φιλολογικός κήπος, χώρος καλλιέργειας του λόγου.

Συμβολή στην θεματοδοσία Νεοελληνικής γλώσσας Γ΄λυκείου.

Α.Δίδεται το παρακάτω μη λογοτεχνικό κείμενο.

Άποψη: Παιδεία, κοινωνία και ανάπτυξη!

Η παιδεία και η εκπαίδευση είναι ο τομέας στον οποίο η Ελλάδα παρουσιάζει ένα από τα σημαντικότερα ελλείμματα συγκριτικά με τις άλλες προηγμένες χώρες της Ευρώπης και αυτό δεν μπορεί κανείς να το υποβαθμίσει, με τον οποιοδήποτε τρόπο, ό,τι είδους ιδεοληψία και να κουβαλάει πάνω του. Η παιδεία είναι προτεραιότητα επιβίωσης, πλέον, για τον τόπο μας και ως τέτοια επιβάλλεται να την αξιολογήσει και να την αναβαθμίσει, επειγόντως μάλιστα, το σύνολο της κοινωνίας. Η παιδεία σήμερα είναι ένα πολύ σημαντικό οικονομικό θέμα, αλλά και ένα μείζον κοινωνικό ζήτημα για την ταλαιπωρημένη από τη δεκαετή κρίση Ελλάδα.

Η παιδεία, πράγματι, είναι ένα κολοσσιαίας σημασίας ζητούμενο για την ελληνική κοινωνία και το μέλλον της νέας γενιάς, καθώς αποτελεί το βασικό μοτέρ εξέλιξης της κοινωνικής δομής, των επιστημών και του πολιτισμού. Παράλληλα είναι εργαλείο βασικό για την αναβάθμιση της οικονομίας και της τεχνολογίας. Η παιδεία, μαζί με την ελευθερία και τη δημοκρατία, έννοιες αναπόσπαστες άλλωστε και μεταξύ τους ανατροφοδοτούμενες, αποτελούν το ύψιστο δημόσιο αγαθό στον σύγχρονο κόσμο. Η πρόσβαση στην παιδεία αφορά ή πρέπει να αφορά όλες σχεδόν τις κοινωνικές ομάδες και αυτή ήταν η επιτυχία του μεταπολεμικού συστήματος της Δύσης. Η περίφημη μεσαία τάξη, η οποία λειτούργησε όντως ως η ραχοκοκαλιά του μεταπολεμικού μοντέλου, ήταν το αποτέλεσμα αυτής της ευρύτερης πρόσβασης στην παιδεία γενικότερα και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ειδικότερα.

Η παιδεία υπήρξε ο μεγάλος κοινωνικός αναβατήρας (και περισσότερο στις φτωχότερες χώρες σαν την Ελλάδα) και ο παράγοντας σύγκλισης ισοδυνάμων ευκαιριών και δυνατοτήτων, πεμπτουσία δηλαδή της δημοκρατίας σε κάθε πολιτισμένη και ανεπτυγμένη κοινωνία. Τα χρόνια της κρίσης, όμως, στην Ελλάδα αυτός ο εξαιρετικός μηχανισμός σχεδόν κονιορτοποιήθηκε. Η έλλειψη συγκρότησης και στόχων με γνώμονα την παιδεία, οδήγησε γρήγορα στην περαιτέρω όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Σήμερα, τα περιθώρια που διαθέτουν αρκετές κοινωνικές ομάδες, για να σπουδάσουν τα παιδιά τους, είναι δραματικά συμπιεσμένα… Άρα; Η απόκτηση των γνώσεων, η ανάδειξη των δεξιοτήτων, η εκπαίδευση υψηλού επιπέδου, οι μεταπτυχιακές σπουδές και οι καλές δουλειές είναι στην Ελλάδα το αποκλειστικό προνόμιο των εύπορων οικογενειών;

Η νέα εποχή της ατελείωτης τεχνολογίας, της πλούσιας γνώσης, του καλά καταρτισμένου ανθρώπινου δυναμικού και της ταχύτατης μετανάστευσης των πληροφοριών και των κεφαλαίων, διαμορφώνει οικονομίες πολύ υψηλής ανταγωνιστικότητας. Οι κοινωνίες που δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν σε αυτήν την πρόκληση κινδυνεύουν να γκρεμιστούν (και ήδη υποχωρούν) από τη θέση που έχουν καταλάβει στο διεθνές σύστημα επί πολλές δεκαετίες. Πόσο μάλλον η Ελλάδα! Το αντίδοτο ασφαλώς είναι η παιδεία δυνατού επιπέδου, οι επενδύσεις σε ανθρώπινο δυναμικό και έρευνα. Από την ικανότητα των χωρών, στη δημιουργία νέων ανταγωνιστικών προϊόντων και υπηρεσιών διεθνούς ζήτησης, στη νέα τεχνολογία που μεταβάλλει τα κόστη και τους οικονομικούς κλάδους, θα κριθούν η ανάκαμψη των οικονομιών και η ανάπτυξη των κοινωνιών, για τις οποίες πολύς λόγος γίνεται πρωτίστως σήμερα στη χώρα μας. Είναι ο επόμενος κύκλος που θα κρίνει τη βιωσιμότητα και την προοπτική, το βιοτικό επίπεδο, τα εισοδήματα, τις θέσεις απασχόλησης, ιδίως για την Ελλάδα. Εάν πράγματι η χώρα μας θα καταφέρει κάποτε, δηλαδή, να βγει από την κρίση…

Αντιγράψτε το σύνδεσμο και έπειτα πατήσθε ώστε να εμφανισθεί η παρουσίαση.

file:///E:/%CE%A4%CE%BF%20%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF%20%CE%BC%CE%BF%CF%85/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82/13%20%20%202%20%20%202026%20%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE%20%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%83%CE%B7.%20(2).pdf

1ε. Ο Κλωνισμός της Ιδέας στον Όμηρο (Από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια).

1ε. Ο Κλωνισμός της Ιδέας στον Όμηρο.

Εάν προσέξουμε και στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια προωθούνται εντέχνως από τον ποιητή οι τρείς τρόποι ανθρωπομορφικότητας των θεών, οι τρείς τρόποι οι θεοί να επικοινωνήσουν «πραγματικά» σε ανθρώπινα ορατά και αισθητικά πλαίσια με τους ανθρώπους. Ο 1^ος τρόπος είναι να εμφανισθούν οι θεοί όπως είναι στους Ομηρικούς ήρωες (θεοφάνεια, αυτοπρόσωπη εμφάνιση, και ως παράδειγμα θα μπορούσαμε να δώσουμε την εμφάνιση της Αθηνάς στην Α΄ραψωδία της Ιλιάδας στον Αχιλλέα προκειμένου να τον συγκρατήσει για να μην επιτεθεί λόγω της μήνιδός του στον Αγαμέμνονα).

Ο 2^ος τρόπος είναι η ενανθρώπιηση ή μεταμόρφωση, κατά την οποία οι θεοί λαμβάνουν την μορφή ενός συγκεκριμένου ανθρώπου ή ζώου για να αλληλεπιδράσουν με τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται να επηρεάσουν, ως παράδειγμα θα μπορούσαμε να αναφέρουμε την μεταμόρφωση της θεάς Αθηνάς σε Μέντη προκειμένου να αφυπνίσει τον Τηλέμαχο ώστε αυτός να ερευνήσει για τον πατέρα του, κυρίως να ωριμάσει προκειμένου να αποτελέσει άξιο βοηθό για τον Πατέρα του στο θέμα της μνηστηροφονίας. Ο 3^ος τρόπος είναι η αθέατη παρέμβαση, ο θεός μπορεί να δράσει χωρίς να γίνει αντιληπτός (ή έστω να γίνει αντιληπτός μέσα από το αποτέλεσμα, ως αύρα αισθητική ως αέρας ο οποίος κρυώνει ή ζεσταίνει τον Άνθρωπο επί του οποίου εμφανίζεται ο θεός).

Οι τρείς αυτοί τρόποι εμφάνισης του θεού είναι η απαρχή του κλωνισμού (κλωνοποίησης) του Όντος και η ανακάλυψη της αυτογονιμοποίησής του μέσω της ανακαλυφθείσης εντός του Όντος της Ιδέας. Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι.

Μέσω αυτών των τριών τρόπων προσέγγισης των θεών προς τους ανθρώπους οι Έλληνες έκλεισαν το αχανές σύμπαν και τις δυνάμεις του για πρώτη φορά σε μία ανθρώπινη λογική εκτίμηση εξήγηση. Εάν σκεφθούμε ότι ο άνθρωπος είναι σύνολο θεωρητικής και αισθητικής εκτίμησης για πρώτη φορά το σύμπαν έγινε αντικείμενο πνευματικής και αισθητικής εξήγησης. Για πρώτη φορά ο άνθρωπος δεν θεωρεί εμαυτόν ως απλό μέλος της αενάου οντολογικής πορείας αλλά εξέρχεται αυτής, την αναθέτει σε 12 θεούς και με αυτούς έρχεται σε πνευματική και αισθητική επαφή. Άρα βλέπει και αισθάνεται το όν και την οντολογική συνέχειά του. Εκ του ορώ (βλέπω) και μάλιστα εκ του β΄αορίστου αυτού του ρήματος (είδον) εξάγεται η ιδέα (δηλαδή ο άνθρωπος βλέπει τις δυνάμεις του όντος και τις αισθάνεται). Άρα για πρώτη φορά έρχεται ως έλλογο και αισθανόμενο Υποκείμενο με τη ροή των οντολογικών δυνάμεων τις οποίες σκέπτεται και αισθάνεται.

Άρα όταν ο Τηλέμαχος ομιλεί και συνομιλεί με την Αθηνά Μέντη, ομιλεί και συνομιλεί με τη ροή των οντολογικών δυνάμεων της Σοφίας. Το μέσον επαφής με αυτές τις δυνάμεις δεν είναι πλέον ο εαυτός του ως τέτοιος αλλά η σκέψη, η ομιλία, η οπτική επαφή: πλέον ο Άνθρρωπος δεν Είναι ο Εαυτός του ως όλον αλλά ο νούς του και οι αισθήσεις του. Δεν είναι βυθισμένος ως Τέτοιος στο πέρασμα του Όντος αλλά επιλέγει από αυτό ό,τι μπορεί να ίδη να σκεφθεί να ακούση. Άρα ο Τηλέμαχος βλέπει (ορά, είδε ) την Αθηνά Σοφία και από αυτή λαμβάνει την όραση (είδε) της Κινήσεως προς τον Πατέρα του, άρα την Ιδέα (επειδή είδε τη Σοφία και το τι θέλει) της Ωρίμανσης και Κίνησης. Με παρόμοιο τρόπο ο Πλάτων κάποια χρόνια μετέπειτα ωμίλησε με το θεό του Αγαθού και με τον ίδιο τρόπο εξήγαγε τις ιδέες του Αγαθού (Καλό, ωραίο, ωφέλιμο, και τις απαραίτητες αρετές του).

