad scopulum adligat; belua ad Andromedam se movet*. Repente
Perseus calceis pennātis advolat; puellam videt* et stupet* formā puellae.
Perseus hastā beluam delet* et Andromedam liberat. Cēpheus, Cassiope et incolae
Aethiopiae valde gaudent*.
Ασκήσεις.
Α)
Να μεταφράσετε το απόσπασμα. Μον.8.
Β)
Να γράψετε τους ζητουμένους τύπους:
|
Deo |
Την κλητική ενικού και την γενική
πληθυντικού |
|
Scopulum |
Την κλητική ενικού και πληθυντικού |
|
Quae |
Την αιτιατική ενικού και πληθυντικού
στο ίδιο γένος |
|
Beluam |
Την αφαιρετική ενικού και την γενική
πληθυντικού |
|
Respondet |
Το γ΄ενικό πρόσωπο παρατατικού και
παρακειμένου |
|
Advolat |
Το σουπίνο και το γ΄πληθυντικό
πρόσωπο του μέλλοντος και του υπερσυντελίκου. |
Μον.6
_-_Google_Art_Project.jpg)
Η σκέψη των Λαών της Ανατολής έχει έναν μεταφυσικό θρησκευτικό και υπερβατικό μάλλον χαρακτήρα. Ο άνθρωπος των αχανών εκτάσεων της Ευρασίας δεν μπορεί να προκαλέσει αυτό το οποίο βάσει Χώρου κατάφερε ο Έλληνας: να ελέγξει πνευματικά τον Χώρο του και να τον μεταβάλει σε Πόλη, Πόλη κράτος, Εκκλησία του Δήμου, συγκεκριμένη καθημερινή οδό ιδεών και αξιών. Ο άνθρωπος των αχανών εκτάσεων της Ευρασίας τυλιγμένος στο πέπλο της μαγείας και του μύθου δεν μπορεί να μεταβάλει την ασύντακτη πρακτική γνώση του σε επιστήμη και να μετουσιώσει σε θεωρία ιδεών την απλή παρατηρητική εμπειρία. Έχει όμως ξεκινήσει η προσπάθεια κατανομής των δυνάμεων του Σύμπαντος σε κατηγορίες νόησης και αξιακής ενσυναίσθησης: το καλό και το κακό υπονοεί ως καλό ό,τι ωθεί τον άνθρωπο σε καλή ζωή και σε καλή κοινωνία. Το κακό είναι σταδιακά το χάος της απροσδιοριστίας. Ο πόλεμος και η ειρήνη αποκτούν σημαντική αξία διότι αντιπροσωπεύουν την προσπάθεια του ανθρώπου να αντεπεξέλθει στις προκλήσεις της ζωής του κάτι που σημαίνει μία διηνεκή και συνεχή προσπάθεια, άρα σταδιακά καθιερώνεται από την ανατολή έως την δύση ο Υποκειμενισμός: είτε με μυθικό κάλυμμα είτε με λογικό κάλυμμα ο Άνθρωπος θέτει εαυτόν ως κέντρον του όλου ώστε με κέντρο ουσιαστικά τον νού να Είναι συνεχώς ο διαμορφωτής του Κόσμου και των Ανθρωπομορφικών επιλογών.
Κατά αυτόν τον τρόπο οι αντιλήψεις των Περσών αποτελούν αντιλήψεις και εξέλιξη της θρησκείας των Αρείων για τον κόσμο και τον άνθρωπο και θεμελιώνονται επάνω σε μία κεντρική ιδέα: στο εξοντωτικό πόλεμο ανάμεσα στις δυνάμεις του Καλού και του Κακού: ουσιαστικώς ως Κακό εννοιοποιείται το Χάος το απροσπέλαστο, αυτό το οποίο το Υποκείμενο δεν μπορεί ως ιδέα και αξία να απορροφήσει και μάλλον απορροφάται από αυτό: ο Αριστοτέλης με την λέξη «πάθος» μάλλον αυτό θα εννοήσει: εκ του ρήματος πάσχω το πάθος είναι η αδυναμία του ανθρώπου να ελέγξει τις δυνάμεις επηρεασμού και υποδουλώνεται σε αυτές : άρα ως Καλό εννοιοποιείται η ικανότητα του ανθρώπου να γίνει το έλλογο κέντρο του κόσμου του, να θέσει όλες εκείνες τις ιδέες και αξίες οι οποίες ανθρωπομορφικώς και ανθρωποκεντρικώς θα κτίσουν τον καινόν λόγου ανθρώπινο κόσμο.
