Συμβάλλοντας στην ανάλυση του Λογοτεχνικού κειμένου στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας (σε σχέση με την φιλοσοφική έρευνα του Philippe Sabot).

 

Συμβάλλοντας στην ανάλυση του Λογοτεχνικού κειμένου στο μάθημα της Νεοελληνικής  Γλώσσας (σε σχέση με την φιλοσοφική έρευνα  του Philippe Sabot).

Ως γνωστόν το θέμα Γ του κριτηρίου της Νεοελληνικής Γλώσσας αναφέρεται στο σχολιασμό λογοτεχνικού κειμένου. Ο Φιλίπ Σαμπό στο βιβλίο του «Φιλοσοφία και λογοτεχνία» διερευνά αποτελεσματικά και εξαιρετικά τις σχέσεις της Φιλοσοφίας και της Λογοτεχνίας. Εάν λοιπόν κατ΄αρχάς ορίσουμε την Φιλοσοφία  ως  έρευνα περί των πρώτων αρχών και αιτίων, αιτία θαυμασμού και απορίας για το μεγαλείο του Σύμπαντος αλλά και του Ανθρώπου, προσπάθεια ερεύνης του Κόσμου και του Ανθρώπου ως προσώπου, πνεύματος, ψυχής και σώματος, τότε καταλαβαίνουμε ότι όλα αυτά περιχωρούνται στα λογοτεχνικά κείμενα. Σωστά ο Σαμπό σημειώνει ότι όλα τα εννοιακά δομικά σύνολα της φιλοσοφίας εισέρχονται στον χρόνο και  στις σκέψεις και στις πράξεις των ανθρώπων ώστε να παραχθή η λογοτεχνία, η οποία όμως εμπεριέχει τις ανθρώπινες φιλοσοφικές συλλήψεις προσαρμοζόμενες όμως στην ανθρώπινη σκέψη, πράξη, χαρακτηρολογία, στην ανθρώπινη κοσμική και κοινωνική ζωή: άρα σε κάθε λογοτέχνημα, είτε πεζό είτε ποίημα, θα πρέπει να ανιχνεύονται όλες εκείνες οι αιτίες, ο θαυμασμός, η απορία, τα οποία αφυπνίζουν ατομικά και κοινωνικά και κοσμκά το Λογοτεχνικό Υποκείμενο (το οποίο βέβαια υπό το μανδύα της λογοτεχνίας φιλοσοφεί, διότι λογοτεχνία είναι η εφαρμοζομένη φιλοσοφία  από τον συγκεκριμένο υπαρξιακό και πράττοντα άνθρωπο εν κοινωνία: αυτό ουσιαστικά καλούνται να κάνουν οι μαθητές μας: εάν η λογοτεχνία είναι η εφαρμοζομένη ανθρωπίνη φιλοσοφία, οι μαθητές θα πρέπει να ανακαλύψουν  διά των κειμενικών δεικτών τα φιλοσοφικά παράγωγα που υποκρύπτονται στο λογοτέχνημα και είναι αυτά τα οποία κινούν και διαμορφώνουν τον άνθρωπο και την κοινωνία).

Ας δώσουμε το ποίημα: (Από το Άξιον Εστί του Οδυσσέα Ελύτη):

Όπου, φωνάζω, και να βρίσκεστε, αδελφοί
όπου και να πατεί το πόδι σας
ανοίξετε μια βρύση
τη δική σας βρύση του Μαυρογένη.
Καλό το νερό
και πέτρινο το χέρι του μεσημεριού
που κρατεί τον ήλιο στην ανοιχτή παλάμη του.

Ο Ποιητής ευρίσκεται απέναντι από την φιλοσοφία του: το ποίημα είναι το ενδιάμεσο: με βάση λοιπόν τους κειμενικούς δείκτες  θα πρέπει να «καταπέση» το ποίημα και  να αποκαλυφθή όλο το εύρος των φιλοσοφικών κατηγοριών (αιτία, θαυμασμός, απορία κ.λ.π) που υποκρύπτονται στο ποίημα:

Φωνάζω= α ενικό, ρήμα πάθους εκφράζον το θαυμασμό για όλα όσα μπορούν να ανακαλυφθούν

Βρύση= η μεγαλοπρέπεια του πνεύματος (το Θάλειο ύδωρ αρχή του παντός) η κίνηση του ύδατος εις την βρύση ως αιτία ερεύνης και ανακάλυψης του κόσμου και του ανθρώπου

Ήλιος=εμβληματική εικόνα: ο Ήλιος ως σύμβολο νοός ερεύνης και ανθρώπινης νοητικής και ηθικής φώτισης και εξέλιξης.

Ο Σαμπό σωστά επισημαίνει  ότι μέσα στην λογοτεχνία έχουν παρεισφρήσει (αναγκαστικά) όλα τα μυθολογικά σχήματα ως τα μεγάλα αρχέτυπα της λογοτεχνίας. Οι μυθολογικές έννοιες και αρχετυπικές δημιουργίες του Ήρωος, του Θείου, της Δικαιοσύνης, της Τάξης, της Κίνησης, του σεβασμού στο θείο, του Ανθρωπομορφισμού, του σεβασμού στο θείο, της μοίρας, του σεβασμού στην φύση κ.λ.π). Άρα θα πρέπει όλα αυτά να ανακαλύπτονται στο δοθέν λογοτεχνικό κείμενο σε συνδυασμό με την διαρκή επιρροή τους με την ανθρώπινη προσωπικότητα και τον ανθρώπινο κόσμο. Είναι σημαντικό να κατανοηθή από τους μαθητές ότι τα μυθολογικά αρχέτυπα (Γιούνγκ, Άντλερ, Φρόϋντ) έχουν διαμορφώσει τις ανθρώπινες προσωπικότητες διαχρονικά.

Έστω λοιπόν ότι δίδεται το παρακάτω κείμενο:

Νίκος Γκάτσος, ο εφιάλτης της Περσεφόνης:

Γιατί ευδοκίμησε ο μαρξισμός στην Ελλάδα;

 

Γιατί ευδοκίμησε ο μαρξισμός στην Ελλάδα;

Ως «Ελλάδα» σε αυτήν την εργασία μας θα εννοήσουμε το Νέο Ελληνικό Κράτος όπως αυτό δημιουργήθηκε έπειτα από την Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση του 1821 και το πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας στις 3/2/1830. Αυτό το Νέο Ελληνικό Κράτος είχε όλες εκείνες τις δυσχέρειες, δυσλειτουργίες, ιδιαιτερότητες που θα μπορούσε να έχει ένα Κράτος το οποίο δημιουργείται έπειτα από μακραίωνη σκλαβιά. Αναφέρεται ότι ο Ιωάννης Καποδίστριας εκλέχτηκε κυβερνήτης της Ελλάδας από την Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας (άνοιξη 1827) και στις αρχές του 1828 ήρθε στο Ναύπλιο. Η κατάσταση που βρήκε ήταν τραγική. Η χώρα ήταν κατερειπωμένη και ο λαός εξαθλιωμένος. Ληστές και πειρατές έλεγχαν μεγάλες περιοχές, ενώ αιγυπτιακός στρατός παρέμενε στη ΝΔ Πελοπόννησο και τουρκικός στη Στερεά Ελλάδα. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάς του 1830 δεν ικανοποιούσε ούτε ένα κριτήριο συντεταγμένου κράτους όπως αυτό αποτυπώνεται στα συντάγματα των νεοιδρυθέντων Ευρωπαϊκών κρατών αλλά και του Αμερικανικού κράτους. Ειδικά στο θέμα του μαρξισμού μπορούμε να συζητήσουμε ότι δεν ικανοποιείτο  ούτε ένας παράγοντας επικράτησής του επί της Ελλάδος διότι ούτε βιομηχανία υπήρχε, ούτε προλεταριάτο, ούτε βέβαια αποκτηθείσα εργατική συνείδηση επικράτησης του οικονομικού συνειδέναι επί του κοινωνικού συνειδέναι.

Την ίδια στιγμή στην Αμερική (όπως αναφέρει ο Hobsbaum στην εποχή του κεφαλαίου) ο  Νότος,ο οποίος  ουσιαστικά  ήταν μια ημιαποικία των Βρετανών, στους οποίους προμήθευε τη μεγαλύτερη ποσότητα του ακατέργαστου βαμβακιού τους, έβρισκε το ελεύθερο εμπόριο επωφελές, ενώ η βιομηχανία του Βορρά ζητούσε από καιρό, επίμονα και μαχητικά, προστατευτικούς δασμούς, τους οποίους αδυνατούσε να επιβάλει [...] εξαιτίας της πολιτικής επιρροής των νότιων πολιτειών (που πρέπει να θυμηθούμε ότι το 1850 αποτελούσαν το μισό του συνόλου των πολιτειών). Είναι βέβαιο ότι η βιομηχανία του Βορρά ανησυχούσε περισσότερο για ένα έθνος που το μισό εφάρμοζε το ελεύθερο εμπόριο και το άλλο μισό τον προστατευτισμό παρά για ένα έθνος που το μισό χρησιμοποιούσε δούλους και το άλλο μισό είχε καταργήσει τη δουλεία. Μάλιστα την ίδια στιγμή στην ευρώπη και μάλιστα στην Αγγλία το 1838 η αγγλική Ένωση Εργατών δημοσίευσε τη Χάρτα του Λαού, με την οποία οι χαρτιστές, όπως ονομάστηκαν τα μέλη της, διατύπωναν πολιτικά αιτήματα (θέσπιση της καθολικής ψηφοφορίας για τους άνδρες κ.ά.).

Ως εκ τούτου έχουμε και λέμε: η Ελλάδα δεν είχε καμμία από τις δομές που είχε η Αμερική και η Ευρώπη ώστε από το καπιταλιστικό σύστημα να προχωρήσει σε άλλες κοινωνικές και οικονομικές μορφές κρατικής πολιτειότητας (μία εκ των οποίων ήταν ο μαρξισμός, άλλη ήταν ο φιλελευθερισμός, μετέπειτα η σοσιαλδημοκρατία κ.λ.π). Το μέλημα των Ελλήνων αυτής της περιόδου ήταν πολύ απλά η διασφάλιση της ανεξαρτησίας των, όσων πιο ευνοϊκών συνόρων, σταδιακά η ύπαρξη συντάγματος και το πέρασμα στην δημοκρατία, στην κοινοβουλευτική δημοκρατία (πράγματα τα οποία ήταν λυμένα στην ευρώπη όπου ο μαρξισμός διεκδικούσε τα επίχειρα των θεωριών του ιδρυτού του).