1.δ.1. Η λέξη ως εξουσιαστική δύναμη επί του ανθρώπου.

Θα πρέπει λοιπόν να γίνει κατανοητό ότι οι λέξεις δεν εφευρέθησαν επειδή ο άνθρωπος διαθέτει νού ή επειδή οι λέξεις σηματοδοτούν συγκεκριμένο πολιτισμικό ανοδικό επίπεδο: υπάρχει πάντοτε η περίπτωση ο πολιτισμός μας χωρίς τις λέξεις να ήταν ανώτερος, όπως υπήρξαν πολιτισμοί με άλλου είδους επικοινωνία οι οποίοι ανέπτυξαν θαυμαστό πολιτισμό εκμετάλλευσης των οντολογικών δυνάμεων.

Η λέξη εφευρέθηκε ως εξουσιαστική δύναμη επειδή διά του κοινού νοός μπορεί να εξουσιάσει το νού του κάθε ανθρώπου άρα τον κάθε άνθρωπο, άρα την ανθρώπινη ιστορία και τον ανθρώπινο κόσμο. Δεν είναι τυχαίο ότι διά της λέξης έχει μεταφερθεί από γενεά σε γενεά συγκεκριμένος τύπος θεού κόσμου και ανθρώπου προκειμένου οι λέξεις να αποτελέσουν το θόλο εντός του οποίου και μόνον επιτρέπεται να κινηθούν οι άνθρωποι. Δεν είναι τυχαίο ότι φιλόσοφοι, θεοί, πολιτικοί, έχουν μείνει στην ιστορία όχι επειδή άλλαξαν τον κόσμο ως αόρατος δύναμις, ή για το γεγονός ότι κατηύθυναν άλλως και διαφορετικώς τον άνθρωπο εντός της παρούσης οντολογικής δυνάμεως αλλά όλοι αυτοί έμειναν στην ιστορία επειδή ωμίλησαν στους ανθρώπους: Οι λέξεις τους ως αλυσίδες τυλίχθηκαν γυρω από τους ανθρώπους, τους έδεσαν και πλέον όλα κατευθύννται σύμφωνα με τις δυνάμεις οι οποίες περικλείσθηκαν στις λέξεις. Είναι περίφημος η επί του Όρους ομιλία του Ιησού, οι διάλογοι του Πλάτωνος, τα ευαγγέλια των χριστιανών (όταν ο Ιησούς δεν μπορούσε πλέον να ομιλήσει στα πλήθη κ.λ.π).

Ας δούμε λοιπόν την συμπαντική διαλεκτική της λέξης.

Ο Ουρανός κατέστη το κοινό υπερστρώμα όλων των λέξεων: όλο το μεγαλείο των λέξεων σε σχέση με τον υπερπέραν, το σύμπαν, το χάος, περιορίσθηκε στον ουρανό και στα όντα του Ουρανού, αναφερόμαστε στον Ήλιο, την Σελήνη, τους Αστέρες κ.λ.π. Καμμία λέξη δεν συζητεί για τα όντα τα οποία απλώνονται πέραν του ουρανού, πέραν του ηλίου, πέραν της σελήνης και των αστέρων: καμμία λέξη δεν υπάρχει για όντα τα οποία προϋπήρχαν του ηλίου και θα μεταϋπάρχουν αυτού. Καμμία λέξη ή λεκτικό κείμενο δεν συζητεί για προϋπάρχοντες κόσμους και ανθρώπους; Διότι δεν μπορούν: οι λέξεις προσαρμόστηκαν στον παρόντα και μόνον κόσμο και άνθρωπο: δεν μπορούν να ανοιχθούν στο οντολογικό μεγαλείο προηγουμένων ή επομένων κόσμων: οι λέξεις γεννήθηκαν μαζί με αυτόν τον κόσμο και άνθρωπο και θα πεθάνουν μαζί τους. Δεν έχουν οι λέξεις οντολογικό υπόβαθρο: είναι γεννημένες στο μυαλό των ανθρώπων και θα εξαφανισθούν όταν εξαφανισθεί αυτό το ανθρώπινο μυαλό που τις εγέννησε ως σκέψη και πράξη.

Γιατί απουσιάζει η έννοια του «Ασώτου» από την Ελληνική κοσμοθέαση;

Η παραβολή του Ασώτου Υιού αποτελεί την παραβολή του Ιησού με τα περισσότερα οντολογικά μηνύματα καθοριστικά για το δομικό στήσιμο και κτίσιμο του χριστιανισμού. Επίσης η παραβολή αυτή αποφασιστικά καθορίζει το μοντέλο Ανθρώπου και Θεού τα οποία αναπτύσσονται και εξελίσσονται στην θρησκεία του ναζωραίου. Ένα μοντέλο ανθρώπου το οποίο απουσιάζει εντελώς από την αρχαία Ελληνική ανθρωποθέαση.

Ο Άσωτος Υιός φεύγει μακριά από την πατρική Εστία. Αποτυγχάνει όμως στο να φτιάξει μία πραγματικά ανεξάρτητη και επιτυχημένη ζωή αλλού. Για αυτό το λόγο επιστρέφει στον Πατέρα του ο οποίος τον δέχεται με ανοικτές αγκάλες παρά τις δικαιολογημένες διαμαρτυρίες του άλλου Υιού ο οποίος υπήρξε πάντοτε πιστός Υιός και ποτέ δεν στενοχώρησε τον Πατέρα του. Τι θα ήθελε πραγματικά ο άλλος Υιός ο οποίος ποτέ δεν έφυγε από την Πατρική Εστία; Ίση και δικαία μεταχείριση κατά την προσφορά του κάθε ενός: αντιθέτως παρατηρούμε ότι ο Πατέρας έπραξε χωρίς τη λογική της ισόρροπης δικαιοσύνης αλλά με την ανισορροπία του συναισθήματος: αρκεί να ικανοποιηθεί ο Υιός ο Άσωτος ώστε να μην ξαναφύγει να νοιώσει καλά και να μείνει εδώ, και όλα είναι καλά.

Άρα βλέπουμε και διαπιστώνουμε τα εξής: αποθεώνεται η βούληση του Πατέρα, σμικρύνεται η προσφορά των ανθρώπων η οποία γεννά και την έννοια της δικαιοσύνης: σε πραγματικά αποσυμβολοποιητικά επίπεδα υιοθετείται ένας θεός ο οποίος δεν αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως πραγματική προσφορά, εργασία, συνέπεια και τιμιότητα, αλλά αντιθέτως αυτός ο θεός αποσπά δυνάμεις και εμφανίζεται ως ο παντεπόπτης και παντοδύναμος κριτής ο οποίος ασχέτως των ανθρωπίνων έργων αρκεί μία πράξη μετανοίας ώστε να αλλάξει την μεταχείριση του ανθρώπου. Διότι ο Άσωτος υιός δεν έπραξε τίποτε ώστε να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη του Πατρός του, αντιθέτως μόνον η παρουσία του έπαιξε ρόλο ώστε να τον αποδεχθεί ο Πατέρας του. Άρα ο Θεός των χριστιανών δεν κοιτάζει πραγματικά τον Άνθρωπο ως Πολιτικό νοήμον και ηθικό όν σε συνέχεια προσφοράς εξέλιξης και προοδευτικής δόμησης αλλά εν στιγμή κατά την οποία αντιθέτως σε κάθε τι που προηγήθηκε φαίνεται ότι αυτός ο θεός έχει την δύναμη εν στιγμή να κρίνει τον άνθρωπο ως παρουσία και μόνον άσχετα με τα έργα του και τα λόγια του.

Σε καθαρά οντολογικά λοιπόν πλαίσια προτείνεται το μοντέλο του Ανθρώπου ως απλή εσωτερική δύναμη αποδοχής εν στιγμή του Θεού και αυτό αρκεί: άρα γεννάται μέσω αυτής της παραβολής ένα Υποκείμενο το οποίο ως απόλυτη Εσωτερικότητα αρκεί Εσωτερικώς να είναι θετικά διακείμενος με το θεό (χωρίς έργα και ημέρες, σκέψεις και ήθος, γνώση και επαναληπτική έξη) και όλα καλά: άρα εμφανίζεται ο μηδενικός άνθρωπος της απολύτου Εσωτερικότητος ο οποίος απλά ως παρουσία χωρίς τίποτε άλλο σώζεται στην Πατρική Εστία του Θεού. Ο Άνθρωπος λοιπόν μετατρέπεται σε μία απλή απλουστάτη Εσωτερική Παρουσία χωρίς την ανάγκη έργου και λόγου απλά ως Εσωτερική συγκατάνευση σώζεται στους κόλπους του θεού: άρα γεννάται και ξεκινά μία εποχή κατά την οποία η εξουσιαστική αρχή του θεού ελέγχει τα πάντα και τους ανθρώπους και έχει την δύναμη να ελέγχει Εσωτερικότητες αποδίδοντας ό,τι πρέπει: ο Άσωτος έχει ελεγχθεί, εσωτερικώς είναι θετικός και πάλι προς το θεό άρα μπορεί να μείνει στην Εστία του Θεού: την έσχατη πορεία αυτού του Ανθρώπου την βλέπουμε σταδιακά στην μετέπειτα ανθρωπίνη ιστορία, είναι η νοοτροπία η οποία μετέτρεψε τους ανθρώπους σε άβουλο και κατευθυνόμενο Λαό, τον οποίο χίλιες όσες θεολογίες κοσμοθεωρίες και πολιτικοθεωρίες προσπάθησαν να ελέγξουν. Αυτός ο τύπος του Ασώτου υιού είναι ο αδύναμος άνθρωπος ο οποίος χρειάσθηκε το δάσκαλο για να τον κατευθύνει, τον επιστήμονα για να τον θεραπεύσει, τον τεχνολόγο για να του δείξει το life style:σταδιακά ο Άσωτος έγινε ο ορισμός του Ανθρωπάκου ο οποίος απλά υπάρχει περιμένοντας την ευμένεια κάθε εξουσίας ώστε να απολαύσει όσα η πολιτική και κοινωνική ζωή προσφέρει.