https://www.minedu.gov.gr/site/70780-08-09-26-anakoinose-apotelesmaton-ereunas-pisa-2025
ΟΜΑΔΑ Α (Από
τις πέντε ερωτήσεις επιλέγετε τρεις. Κάθε ερώτηση βαθμολογείται
με 4 μονάδες)
1. Ποιες
ήταν οι θέσεις του κινήματος του Διαφωτισμού και ποιοι ήταν οι κύριοι
εκπρόσωποί του;
2. Να
δώσετε τους ορισμούς: φωτισμένη δεσποτεία, λέσχες, εγκυκλοπαίδεια.
3. Να
σημειώσετε Σωστό ή Λάθος στις παρακάτω προτάσεις και
κατόπιν να γράψετε το Σωστό σε κάθε λανθασμένη απάντηση.
Α. Ο
Τζον Λοκ υποστήριξε τη διάκριση των εξουσιών.
ΣΩΣΤΟ:
Β. Ο
πρώτος Πρόεδρος των ΗΠΑ εξελέγη, το 1789, ο Τόμας Τζέφερσον.
ΣΩΣΤΟ:
Γ. Ο
Ρουσώ εξέφραζε μία πιο ριζοσπαστική
άποψη, πίστευε ότι η πολιτική εξουσία πρέπει να ασκείται από τον ίδιο τον λαό
και όχι από τον ηγεμόνα.
ΣΩΣΤΟ:
Ο μύθος γύρω από τις Στυμφαλίδες Όρνιθες είναι γνωστός: Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες ήταν ανθρωποφάγα πουλιά με σκληρά ράμφη, νύχια και φτερά τα οποία εν τέλει εξολόθρευσε ο Ηρακλής, ήταν αυτό του το κατόρθωμα ένας από τους άθλους του. Τα πουλιά αυτά είχαν καταφύγει στη λίμνη Στυμφαλία της Κορινθίας και απειλούσαν τους ανθρώπους με τα μυτερά τους νύχια και ράμφη.
Ας διαμοιράσουμε την εξέλιξη του μύθου ως ακολούθως:
1) Ο Ηρακλής κατ΄αρχάς δεν μπορούσε να πλησιάσει τα πουλιά αυτά στην πυκνή βλάστηση όπου είχαν κτίσει τις φωλιές των,
2) Οπότε η Θεά Αθηνά του έδωσε χάλκινα κρόταλα σφυρηλατημένα στο εργαστήριο του Ηφαίστου, τα οποία εκτυπησε ο Ήρωας, τα πουλιά βγήκαν από τις φωλιές τους και ο Ήρωας με τα βέλη του εξολόθρευσε πολλά από αυτά,
3) Όσα εξ αυτών εσώθησαν κατέφυγαν στο νησί του Άρεως όπου εξολοθρεύθηκαν από τους Αργοναύτες του Iάσωνος όταν αυτός εταξίδευε με προορισμό της Κολχίδα.
Ας προσπαθήσουμε να αποκωδικοποιήσουμε την παραπάνω μυθική διήγηση.