Σημαντική επισήμανση λοιπόν είναι το αναφέρουμε ότι υπό τοιαύτες συνθήκες η Ελλάδα έπειτα από την επανάσταση του 1821 παρέμεινε σε βυζαντινές και οθωμανικές δομές διοίκησης, εργασίας, κρατικής δομής. Οι περισσότεροι Έλληνες ζούσαν εκτός της Ελλάδος σε εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας (τώρα) της βυζαντινής αυτοκρατορίας (πρίν): Αυτή την εποχή, στη βάση του ότι η Ελλάδα ήταν φτωχή και οι περισσότεροι Έλληνες ζούσαν έξω από τα σύνορα του ελληνικού κράτους, διατυπώθηκε η θέση ότι, για να αναπτυχθεί η χώρα, θα έπρεπε πρώτα να διευρυνθούν τα ελληνικά σύνορα ώστε να περιλάβουν περιοχές με ελληνικούς πληθυσμούς που βρίσκονταν υπό ξένη ―κυρίως οθωμανική― κυριαρχία. Αν και η ιδέα κυκλοφορούσε σχεδόν από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, ο Κωλέττης ήταν εκείνος που αναφερόμενος σε αυτή χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο Μεγάλη Ιδέα (ιδέα για την οποία αξίζει να αγωνιστεί όλο το έθνος) σε ομιλία του στην Εθνοσυνέλευση το 1844.Αυτό σημαίνει ότι το Ελληνικό Κράτος απείχε κατά πολύ (τουλάχιστον πληθυσμιακά) από το Ελληνικό Έθνος. Το σύνολο των Ελλήνων δεν είχαν συμμετάσχει επί μακρόν στο νέο Ελληνικό κράτος, και όταν αυτό συνέβη, δυστυχώς συνέβη με τους όρους της Μικρασιατικής καταστροφής με αποτέλεσμα οι Έλληνες του σταδιακά διαμορφωμένου Ελληνικού κράτους να μην έχουν ενιαία Εθνική συνείδηση (ότι ανήκουν σε ένα Κράτος το οποίο συνταυτίζεται με τη ζωή τους και τα όνειρά τους (μιάς και πολλοί από αυτούς επιθυμούσαν την επιστροφή στην Μικρασιατική Πατρίδα τους): άρα σταδιακά το Ελληνικό κράτος μεγάλωσε απορροφώντας ανθρώπους ξεριζωμένους οι οποίοι έβλεπαν την Πατρίδα τους να είναι αλλού: άρα το κύριο συνεκτικό κριτήριο του Ελληνικού κράτους ήταν ο πόνος, ή αίσθηση της ιστορικής και κοινωνικής αδικίας, όχι το κοινό Εθνικό αίσθημα του μεγάλου Ελληνικού κράτους το οποίο θα διασφαλίσει την ιστορική συνέχεια των Ελλήνων και του Ελληνισμού: ο μαρξισμός σαφέστατα ανθεί εκεί όπου μπορεί να εκμεταλλευθεί τον ανθρώπινο πόνο και δυστυχία, ως προκρούστης να την δέσει στο κρεββάτι των μαρξικών θεωριών και να προσαρμόσει το μυαλό και τις πράξεις των ανθρώπων στα δόγματά  του.

Διδάσκοντας το Συντακτικό. Α.Οι προτάσεις ως προς το περιεχόμενόν των διακρίνονται σε :

 

Διδάσκοντας το Συντακτικό.

Α.Οι προτάσεις ως προς το περιεχόμενόν των διακρίνονται σε :

Α) κρίσης, β) επιθυμίας, γ) επιφωνηματικές, δ) ερωτηματικές.

Αυτή η διάκριση, όπως και  κάθε διάκριση στο συντακτικό και στην γραμματική, έχει φιλοσοφικό υπόβαθρο με το οποίο και θα πρέπει να συνδεθεί: Ως ακολούθως:

Ο άνθρωπος ξεκινά την φιλοσοφία μέσα από το θαυμασμό για τον κόσμο και τη φύση (επιφωνηματικές και κριτικές προτάσεις).

Π.χ. Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω: η επιφωνηματική αυτή  πρόταση υποκρύπτει τον αιώνιο ενδόμυχο αναγκαίο θαυμασμό  των ανθρώπων για τον Άλλο, τον Κόσμο την Φύση κ.λ.π.

Ο πίνακας είναι ωραίος: στην πρόταση αυτή κρίσης  υποκρύπτεται η διηνεκής ανάγκη του ανθρώπου να συνθέτει γνωσιακά ηθικά και αισθητικά τα δεδομένα του κόσμου με ό,τι ως αξία και γνώση έχει στο νού του.

Ο άνθρωπος ερωτά περί της φύσεως και του Εαυτού του (ερωτήσεις ερωτηματικές).

Ποιος φταίει άραγε; Σε κάθε ερωτηματική πρόταση υποκρύπτεται η ανάγκη απορίας, ερεύνης, μαιευτικής και ανακαλυπτικής πορείας (όλα αυτά δηλώνονται σε κάθε ερωτηματκή πρόταση).

Ο άνθρωπος επιθυμεί της σοφίας, του έρωτος, της γνώσης, της ηθικής (προτάσεις επιθυμίας).

Μην κάνετε θόρυβο σας παρακαλώ: πίσω από την πρόταση αυτή επιθυμίας κρύπτεται η διακαής ανάγκη του ανθρώπου να επιθυμεί, της αληθείας, της ζωής, των καλών και ωραίων πραγμάτων. Η ενδόμυχη αυτή ανάγκη γεννά τις προτάσεις επιθυμίας.

Β) Η πρόταση.

Τι πραγματικά είναι η πρόταση: Ετυμολογικώς είναι : πρό του λόγου μου   (εξαιτίας της λογικής μου ικανότητος) τάττω  (προσφέρω)  αυτή την σκέψη, συναίσθημα, αυτή την πράξη: Για αυτό ο Αριστοτέλης στο περί ερμηνείας έργον του θεωρεί ότι οι προτάσεις υπακούουν στις τιμές : αληθής ή ψευδής.

Άρα  η πρόταση: ο Κώστας είναι καλό παιδί: υποκρύπτει: ο Άνθρωπος ως έλλογο όν, ταξιθετεί ιδέες και αξίες, ταξινομεί το Σύμπαν σε έμψυχα και άψυχα όντα και επί αυτής της ταξιθέτησης ένα Όν (υποκείμενο) απελευθερώνει ενέργεια  (Ρήμα) και τα προσφέρει στην έννοια του Άλλου (Αντικείμενο) ή Κατηγοριοποιεί  τα όντα (Κατηγορούμενο).

Όταν λοιπόν ο Θαλής πρότεινε ότι το ύδωρ είναι η Αρχή του Κόσμου, ο Θαλής έγινε ο δημιουργός συνεχιστής της πρότασης, όπως και ο Όμηρος: διότι συνέλαβαν ένα κεντρικό διαμορφωτικό Όν (Υποκείμενο (ύδωρ, Οδυσσέας) το οποίο ρέει ενέργεια (Ρήμα (δημιουργεί το ύδωρ, κινείται ο Οδυσσέας) και όλα αυτά δημιουργούν και μορφοποιούν κάτι Άλλο (Αντικείμενο (Κόσμο, Πολύτροπο Υποκείμενο)  ή κατηγοριοποιεί τα όντα (Κατηγορούμενο (το ύδωρ είναι πολύτιμο, ο Οδυσσέας είναι πολύτροπος).

Άρα η πρόταση αποτελεί την υψίστη λεκτική διατύπωση του  ελλόγως ταξιθετημένου ανθρωπίνου μυαλού σε σχέση με το θείο τον κόσμο τον Εαυτό τους άλλους στη βάση: Κάποιος ρέει ενέργεια προς κάτι ή κατηγοριοποιεί κάτι άλλο.

Alfred Lord Tennyson Οδυσσέας Μετάφραση: Μαρίνος Σιγούρος

 

Alfred Lord Tennyson

Οδυσσέας

Μετάφραση: Μαρίνος Σιγούρος

Τί αξίζει αν στην ατάραχη γωνιά μου
Σαν οκνός βασιλιάς στέκω στο πλάγι
Γριάς συντρόφισσας, και σωστά μοιράζω
Το δίκιο στους ανθρώπους,
Που τρώνε, θησαυρίζουν και κοιμούνται,
Και δε με νιώθουν! Δεν μπορώ να πάψω
Να γυροφέρνω πάντα σε ταξίδια·
Θέλω να πιω της ζωής τη στερνή στάλα.
Εχάρηκα πολλά, πολλά έχω πάθει
Μοναχός μου ή με όσους μ’ αγαπούσαν
Πότε σε ξένη γη, πότε στα μάκρη
Σκοτεινού πολυκύμαντου πελάγου.
Τ’ όνομά μου εδιαλάλησεν η Φήμη
Κι η αχόρταγη καρδιά καινούριο πόθο
Πάντα γκρικάει, κι ας έμαθα κι ας είδα
Σε άλλες χώρες πώς ζουν, πώς κυβερνάνε.
Κι εγώ στερνός δεν είμαι, αφού με σέβας
Με δέχτηκαν παντού κι έχω γνωρίσει
Της μάχης το μεθύσι, πολεμώντας
Με τους όμοιους μου μόνο, μες στους κάμπους
Τους βοερούς κι ανεμόδαρτους της Τροίας.
Κι είμαι εγώ καθετί που μου ’χει τύχει,
Κι ό,τι είδα κι ό,τι ξέρω τώρα μοιάζει
Με αψιδωτή στοά, που ανάμεσό της
Φαίνεται κόσμος άγνωστος, μα πάντα
Σαν σιμώσω τα σύνορα ξεφεύγουν…
Είναι άγνωμος ο πόθος που γυρεύει
Να βρει τέλος κι ανάπαψη, σαν όπλο
Που δεν αστράφτει πλια κι απορριγμένο
Σκουριάζει. Όχι, δεν ζει όποιος αναπνέει
Μονάχα. Δεν αξίζει, στριμωγμένοι
Οι άνθρωποι να ’ναι, ο ένας κοντά στον άλλο.
Κι αν τώρα ζωή λίγη μού απομένει,
Μα και μιαν ώρα μόνο σαν μπορέσεις
Απ’ την αιώνια τη σιγή ν’ αρπάξεις
Πολλά πράγματα νέα θα ιδείς, θα μάθεις!…
Θα ήμουν δειλός αν ήθελα, για λίγο
Καιρό που ακόμα θα χαρώ τον ήλιο,
Προσεκτικά να ζήσω μετρημένα,
Αφού ο πόθος φλογίζει την ψυχή μου
Ν’ ακλουθήσω τη Γνώση σαν αστέρι
Πέρα απ’ τα ουράνια, εκεί που ο ναός δε φτάνει.
Το θρόνο μου και το νησί χαρίζω
Τώρα στο γιο μου, τον αγαπημένο
Τηλέμαχο, που ξέρει τη δουλειά του,
Με φρόνηση σιγά σιγά ημερώνει

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια, περί της φαντασιακής Πλατωνικής μεταφυσικής.