Η δόμηση της Οδύσσειας.

Διαβάζοντας την Οδύσσεια ως αφηγηματικό έπος 41 ημερών (αυτό επέλεξε ο Όμηρος) κατανοούμε την λογική πλέον ικανότητα του Ανθρώπου να περικλείει σκέψεις και πράξεις στα πλαίσια του χρόνου ώστε να τα σμιλεύει, να τα εννοιοποιεί και να τα ηθικοποιεί σύμφωνα με τις ιδέες του, τις αξίες του, το σκοπό του (βέβαια ο Ανθρωποκεντρισμός , η γένεσις του νοήμονος και ηθικού ανθρώπου ο οποίος με γνώμονα την Δύναμιν νοός (Δίας) την Επικοινωνία με τα Όντα (Ερμής) και την αποκτηθείσα Σοφία (Αθηνά) είναι ικανός να επιπλεύσει επί του Χάους (Ποσειδών) επιστρέφοντας ή κτίζοντας την δική του Πολιτεία (Ιθάκη (προετοιμασία της Ιδανικής Πολιτείας του Πλάτωνος και της Ιδανικής civitatis dei του Αυγουστίνου, της ιδανικής πολιτείας τόσων και τόσων κοινωνικών φιλοσόφων) .

Άρα το κλείσιμο του δεοντολογικού ανθρώπου στο Χρόνο (ως Αρχή Μέση και Τέλος (σκοπό) είναι το μεγάλο Ανθρωποκεντρικού κατόρθωμα του Ομήρου: πλέον ο Χρόνος γίγνεται (ως στιγμή, διάρκεια, συνέχεια) η οδός επί της οποίας εξελίσσεται ο Άνθρωπος και η Κοινωνία (δεν είναι τυχαίο ότι η χριστιανική θεολογία δίδει τόση έμφαση στο χρόνο (νυν και αεί και εις τους αιώνας…) δεν είναι τυχαίο τα τόσο συγγράμματα κορυφαίων φιλοσόφων προκειμένου να εξηγήσουν και να ερμηνεύσουν την σχέση του νοήμονος και ηθικού ανθρώπου με το χρόνο (Μ.Χάϊντεγγερ: Είναι και Χρόνος ). Ο Χρόνος είναι η διάρκεια που έχει ο άνθρωπος ώστε να εκτυλίξει τις σκέψεις του και πράξεις του.

Δημιουργεί λοιπόν ο Όμηρος τον Ανθρώπινο Αιώνα. Η Οδύσσεια όμως (όπως εννοείται άλλωστε) έχει δύο είδη κινητικού χρόνου: τον πραγματικό και τον αφηγηματικό: ο πρώτος είναι 10 ολόκληρα χρόνια (όσα χρειάσθηκε δηλαδή ο Βασιλέας της Ιθάκης να επιστρέψει στην Πατρίδα του την Ιθάκη): ο δεύτερος είναι ο χρόνος ο σμιλευμένος και επιτηδευμένος από τον ποιητή προκειμένου να αφηγηθεί την επιστροφή (νόστο) αυτή ( είναι βέβαια 41 ημέρες).

Ας ξεκινήσουμε την έρευνά μας σε σχέση με τον αφηγηματικό χρόνο των 41 ημερών. Ο χρόνος αυτός είναι διαμοιρασμένος στην α) τηλεμάχεια, β) νόστο, γ) μνηστηροφονία. Άρα σε μία πρώτη εκτίμηση ο Άνθρωπος εξελίσσεται και προοδεύει πνευματικά και ηθικά όταν ξοδεύει και αναλύει το χρόνο του στην ατομική πνευματική, συναισθηματική, ηθική αφύπνιση και πράξη (Τηλέμαχος συνειδητοποιημένος διά της Αθηνάς Σοφίας) όταν κινείται επιλέγοντας το λόγο (ο λόγος ως συνειδητό ταξείδι εκεί όπου ανήκω ενάντια σε κάθε χάος (Ποσειδών(ανάμνηση τούτου η Πλωτινική Εννεάδα ως επιστροφή του ανθρώπου στην Πατρίδα την κοινή του Ενός) άρα ο νόστος ως έλλογη πράξη σκοποθετημένης κίνησης , στο συνδυασμό σκέψης και πράξης (ό,τι σκέπτεται ο Οδυσσέας το πραγματοποιεί σκοτώνοντας τους μνηστήρες (κάθε αντιξοότητα πνευματική ή ηθική σε σχέση με τη φύση μου και τον προορισμό μου (Πηνελόπη-η Γυναίκα ως Μοίρα Φύση προορισμός).

Η κατανομή του αφηγηματικού χρόνου σίγουρα μας προκαλεί εντύπωση:

6 ημέρες ανήκουν στην Τηλεμάχεια

30 ημέρες στον Νόστο

6 ημέρες στην μνηστηροφονία.

Διδασκαλία Ιστορίας γ΄γυμνασίου στο 6ο γυμνάσιο Μυτιλήνης: αντιγράψτε και "πατήσθε" στον σύνδεσμο ο οποίος έχει αντιγραφεί:

file:///E:/%CE%A4%CE%BF%20%CE%AD%CF%81%CE%B3%CE%BF%20%CE%BC%CE%BF%CF%85/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B5%CF%82%20%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82/%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1%20%CE%B3%CE%84%CE%B3%CF%85%CE%BC%CE%BD%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BF%CF%85.pdf

Τα 6 σημεία στη συμφωνία της Μαδρίτης.

Ησυμφωνία της Μαδρίτης που υπογράφτηκε τον Ιούλιο του 1997 μεταξύ του τότε πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη και του Τούρκου προέδρου Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ έγινε στον απόηχο της τεταμένης κατάστασης στο Αιγαίο και αφού ενάμιση χρόνο πριν είχε συμβεί η κρίση των Ιμίων, όπου για πρώτη φορά γινόταν λόγος για «γκρίζες» ζώνες στο Αιγαίο.

Από αρκετούς αναλυτές θεωρείται η συμφωνία που έδωσε θάρρος στην Τουρκία να την ερμηνεύει κατά το δοκούν και κατά καιρούς να προβαίνει σε ανάλογες πράξεις βασιζόμενη σ’ αυτήν. Αξίζει να σημειωθεί πως οι συνομιλίες έγιναν λίγο μετά την αγορά από την Κύπρο του ρωσικού συστήματος S-300 αλλά και της απόφασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να εισηγηθεί την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Κυπριακή Δημοκρατία τον ερχόμενο χρόνο. Υπήρχε αυξημένη ένταση, αλλά και κινητικότητα.

Η συμφωνία περιλάμβανε έξι σημεία, εκ των οποίων το τέταρτο αποτελούσε το σημείο αντιδικίας που ξεκίνησε από τότε μεταξύ των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., φτάνοντας στο σήμερα, στο άρθρο Σημίτη, την απάντηση του Κώστα Καραμανλή και την ανταπάντηση Σημίτη.

Ας συζητήσουμε για τα Ίμια.

Τα ιστορικά γεγονότα στην βραχονησίδα των Ιμίων συνέβησαν τέλη του Ιανουαρίου 1996. Εάν προσέξουμε τις ημερομηνίες θα δούμε ότι πρίν το 1996 η πλέον πολεμική σοβαρή εμπλοκή με την τουρκία ευρίσκεται στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο (και στην επιγενομένη παράνομη αυτής κατοχή έκτοτε), συζητούμε για 22 χρόνια πρίν, το 1974. Επίσης εάν προσέξουμε θα δούμε ότι δεν ξανασυνέβη κανένα άλλο παρόμοιο και σημαντικό πολεμικό γεγονός έκτοτε, από το 1996 έως σήμερα. Άρα η βασική σημαντική έννοια της περιοδολόγησης φανερώνει ότι τα γεγονότα των Ιμίων δεν αποτελούν συνέχεια ούτε επίλογο ούτε λόγο συνεχείας κάποιων πολεμικών γεγονότων και ιστορικού πολέμου ανάμεσα στην Ελλάδα και στην τουρκία. Συζητούμε λοιπόν για ένα μεμονωμένο ιστορικό γεγονός το οποίο γεννήθηκε λόγω κάποιων συμβάντων εκείνης της εποχής χωρίς να υπάρχει προηγούμενο ιστορικό και μετέπειτα ιστορικό παρομοίας δυναμικής: δεν παραβλέπουμε βέβαια τις λεκτικές, διπλωματικές, ή άλλες εμπλοκές ανάμεσα στα δύο κράτη (συνεχείς παραβιάσεις της τουρκίας του Ελληνικού εναερίου χώρου, τα γεγονότα περί της υφαλοκρηπίδας κ.λ.π): συζητούμε για γεγονότα όμοια των Ιμίων σημαντικής πολεμικής αρχής διεξαγωγής και έκβασης.

Άρα έπρεπε το 1996 και συγκεκριμένα εκείνη την εποχή να συμβούν τα γεγονότα των Ιμίων. Για να επικαλυφθεί κάτι που συνέβαινε, για να προληφθεί κάτι, ή για να ξεκινήσει κατι: άρα κάτι επετεύχθη εκείνη την εποχή με τα γεγονότα των Ιμίων και δεν ξαναείχαμε παρόμοια γεγονότα εδώ και 30 ολόκληρα χρόνια.

Άρα πρέπει να εξετασθεί προσεκτικά η εποχή: τι συνέβαινε στην Ελλάδα, τι συνέβαινε στην τουρκία εκείνη την στιγμή; Σαφέστατα σημαντικοτάτη είναι και η εμπλοκή των αμερικανών διότι ως τρίτη δύναμη είναι αυτή η οποία επιχειρηματικώς οικονομικώς και άλλως ελέγχει την Ελλάδα και την τουρκία.

Στην Ελλάδα την στιγμή των Ιμίων τελείωνε η διακυβέρνηση της χώρας από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η ιστορική αξία αυτού του γεγονότος είναι σημαντική και δικαιολογεί την δημιουργία παρομοίου γεγονότος με αυτό των Ιμίων (πάμπολλες φορές κράτη και αυτοκρατορίες επετέθησαν σε άλλες όταν καταλάβαιναν κυβερνητικές ανωμαλίες, αλλαγές ή αδυναμίες). Συγκεκριμένα: Στις 18 Ιανουαρίου 1996 εξελέγη Πρωθυπουργός ο Κώστας Σημίτης από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. λίγες μέρες μετά την παραίτηση του Ανδρέα Παπανδρέου από το αξίωμα για λόγους υγείας.