Είναι σαφές ότι οι άθλοι του Ηρακλέους δεν περιορίσθηκαν σε ζώα της γής (Λέων της Νεμέας) ούτε μόνον σε θαλάσσια πλάσματα (Λερναία Ύδρα) αλλά επεκτάθηκαν και σε ουράνια πτηνά: άρα σε μία πρώτη σημαντική εκτίμηση ό Ήρωας είναι αυτός ο οποίος ελέγχει πνευματικά και πρακτικά όλα τα μέλη της γαίας: ουρανό, γή, θάλασσα, άρα και τα τέσσαρα ριζώματα: γή, αέρα, ύδωρ, πύρ: Άρα η μυθική ιστορία των Στυμφαλίδων ορνίθων εισάγει την πνευματική και αξιακή πίστιν ότι ο Ολοκληρωμένος Άνθρωπος ελέγχει τον αέρα και τους φορείς του: τα πτηνά. Άρα ο Ολοκληρωμένος Άνθρωπος είναι αυτός ο οποίος ελέγχει πνευματικά τον αέρα και τον αιθέρα άρα τις σκέψεις που προκαλούνται από τα στοιχεία αυτά, φορείς των οποίων είναι οι Στυμφαλίδες Όρνιθες: άρα για να είναι κάποιος Ολοκληρωμένος Ήρωας και Τέλειος Άνθρωπος θα πρέπει να ελέγχει τον αέρα και τον αιθέρα ως σκέψεις οι οποίες εισχωρούν μέσα του και τον κατευθύνουν στην δόμηση ενός νοήμονος, αυτοελεγχομένου και αξιακού Εαυτού.
Η έκφραση
αναφέρεται σε μύθους του Αισώπου.
«Συν Αθηνά και χείρα κίνει» λέμε
παραινετικά σε όσους τα περιμένουν όλα από το θεό ή την τύχη, χωρίς να κάνουν
τίποτα οι ίδιοι σε μια δύσκολη στιγμή.
Στους μύθους του Αισώπου
αναφέρεται ότι η φράση ειπώθηκε από κάποιο ναυαγό (πλούσιο Αθηναίο), ο οποίος,
αντί να επιχειρήσει να κολυμπήσει για να σωθεί, έκανε παρακλήσεις στη θεά Αθηνά
να τον γλιτώσει χωρίς αυτός να κάνει την παραμικρή προσπάθεια να σωθεί.
Σχετικός είναι και ο μύθος του
Αισώπου με τον βοηλάτη, ο οποίος όταν το αμάξι που οδηγούσε έπεσε μέσα σε ένα
φαράγγι, «άργος ίστατο τω Ηρακλεϊ προσευχόμενος. Ο δε θεός επιστάς είπε: “των
τρόχων άπτου, καὶ τοὺς βόας νύττε, και τότε τω θεω εύχου, όταν καυτός τι ποιής·
μη μέντοιγε μάτην εύχου». Δηλαδή, πιάσε τους τροχούς και τα βόδια και μετά να
προσευχηθείς στο θεό, όταν κι εσύ ο ίδιος κάνεις κάτι, διαφορετικά προσεύχεσαι
μάταια.