 

Άρα εάν η πλατωνική και αριστοτελική διδασκαλία δεν αποτελούν οντολογικές παραμέτρους τότε καταλαβαίνουμε ότι το σύνολο των ανθρώπων έχουν φυλακισθεί σε μία ψευδή, πρόσκαιρη και επίπλαστη ταυτότητα, άρα υπάρχουν και άλλες ταυτότητες οι οποίες θα μπορούσαν να υιοθετηθούν από το Υποκείμενο: αμυδρά αυτές (αφ΄ής στιγμής επεκράτησε η Πλατωνική και Αριστοτελική ταυτότητα) χαρακτηρίσθηκαν ως δείγμα απαιδευσίας ( ο άνθρωπος ο οποίος αφήνεται στις φυσικές δυνάμεις δεν θεωρείται πεπαιδευμένος ούτε στον πλατωνικό ούτε στον σημερινό κόσμο): επίσης: ο Διογένης ο Κυνικός χαρακτηρίζεται ως όχι και το πιο ευλαβές παράδειγμα προς μίμηση: κυρίως όμως όσοι άνθρωποι υιοθέτησαν την ταυτότητα της φύσης ως δυνάμεως χαρακτηρίσθηκαν ως εμπαθείς και απορρίφθηκαν από το ιδανικό σύστημα και του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους.

Ας επιστρέψουμε όμως σε αυτό το οποίο εδώ θέλουμε να πούμε: ο Πλάτων λοιπόν παρέλαβε το υποκείμενο της Γεωμετρικής εποχής, της Αρχαϊκής εποχής, της  Κλασσικής εποχής. Μέσα από τις εποχές αυτές έχουμε τις καταβολές της Ελληνικής κοσμοθέασης: ο Πλατωνικός σκοπός είναι ένας και μοναδικός: δεν θέλει να δημιουργήσει έναν υπεράνθρωπο, σε αυτό το σημείο ταυτίζεται πλήρως με το θεό της βίβλου (εξάλλου πολλοί πλατωνικοί διάλογοι εγράφησαν την ίδια περίπου χρονική στγμή με την παλαιά διαθήκη): ο Πλάτων θέλει να δημιουργήσει την πολιτική συνέχεια του ανθρώπου ο οποίος εξήχθη από το μινωϊκό και μυκηναϊκό βασίλειο, από τα καράβια της Ιωνίας κάνοντας παγκόσμιο εμπόριο, από τους περσικούς πολέμους όπου ο Έλληνας θα μπορούσε να έχει ενεργό ρόλο στην νέα διαμόρφωση της μεσογειακής λεκάνης: άρα ο Πλάτων δεν ασχολείται με τον Άνθρωπο ο οποίος ήδη υπάρχει αλλά με τον άνθρωπο που θέλει να δημιουργήσει (ως ο θεός της παλαιάς διαθήκης, για αυτό εξάλλου και ο Νουμήνιος τον αποκαλεί : Αττικίζοντα Μωϋσή): πρώτα έχει στο νού του ο Πλάτων τον δικό του άνθρωπο και έπειτα προχωρεί στην δόμηση αυτού του ανθρώπου: άρα δεν γνωρίζει ή θέλει να κρύψει τον ήδη υπάρχοντα οντολογικό άνθρωπο και θέλει να επιβάλει ένα φαντασιακό δικό του δημιούργημα: για αυτό και ο Νίτσε ακολουθούμενος δειλά από τον Χάϊντεγγερ (καλά τα λέγει η Μιρασγεντή για τον τρελλό του χωριού) απορρίπτει τον Πλάτωνα (ειδικά ο Νίτσε) εμφανίζοντας ακριβώς το Υποκείμενο το οποίο προσεκτικά έκρυψε ο Πλάτων: τον Υπεράνθρωπο.

Ένα πράγμα φοβήθηκε ο Πλάτων, την  αναβίωση του οντολογικού ανθρώπου (όπως είπαμε πιστά πορευόμενος στο πνεύμα της παλαιάς διαθήκης ,στο πνεύμα  του πλήρως ελεγχομένου από κάποιον θεό  άνθρωπο ως ο Αδάμ και η Εύα, στο ίδιο πνεύμα του  πλήρως ελεγχομένου από τους Νόμους Ανθρώπου (και ειδικά τον εσωτερικό νόμο (όπως διεκήρυξε ο Σωκράτης στην Απολογία και στον Κρίτωνα  όπου υπακούοντας πεισματικά στην εσωτερική αίσθηση του Καλού (σαν και αυτή που έθεσε εντός του Μωϋσή ο Θεός της παλαιάς διαθήκης) δεν δραπετεύει από την φυλακή (έχουμε την ίδια παραγωγή ανθρώπων όπως με την γένεση (παρόμοιο υποκείμενο είναι και το σωκρατικό: απώλεια της οντολογικής ελευθερίας, δέσμευση σε κάποιο θεό ή νόμο, εξαρτωμένη πορεία, πορεία ανάμεσα στον χαμένο παράδεισο (κόσμος ιδεών) και στην κακή γή).

Φοβούμενος λοιπόν ο Πλάτων τον οντολογικό άνθρωπο, μεταχειρίσθηκε τις καιρικές συνθήκες τις οποίες μάλιστα έκανε και φιλοσοφία: όπως η ομίχλη σκεπάζει τα πάντα η πλατωνική μεταφυσική, το πλέον φαντασιακό αν όχι ψευδές δημιούργημα το οποίο εμφανίσθηκε ποτέ στη γή (παρόμοιο με την μεταφυσική της γένεσης όπου ο  φαντασιακός κόσμος του παραδείσου αποτελεί το τέλειο σε σχέση με την ατελή γή) σκεπάζει πλήρως τον άνθρωπο και τη γή: η πλατωνική μεταφυσική  των ανυπάρκτων ιδεών εκάλυψε ως μεταφυσική φαντασιακή ομίχλη κάθε πραγματική οντολογική ανθρωπίνη δύναμη, κάθε σχέση και σύνδεση του Ανθρώπου με το ήδη ρέον Όν, απέκοψε τον Άνθρωπο από την οντολογική του πορεία και συνέδεσε τον άνθρωπο διά της φαντασιακής ιδέας της γνώσης με τον φαντασιακό κόσμο του Αγαθού: ενώ λοιπόν ο Άνθρωπος έχει άπειρες ως τέτοιες οντολογικές δυνάμεις, ξαφνικά όλες εις τον Πλάτωνα και το Σωκράτη αχρηστεύθηκαν και οι μόνες δυνάμεις που ελειτούργησαν ήταν οι δυνάμεις της γνώσης διότι έπρεπε η ιδέα να εφαρμοσθεί στον κάθε ένα και εκεί άρχιζαν τα προβλήματα της αντικατάστασης του βαθέος οντολογικού ανθρώπου με τον ελαφρύ  άνθρωπο των ιδεών: το δίλημμα καλός γνώστης ο οποίος απολαμβάνει πολιτικά αγαθά ελειτούργησε και διά της παιδείας από  γενεά σε γενεά και μέσα από αξιολογικές βραβεύσεις (ο καλός γνώστης, ουδείς εκών κακός όλα είναι γνώση καλού, ο κοινωνικά αμοιβόμενος γνώστης  του καλου, η αποθέωση της παιδείας ως κοινωνικού αγαθού) όλα αυτά κατοχύρωσαν τον γνώστη: ξαφνικά ο οντολογικός άνθρωπος ,ο συνδεόμενος με το όν, αχρηστεύθηκε ως σοφιστής, άπολις, άπατρις, κλ.π.

Παρατηρήσεις στην Έκθεση Έκφραση γ΄λυκείου.

 

Παρατηρήσεις στην Έκθεση Έκφραση γ΄λυκείου.

1.Το μάθημα της Έκθεσης Έκφρασης είναι μάθημα επικοινωνιακού πλαισίου. Στηρίζεται στην δύναμη της λέξεως ως ομιλίας επαφής με τον Άλλον και τον Κόσμον. Άρα θα ήταν καλό συγκεκριμένες απαντήσεις των μαθητών και μαθητριών να εμπερικλείουν ότι η πρόθεση του/της συγγραφέως, η χρήση εκφραστικών μέσων, η χρήση γλωσσικών μέσων κ.λ.π δεν οφείλονται μόνο σε γραμματικούς, συντακτικούς, υφολογικούς ή άλλους σχετικούς παράγοντες αλλά αποσκοπούν εσκεμμένα στην συγκεκριμένη επίτευξη στόχων ομιλίας με τον Άλλον.

Επίσης σημαντικό είναι και το είδος του κειμένου ώστε ο Πομπός ως Εαυτός να απευθύνεται στον Άλλον (ο ομιλητής στον Άλλον) μέσα από συγκεκριμένη ταυτότητα: π.χ εάν το κείμενο είναι επιστημονικό είναι σημαντικό η απάντηση να εμπερικλείει τις ταυτότητες των ομιλούντων ως επιστημόνων διά του επιστημονικού κειμένου δικαιολογώντας όλες τις εκφραστικές, γλωσσικές, οργανωτικές, έλλογες επιλογές των πρωταγωνιστών του κειμένου.