Στις 30 Ιουνίου 1996, στο 4ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., λίγες μέρες μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, αναδείχθηκε ο Κώστας Σημίτης πρόεδρος του κινήματος και με τη νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις κοινοβουλευτικές εκλογές της 22 Σεπτεμβρίου 1996 ανακηρύχθηκε πρωθυπουργός. Ως αρχηγός του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κέρδισε και την επόμενη εκλογική αναμέτρηση στις 9 Απριλίου 2000.

Σε κάθε περίπτωση λοιπόν θα πρέπει να σημειωθούν τα εξής: Αφ΄ής στιγμής το ΠΑΣΟΚ ενίκησε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1996 (συζητούμε για τις αλήστου μνήμες εκείνες εκλογές όπου αρχικά προηγείτο η Νέα Δημοκρατία και τελικά ενίκησε το ΠΑΣΟΚ (και αυτό για τον ιστορικό του μέλλοντος είναι κάτι το σημαντικό (και σε σχέση με τα γεγονότα των Ιμίων) ο Ελληνικός λαός (το ΠΑΣΟΚ έλαβε περίπου το 42% των ψήφων) δεν επηρεάσθηκε καθόλου σχεδόν από τα γεγονότα των Ιμίων (τους 3 νεκρούς αξιωματικούς, την τρωθείσα Εθνική αξιοπρέπεια κ.λ.π): Αντιθέτως έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στον πρωθυπουργό ο οποίος όχι μόνον δεν προχώρησε σε συγκεκριμένες κινήσεις υπεράσπισης της Εθνικής Τιμής και Αξιοπρεπείας αλλά αντιθέτως ευχαρίστησε τον Μπίλ Κλίντον για την ειρηνευτική του επέμβαση. Άρα ο Ελληνικός λαός είναι συνυπεύθυνος για την πορεία, την Ιστορική πορεία της Ελλάδος.

Απόσπασμα από το ετοιμαζόμενο βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια.

1δ. Το Είναι και οι λέξεις.

Αναμφίβολα οι λέξεις ως όργανα της γλώσσας αποτελούν τον μετέπειτα άγρυπνο φρουρό και δεσμοφύλακα του ανθρωπίνου Νοός και της Ανθρωπίνης πράξης. Δεν είναι τυχαίο ότι η γλώσσα ως σύνολο σημείων δεν προέκυψε από τον «αμόρφωτο» κόσμο (ο οποίος κόσμος όσο δεν υπήρχε η γλώσσα δεν ήταν ούτε μορφωμένος ούτε αμόρφωτος αλλά όλοι οι άνθρωποι ήταν συμπαντικώς καλλιεργημένοι) αλλά ξεκίνησε από τα ανάκτορα, ως λογική σημείων τα οποία θα διαβάζονται από την άρχουσα τάξη: το σκεπτικό ήταν απλό και σήμερα μπορούμε να το κατανοήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα (εάν θέλουμε, εάν θέλουμε να πούμε αλήθειες για τη γλώσσα ώστε να σταματήσουμε να είμαστε ανοήτως γλωσσόπληκτοι).

Αυτό το οποίο πραγματικά θα πρέπει να μας προβληματίσει είναι το ότι δεν υπήρχε πάντοτε η γλώσσα ως λεκτική επικοινωνία, ως σύνολο φωνημάτων τα οποία απαιτούν το σύνολο των ανθρωπίνων αισθήσεων προκειμένου να υπάρξει νοηματική επαφή ανάμεσα στους ανθρώπους. Η γλώσσα ως σύνολο λεκτικής επικοινωνίας εγκαινιάζει την καθαρά αισθητική εποχή της ανθρωπίνης επικοινωνίας, την καθαρά σωματική επαφή ανθρωπίνης επικοινωνίας, όταν οι άνθρωποι ανεκάλυψαν την δύναμη του μεταποιημένου πνεύματος ως σώματος το οποίο μπορεί να λάβει την αποστολή ως σώμα να εγκαινιάσει την εποχή της επικοινωνίας. Πότε πραγματικά ξεκινά αυτή η εποχή.

Ας προσέξουμε: πότε ξεκινά η σωματική εποχή των ανθρώπων: πότε η σωματική επαφή καθορίζει την εξέλιξη των ανθρώπων; Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε την Γιγαντομαχία και την Τιτανομαχία, σίγουρα τα Ομηρικά και Ησιόδεια Έπη στηρίζονται στην πλήρη σωματική άρα και λεκτική επαφή όχι μόνον μεταξύ των ανθρώπων αλλά και μεταξύ θεών και ανθρώπων. Ειδικά στο διάλογο του Αισχυλικού Προμηθέως παρατηρούμε την έλλειψη πνευματικής επαφής και την απαρχή σωματικής πρακτικής επαφής ανάμεσα σε θεούς και ανθρώπους, κάτι το οποίο απαιτεί ένα νέο επικοινωνιακό εργαλείο όπως είναι οι λέξεις.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: μέσα στο χαοτικό Σύμπαν, σε αυτό που έχουμε πλήρως ξεχάσει αλλά και σε αυτό το οποίο ενθυμούμεθα διότι εμείς ως γενεά ανθρώπων το έχουμε δημιουργήσει συμβαίνουν και θα συμβαίνουν όλα: σταδιακά και κλιμακούμενα. Υπήρχε εποχή κατά την οποία η μεταφορά δυνάμεως ως τέτοια από το ένα όν στο άλλο ήταν η επικοινωνία των.Μετέπειτα αυτή η επικοινωνία μετουσιώθηκε σε επαφή μέσω ενεργειών: δηλαδή: εκμεταλλευόταν τα σημεία φωτιάς που θα μπορούσαν να σταλούν: επίσης: ο νούς ως μεταφορά μηνυμάτων ως τέτοιων ήταν τρόπος ομιλίας ανάμεσα στα όντα: Ας αναφέρουμε ως παράδειγμα τις θεότητες των Γνωστικών (Επίνοια, Σοφία κ.λ.π) δυνάμεις οι οποίες επικοινωνούσαν χωρίς λέξεις αλλά διά των ήδη υπαρχουσών πνευματικών δυνάμεων. Επίσης όσο περισσότερο επικρατούσε η σωματική φύση των όντων εκέρδιζε έδαφος η φωνηματική επαφή: κραυγές αρθρώσεις φωνών διά της εκμετάλλευσης του αέρος στο φάρυγγα.

Ας συνδυάσουμε την προσωκρατική φιλοσοφία με όλα αυτά: τι έκαναν πραγματικά οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι; Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι εισήγαγαν την δύναμη των υλικών στοιχείων στην ανθρώπινη ζωή: και ακόμα: εισήγαγον την δύναμη η οποία κρύπτεται εντός των φυσικών στοιχείων (ύδατος, πυρός, αέρος, γαίας) στην ανθρώπινη ζωή ως δύναμη ζωής, δημιουργίας, εξέλιξης και προόδου: άρα διέκριναν το κάθε στοιχείο σε εξωτερική δύναμη και σε εσωτερική δύναμη: άρα διά αυτού του τρόπου τα στοιχεία της φύσης ( ο αέρας επί τω προκειμένω) εισήλθαν στην ανθρώπινη ζωή: άρα ο άνθρωπος έμαθε ότι θα πρέπει να ζήσει σε σχέση με τη φύση, με την εκμετάλλευση των στοιχείων της φύσης: είχε ήδη ξεκινήσει ο υλικός πολιτισμός όπως πολύ καλά βλέπουμε στην Γεωμετρική, Αρχαϊκή και μεταΟμηρική εποχή.

Ο Λόγος του Λυσία: υπέρ Μαντιθέουμέσα στη διαδοχή του Ελληνικού Λόγου.

Ο λόγος του Λυσία υπέρ Μαντιθέου εγράφη περίπου το 392-389 π.Χ. Παράλληλα με το σύνολο των Πλατωνικών διαλόγων. Άρα θα πρέπει να επισημανθεί η κλιμάκωση του Λόγου (γραπτού και προφορικού λόγου) στην Αθήνα. Εν αρχή ήν ο θεολογικός λόγος (εδιδάσκοντο τα τέκνα των Αθηναίων τα Ομηρικά έπη όπου καθιερώθηκε η θεολογία του Ολύμπου της Γής και του Άδου, ο Ανθρωπομορφισμός των Θεών άρα η Ανθρωποκεντρικότητα στηρίχθηκε στην μεταβίβαση θείων δυνάμεων και ενεργειών στον ανθρώπινο χαρακτήρα).

Ακολούθησε ο καθαρά νοητικός φιλοσοφικός λόγος. Αυτός ο οποίος ξεκίνησε ως ο περί την φύσιν ασχοληθείς προσωκρατικός λόγος (η πνευματική προσπάθεια του Ανθρώπου να ορίσει την Αρχή και το Σκοπό αλλά και τον τρόπο της συμπάσης Φύσεως την οποία αντιμετώπισαν οι Μιλήσιοι και άλλοι φιλόσοφοι ως σύνολο δυνάμεων και ενεργειών). Ο Σωκράτης αυτό το οποίο έπραξε είναι μέσω της Ανθρωπιστικής καθαρά φιλοσοφίας του να μετουσιώσει την προσωκρατική φιλοσοφία σε Ανθρωποκεντρική: με κέντρο το Νούο Σωκρατικός Λόγος εσωτερικοποιεί (μέσα από το περίπλοκο Πλατωνικό σύστημα αρετών) τις δυνάμεις της Φύσεως και τις μετατρέπει σε ιδέες: ο Ήλιος ως Σοφία, το ύδωρ ως κίνηση συναισθήματος, ο αήρ ως σκέψη, το πύρ ως βούληση: μέσα από την ηθική πραγμάτωση όλων αυτών οι ιδέες μετατρέπονται σε αρετές πράξης: η σοφία δίδει την σύνεση και οσιότητα, η ενσυναίσθηση την ανδρεία και η βούληση την σωφροσύνη. Η ισορροπία όλων αυτών προσφέρει (Πλατωνική Πολιτεία) την μεγίστη αρετή της δικαιοσύνης.