Aς συμφωνηθεί λοιπόν στον κόσμο της
πραγματικής Ιστορίας ότι η Κωνσταντινούπολη
έπρεπε να μεταφερθεί σε χέρια οθωμανών διότι έπρεπε οπωσδήποτε να
διανεμηθεί στην Ρωμαϊκή πάλαι ποτέ αυτοκρατορία
το μεγάλο επίτευγμα του Βυζαντίου: ο κύκλος της πραγματικής ζωής ο
οποίος ξεκινά από το θεό και καταλήγει σε έναν άνθρωπο άλλων δυνατοτήτων. Η
πραγματική Ιστορία δεν είναι αυτή που ακολουθήθηκε βασισμένη στο Πλατωνικό
μοντέλο: γνωρίζω τις ιδέες και αξίες των γεγονότων και αυτές κάνω Ιστορία: όπως
η Πλατωνική φιλοσοφία αντικατέστησε την πραγματική ανθρώπινη κίνηση (ως σκέψη
και πράξη) με την Ιδέα αυτής της κίνησης (εξαφανίζοντας τον Άνθρωπο ως
πραγματικό Όν) αυτό έπραξε και η Ιστορία: αντικατέστησε τον Άνθρωπο ως Δημιουργό με τις ιδέες και αξίες των πράξεών του που
γεννούν γεγονότα: άρα ο Ιστορικός δεν χρειάζεται να έχει μπροστά του τον
Άνθρωπο για να γράψει την πραγματική Ιστορία, αρκεί που έχει τα γεγονότα των
πηγών ώστε να αντικαταστήσει τον άνθρωπο με τις ιδέες και αξίες που γεννούν τα
γεγονότα: όμως το σύνολο των Ανθρωπίνων σκέψεων και πράξεων φυσικά δεν χωρούν
στα γεγονότα (τα οποία πλατωνικά τα αντικαθιστούμε με τις ιδέες και τις αξίες
που απορρέουν και με αυτές γράφουμε ιστορία με βάση τις πηγές) άρα η παραδεδομένη
Ιστορία είναι αναληθής: πραγματική Ιστορία είναι αυτή η οποία οδεύει πίσω από
τις πηγές και προσπαθεί να κατανοήσει τις βαθύτατες σκέψεις και πράξεις του
Δημιουργού Ανθρώπου όπως αυτές δεν εμπεριέχονται στα γεγονότα και στις πηγές
αλλά απαιτούν προσωπική πνευματική επαφή του Ιστορικού με τους Δημιουργούς ανά
εποχή της Ιστορίας.
Εάν οι πηγές επαρκούσαν τότε θα ξέραμε τέλεια το χθές και θα δημιουργούσαμε το τέλειο αύριο: όμως δεν επαρκούν οι πηγές, συνομιλώντας λοιπόν απευθείας με τους ανθρώπους ανά εποχή κατανοούμε όχι τις ιδέες και αξίες τους αλλά τις πραγματικές δυναμικές ενέργειες και προθέσεις τους, τα σχέδιά τους: δεν μετρούν οι ιδέες του Οδυσσέως αλλά οι πραγματικές προθέσεις του. Επίσης σε καμμία των περιπτώσεων δεν θα πρέπει να χάνεται η πραγματική συνέχεια της Ιστορίας των εποχών της και των δομών της.
Πατήσθε στο σύνδεσμο, ή αντιγράψτε τον και πατήσθε στον αντιγραμμένο σύνδεσμο.
H διδασκαλία της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας σύμφωνα με τα Νέα Προογράμματα Σπουδών.
Αναφέρεται στο ΦΕΚ: 2052/31/3/2026 (για το μάθημα: Αρχαία Ελληνική γλώσσα:
Α’ Γυμνασίου Ανθολόγιο κειμένων
Β’ Γυμνασίου Ανθολόγιο κειμένων
.jpg)
Τα κείμενα μελετώνται σε τέσσερα Θεματικά Πεδία, καθένα από τα οποία περιλαμβάνει επιμέρους Θεματικές Ενότητες ως εξής:
1. Κείμενο και περικείμενο
1.1. Η ταυτότητα και τα χαρακτηριστικά του κειμένου.
1.2. Ο χώρος και ο χρόνος ένταξης του κειμένου.
Έστω ότι δίδεται το παρακάτω κείμενο: Πλουτάρχου, Παράλληλοι Βίοι, Αλέξανδρος.