Εννοείται ότι πρίν οι μαθητές ή μαθήτριες απαντήσουν στις τεθειμένες ερωτήσεις θα πρέπει να συνδέσουν τις ερωτήσεις με το σχετικό θεωρητικό λήμμα, τη συγκεκριμένη θεωρία η οποία υποκρύπτεται πίσω από κάθε ερώτηση: π.χ. πίσω από την ερώτησης προθετικότητας κρύπτονται οι επικλήσεις, ο τρόπος οργάνωσης των παραγράφων, οι τρόποι βιωματικότητας της παραγράφου  κ.λ.π( σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο) και έπειτα να προχωρήσουν στο συνδυασμό της θεωρίας με το συγκεκριμένο κείμενο διά της ερώτησης (δηλαδή η ερώτηση είναι συνδυασμός θεωρίας (ως εφαρμογή επί του κειμένου) και του κειμένου.

Π.χ.

Έστω ότι δίδεται το παρακάτω κείμενο:

Πώς θα έπρεπε να διδάσκουμε την Οδύσσεια στο Γυμνάσιο;

 

Πώς θα έπρεπε να διδάσκουμε την Οδύσσεια στο Γυμνάσιο;

Η διδασκαλία της Οδυσσείας στο Γυμνάσιο ένα σκοπό και μόνο θα έπρεπε να έχει: οι μαθητές να γίνουν πολύτροποι ως ο Οδυσσέας, να θέσουν σκοπό επιστροφής σε μία Πατρίδα, σε ένα Τόπο και Χρόνο όπου θα ανήκουν ως σύνολο δυνάμεων  ικανών να  τους εξελίξει, να τους αναπτύξει, να τους ολοκληρώσει. Η Οδύσσεια οφείλει να ελκύσει τους μαθητές ώστε να θέσουν νόστο, στόχο και σκοπό προκειμένου να εύρουν  Τόπο και Χρόνο δράσης, ωρίμανσης, μάθησης, εξέλιξης, ολοκλήρωσης.

Η Οδύσσεια θα  πρέπει να δοθεί στους μαθητές όχι ως εξωτερικό μάθημα αλλά ως προτύπωση του δικού τους Εαυτού: όπως η Οδύσσεια εκτυλίσσεται σε δύο επίπεδα (Θείο και Ανθρώπινο) παρόμοια πρέπει οι μαθητές να αυτοανακαλύψουν ότι η ζωή τους εκτυλίσσεται  και δρομολογείται ανάμεσα στο φαντασιακό επίπεδο των στόχων των και στο καθημερινό κυνήγι των ονείρων των. Στο φαντασιακό επίπεδο των ανησυχιών, του άγχους, του ονείρου, και στο καθημερινό κόπο υλοποίησης των ονείρων των, νίκης επί όσων τους φοβίζουν, ολοκλήρωσης των επιδιώξεών των. Η Οδύσσεια περιέχει τον τρόπο νίκης και υπέρβασης  των δυσκολιών πνεύματος και σώματος εκ μέρους των μαθητών: ενάντια στην αστειότητα (η οποία δυστυχώς υφέρπει και στα σχολικά βιβλία) εάν οι Ολύμπιοι Θεοί είναι «πραγματικοί» οι μαθητές μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι οι κυρίαρχοι θεοί της Οδυσσείας είναι ο Δίας δύναμις, η Αθηνά Σοφία, ο Ερμής επικοινωνία: άρα όταν αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα, πνεύματος ψυχής ή σώματος, μπορούν να το ανθρωποποιήσουν, να του δώσουν ανθρωπίνη μορφή, να συνδιαλαγούν μαζί του, όπως ο Οδυδδέας ανθρωπομορφικά συνδιελέγετο με τις δυσκολίες νικώντας τις ( το πάθος είχε τη μορφή της Κίρκης, οι πειρασμοί των Σειρήνων, ο φόβος του θανάτου είχε τη μορφή και τα σκαλοπάτια του Άδου κ.λ.π): άρα οι μαθητές μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι ζούν ανάμεσα σε δύο κόσμους (υπεραισθητό και αισθητό): μπορούν στους υπεραισθητούς φόβους και ανησυχίες τους να δώσουν μορφή (όπως ο Τηλέμαχος συζήτησε με την Αθηνά Μέντη και ωρίμασε) να ομιλήσουν μαζί  τους (όπως ο Οδυσσέας ωμίλησε με την Αθηνά Σοφία) και να αποκτήσουν γνώση και τρόπο υπέρβασης των υιοθέτησης όλων των τρόπων επιτυχημένης πορείας στην δύσκολη ζωή.Το πανεπιστημιακό μοντέλο η Οδύσσεια να διδάσκεται ως φορμαλιστικό σύνολο κανόνων, αφηγηματικών τεχνικών, παρομοιώσεων και εικόνων και άλλων πανεπιστημιακών κλειστών ανακαλύψεων  είναι εντελώς αποτυχημένο, αφήνει τους μαθητές αδιαφόρους, δυσχεραίνει το έργο των εκπαιδευτικών, ο τρόπος γένεσης του Οδυσσεϊκού Υποκειμένου χάνεται μέσα στην απίστευτη φορμαλιστική διδασκαλία.

Επίσης το προοίμιο της Οδυσσείας μας δίδει τον τύπο του ιδανικού ανθρώπου: ο μαθητής πρέπει να μεθέξει της απόκτησης της  πολυτροπικότητος, πνευματικής και συν-αισθηματικής και βιωματικής, μέσα από την  πλήρη  αποσυμβολοποίηση του έπους, κατανοώντας πλήρως ότι η Οδύσσεια δεν είναι τίποτε  άλλο παρά ή ανά εποχή πορεία του Ανθρώπου προς την πνευματική και ηθική εξέλιξή του (με βάση το θρησκευτικό, φιλοσοφικό, κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον της κάθε εποχής: η πορεία ωρίμανσης και μάθησης και του σημερινού μαθητού είναι η δική του Οδύσσεια, απλά τα σύμβολα που χρησιμοποιεί ο Όμηρος είναι οι σταθερές χρονοκάψουλες διατήρησης των κλασσικών ιδεών και αξιών δόμησης  του αενάου Υποκειμένου).

Όλα γίνονται στη θάλασσα διότι όλα είναι κίνηση: όλα γίνονται σε σχέση με τον Άλλον και τους Άλλους (σύντροφοι και Λαιστρυγόνες Κύκλωπες Σειρήνες κ.λ.π) διότι η ωρίμανση και η μάθηση είναι διαλεκτική προσέγγιση της πνευματικής και βιωματικής Αληθείας διά  του Άλλου: ο Οδυσσέας μέσα από την ολιγάρκειά του εσώθη από το νησί του Ηλίου, επίσης διατηρώντας την ανθρώπινη ταυτότητα στο νησί της Καλυψούς δεν εκαλύφθη από την Καλυψώ, ο μαθητής διδάσκεται να έχει ταυτότητα ώστε να αντιπαρέρχεται των δυσκολιών. Ο μαθητής κατανοεί ότι ο Ήλιος, το φώς της γνώσης, βλέπει τα πάντα, κρίνει τα πάντα, όλα είναι φανερά, και θα πρέπει να αντισταθεί στους πειρασμούς έχων σκοπό και νόστο. Ανθρωπίνη ταυτότητα. Ενάντια στους Λαιστρυγόνες (άφεση στα πάθη) στους Λωτοφάγους (στη  λήθη της Αληθείας) στην Καλυψώ (στην κάλυψη της ανθρωπίνης ταυτότητας διά της ματαιότητας) στον Κύκλωπα (απουσία της διπλής διαλεκτικής θέασης της αληθείας ως φαίνεσθαι και Είναι).

Τίτλος: Γιατί ο Πλάτων απέρριψε την Τέχνη ως κακή μίμηση;

 

Τίτλος: Γιατί ο Πλάτων απέρριψε την Τέχνη ως κακή μίμηση;

Βασίλειος Μακρυπούλιας

Δρ.Φιλοσοφίας

Περίληψη.

Ο Πλάτων είναι Φιλόσοφος – Δημιουργός. Κάθε Δημιουργός μιμείται. Μιμείται ό,τι έχει ως εσωτερικότητα ή ό,τι αντιλαμβάνεται ως εξωτερικότητα. Αντλεί υλικό από τα Όντα, τον Κόσμο, το κατανείμει , το ταξιθετεί σύμφωνα με το σχέδιό του, το εμφανίζει σε νέες Νοητικές και αξιακές δημιουργίες.  Ώστε λοιπόν ο Πλάτων ως Φιλόσοφος – Δημιουργός δεν είναι περιγραφικός φιλόσοφος αλλά εκ-τελεστικός.Εκ του Κόσμου των Ιδεών τελεί εν δημιουργικώ οίστρω. Διά τούτο η Πλατωνική φιλοσοφία  αναπτύσσει και παραδίδει όλες τις παραμέτρους μίας Δημιουργίας.  Εκ του κόσμου του Αγαθού την Πόλιν του Αγαθού αλλά και τον  Αγαθόν Άνθρωπον. Στην πορεία όμως ο Δημιουργός αντιμετωπίζει πειρασμούς παραπλάνησης και ψεύδους. Η κυριωτέρα πηγή παραπλάνησης και ψεύδους  είναι η μίμηση ψευδών μορφών οι οποίες φέρουν λάθος εντυπώσεις και αντιλήψεις περί των ιδεών και αξιών. Ο Πλάτων ως Δημιουργός αναμφίβολα έπρεπε να μιμηθεί τον κόσμο του Αγαθού (εκ του οποίου θα μετέφερε τις ιδέες και αξίες οι οποίες θα έκτιζαν την ιδανική Πολιτεία τον ιδανικό Πολίτη). Ο Αθηναίος όμως φιλόσοφος ήξερε πολύ καλά ότι θα έπρεπε στο δρόμο της μιμήσεως του Αγαθού να ακολουθεί  τις ιδέες και αξίες οι οποίες απ΄ευθείας προέρχονται εκ του Αγαθού. Δεν θα έπρεπε να μιμείται τα ενδιάμεσα μεγέθη τα οποία αντανακλούν όψεις του Αγαθού. Στο σημείο το οποίο η Τέχνη είναι ενδιάμεση αντανάκλαση του Αγαθού προς τον Άνθρωπο, αυτή απορρίπτεται από τον Ιδεαλιστή και Ενορατικό Πλάτωνα ως μη πρωτόλεια μεταφορά των καθεαυτών ιδεών και αξιών του κόσμου των Αγαθών ιδεών.