Ο Σωκράτης κατενόησε ότι έφερε στο φώς του Λόγου ένα νέο μέγεθος : τον νοητικά τιτάνα και γίγαντα Άνθρωπο του Λόγου: οι Τιτάνες και οι Γίγαντες πλέον είναι οι Άνθρωποι οι οποίοι αντλούν την δύναμίν των εκ του Νοός και της Ηθικής πράξης: για αυτό το λόγο ξεκίνησε με το Σωκράτη και ολοκληρώθηκε με το διδάσκαλό του Πλάτωνα η μετατροπή του Σωκρατικού ανθρώπου σε Πολίτη και η μετατροπή της Φύσης σε Πόλη.Προκειμένου να οριοθετηθεί η άπειρος πνευματική και ηθική δύναμις η οποία μεταβιβάσθηκε στον Άνθρωπο του λόγου.

Υπό αυτές τις προϋποθέσεις οδηγούμεθα στον ιδρυτή της Πολιτικής φιλοσοφίας, στον Θουκυδίδη. Ο Θουκυδίδης συνέλαβε όσο κανείς άλλος τη διάσταση και διάκριση ανάμεσα στην άλογο ανθρωπίνη φύση και στην έλλογη δόμηση αυτής: ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν το ασφαλές κοσμικό και ανθρώπινο κριτήριο γεγονός ώστε να σημειώσει ότι μόνον ο Ανθρώπινος Λόγος μπορεί να προσφέρει τον Πολίτη του Καλού και την Πόλη της δημιουργικότητας. Ο Επιτάφιος του Περικλέους ήταν η πολιτική κληρονομιά του (ες αεί) προκειμένου να δειχθεί ότι μόνον ο Νούς ο παράγων καθολικές αρχές ηθικής και αισθητικής και γνωσιακής ένωσης όλων των ανθρώπων δύναται να οδηγήσει στον κλασσικό και αιώνιο άνθρωπο στην κλασσική και δικαία και ευδαίμονα πόλη. Ο Θουκυδίδης νοείται μόνον εντός πόλεως και εντός ελλόγου πολιτικής συνείδησης: είναι ο άνθρωπος ο οποίος διέλυσε κάθε ψευδαίσθηση περί της σχέσης του ανθρώπου με την άλογον φύσιν: ο νούς οργανώνει, μεταφέρει τις ιδέες και τις αξίες και με αυτές δομεί την Πόλιν και τον Πολίτην. Τίποτε καλό δεν υπάρχει στον Άνθρωπο και στην Πόλιν εάν πρώτα δεν έχει υπάρξει ως Ιδέα και πράξη του καλού του αγαθού του δικαίου για τον Εαυτό τους Άλλους την Πόλη: παρατηρούμε ότι το σύμπαν μετεξελίχθηκε σε πόλιν και ο Άνθρωπος σε Πολίτη.

Οι Σοφιστές αποτελούν το αντίπαλον δέος: θα πρέπει να προσέξουμε ότι αποτελούν το αντίπαλον δέος σε όλα αυτά ειδικά για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: εάν ο Σωκράτης δεν έχει κανένα πρόβλημα να κλείσει την ανθρώπινη σκέψη και συμπεριφορά σε ένα πλέγμα καθολικών αρχών (τα πάντα είναι γνώση, ουδείς εκών κακός) ώστε να προσδώσει αντικειμενικότητα στον απόλυτο Άνθρωπο Πολίτη και στην απόλυτη Πόλη κράτος οι σοφιστές αρνούνται να περικλείσουν το άπειρο ανθρώπινο Είναι και Γίγνεσθαι υπό κάποιο σύνολο αρχών καθολικών και αϊδίων: Λέγοντας ο Πρωταγόρας ότι το μέτρο για όλα τα πράγματα είναι ο Άνθρωπος αφήνει πλήρως ανοικτό κάθε παράθυρο στην σχετικοκρατία η οποία μπορεί να προσλάβει διαστάσεις απολιτειότητας, αναρχίας, πολιτικής σχεςικοκρατίας, ατομικής επιβίωσης είς βάρος κάθε πολιτικής επιβίωσης κ.λ.π. Άρα παρατηρούμε ότι ο λόγος του Λυσία «Υπέρ Μαντιθέου» μάλλον προσιδιάζει μάλλον στη σοφιστική υπό την έννοια ότι ο Μαντίθεος αποτελεί το μέτρο της δικής του ζωής και προσπαθεί με βάση αυτή την ατομική εκτίμηση να λάβη το βουλευτικό αξίωμα. Εκλείπει η Σωκρατική καθολικότητα ότι αποκλειόταν ένας Αθηναίος Πολίτης να είχε ψευδώς λάβη πράγματα και καταστάσεις από την Αθηναϊκή Πόλη πράττοντας κάτι άδικο και ανήθικο. Άρα παρατηρούμε ότι ο Λόγος δεν ακολουθεί ενιαία πορεία αλλά αντιθέτως διακατέχεται από την ατομικότητα και την μη καθολική θέαση και εκτίμηση του Πολίτου και της Πόλης: ο Σωκρατικός ελλογισμός δεν ανιχνεύεται τόσο στον Υπέρ Μαντιθέου λόγο του Λυσία όσο ο Σοφιστικός λόγος. Διότι δεν υπάρχει η καθολικότητα της αληθείας (ότι ποτέ ένας Αθηναίος πολίτης δεν θα καταδεχόταν ψευδώς να λάβη το βουλευτικό αξίωμα) αντιθέτως ανιχνεύεται η σοφιστική υποκειμενικότητα (υπάρχει περίπτωση ένας άνθρωπος να προσπαθεί να βλάψη με τα ψεύδη του την Πόλιν Κράτος. Άρα η Σωκρατική καθολικότητα δεν είχε εισχωρήσει στο βάθος της Αθηναϊκής Κοινωνίας, η παντοκρατορία του Λόγου δεν είχε διαβρέξει την Πόλιν και τους Πολίτες, η Σωκρατική καθολική Πίστις ότι η Γνώσις ως Αρετή είναι η μόνη καθεαυτή υπάρχουσα ανθρωπίνη αξιακή κατάστασις μάλλον δεν είχε καθιερωθεί στο Αθηναϊκό γίγνεσθαι: ίσως για αυτό ο Ισοκράτης κάποια χρόνια αργότερα θεώρησε ότι η ποθητή διάχυση του Ελληνικού λόγου από τον Μεγάλο Αλέξανδρο θα αποτελούσε μία νέα ευκαιρία αναβίβασης του λόγου και των ικανοτήτων του.

Λόγοι επάνω στα πρώτα 10 βιβλία του Τίτου Λιβίου.

Προς τον:

Ζανόβιο Μπουενντελμόντι και στον Κόσιμο Ρουσελάι.

Γραμμένο από το: Νικολό Μακιαβέλι εν έτει 1517,

Από το Νικολό Μακιαβέλι προς τους : Ζανόβιο Μπουενντελμόντι και στον Κόσιμο Ρουσελάι.

Χαιρετισμοί:

Σας έστειλα ένα δώρο, το οποίο βέβαια δεν αντιστοιχεί σε όσα πολλά σας χρωστώ, είναι όμως το καλύτερο το οποίο εγώ ο Νικολό Μακιαβέλι θα μπορούσα να σας προσφέρω, τουλάχιστον προς το παρόν. Διότι αυτό το δώρο αντιπροσωπεύει όλα όσα έχω μέχρι τώρα καταλάβει, όλα όσα έχω μάθει διαμέσου της μακράς μου εμπειρίας αλλά και της συνεχιζομένης σπουδής μου όσον αφορά τα πράγματα του κόσμου με τα οποία ασχολούμαι. Ούτε βέβαια εσείς αλλά ούτε και κανένας άλλος δεν θα μπορούσε προς το παρόν να απαιτήσει περισσότερα από εμένα, ούτως ή άλλως ποτέ δεν σας έχω προσφέρει κάτι το περισσότερο. Λογικά έχετε δίκαιο να εκφράζετε τα παράπονά σας για την ελλιπή προσπάθειά μου η οποία συνοδεύεται από φτωχά αφηγήματα, αλλά και για την σφαλερή κρίση μου η οποία φαίνεται σε πολλά σημεία των συζητήσεών μου εκεί όπου προσπαθώ να ξεγελάσω τον εαυτό μου. Μιας και έτσι έχουν τα πράγματα δεν μπορώ να γνωρίζω ποιος θα οφείλει περισσότερα σε ποιόν, αυτό έχει ισχύ και σε εμένα προς εσάς αφ΄ής στιγμής εσείς με παροτρύνατε να γράψω όσα ποτέ δεν θα έγραφα εάν ήμουν μόνος μου, αλλά ισχύει και από εσάς προς εμένα, δεν ξέρω αν θα πρέπει να νοιώθετε ικανοποιημένοι προς το άτομό μου μιάς και δεν νομίζω ότι σας ικανοποίησαν ιδιαιτέρως τα γραπτά μου. Δεχόμενοι λοιπόν όλοι μας, ότι το όλο θέμα έχει να κάνει ανάμεσα σε φίλους, δεχόμαστε ότι η ποιότητα του αποστολέα πάντα είναι κάτι πιο πολύ σε σχέση με αυτό το οποίο στέλνει ο αποστολέας. Πιστέψτε με ότι ικανοποιούμαι από όλο αυτό όταν σκέφτομαι ότι ακόμα και στην περίπτωση κατά την οποία εξαπατούμαι σε αρκετές των περιπτώσεων από κάποιον ή κάτι, ξέρω ότι δεν παραπλανώμαι σε σχέση με αυτό το οποίο έχει σχέση με ζητήματα που αφορούν εσάς, ναι εσάς τους Φίλους μου, στους οποίους μάλιστα αφιερώνω το σύνολο όλων αυτών των Λόγων μου. Η αφιέρωση αυτή είναι πράγματι μέσα από την καρδιά μου διότι με αυτόν τον τρόπο μπορώ και εφράζω την ευγνωμοσύνη μου για όλες τις ληφθείσες ευεργεσίες. Είναι γνωστό ότι έχω αποκοπεί από όλους αυτούς οι οποίοι συγγράφουν με ένα συνηθισμένο τρόπο και κοινότυπα αφιερώνουν τους καρπούς των εργασιών τους σε κάποιον πρίγκηπα κάθε φορά. Όλοι αυτοί τυφλωμένοι από τις φιλοδοξίες τους και κάθε είδους πλεονεξίας τον επαινούν για το σύνολο των ηθικών αρετών του αν και θα έπρεπε να τον μέμφονται για ένα σύνολο ασχήμων και ντροπιαστικών πλευρών που διαθέτει. Εξαιτίας αυτού του δεδομένου, προκειμένου να μην υποπέσω και εγώ σε αυτό το λάθος, αναφέρομαι όχι σε όσους αποκαλούνται Πρίγκηπες, αλλά σε εκείνους οι οποίοι λόγω των αξιολόγων αρετών που διαθέτουν αξίζουν να φέρουν τον τίτλο του Άρχοντα. Δεν αναφέρομαι σε αυτούς οι οποίοι μπορούν να μου αποδίδουν δόξες και τιμές, αξιώματα και πλούτη,αλλά σε αυτούς οι οποίοι αν και δεν μπορούν να τα διαθέσουν όλα αυτά παρά ταύτα πολύ θα το ήθελαν. Αφιερώνω τα γραπτά μου σε εκείνους τους άνδρες οι οποίοι επιθυμούν να έχουν ασφαλή κρίση για όσα συμβαίνουν, και για αυτό λαμβάνουν υπ΄όψιν αυτούς οι οποίοι είναι γενναιόδωροι και όχι σε αυτούς οι οποίοι προσποιούνται ότι είναι μεγαλόθυμοι επειδή ακριβώς μπορούν να υποκριθούν ότι είναι τέτοιοι. Παρομοίως τα προσφέρω σε όλους αυτούς οι οποίοι διοικούν κάποιο βασίλειο και όχι σε αυτούς οι οποίοι μπορούν να βασιλεύσουν αλλά δεν έχουν τη γνώση για αυτό.