3.5 Ἐγεννήθη δ᾽ οὖν Ἀλέξανδρος ἱσταμένου μηνὸς Ἑκατομβαιῶνος, ὃν Μακεδόνες Λῷον καλοῦσιν, ἕκτῃ, καθ᾽ ἣν ἡμέραν ὁ τῆς Ἐφεσίας Ἀρτέμιδος ἐνεπρήσθη νεώς· ᾧ γ᾽ Ἡγησίας ὁ Μάγνης ἐπιπεφώνηκεν ἐπιφώνημα κατασβέσαι τὴν πυρκαϊὰν ἐκείνην ὑπὸ ψυχρίας δυνάμενον· εἰκότως γὰρ ἔφη καταφλεχθῆναι τὸν νεών, τῆς Ἀρτέμιδος ἀσχολουμένης περὶ τὴν Ἀλεξάνδρου μαίωσιν. ὅσοι δὲ τῶν μάγων ἐν Ἐφέσῳ διατρίβοντες ἔτυχον, τὸ περὶ τὸν νεὼν πάθος ἡγούμενοι πάθους ἑτέρου σημεῖον εἶναι, διέθεον, τὰ πρόσωπα τυπτόμενοι καὶ βοῶντες ἄτην ἅμα καὶ συμφορὰν μεγάλην τῇ Ἀσίᾳ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τετοκέναι. Φιλίππῳ δ᾽ ἄρτι Ποτείδαιαν ᾑρηκότι τρεῖς ἧκον ἀγγελίαι κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον· ἡ μὲν Ἰλλυριοὺς ἡττῆσθαι μάχῃ μεγάλῃ διὰ Παρμενίωνος, ἡ δ᾽ Ὀλυμπίασιν ἵππῳ κέλητι νενικηκέναι, τρίτη δὲ περὶ τῆς Ἀλεξάνδρου γενέσεως. ἐφ᾽ οἷς ἡδόμενον ὡς εἰκὸς ἔτι μᾶλλον οἱ μάντεις ἐπῆραν, ἀποφαινόμενοι τὸν παῖδα τρισὶ νίκαις συγγεγεννημένον ἀνίκητον ἔσεσθαι. Τὴν μὲν οὖν ἰδέαν τοῦ σώματος οἱ Λυσίππειοι μάλιστα τῶν ἀνδριάντων ἐμφαίνουσιν, ὑφ᾽ οὗ μόνου καὶ αὐτὸς ἠξίου πλάττεσθαι. καὶ γὰρ ‹ὃ› μάλιστα πολλοὶ τῶν διαδόχων ὕστερον καὶ τῶν φίλων ἀπεμιμοῦντο, τήν τ᾽ ἀνάτασιν τοῦ αὐχένος εἰς εὐώνυμον ἡσυχῇ κεκλιμένου καὶ τὴν ὑγρότητα τῶν ὀμμάτων, διατετήρηκεν ἀκριβῶς ὁ τεχνίτης.
Κείμενο και περικείμενο:
Το κείμενο αναφέρεται σε γεγονότα που σημάδευσαν την Γέννηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου: Τα χαρακτηριστικά του Αλεξάνδρου αποδόθηκαν από τον ξακουστό γλύπτη της Εποχής: τον Λύσιππο.
Περικείμενο:
Πατήσθε στο σύνδεσμο ή αντιγράψτε τον και έπειτα πατήσθε σε αυτόν ώς αντιγραμμένο.
Πατήσθε στο σύνδεσμο ή αντιγράψτε και πατήσθε στον αντιγραμμένο.
.jpg)
Ο Αριστέας ο Πρκοννήσιος γεννήθηκε στην Προκόννησο, ιωνική αποικία στην Προποντίδα και ήταν νεώτερος από τον Ησίοδο, σύγχρονος με τον Αρχίλοχο τον Πάριο και παλαιότερος από τη Σαπφώ, τον Πεισίστρατο, τον Σόλωνα και τον Θαλή. Ήταν επικός ποιητής και του αποδίδεται μεταξύ άλλων και μία Θεογονία. Κυρίως όμως ήταν μεγάλος ταξιδευτής. Φαίνεται πως ταξίδεψε στα βάθη της Ασίας, φτάνοντας ως τη χώρα των Αριμασπών, που νεώτεροι ερευνητές τοποθετούν στη σημερινή Μογγολία. Από τα ταξίδια του αυτά γεννήθηκαν τα Αριμάσπεια Έπη, που αναφέρονται στις σχέσεις των Υπερβορείων με το Αιγαίο και συγκεκριμένα με τη Δήλο, όπου έστελναν τα δώρα τους προς τον Απόλλωνα.
https://docs.google.com/document/d/1wrV16me_xaFSmconMXaQawZFqxLGdISozCxwy4NNHt8/edit?tab=t.0
Διδάσκοντας το παράλληλο κείμενο στο ΓΕΛ
https://docs.google.com/document/d/14CzxkcHtTYquXTT161lep9KBe4aI7hs_IgIKdGCKgUM/edit?tab=t.0
Η ωρίμανση και η μαθηση στα Έπη του Ομήρου.