Λέξεις κλειδιά: ιδέα, αγαθό, αξία, ψεύδος, αλήθεια, ανάμνηση, Πόλις, Πολίτης.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1.Εισαγωγή: Η δυναμική και εξελίξιμη φύση του Πλατωνικού συστήματος. Το Πλατωνικό σύστημα ως μεταφορά και ανακατανομή  δυνάμεων και ενεργειών.

Η πρωτοτυπία και οντολογικότητα του Πλατωνικού συστήματος αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο Αθηναίος φιλόσοφος δημιουργεί έναν πρότυπο κόσμο (τον κόσμο των Ιδεών) (Κωσταράς, 1994, σελ.227) ως κεντρική συσσωρευτική πηγή. Οι ιδέες ως «όντως όντα» δηλώνουν το όνομα της τάξεως ή του είδους  ενός πράγματος (Κωσταράς, 1994, σελ.227). Άρα η Ιδέα δεν έλκει τυχαία την ετυμολογική της καταγωγή από το ρ.ορώ (βλέπω) και μάλιστα από το β΄αόριστο=είδον. Ο Νούς «ενορατικά» είδε  το κοινό  υπόβαθρο των όντων και το αλληλοπεριχώρησε σε κοινές για όλα τα όντα δυνάμεις, οι οποίες επειδή ενορώνται της κοινής φύσεως των όντων είναι: Ιδέες. Άρα η Ιδέα εμπεριέχει εκ της φύσεώς της την έννοια της συνεχείας και της εξέλιξης. Διότι θα πρέπει η κατασκευασθείσα Ιδέα (π.χ του Ωραίου και του Καλού) να υλοποιηθεί στο νού και στον κόσμο του κατασκευαστή της.

Άρα ο Πλάτων μέσω των συλλήψεών του ανέλαβε μία ιδιότυπη αποστολή: έπρεπε να μεταφέρει την ανακάλυψη της Ιδέας  (ως Αγαθό, ως Όντως Όν) στην ανθρωπίνη διάσταση και στο ανθρώπινο Είναι και Γίγνεσθαι: Σε  αυτό το οντολογικό κατ΄αρχάς ταξίδι ελλοχεύει ένας σημαντικός κίνδυνος: σταδιακά η Ιδέα να διαχωρισθεί από την γενέθλιο γή η οποία την έφερε στο Φώς του Λόγου, την ανέθρεψε και της έδωσε την απστολή να κοσμίσει γνωσιολογικώς και ηθικώς την ανθρωπίνη κοσμικότητα και εαυτότητα.  Άρα η Ιδέα θα πρέπει να μιμείται τον πρωτόλειο κόσμο του Αγαθού ώστε στο ταξίδι της προς το ανθρώπινο μυαλό, την ανθρωπίνη κοινωνία, προς την κτίση του Ανθρωπίνου Ηθικού Ανθρώπου, πάντοτε να επικοινωνεί με την γενέθλιον  χώρα του Αγαθού, η οποία είναι  και η μητρική της χώρα.

Αναλύοντας την εικόνα του Αγίου Γεωργίου.

 

Αναλύοντας την εικόνα του Αγίου Γεωργίου.

Η εικόνα του Αγίου Γεωργίου στηρίζεται σε μία σημαντική αντίθεση, η οποία διατρανώθηκε μετά τα Μεταφυσικά του Αριστοτέλους: Επάνω στον ίππο έχουμε την ανθρώπινη μορφή του Γεωργίου και από κάτω από τον ίππο έχουμε την τερατώδη μορφή του δράκοντος: άρα: η εικόνα αυτή αποτελεί ύμνο στο μεγαλείο της ανθρωπίνης μορφής όπως αυτή ανακαλύφθηκε από τον Αρστοτέλη: ως μορφή ωραία, η οποία συγκεντρώνει το  είδος και την ύλη του ωραίου, του νοός, του λόγου, και της ηθικής. Η ανθρωπίνη μορφή αποτελεί έκφανση των ωραίων εκείνων δυνάμεων  οι οποίες σμιλεύονται μέσα από το Λόγο και προσφέρουν τις δυνάμεις της αρμονίας, της συμμετρίας, της ισορροπίας: επίσης προσφέρουν τη γνώση του καλού και ωφελίμου και οδηγούν στην πράξη του καλού και του πρέποντος.

Ο δράκων αποτελεί το αντίθετο της ανθρωπίνης μορφής:: Αποτελεί το χαώδες, το μη όν, αυτό το οποίο δεν υπακούει σε λόγο άρα σε γνώση και ήθος: ο δράκων αποτελεί την μη μορφή δηλαδή τις χαοτικές εκείνες δυνάμεις οι οποίες δεν υπακούουν σε κανένα καλό, σε καμμία σκέψη ισορροπίας και  συμμετρίας προς την ηθική του Εγώ, του Άλλου, του Πολιτικού Όντος.

Άρα ο Γεώργιος σκοτώνει την μη μορφή: το άσχημο, την ανισορροπία, την αδυναμία της μορφής να καταστή έλλογη ωραία και καλή μεταφορά όλων εκείνων των δυνάμεων οι οποίες θα δομήσουν τον κόσμο  του Αγαθού: άρα οι χριστινοί ασπάσθηκαν πλήρως την Αριστοτελική προσήλωση προς την μορφή: η ανθρωπίνη μορφή είναι ως ουσία σύνολο του είδους και της σωματικής ύλης: δηλαδή: ο άνθρωπος ως μορφή μεταφέρει όλες εκείνες τις δυνάμεις του  Όντος Αγαθού οι οποίες μπορούν  να δομήσουν  Έναν Εαυτό Γνώσης και Ήθους, καθολικού Αγαθού, οικουμενικού Πολιτικού και Ανθρωπιστικού Λόγου.Άρα η Εικόνα αποτελεί ύμνο της επικράτησης της Ανθρωπίνης μορφής κατά της τερατώδους άλής άμορφης μορφής. Ο Γεώργιος λοιπόν συνεχίζει την Ελληνική παράδοση η οποία από την Ωραία Ελένη έως την Γλυπτική έως τον Παρθενώνα προσπάθησε να καταφέρει τούτο: η μορφή αποτελεί (Παρθενών) σύνολο οντολογικών δυνάμεων: εάν αυτές οι δυνάμεις υπακούουν στην αρμονία και στην ισορροπία τότε το Ωραίο οδηγεί το πνεύμα και το ήθος στην δόμηση ενός Ανθρώπου και ενός Κόσμου καθολικής ευδαιμονίας.

Αρχαία Ελληνικά Α΄λυκείου. Προτεινόμενο διαγώνισμα.

 

Αρχαία Ελληνικά  Α΄λυκείου.

Προτεινόμενο διαγώνισμα.

Θουκυδίδου Ἱστορίαι, βιβλίο 3, 71-72.2

ΚΕΙΜΕΝΟ Δράσαντες δὲ τοῦτο καὶ ξυγκαλέσαντες Κερκυραίους εἶπον ὅτι ταῦτα καὶ βέλτιστα εἴη καὶ ἥκιστ᾽ ἂν δουλωθεῖεν ὑπ᾽ Ἀθηναίων, τό τε λοιπὸν μηδετέρους δέχεσθαι ἀλλ᾽ ἢ μιᾷ νηὶ ἡσυχάζοντας, τὸ δὲ πλέον πολέμιον ἡγεῖσθαι. Ὡς δὲ εἶπον, καὶ ἐπικυρῶσαι ἠνάγκασαν τὴν γνώμην. Πέμπουσι δὲ καὶ ἐς τὰς Ἀθήνας εὐθὺς πρέσβεις περί τε τῶν πεπραγμένων διδάξοντας ὡς ξυνέφερε καὶ τοὺς ἐκεί καταπεφευγότας πείσοντας μηδὲν ἀνεπιτήδειον πράσσειν, ὅπως μή τις ἐπιστροφὴ γένηται. Ἐλθόντων δὲ οἱ Ἀθηναῖοι τούς τε πρέσβεις ὡς νεωτερίζοντας ξυλλαβόντες, καὶ ὅσους ἔπεισαν, κατέθεντο ἐς Αἴγιναν. Ἐν δὲ τούτῳ τῶν Κερκυραίων οἱ ἔχοντες τὰ πράγματα ἐλθούσης τριήρους Κορινθίας καὶ Λακεδαιμονίων πρέσβεων ἐπιτίθενται τῷ δήμῳ, καὶ μαχόμενοι ἐνίκησαν. Ἀφικομένης δὲ νυκτὸς ὁ μὲν δῆμος ἐς τὴν ἀκρόπολιν καὶ τὰ μετέωρα τῆς πόλεως καταφεύγει καὶ αὐτοῦ ξυλλεγεὶς ἱδρύθη, καὶ τὸν Ὑλλαϊκὸν λιμένα εἶχον· οἱ δὲ τήν τε ἀγορὰν κατέλαβον, οὗπερ οἱ πολλοὶ ᾤκουν αὐτῶν, καὶ τὸν λιμένα τὸν πρὸς αὐτῇ καὶ πρὸς τὴν ἤπειρον.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ.