Η έννοια της προδοσίας στην Αρχαία Ελλάδα.

Γιατί συνολικά και ανά εποχή οι Έλληνες τιμωρούσαν τόσο αυστηρά τους προδότες; Προκειμένου να απαντήσουμε όσο πιο εύστοχα μπορούμε σε αυτό το ερώτημα θα πρέπει να δημιουργήσουμε ένα πλαίσιο σχέσεων εντός του οποίου θα πρέπει να τοποθετηθεί και ο προδότης: Ο προδότης λοιπόν (από το ρήμα: πρό+δίδωμι) είναι αυτός ο οποίος πρό του ιδίου ή άλλου συμφέροντος και λόγου δίδει τα ιερά και τα όσια της Πατρίδος των Αξιών των Ιδεών σε Ανθρώπους ή σε καταστάσεις όπου δεν πρέπει.

Αυτό γενικώς είναι το πλαίσιο του προδότη: Το αντίθετο πλαίσιο είναι αυτό του Καλού καγαθού Πολίτου: Αυτός τηρεί τις Πάτριες ιδέες και αξίες οι οποίες προάγουν την Πατρίδα τον Εαυτό του τους Άλλους. Σε σχέση με τις ιδέες και αξίες των Αρετών και του Αγαθού.

Σε αυτό το σημείο κατανοούμε τον πρώτο κύριο λόγο για τον οποίο ο προδότης εθεωρείτο αχάριστος, αγνώμων, απρεπής: Ο Όμηρος στα έπη του κτίζει έναν ολόκληρο κόσμο (ο τριττός κόσμος του Ολύμπου και της Γής και του Άδου) επίσης κτίζει τον ωραίο άνθρωπο της νόησης (Οδυσσέας) και του συναισθήματος Αχιλλέας. Οι δρόμοι οι οποίοι ενώνουν αυτούς τους κόσμους είναι οι δρόμοι των Ηρώων οι οποίοι ενώνουν διά των πράξεων τον Ουρανό και τη Γή: ο Όμηρος παραδίδει την σημαντική λέξη: αφρήτωρ: ο στερούμενος γνωρίμων, ο ακοινώνητος, ο άγριος: Ας προσέξουμε τι λέγει ο Αλκίνοος στους Φαίακες (θ,25-30): «Ακούστε, των Φαιάκων αρχηγοί και σύμβουλοι,
όσα μου παραγγέλλει η ψυχή στα στήθη· αυτός ο ξένος
(ποιος είναι δεν τον ξέρω) έφτασε στο παλάτι μου περιπλανώμενος,
μπορεί απ᾽ της ανατολής τα μέρη, ίσως κι από της δύσης.
30Επιθυμεί να τον ξεπροβοδίσουμε, παρακαλεί για την ασφάλειά του». Ο Αλκίνοος θεωρεί ότι έχει ένα πλήρες πλαίσιο ανθρωποκεντρικού τρόπου κάλυψης όλων των αναγκών του Οδυσσέως: Άρα στην Γεωμετρική εποχή οι άνθρωποι είχαν φτιάξει έναν αντιχαοτικό κόσμο ο οποίος προσέδιδε στους συμμετέχοντες ασφάλεια, καλή ζωή, εξέλιξη, ευδαιμονία και πρόοδο: ο προδότης ήταν μισητός διότι επανέφερε τον Άνθρωπο και την Πόλη στην χαοτική κατάσταση ών αγνώμων σε σχέση με όλη την ασφάλεια και την καλοζωία που του προσέφεραν. Ο Κοφινιώτης δεν παραδίδει ως Ομηρική τη λέξη προδότης: όμως ο Θερσίτης είναι αμετροεπής,άκοσμα ειδώς (συλλέγονται τα χαρακρηριστικά του προδότου): άρα ο μισητός Ομηρικός Άνθρωπος είναι αυτός ο οποίος δεν έχει μέτρο εκτίμησης ευγνωμοσύνης και σωστής διαχείρισης και απόλαυσης όσων παρέχει ο πολιτισμός των ανθρώπων: σταδιακά δημιουργείται το μοντέλο του προδότου ως ανθρώπου αγνώμονος, σκοτεινού, χαοτικού, ανικάνου να εκτιμήσει την πολιτισμική και αξιακή σειρά της Πατρίδος και των ανθρώπων: ο προδότης σταδιακά πλάθεται ως ο ανίκανος να σεβασθεί την τεθειμένη πνευματική και αξιακή σειρά: για αυτό ο Εφιάλτης ο προδότης του Λεωνίδα είναι φρικτά απορριπτέος: δεν μπόρεσε να κρατήσει ενάντια στο χάος του μη εαυτού και των μη ιδεών την πνευματική και αξιακή σειρά που έθεσαν ως Πόλη και ατομική πολιτική ταυτότητα οι Σπαρτιάτες (άρα ο προδότης είναι αυτός ο οποίος επαναφέρει το τεθέν υπό των Σοφιστών θέμα της φύσης και του νόμου: ο προδότης είναι εραστής του χάους του σκοτεινού δεν μπορεί να υπηρετήσει το φώς τη σειρά τον πολίτη των αρετών την δομημένη Πατρίδα).

Επίσης στον Όμηρο: οι μνηστήρες είναι υπερηνορέοντες ( τυραννικώς φερόμενοι): είναι ο προθάλαμος των προδοτών διότι ο Εφιάλτης, μετέπειτα ο Αλκιβιάδης ο οποίος επρό-δωσε στους Λακεδαιμονίους τρόπους των Αθηναίων ήταν άνθρωποι Εγωϊσταί, αγαπώντες τυραννικώς το ίδιον συμφέρον: άρα ο προδότης είναι αυτός ο οποίος οδεύει αντίθετα στην κοσμοθεωρία και πολιτειολογία των Ελλήνων: δεν μπορεί να ξεφύγει από την Ατομικότητά του, από την Οντολογική χαότητα του μη Εαυτού, βλέπει τον εαυτό του ως δύναμη πέραν λόγου και λογικών δομών (όπως είναι ο Πολίτης, η Πόλη, η Πατρίς, οι αρετές και άλλα έλλογα οικοδομήματα).

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια.

1γ. Ο άνθρωπος και το Είναι.

Άρα το μεγάλο ζητούμενο είναι όχι το Είναι (σταδιακά) αλλά ο Άνθρωπος του Είναι. Θα πρέπει να κατανοηθεί ότι μαζί με το Είναι κατασκευάσθηκε και ένα μέγεθος το οποίο σταδιακά θα έπρεπε να ελεγχθεί: ο Άνθρωπος. Δεν είναι τυχαίο ότι ένα σωρό κοσμογονίες, κοσμοθεωρίες κατασκευάσθηκαν για τον Άνθρωπο προκειμένου οπωσδήποτε να κατασκευασθεί ένα φαντασιακό μέγεθος ώστε να χειρισθεί ένα άλλο φαντασιακό μέγεθος όπως το Είναι. Η όλη υπόθεση εργασίας είναι απλή. Αυτό όμως που μας ενδιαφέρει είναι να συζητήσουμε μία κρυμμένη της (επίτηδες) σειρά η οποία ηθελημένα εκρύβη. Σε αυτή τη σειρά κρύπτεται εξάλλου και η γέννηση όλων των αντιθετικών ζευγών (Κυρίου και δούλου, θεού και ανθρώπου κ.ο.κ.).

Φαίνεται ότι υπήρξε στιγμή κατά την οποία η χαοτική δύναμις του Όλου σε κάποιο μέρος της μορφοποιήθηκε κατά έναν καινό τρόπο. Είναι εξάλλου βέβαιο ότι συνεχώς γεννώνται εκ του όντος νέες μορφές πολλών και διαφορετικών επιπέδων. Εμείς γνωρίζουμε τη διάσταση του ανθρώπου του θεού και του κόσμου, υπήρξαν πολλές άλλες θα υπάρξουν ακόμη περισσότερες. Αυτό όπως είπαμε το οποίο μας ενδιαφέρει είναι η σειρά.

Οι πρώτες μορφές οι οποίες ξεπήδησαν μέσα από το Όν ήταν γνήσιες Οντολογικές δυνάμεις ως τέτοιες: όλη αυτή η κατάσταση έμεινε στο μυαλό των ανθρώπων ως η ιδιότητα του Θεού ή του Θείου διότι αυτές οι πρώτες μορφές είχαν το σύνολο των ιδιοτήτων οι οποίες σταδιακά απεδόθησαν στο θεό: καθεαυτότητα, άϋλη κίνηση, καθαρά δύναμις και ενέργεια, αεναότητα, αϊδιότητα κ.λ.π. Σε αυτό μάλλον το σημείο ξεκινά η διάσταση η οποία φθάνει έως εμάς, έως τον Άνθρωπο όπως εμείς τον γνωρίζουμε. Υπό την έννοια ότι μέσα στην ασταμάτητη ροή του Όντος διαμορφώθηκε μία μορφή η οποία θα αναλάμβανε μία άλλη τροποποίηση αυτής της ασταμάτητης ροής: σε αυτήν την στιγμή απαιτήθηκαν τα παρακάτω μεγέθη: ένα σύνολο δυνάμεων εντός των οποίων η αρχηγική μορφή θα αναλάμβανε να διαμορφώσει αυτή την νέα διάσταση: αλλά ένα άλλο κεντρικό μέγεθος το οποίο θα διαχειριζόταν μακροπρόθεσμα την νέα αυτή οντολογική διάσταση.