Πατήσθε επάνω στους συνδέσμους, ή αντιγράψτε τους συνδέσμους και πατήσθε επάνω στους αντιγραμμένους συνδέσμους.
Η Λεσβιακή διάλεκτος ανήκει στα βόρεια νεοελληνικά ιδιώματα , ομιλείται κυρίως στο νησί της Λέσβου, παρουσιάζει κάποιες ομοιότητες με την ομιλουμένη διάλεκτο στο νησί της Λήμνου. Κυρίως όμως η Λεσβιακή διάλεκτος παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με την Ομηρική γλώσσα, είναι γνωστό ότι και η Λέσβος ερίζει για την καταγωγή του Ποιητού, εξάλλου αναφέρονται επισκέψεις του Ομήρου στην Λέσβο.
Στο θέμα των Φωνηέντων θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τις εξής ομοιότητες:
1)Το βραχύ Α της Αττικής διαλέκτου και στον Όμηρο παραμένει βραχύ: Όμως στον Όμηρο τα λήγοντα σε –ειη και οίη μετατρέπουν το Α σε μακρόχρονο φωνήεν: Η Αληθείη (αντί για Αλήθεια, Ευπλοίη (αντί για Εύπλοια): η μάκρυνση του Α παρατηρείται στην Λεσβιακή διάλεκτο: Παρόμοια προφορά παρατηρείται στην Λεσβιακή διάλεκτο: ευκολία τροπής του βραχέος –α σε μακρό –η:γενικώς ευκολία τροπής των βραχυχρόνων σε μακρόχρονα: την ευπλοίη, η Αληθείη.
Η ευκολία τροπής βραχυχρόνων σε μακρόχρονα (συνήθης στον Όμηρο) υπάρχει και στη Λεσβιακή διάλεκτο: η επικράτηση τελικά μακροχρόνων σχηματισμών στις λέξεις: η βίτσα-τ’ς βίτσις (όχι τις βίτσες).
2)Αρκετές φορές στον Όμηρο βραχείες συλλαβές λαμβάνονται ως μακρόχρονες κατά φαινομένην ανωμαλίαν: οι Λέσβιοι έχουν έφεση στο να εμμένουν στην μακρόχρονη προφορά βραχέων συλλαβών: το βέλος (τ(ου) βέλ(ους): σύνηθες στον Όμηρο.
Πατήσθε στο σύνδεσμο ή αντιγράψτε τον και έπειτα πατήσθε επάνω στον αντιγραμμένο σύνδεσμο.
Σύνδεσμος Φιλολόγων Λέσβου
Πρόσκληση
υποβολής προτάσεων συμμετοχής στο
Πανελλήνιο
Συνέδριο
«Το σχολείο στην σύγχρονη ψηφιακή εποχή: προβληματισμοί, μετασχηματισμοί
και προκλήσεις».
Ο
Σύνδεσμος Φιλολόγων Λέσβου, προσκαλεί κάθε ενδιαφερόμενο να υποβάλει πρόταση
συμμετοχής στο Πανελλήνιο συνέδριο που διοργανώνει σε συνεργασία με τη ΔΔΕ
Λέσβου και τον Δήμο Μυτιλήνης, με θέμα: «Το
σχολείο στην σύγχρονη ψηφιακή εποχή: προβληματισμοί, μετασχηματισμοί και
προκλήσεις».