1.Να μεταφράσετε στη Νέα Ελληνική το απόσπασμα «Δράσαντες δέ τοῡτο ….. ἐπιστροφή γένηται». [τράπεζα θεμάτων] Μονάδες 30

2. «Δράσαντες δὲ … τὴν γνώμην». Ποιες προτάσεις έκαναν οι ολιγαρχικοί στο λαό της Κερκυρας ύστερα από το πραξικόπημα; (μον. 6)

 Να παρουσιάσετε την αντιφατικότητα των ενεργειών τους αξιοποιώντας στοιχεία του κειμένου. (μον. 4) Μονάδες 10

3.Πώς αντέδρασαν οι Αθηναίοι στην άφιξη της πρεσβείας που έστειλαν οι Κερκυραίοι ολιγαρχικοί στην Αθήνα; Να λάβετε υπόψη σας τη σημασία του θεσμού της πρεσβείας στην αρχαιότητα. Μονάδες 10

4.ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ( Θουκυδίδου Ίστορίαι ,βιβλίο 3, 70) Έφτασαν τότε ένα αθηναϊκό κ’ ένα κορινθιακό καράβι με πρέσβεις το καθένα. Έγινε δημοσία συζήτηση και, μετά από ψηφοφορία, οι Κερκυραίοι αποφάσισαν να μείνουν σύμμαχοι των Αθηναίων σύμφωνα με τους όρους της συνθήκης, αλλά να διατηρούν, όπως και πριν, φιλικέςσχέσεις με τους Πελοποννησίους. Αρχηγός των δημοκρατικών ήταν τότε ο Πειθίας, πρόξενος των Αθηναίων. Οι πρώην αιχμάλωτοι, φίλοι των Κορινθίων, του έκαναν μήνυση με την κατηγορία ότι θέλει να υποδουλώσει την Κέρκυρα στους Αθηναίους. Ο Πειθίας αθωώθηκε κ’ έκανε μήνυση εναντίον πέντε απ’ τους πλουσιότερους αντιπάλους του με την κατηγορία ότι για να στηρίζουν τα κλήματά τους, έκοβαν βέργες από τους ιερούς περιβόλους του Διός και του Αλκίνου.

Αξιοποιώντας αναφορές και από τα δύο κείμενα που σας έχουν δοθεί (πρωτότυπο και μεταφρασμένο), να εξηγήσετε πώς η Αθήνα και η Σπάρτη παρεμβαίνουν στα εσωτερικά της Κέρκυρας δημιουργώντας κάθε φορά νέα δεδομένα. Μονάδες 10

Ντεριντά: Περί φιλοξενίας.

Ντεριντά: Περί Φιλοξενίας: το πρόβλημα του Ξένου  Άλλου σε σχέση με τη Γνώση της Ημέρας και της Νυκτός: Εάν η Ημέρα δίδει το Όν η Νύκτα δίδει το μη  Όν: Εάν ο Γνωστός είναι το Όν στην Ζωή μας ο Ξένος είναι το μη  Όν;

https://eclass.uoa.gr/modules/document/file.php/PPP668/%CE%97%20%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CE%B1/%CE%9D%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BD%CF%84%CE%AC%2C%20%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%AF%20%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82.pdf 

Πατήσθε ή αντιγράψτε το σύνδεσμο.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια: Καταρρίπτοντας το φιλοσοφικό σκότος.

 

Συγκεκριμένα εάν θέσουμε τις Ησιόδειες αρχές σε μία σειρά θα δούμε ότι ως Είναι καθορίζουν  τον Τρόπο σύμφωνα με τον  οποίο το Χάος ως πηγή οντολογικών δυνάμεων προσφέρει όλες εκείνες τις δυνάμεις ώστε να δομηθεί ο Άνθρωπος και ο Κόσμος σε ένα πέρασμα από την μυθολογία στην ελλογότητα. Η Γή, τα Τάρταρα, ο Έρως, αποτελούν το πρώτο οίκημα της Γής όπως εξάγεται μέσα από το Χάος: ο έρως ως συνεκτική δύναμη ενώνει τα κρυφά και φανερά μέρη της Γής απελευθερώνοντας τις μορφές εκείνες οι  οποίες θα παίξουν σημαντικό οντολογικό ρόλο: αναφερόμαστε στην ανθρώπινη ταυτότητα η οποία επέρχεται ως Όν το οποίο γνωρίζει ό,τι παράγεται μέσα από τον Ήλιο: Άρα στο Ησιόδειο πέρασμα από το Χάος στον Ήλιο επέρχεται ο Άνθρωπος ο οποίος υπό το Φώς αυτοπροσδιορίζεται, αποκρά σχήμα και λόγο ώστε να μεθέξει των οντολογικών δυνάμεων οι οποίες θα αποτελέσουν τον Λογικό Άνθρωπο και τον Κόσμο. Κατανοούμε ότι όλο αυτό το υλικό έπρεπε να γίνει αντικείμενο επεξεργασίας κατά ένα τρόπο που το επεχείρησε και το έφερε είς πέρας ο Πλάτων.  Απλά ο Ησίοδος έδωσε τη δομή του Είναι ως μεταφερομένη δύναμη εκ του Χάους η οποία υπό το φώς του Ηλίου μπορεί να επιφέρει μέγεθος ανθρώπου και κόσμου ώστε μέσα από αυτή  την σχηματοποίηση να προέλθει ένα ανθρώπινο και κοσμικό Είναι το οποίο επεξεργασμένο κατάλληλα θα αποτελέσει τον μοχλό της ανθρωπίνης Ιστορίας, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά το ταξίδι αυτού του Υποκειμένου σε αυτόν τον Κόσμον.

Εάν ο Ησίοδος εδίδαξε ότι γύρω μας ένα οντολογικό κομμάτι ως Είναι αποκόπτεται από την ακινησία του Όντος και  ως Χάος κινείται προσφέρον δυνάμεις οι οποίες μπορούν να πλάσουν Υποκείμενο και Κόσμο,  ο Όμηρος προχωρεί  μέσω του ηρωϊκού του έπους ένα βήμα παραπέρα: Μέσα από το κινούμενο Χάος και τις δυνάμεις που αυτό απελευθερώνει (Έρωτας, Θεοί, λοιπά Όντα) ο ποιητής της Οδύσσειας και της Ιλιάδος προσπαθεί να δομήσει ή να μεταφέρει τις δυνάμεις  του Είναι στον άνθρωπο ώστε για πρώτη φορά στην ιστορία να συζητήσουμε για Ανθρώπινο Είναι (αυτό εξάλλου πράττει η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, δημιουργούν Ανθρώπινο Είναι).

Όπως  ήδη έχουμε αναφέρει και εδώ και σε άλλα γραπτά μας ο Τρωϊκός πόλεμος (ως Χαοτική κατάσταση) είναι το Ησιόδειο Χάος αλλά με τους όρους του Τρωϊκού πολέμου: έχουμε λοιπόν συνάντηση του Ησιοδείου Χάους με το Ομηρικό Χάος: χωρίς το Χάος δεν είναι δυνατόν να μεταφερθούν δυνάμεις και θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η αρμονία και η τελειότητα αποτελεί την μεγάλη κοροϊδία διότι εκεί στηρίχθηκε κάθε εξουσία προκειμένου ο Άνθρωπος να ξεχάσει το Χάος άρα να ξεχάσει την  συνεχή ανατροφοδότηση δυνάμεων και ενεργειών προκειμένου συνεχώς να κινείται επάνω σε προδιαγεγραμμένη δήθεν προϋπάρχουσα θεία ή ανθρώπινη αρμονία. Συζητούμε για ένα από τα πλέον μέγιστα των ψευδών.

ωρολόγια προγράμματα(ΝΕΑ) ΕΠΑΛ.

file:///C:/Users/levnono/Documents/%CE%92%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82/%CE%92%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CE%B8%CE%AE%CE%BA%CE%B7/%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC%20%CE%AD%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B1,%20%CF%86%CE%B5%CE%BA%20%CE%BA%20%CE%BB%20%CF%80/%CF%89%CF%81%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B1%20%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1%20%CE%95%CE%A0%CE%91%CE%9B%20(2026)..pdf 

Πατήσθε ή αντιγράψτε το σύνδεσμο.

Άγνωστες πυχές του Ρήγα Φεραίου.

 

Άγνωστες  πυχές  του Ρήγα  Φεραίου.