Όλα αυτά είναι είτε λησμονημένα είτε μερικώς αναμιμνησκόμενα από τον Άνθρωπο του σήμερα: διότι η διάσταση η οποία βιώνεται από εμάς σήμερα ξεκίνησε μέσα από τόπους οι οποίοι διαμορφώθηκαν και σήμερα είναι πλανήτες δήθεν νεκροί, οι οποίοι όμως επάνω τους εφιλοξένησαν πρώτες μορφές ζωής: σε εμάς έχουν έλθει ως ξεχασμένοι τόποι θεών (Ο Διόνυσος ό οποίος ήταν γιός Σεληνιακής θεότητος (σκοτεινός θεός) της Σεμέλης ενθυμίζει ότι ο κόσμος της διάστασής μας είναι πολυσχιδής πολυτοπικός και έχουν υπάρξει πολλοί τόποι, πολλά είδη θεών και ανθρώπων έως να καταλήξουμε σε ό,τι σήμερα έχουμε αποδεχθεί: εξάλλου το ότι το μοντέλο θεού και ανθρώπου συνεχώς τροποποιείται αποδεικνύει ότι τα μεγέθη του τόπου του θεού και του ανθρώπου είναι μεταλλασσόμενες και μεταβαλλόμενες συνεχώς οντολογικές δυνάμεις.

Διδάσκοντας την Ιλιάδα και την Οδύσσεια μέσα από την από-συμβολοποίησή τους.

1.Το ανθρωποκεντρικό πρόσωπο του Οδυσσέως κτίζεται από το προοίμιο ήδη της Οδυσσείας. Δεν είναι τυχαίο ότι το ταξείδι του Βασιλέως της Ιθάκης γίνεται επί του ύδατος της θαλάσσης, συλλήβδην ο Ελληνικός πολιτισμός (από το Ηρακλείτειο Γίγνεσθαι κιόλας) κινείται επί της συνεχούς Ροής, όπως αυτή περιγράφεται επί της διαρκούς εν Γίγνεσθαι Ροής κίνηση του Βασιλέως της Ιθάκης. Άρα ο Προσωπικός χαρακτήρας των Ανθρώπων κερδίζεται μέσω της Ροής, της Κινήσεως (Εξελίξεως (προσωπικής και πολιτικής).

Ο Σκοπός γεννάται ως αποτέλεσμα Νόστου στην Ανθρωπολογία της Ιθάκης. Δεν μας εκπλήσσει. Εάν προσέξουμε η πορεία του Ανθρωπίνου Νοός είναι κυκλική και όχι ευθύγραμμη. Ήδη στην προσωκρατική αλλά και μετασωκρατική πλατωνική φιλοσοφία ανακαλύπτεται μία νοητή Αρχή (ύδατος, απείρου, αέρος, Γίγνεσθαι κ.λ.π) προκειμένου ο κόσμος να επιστρέφει στην αρχέγονη τελειότητά του (ο Εμπεδοκλής μέσα από την φιλότητά του και το νείκος συζήτησε ότι όλα μάχονται, ερίζουν, αντιδιαστέλλονται προκειμένου να επιστρέψουν στην αρχέγονο τελειότητά των): άρα η Ιθάκη είναι η εσχατολογική αποκατάσταση κάθε χαμένης συμπαντικής, κοινωνικής ή ατομικής ενότητας και αρμονίας η οποία βέβαια είναι σκοπός. Άρα η Ιθάκη είναι η αποκατασταθείσα αρμονία και ολοκλήρωση της ρεούσης Προσωπικότητας η οποία διά του νείκους της ροής αποκαθίσταται ως ένιαία και σεσωσμένη και αρμονική προσωπικότητα. Μόλις και χρειάζεται να συζητήσουμε ότι ο Πλατωνικός κόσμος των Ιδεών (ο οποίος αποτελεί τρόπο επιστροφής των χαρισματικών Νόων οι οποίοι θυμήθηκαν την εκεί προΰπαρξίν των αποτελεί εξέλιξη της Ιθάκης, όπως και η Βασιλεία των Ουρανών των χριστιανών αποτελεί την Ιθάκη των σεσωσμένων χριστιανών, αλλά παρατηρούμε ότι η Ιθάκη και διαχρονικά μετουσιώθηκε σε κάθε προσπάθεια των ανθρώπων να φθάσουν σε μία εξέλιξη και πρόοδο μέσω των ενεργειών των. Θα πρέπει λοιπόν να συνεξετάζουμε τις έννοιες της εξέλιξης και της προόδου όπως αυτές τίθενται στην Οδύσσεια.).

Παρατηρούμε λοιπόν ότι ο Νόστος συνοδεύεται από τις έννοιες της εξέλιξης, της προόδου (πνευματικής και αξιακής ηθικής) της προσωπικότητας η οποία επιθυμεί το νόστο. Συζητούμε για έννοιες (εξέλιξη, πρόοδος) οι οποίες έχουν εισαχθεί στη ζωή μας, στην επιστήμη, στην κοσμοθεωρία, στην πολιτική, στην κοινωνία.

2.Η Αθηνά ως Μέντης συζητεί με τον Τηλέμαχο, η Αθηνά ουσιαστικά αφυπνίζει τον Έφηβο Νέο Τηλέμαχο προκειμένου να ερευνήσει για τον Πατέρα του. Η Σοφία είναι αυτή η οποία εξελίσσει τους Νέους και τους προχωρεί στο στάδιο της Ωρίμανσης. Παρατηρούμε ότι η Σοφία αφυπνίζει τον Τηλέμαχο σύμφωνα με όλους τους τρόπους της σύγχρονης ψυχολογικής επιστήμης. Ο Τηλέμαχος αγνοεί ότι η πηγή της Σοφίας τον επισκέφθηκε, πράγματι κανείς δεν κατανοεί την σοφία που αποκτά κατά την ώρα της απόκτησης, η συνειδητοποίηση γίνεται σταδιακά και συνοδευομένη από έρευνα και πράξη και κίνηση. Άρα ο Νέος προοδεύει μέσα από τις δύο λειτουργίες: ωρίμανση (επίσκεψη Σοφίας Αθηνάς) αλλά και μάθησης (έρευνα και προσωπικός κόπος απόκτησης εμπειριών): όλα όσα υπάρχουν στην σύγχρονη βιβλιογραφία περί την ψυχολογία.

Όταν λοιπόν η Πηνελόπη νοιώθει εντυπωσιασμένη με την συμπεριφορά του Τηλεμάχου τότε θα πρέπει να εκτιμηθεί το εύρος της Σοφίας , κίνησης νοός, σκέψης και πράξης, μέσω των οποίων αφυπνίζεται ο Τηλέμαχος: μάλιστα η παρεχομένη σοφία αφύπνισης στον Τηλέμαχο είναι το ολοκληρωμένο πλατωνικό μοντέλο: σκέψη και πράξη: η Αθηνά δεν θέτει απλά τον νεαρό Ήρωα σε σκέψη: τον θέτει στο πλατωνικό και χριστιανικό ζεύγος: σκέψη-πράξη: σκέψου για τον Πατέρα σου, ερεύνησε κινούμενος για τον Πατέρα σου.

ΟΛΙΓΟΛΕΠΤΗ ΓΡΑΠΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ Α’ ΤΕΤΡΑΜΗΝΟΥ

ΜΑΘΗΜΑ: ΙΣΤΟΡΙΑ Β’ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ:

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ:

1) Να χαρακτηρίσετε καθεμιά από τις ακόλουθες προτάσεις ως Σωστή ή ως Λανθασμένη:

Α) Ως κύρια αιτία των Σταυροφοριών προβάλλεται ο φανατισμός των Τούρκων εναντίον των προσκυνητών στους Αγίους Τόπους.

Β) Κατά την άφιξή τους στην Κωνσταντινούπολη οι Σταυροφόροι έγιναν εύκολα αποδεκτοί.

Γ) Στα τέλη του 12^ου αι. το Βυζάντιο είχε απειληθεί από τους Νορμανδούς.

Δ) Κατά τη Δ’ Σταυροφορία ως αρχηγός των φεουδαρχών ορίστηκε ο πάπας Ιννοκέντιος Γ’.

Ε) Η απόφαση επίθεσης των Σταυροφόρων κατά της Κωνσταντινούπολης οριστικοποιήθηκε στην Κέρκυρα.

(10 μονάδες)

2) Από πού προήλθε η πρωτοβουλία για την οργάνωση των Σταυροφοριών, τι χαρακτήρα απέκτησε ο πόλεμος αυτός και ποια απώτερη επιδίωξη εξυπηρετούσε;

(6 μονάδες)

3) Να αντιστοιχίσετε κάθε ιστορικό γεγονός της Στήλης Α με μια χρονολογία από τη Στήλη Β:

ΣΤΗΛΗ Α ΣΤΗΛΗ Β

⸱ Κήρυξη Α’ Σταυροφορίας α. 13 Απριλίου 1204

⸱ Κατάληψη Κωνσταντινούπολης β. Μάρτιος 1204

από τους Λατίνους και αποκατάσταση γ. Νοέμβριος 1095

Ισαακίου Β’ Αγγέλου δ. 17 Ιουλίου 1203

⸱ Υπογραφή Διανομής της «Ρωμανίας»

⸱ Άλωση Κωνσταντινούπολης από

τους Σταυροφόρους

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ

Από Δημήτριον Δημητριάδη.

Ομηρικές λέξεις για τα καθεστώτα αλλά και τους Ελευθέρους και δούλους.