Οι εργασίες του συνεδρίου θα εξετάσουν τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες τις οποίες αντιμετωπίζει το σύγχρονο σχολείο καθώς και το ρόλο του στις απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής, η οποία έχει φυσικά τις δικές της ιδιαιτερότητες. Θα διερευνηθεί η παιδαγωγική και εκπαιδευτική ανταπόκριση της σχολικής κοινότητας στις ψηφιακές προκλήσεις, στις ιστορικές και κοινωνικές αλλαγές που παρατηρούνται, στις θεσμικές αλλαγές οι οποίες μετασχηματίζουν την μορφή και τον τρόπο του συγχρόνου σχολείου. Θα αναλυθεί η δημιουργική παιδαγωγική και εκπαιδευτική σχέση ανάμεσα στην τεχνητή νοημοσύνη και στον ψηφιακό ανθρωπισμό ώστε ο προσανατολισμός του σχολείου να ενδυναμώνεται συνεχώς προς την ανθρωποκεντρική και ανθρωποπροσωπική κατεύθυνση της ωρίμανσης των νέων και της εξέλιξής τους σε ενεργούς Πολίτες.
Το ρήμα: εἰμί,προέρχεται από την ρίιζα: ές +μι: σε πλήρη εκτύλιξη πρότασης: ες εμένα Είναι και υπάρχει αυτή η ιδιότητα: Οι πάνσοφοι Έλληνες διείδον την ανάγκη να εκφράσουν ότι ο Άνθρωπος Εϊναι Κάτι ή Υπάρχει ως κάτι και για αυτό το εσ-μι το ήνωσαν σε : ειμί. Άρα το ρήμα καταρχάς σηματοδοτεί την οντολογική ανάγκη ότι κάτι Είναι και κάτι Υπάρχει σε σχέση με τον Εαυτό του, τους Άλλους, τον Κόσμο την Φύση, άρα το ρήμα ειμί: σηματοδοτεί την διαλεκτική: ο Άνθρωπος υπάρχει και σε σχέση Είναι κάτι.
Στην πρόταση : Εγώ εἰμί.Άνθρωπος, σημαίνει: Εγώ Υπάρχω ως Άνθρωπος και Είμαι το σύνολο των ιδιοτήτων του Ανθρώπου.
Καταλαβαίνουμε ότι οι οντολόγοι Έλληνες εκμεταλλεύθηκαν γνωσιολογικώς και ηθικώς το ρήμα: προκειμένου να εκφράσουν το οντολογικό βάθος του Εαυτού τους, της Πόλης, του Κόσμου: ότι κάτι Είναι και υπάρχει επειδή Είναι, και ως Είναι έχει αποκτήσει ιδιότητες και αξία.
Η προστακτική του Είμί: είναι: ἴσθι, όπως και του ρήματος: οίδα=γνωρίζω. Για τους Έλληνες προπάτορες το να είσαι σημαίνει ότι Γνωρίζεις τον Εαυτό σου, τον Κόσμο τους Άλλους την Πόλη το θείο.Άρα το Είναι γνωσιακή ύπαρξη.
Το σύντομο αυτό κείμενο (περίπου 40 σελίδων) στάλθηκε στον διακεκριμένο νεοκαντιανό φιλόσοφο Πάουλ Νάτορπ (Paul Natorp), ο οποίος δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Μαρβούργου, προκειμένου να αξιολογηθεί η υποψηφιότητα του Χάιντεγκερ για μια καθηγητική έδρα.
Πατήσθε στο σύνδεσμο ή αντιγράψτε τον και έπειτα πατήσθε σε αυτόν.
Οδηγίες για την διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών στο γυμνάσιο 2026-2027.
Οδηγίες για την διδασκαλία των Νέων Ελληνικών γλώσσης και κειμένων στο γυμνάσιο , 2026 -2027.
(Πατήσθε στους συνδέσμους ή αντιγράψτε τους συνδέσμους και πατήσθε σε αυτούς).