Ήταν ο Ρήγας γραμματέας του Νικόλαου Μαυρογένη και έπαρχος Κραϊόβας; Ένα αμφιλεγόμενο θέμα, το οποίο περιπλανάται στα κείμενα περί Ρήγα Βελεστινλή εδώ και ενάμισι αιώνα και το οποίο δεν έχει διαλευκανθεί, είναι για την υποτιθέμενη σχέση του Ρήγα με τον Ηγεμόνα της Βλαχίας Νικόλαο Μαυρογένη38 κατά τα έτη 1786-1790. (Γι’ αυτό και γράφουμε εκτενέστερα). Ήταν δηλαδή ο Ρήγας στην ακολουθία του Μαυρογένη ως γραμματέας του; Είχε διοριστεί καϊμακάμης, δηλ. τοποτηρητής, έπαρχος στην Κραϊόβα και είχε βοηθήσει τα Οθωμανικά στρατεύματα στον πόλεμο εναντίον των Αυστριακών και Ρωσικών στρατευμάτων; Εισηγητής την άποψης αυτής ήταν ο Χριστόφορος Περραιβός, ο οποίος, σαράντα περίπου χρόνια μετά τον μαρτυρικό θάνατο του Ρήγα, ισχυρίστηκε στο έργο του Απομνημονεύματα πολεμικά39 ότι ο Ρήγας ήταν στην αυλή  του Μαυρογένη, «…απελθών δε εις Δακίαν εσπούδαξε την Γαλλικήν και Αραβικήν. Εχρημάτισεν εις υπουργήματα των εκείσε αρχόντων, και τελευταίον, του ηγεμονεύσαντος Μαυρογένου, μετά τον θάνατον του οποίου εναγκαλίσθη τας Μούσας». Και αργότερα το 1860 ο Περραιβός στο βιβλίο του, το οποίο έγραψε σε ηλικία ογδόντα χρόνων, με τίτλο Σύντομος βιογραφία του αοιδήμου Ρήγα Φεραίου του Θετταλού40, ομοίως σημείωνε, «Η εις Βλαχίαν άφιξις του Ρήγα εγένετο περί το 1790, κατ’ αυτήν δε σχεδόν την εποχήν διωρίσθη ηγεμών της Βλαχίας ο Μαυρογένης, ο εκ της νήσου Πάρου ή Μυκόνου καταγόμενος […]. Μετά παρέλευσιν ολίγου χρόνου ακούσας ο ηγεμών, ότι παρά τω μεγάλω Βραγκοβάνω υπάρχει τις γραμματεύς λόγιος, εζήτησε να τον λάβη ο ίδιος, αναγκαίον όντα εις υπηρεσίαν του. Όθεν εκών αέκων παρέδωκεν αυτόν ο άρχων. Ο δε Ρήγας, καίπερ υπηρετών τω ηγεμόνι, ενησχολείτο ταυτοχρόνως κατ’ ιδίαν και εις τα εθνικά συμφέροντα, απολαύων, ένεκα της διαγωγής του, και της ευνοίας του ηγεμόνος». Στο κείμενό του αυτό, όμως, ο Περραιβός ανέφερε πολλές λαθεμένες πληροφορίες, οι οποίες δείχνουν ότι τα γραφόμενά του ήταν ανιστόρητα και ελάχιστα έγκυρα41. Συγκεκριμένα, έγραφε ότι ο Νικόλαος Μαυρογένης το 1790 διορίσθηκε Ηγεμών Βλαχίας, ενώ ανέλαβε την Ηγεμονία τον Απρίλιο του 1786· ότι ο Ρήγας το 1790 εγκαταστάθηκε στη Βλαχία, ενώ ήδη στο έργο του Νέος Ανάχαρσις ο ίδιος ο Ρήγας μας πληροφορεί ότι το 1788 βρίσκονταν στο Γγίργγιοβον της Βλαχίας και ότι το 1790 είχε μεταβεί ως διερμηνέας και γραμματέας του Χριστόφορου Κιρλιάνου στη Βιέννη, όπου εξέδωσε και τα δύο πρώτα βιβλία του, Φυσικής απάνθισμα και Σχολείον των ντελικάτων εραστών. Ακόμη, ο Περραιβός στο βιβλίο του συνεχίζει τα ανιστόρητα σχετικά με την θανάτωση του Μαυρογένη, πως ο Ρήγας ήταν παρών στην εκτέλεσή του, στοιχείο που δείχνει την επιπόλαια γραφή του βιβλίου του. Συγκεκριμένα, γράφει ότι «ταύτην την τραγικήν σκηνήν και παρά του Ρήγα και παρά τινος θεράποντος του ηγεμόνος παρευρεθέντος εις την αποκεφάλισιν ήκουσε πολλάκις ο Περραιβός»42, δίνοντας την εντύπωση πως ο Ρήγας ήταν παρών στην καρατόμηση του Μαυρογένους. Ωστόσο όμως, όπως είναι γνωστό κατά τη θανάτωση του Μαυρογένη (1 Οκτωβρίου 1790)43 ο Ρήγας βρίσκονταν στη Βιέννη, έχοντας λάβει διαβατήριο από τους Αυστριακούς και ήταν γραμματέας και διερμηνέας του Χριστόδουλου Κιρλιάνου.

παρεισφρέω ή παρεισφρύω; → παρεισφρέω

 

παρεισφρέω ή παρεισφρύω; → παρεισφρέω

παρεισφρέω [parisfréo] Ρ πρτ. παρεισέφρεα, αόρ. παρεισέφρησα, απαρέμφ. παρεισφρήσει : (λόγ.) εισδύω κάπου από αβλεψία, από αμέλεια, διαφεύγοντας την προσοχή κάποιου (κυρ. για λάθη τυπογραφικά, λογιστικά): Στο κείμενο έχουν παρεισφρήσει πολλά τυπογραφικά λάθη.

«Υπέρ το δέον» Και όχι υπέρ του δέοντος! Είναι το δέον (αυτό που πρέπει να γίνει) και κάνουμε κάτι, παραπάνω κι από αυτό....

Δεν έχει «που την κεφαλή κλίνη» Και όχι «κλίναι». Δεν έχει δηλαδή που να γείρει το κεφάλι του να ακουμπήσει....

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Εϊναι και συνέχεια, η Ομηρική αίσθηση του Χρόνου.

 

Αναφορά  στην Ομηρική αίσθηση του Χρόνου.

Ο Όμηρος δυστυχώς δεν μπορεί να παραδώσει το ορθό οντολογικό μοντέλο του χρόνου: αυτό είναι βέβαια φυσιολογικό εάν σκεφθούμε ότι επείγεται να κατασκευάσει και να παραδώσει στην ανθρωπότητα συγκεκριμένο μοντέλο ανθρώπου βγαλμένο μέσα από τα σπλάχνα των συμπαντικών δυνάμεων (Διός (δύναμις) Ερμού (πληροφορία) Αθηνάς (Σοφία). Άρα δυστυχώς δεν αφήνει τον χρόνο μόνον ως οντολογική δύναμη: δεν μπορεί να το  κάνει διότι ο Οδυσσέας αποτελεί τον ένα ανθρωπομορφικό πόλο του Ωραίου (ο νοήμων άνθρωπος) (το άλλο είναι ο Αχιλλέας (ο συναισθηματικός οργισμένος άνθρωπος) και θα πρέπει δυνάμεις  του χρόνου να χαθούν ως οντολογία και να εμφανισθούν στο μυαλο του Βασιλέως της Ιθάκης έννοιες διάρκειας, στιγμών κ.λ.π. Ο Όμηρος όμως παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον διότι οδηγείται προς την λανθασμένη (διαστασιακή πλευρά του χρόνου) προσφέροντάς μας όμως (μοιραία αφ΄ής στιγμής τα ομηρικά έπη εκτυλίσσονται και στον Όλυμπο και στη  γή) μέσω των αγνών θείων συμπαντικών δυνάμεων και την πραγματική οντολογική πλευρά του χρόνου.

Οι θεοί λοιπόν στον Όλυμπο ζούν  πέρα από την διάρκεια και τη στιγμή: ο Δίας ως γνησία οντολογική δύναμη αντιμετωπίζει τα πάντα ως παρεχομένη δύναμη χωρίς το άγχος της διάρκειας ή της στιγμής: διότι ο  χρόνος είναι η εξάντληση της ροής των όντων: παρέχει τις δυνάμεις του στους θνητούς, βοηθεί την Θέτιδα, ηρεμεί την Αθηνά, στέλνει τον Ερμή στην Καλυψώ: όλα αυτά όμως δεν έχουν καμμία διάρκεια ή αριθμητική δέσμευση του χρόνου στην λογική του ρολογιού: Όλα γίνονται έν ροή όντος ως εξάντληση  ενεργείας. Η Αθηνά επίσης ως συμπαντική δύναμη Σοφίας δεν ταυτίζει τον Χρόνο με κανένα Είναι διότι ο Χρόνος της Σοφίας είναι η ροή της οντολογικής δύναμης επί αυτής της διάστασης και η Αθηνά απλά τακτοποιεί εξαντλεί υπερβαίνει κάθε οντολογική παροχή δύναμης σε αυτή τη διάσταση, άρα ο Χρόνος στην Σοφία της Θεάς είναι ροϊκή κίνηση εξάντλησης δύναμης (από αυτήν  την άποψη θα μπορούσαμε να συνδυάσουμε το Χρόνο αυτό με τις παρούσες δυνάμεις αυτού του Είναι αλλά μέχρι εκεί (ο Χάϊντεγγερ ορθώς ταυτίζει το Χρόνο με την δύναμη της κίνησης και την εξάντληση των δυνάμεων που εμπεριέχονται στα όντα):  η Αθηνά λοιπόν ηρεμεί τον Αχιλλέα (προσφέρει πνευματική συναισθηματική νοημοσύνη ώστε να μην σκοτώσει τον Αγαμέμνονα) επίσης ωριμάζει τον Τηλέμαχο ώστε να εύρη τον Πατέρα του. Άρα ο Χρόνος της Οντολογικής Σοφίας είναι η ροή εξάντλησης όλων των παρεχομένων δυνάμεων οι οποίες ωριμάζουν και εξελίσσουν τα όντα. Δεν έχει καμμία σχέση  με την εννοιοποίηση αυτής της δύναμης ως διάρκειας ή στιγμής διότι οι θεοί (άρα τα όντως όντα ) είναι πέραν  και αδέσμευτοι από κάθε είδους διάρκειας.

Τα νέα ωρολόγια προγράμματα σε όλες τις βαθμίδες της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Πατήσθε ή αντιγράψτε το σύνδεσμο.

https://www.esos.gr/arthra/98483/ta-nea-orologia-programmata-gymnasion-kai-lykeion-meta-tin-prosthiki-toy-neoy 

Οι δύο δυνάμεις οι οποίες κινούν την Ανθρώπινη Ιστορία.

 

Οι δύο δυνάμεις οι οποίες κινούν την Ανθρώπινη Ιστορία.

Η Φιλοσοφία ένα σκοπό προσπάθησε να επιτύχει: Μανιωδώς θα λέγαμε: Συζητούμε για την παραδοσιακή νοησιοκρατική και εμπειρική φιλοσοφία η οποία κατέληξε στις ημέρες μας ως μεταδομιστική-αποδομιστική φιλοσοφία. Όσο και αν προσπαθεί να κινηθεί ως λαβύρινθος η φιλοσοφία είναι μία πρόσκαιρη διαστασιακή φαντασίωση του προσκαίρου ανθρώπου πρίν αυτός και τα γεννήματά του (όπως η φιλοσοφία) χαθούν στο Χάος (διότι ελάχιστοι έχουν προοβληματισθεί: άραγε η Ησιόδειος Θεογονία η οποία ομιλεί για την γένεση του κόσμου  και του ανθρώπου από το χάος δεν θα ξαναγραφεί αντίστροφα (όταν το Χάος θα ξαναεπιβληθεί μαζεύοντας τις δυνάμεις που σπατάλησε για να φανερώσει τον άνθρωπο και τον κόσμο του προχωρώντας σε νέες ανακατανομές των δυνάμεών του;