Ελεύθερον ήμαρ: Ημέρα Ελευθερίας

Δούλιον Ήμαρ: δουλοσύνη

Άναξ: Βασιλεύς

Σημάντωρ: Ηγεμών

Άνασσα: η Δέσποινα

Ανδράποδον: ο Δούλος

Οικεύς: ο Οικέτης

Δρηστήρ: ο θεράπων

Δμωή: η δούλη

Δρήστειρα: η θεράπαινα

Θέμα έκθεσης γ΄λυκείου: Υπάρχει η άποψη ότι η εφηβεία είναι μία περίοδος αναζήτησης ταυτότητας, ατομικότητας, προσωπικών επιλογών και στάσης ζωής. Με την ιδιότητά σας ως μαθητές και μαθήτριες να αναπτύξετε την παραπάνω άποψη προσθέτοντας και τα δικά σας σχόλια σε ομιλία σας που πρόκειται να εκφωνηθεί σε εκδήλωση του σχολείου σας σχετικά με την εφηβεία ως κρίσιμη περίοδο της ζωής του ανθρώπου.(300-350 λέξεις).

Αγαπητοί γονείς

Κυρίες και κύριοι καθηγητές.

Θα ήθελα να σας παρουσιάσω από τη δική μας σκοπιά, την εφηβική, ορισμένες σκέψεις μου για την εφηβική και γενικότερα τη νεανική ηλικία. Και, ίσως, αυτές οι σκέψεις μου σταθούν αφορμή για γόνιμο προβληματισμό και καλύτερη κατανόηση των εφήβων, της ιδιοσυγκρασίας τους, της συμπεριφοράς τους, των αποφάσεων και των ενεργειών τους.

Αναμφίβολα η εφηβεία συνιστά την πιο σημαντική ίσως καμπή της ανθρώπινης ζωής διότι σε αυτό το ηλικιακό στάδιο συμβαίνουν καταιγιστικές αλλαγές στη ζωή του νέου ανθρώπου. Ο έφηβος αποκτά αυτογνωσία, ανακαλύπτει και αναγνωρίζει τον εαυτό του, τα σωματικά χαρακτηριστικά του, τον ψυχικό του κόσμο. Επίσης τις ιδιαιτερότητες του φύλου του και αποδέχεται τον εαυτό του, κάποιες φορές μέσα από συγκεκριμένες δυσκολίες. Σε αυτή την ηλικία ο νέος αποκτά συνείδηση της μοναδικότητάς του, της προσωπικότητάς του, συνειδητοποιεί τα όποια πλεονεκτήματά του ή μειονεκτήματά του.

Στην ευαίσθητη εφηβική ηλικία αποκτώνται οι γνώσεις εκείνες οι οποίες ωριμάζουν το νέο άτομο πνευματικά, ηθικά αλλά και αισθητικώς. Λόγω αυτής της ωρίμανσης κατακτώνται ιδέες και αξίες, τίθενται σκοποί, ο νέος ονειρεύεται για τον εαυτό του και τους άλλους αλλά και τον κόσμο. Βέβαια πολλές από αυτές τις ιδέες και αξίες είναι ανατρεπτικές σύμφωνα με τη φύση των νέων. Διότι εμείς οι έφηβοι αρεσκόμεθα στο να αμφισβητούμε, να απορρίπτουμε, κρίνοντας τον κόσμο με τα δικά μας μέτρα και κριτήρια.Αναπολώντας το νομπελίστα ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εφηβεία είναι : «μία πρόγευση της βαθύτερης αλήθειας που κουβαλά μέσα της η νεότητα χωρίς να το γνωρίζει, παρά μία σκέτη αυθαιρεσία».

ΙΛΙΑΔΑ:ΟΛΙΓΟΛΕΠΤΗ ΓΡΑΠΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΜΑΘΗΜΑ: ΑΡΧΑΙΑ ΑΠΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΟΛΙΓΟΛΕΠΤΗ ΓΡΑΠΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

ΜΑΘΗΜΑ: ΑΡΧΑΙΑ ΑΠΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΜΗΜΑ: β1

ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ: Ημερομηνία:

ΡΑΨΩΔΙΑ Α 494-612

Έφεξε η δωδέκατη αυγή, και οι θεοί γυρίζουν
στον Όλυμπον κι εβάδιζεν εμπρός τους ο Κρονίδης                                                             495
και η Θέτις το παράγγελμα δεν ξέχανε του υιού της
και της θαλάσσης έσχισε τα κύματα κι εβγήκε
και ανέβη τα χαράματα στ' Ολύμπου τον αιθέρα.
Εύρηκε τον βροντόφωνον Κρονίδην καθισμένον
μόνον στην άκραν κορυφήν του πολυλόφου Ολύμπου,                                                        500
εμπρός του εκάθισε η θεά και με τ' αριστερό της
του έπιασε τα γόνατα, με τ' άλλο το πηγούνι,
κι έλεγεν ικετεύοντας στον ύψιστον Κρονίδην:
«Δία πατέρ', αν κάποτε με λόγον ή με έργον
σ' έχω ωφελήσει, ευδόκησε σ' αυτό να με εισακούσεις·                                                      505
τον ολιγοημερότατον υιόν, αχ! τίμησέ μου·
ιδέ πώς τον ατίμασεν ο μέγας Αγαμέμνων,
οπού του άρπαξεν αυτός το δώρο του και το 'χει.
Δικαίωσέ τον καν εσύ, πάνσοφε Ολύμπιε Δία,
στους Τρώας νίκες δώρησε ωσότου το παιδί μου,                                                              510
να δικαιώσουν οι Αχαιοί να τον υπερδοξάσουν».
Και απάντησιν δεν έδωκεν ο νεφελοσυνάκτης
κι ώραν πολλήν εσώπαινε· και η Θέτις του κρατούσε
ως απ' αρχής τα γόνατα και πάλιν τον ερώτα:
«Άσφαλτην δώσ' μου υπόσχεσιν μ' εκείνο σου το νεύμα                                                                       515
ή αρνήσου· τι θα φοβηθείς; Θέλω να μάθω μόνον,
αν είμαι το εξουθένωμα των αθανάτων όλων».

Με βάρος της απάντησεν ο νεφελοσυνάκτης:
«Ω! τι κακό! να οργισθώ της Ήρας θα με βάλεις,
όταν με λόγια υβριστικά πικρά θα με κεντήσει·                                                                   520
και χωρίς λόγον πάντοτε μου κλαίεται και λέγει
εμπρός εις όλους τους θεούς πως βοηθώ τους Τρώας,
αλλά συ φύγε ευθύς μη σε νοήσ' η Ήρα
και άφες σ' εμέ την μέριμναν σ' αυτό να δώσω τέλος·
και ιδού, για να βεβαιωθείς την κεφαλήν θα σκύψω·                                                            525
σημάδι τούτο αλάθευτο στους αθανάτους έχω·
τι ό,τι με της κεφαλής το σκύψιμο κηρύξω
δεν απατά, δεν παίρνεται οπίσω και θα γίνει».
Είπε, τα μαύρα φρύδια του χαμήλωσε ο Κρονίδης·
έκλινε από τ' αθάνατο κεφάλι του κυρίου                                                                           530
η θεία κόμη και ο μανός ο Όλυμπος εσείσθη.
Αυτά 'παν κι εχωρίσθηκαν· απ' τον ακτινοβόλον
Όλυμπον κείνη επήδησε στης θάλασσας τα βάθη,
και ο Δίας προς το δώμα του· κι εμπρός εις τον πατέρα
όλ' οι θεοί σηκώθηκαν· ουδέ να προχωρήσει                                                                      535
κανείς επρόσμενε αλλ' ορθοί τον προϋπαντήσαν όλοι·

κι εκάθισε στον θρόνον του· και ότι πρώτα η Θέτις
η κόρ' η αργυρόποδη του γέρου της θαλάσσης,
είχε μ' αυτόν συνακουσθεί, δεν ξέφυγε της Ήρας,
και άρχισε πειραχτικά να λέγει προς τον Δία:                                                                      540
«Ποια θεά πάλι, ω δολερέ, με σένα εσυνακούσθη;
Σ' αρέσει πάντοτε μακράν από εμέ να κρίνεις
ν' αποφασίζεις μυστικά· δεν σου 'δωσε η καρδιά σου
τίποτε απ' όσα σκέπτεσαι σ' εμέ να φανερώσεις».
Σ' αυτήν αντείπε των θεών και ανθρώπων ο πατέρας:                                                          545
«Ήρα, μη ελπίσεις όλους μου τους στοχασμούς να μάθεις,
δεν θα τους έβρεις εύκολα, και ας είσαι ομόκλινή μου,
αλλ' ό,τι αρμόζει ν' ακουσθεί, κανείς δεν θα γνωρίσει
ή των θεών ή των θνητών, πριν συ το μάθεις πρώτα·
αλλ' ό,τι εγώ ανάμερα των αθανάτων θέλω                                                                         550
να στοχασθώ, μη το ερωτάς, μη θέλεις να εξετάζεις».
Και η μεγαλόφθαλμη θεά του απάντησεν, η Ήρα:
«Οποίον λόγον, πρόφερες, σκληρότατε Κρονίδη;
Έχω καιρόν π' ούτε ρωτώ, ούτ' εξετάζω πλέον,
αλλ' όσα θέλεις ήσυχος ο νους σου κρίνει μόνος·                                                               555
αλλά φοβούμαι τώρα μη του γέρου της θαλάσσης
η κόρη σε ξεπλάνεσε, ότι πρωί την είδα
σιμά σου εκεί τα γόνατα κλιτή να σου αγκαλιάζει,
και θα της έστερξες τιμήν να δώσεις του Αχιλλέως
και ν' αφανίσεις Αχαιούς πολλούς εκεί στα πλοία».                                                              560
Και ο Δίας της απάντησε ο νεφελοσυνάκτης:
«Στιγμή δεν παύεις, ω κακή, να με παραμονεύεις·
αλλά δεν βγάζεις τίποτε και πλέον μισητή μου
θα γίνεις και θα λυπηθείς χειρότερα· κι αν είναι
το πράγμα ως έλεγες, θα πει που αυτό σ' εμένα αρέσει.                                                      565
Αλλά κάθου και σώπαινε, στον λόγον μου υποτάξου,
δεν θα σε σώσουν, πίστευσε, όλ' οι θεοί του Ολύμπου,
αν τούτ' απλώσω εγώ σ' εσέ τ' ανίκητά μου χέρια».
Είπε και η μεγαλόφθαλμη φοβήθηκεν η Ήρα
και την καρδιά της σφίγγοντας καθήμενη εβουβάθη·                                                           570
κι όλ' οι θεοί λυπήθηκαν στο δώμα του Κρονίδη·