Προσπάθησε λοιπόν η Φιλοσοφία  να δημιουργήσει έναν κύκλο ανάμεσα στο πέρασμα του Χάους (το οποίο αγνοεί παντελώς τον Άνθρωπο όπως τον ξέρει η φιλοσοφία (το Χάος ούτε λόγο γνωρίζει ούτε άνθρωπο του λόγου γνωρίζει και το «άσχημο» είναι ότι όλοι θα επιστρέψουμε σε αυτό το Χάος ώστε να αναδιανεμηθούν σε κάτι άλλο οι δυνάμεις οι οποίες τώρα μας συνθέτουν ως μορφές και είδος. Άρα η απαρχή του Ανθρωπίνου Κόσμου και του Ανθρώπου αποτελείται από  το συνδυασμό των δυνάμεων του Χάους και των δυνάμεων Λόγου: οι δυνάμεις του Λόγου προσπαθούν να λάβουν τα υλικά του θείου της φύσης  και του ανθρώπου και να τα κατανείμουν με  βάση τις ιδέες της ισορροπίας της συμμετρίας και της τάξης, τις αξίες της ηθικής επαναλήψεως, των αρετών και της ευδαιμονίας. Οι δυνάμεις του Χάους δεν γνωρίζουν τίποτε από όλα αυτά: επανατροφοδοτούν τον πρόσκαιρο ανθρώπινο  κύκλο (ο οποίος ξεκινά από το θείο και διπα της φύσης καταλήγει στον άνθρωπο) μεταφέροντας δυνάμεις οι οποίες μέσα από τις μηχανές σκέψης και πράξης, νόησης και ήθου, επεξεργάζονται και μοιράζονται στους ανθρώπους (ανά εποχή καταλήγουν στους ανθρώπους διά της φιλοσοφίας, θρησκείας, πολιτικής, επιστήμης, τεχνολογίας κ.λ.π).  Ώστε η φιλοσοφία είναι το μεγάλο και εντελώς ψευδές παραπέτασμα που κρύβει από τον άνθρωπο το Χάος και την συνέχειά του, αν και ο άνθρωπος χωρίς τη φιλοσοφία (φαντασίωση της  οποίας είναι) αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του Χάους (η φιλοσοφία  του Νοός εγέννησε την ψευδαίσθηση ότι ο άνθρωπος είναι ό,τι είναι (ψευδαίσθηση η οποία αυτοπαύεται όταν ο άνθρωπος επιστρέψει στο Χάος (στο χάος ο άνθρωπος δεν επιστρέφει όταν «πεθάνει» διότι ο θάνατος στην εποχή του Λόγου είναι το στάδιο κυκλικής  επιστροφής των ανθρώπων στην ίδια διάσταση του λόγου, ο άνθρωπος επιστρέφει στο Χάος είτε ατομικά όταν ξεφύγει από την απάτη του Λόγου και εύρη τον δρόμο της ατομικής οντολογικής του συνεχείας είτε όταν μετά την κατά-στροφή αυτής της διάστασης μοιραία όλα ακολουθήσουν την οντολογική τους χαοτική συνέχεια).

Άρα δύο δυνάμεις κινούν τον Άνθρωπο και την Ιστορία του: το Χάος και ο Λόγος: ο Λόγος πασχίζει να κτίσει πάμπολλα παραπετάσματα, τείχη, ανασχετικά στρώματα, ανάμεσα στις πρόσκαιρες εκφάνσεις του λόγου και στο Χάος: προκειμένου να απορροφά όσο πιο ανώδυνα τις κατακλυσμιαίες δυνάμεις  του Χάους, να αποβλακώνει τους ανθρώπους ότι ανήκουν στον πρόσκαιρο κόσμο της Ιστορίας και όχι στον διηνεκή κόσμο του Χάους. Οι πάμπολλοι λοιπόν κατακλυσμοί αντί να παρουσιασθούν ως ο τρόπος μετάδοσης χαοτικών απείρων δυνάμεων στον Άνθρωπο έχουν αντιστραφεί ως νόημα και ομιλούν δήθεν για  την δημιουργία του Κόσμου και του Ανθρώπου: η δημιουργία του κόσμου από το Θεό της  βίβλου αντί να παρουσιασθεί ως προσπάθεια ελέγχου και καλής διαχείρισης των δυνάμεων του Χάους προς τον κόσμο του λόγου, αντιθέτως ψευδώς παρουσιάσθηκαν ως δημιουργία εκ του μηδενός (ευτυχώς οι συγγραφείς της βίβλου είχαν την ευθιξία να ομιλήσουν για το όν του χάους ως  εκπορευτού δυνάμεων υπό τον Εωσφόρον): η αφήγηση του Προμηθέως (ήταν Τιτάν προϋπάρχουσα χαοτική οντολογική δύναμις) η κλοπή της φωτιάς (της αιωνίου βουλήσεως μεταφοράς της οντολογικής δυνάμεως) αντί να παρουσιασθεί ως τρόπος μεταφοράς  χαοτικών δυνάμεων  στον άνθρωπο και στον πρόσκαιρο κόσμο του, παρουσιάσθηκε ως ένα απλό περιστατικό διαμάχης με το Δία (για αυτό ο πάνσοφος Αισχύλος στον Προμηθέα Δεσμώτη (πάνσοφα) βάζει τον Προμηθέα να  μισεί τους Θεούς: η φιλοσοφία και ο Νούς εδημιούργησαν  ανάμεσα στον άνθρωπο και στο χάος  τείχη ώστε οι δυνάμεις του Χάους να ελέγχονται, οι θεοί είναι τέτοιοι και περιορίζουν την ροή των χαοτικών δυνάμεων προς τον άνθρωπο ώστε ο άνθρωπος καθορίζεται από τον κύκλο: θεός-φύση-άνθρωπος και όχι από την απευθείας σχέση του με το Χάος, ο Προμηθέας πέφτει και αυτός θύμα αυτού του κύκλου (διότι στην πρώτη Αγία Τριάδα (Πατήρ (Δίας) Υιός (ως μεταφορά δυνάμεων του Διός (Προμηθέας) και Πνεύμα (Αϊτός) ο Δίας τρέφεται ως Αϊτός μέσα από το ανανεούμενο πνεύμα του Οντολογικού μεγέθους του Προμηθέως.

Περί της μαρξικής ανεδαφικότητος.

 

Περί της μαρξικής ανεδαφικότητος.

 Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι επιτέλους στο πέρασμα των χρόνων πραγματώνεται η μεγάλη χριστιανική μετενσάρκωση και επιβάλλεται στη γή η μαρξική ισότητα, η μαρξική εξίσου όλων συμμετοχή στα μέσα παραγωγής και στα προϊόντα (αγαθά). Επιτέλους στη  γή δηλαδή επιβάλλεται το μεγάλο χριστιανικό όνειρο της ισότητας αλλά επί υλικών αγαθών. Ας το παρακολουθήσουμε, αξίζει. Διότι ένα είναι το θρησκευτικό όνειρο με πολλές πραγματώσεις: Ας σημειώσουμε ότι η μαρξική ανεδαφική ισότητα έρχεται   ως συνέχεια (διότι ο μάρξ είναι ο  μέγιστος των χριστιανών με υλικούς όρους) της αδυναμίας του θείου να επιβάλλει την ποθητή επί της γής ισότητα αγάπης: άρα εάν στην θέση της αγάπης θέσουμε το χρήμα και την αξία του σύμφωνα με το μάρξ επιτέλους θα καταφέρουμε να εγκαταστήσουμε το όνειρο της υλικής ισότητας: ενάντια στον Ηράκλειτο ο οποίος ωμίλησε για συνεχές γίγνεσθαι, ενάντια στον Αναξίμανδρο ο οποίος ωμίλησε και είπε ότι η συνεχής διαπλοκή των συμπαντικών δυνάμεων παράγει την παραγωγή νέων κόσμων και ζωών διότι το να ονειρεύτεται κανείς μία γή ισότητας και αιωνίου δικαιοσύνης (όπως ο μάρξ) είναι σαν να προσπαθεί να σταματήσει το Αναξιμάνδρειο αιώνιο οντολογικό σχέδιο πολλών κόσμων και μορφών ζωής.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι σε μία επιχείρηση 999 εργατών και ενός καπιταλιστού και οι 1000 αυτοί άνθρωποι εξισώνονται πλήρως: έναντι του παραγομένου χρήματος: άρα ας υποθέσουμε ότι η επιχείρηση αυτή το χρόνο κερδιζει 100.000.000 ευρώ. Αυτά δεν μοιράζονται ανάμεσα σε έναν καπιταλιστή και 999 εργάτες αλλά και στους 1000 ίσους εργάτες: άρα ο κάθε ένας λαμβάνει  το χρόνο: 100.000 ευρώ. Άρα όλοι οι εργάτες έχουν μισθό το χρόνο: 100.000 ευρώ: παρά ταύτα δουλεύουν συνεχώς, και μάλιστα δέχονται κάποιοι από αυτούς να κάνουν όσα θα έκανε ως μανατζμεντ και δουλειά γραφείου, και αγορά και συμφωνίες, όλα όσα θα έκανε ο καπιταλιστής: άρα όλοι παίρνουν από 100.000 ευρώ και μοιράζουν τις δουλειές τους: κάποιοι θα είναι με γραβάτα για να κανονίζουν συμφωνίες, κάποιοι θα διαλύονται στη δουλειά, κάποιοι άλλοι θα κάνουν άλλα πράγματα.

Σταδιακά μάλιστα όλες οι επιχειρήσεις εξισώνονται πλήρως: άρα όλες οι επιχειρήσεις ανά προϊόν (π.χ όλες οι βιομηχανίες ρούχων) κερδίζουν 1.000.000.000.000 ευρώ: οι εργάτες που απασχολούνται είναι: 10.000.000 άρα ο κάθε ένας (όχι εργάτης ή καπιταλιστής αλλά ο κάθε ένας εξισούμενος πολίτης) λαμβάνει το χρόνο: 100.000 ευρώ. Άρα όλοι οι εργάτες κάνουν την δουλειά γραφείου, την δύσκολη δουλειά του εργοστασίου, αποστολές στο εξωτερικό, παρά το ότι όλοι λαμβάνουν τα ίδια λεφτά, δεν έχουν κανένα πρόβλημα στο να μοιράζουν εξίσου καλές και δύσκολες δουλειές. Επίσης όλοι σπουδάζουν διότι χωρίς σπουδές δεν μπορούν κάθε χρόνο να αλλάζουν πόστο: την μία χρονιά ο ένας κάνει την βαριά δουλειά την άλλη ο άλλος αναλαμβάνει τα οικονομικά, την άλλη ο άλλος κάνει τα διοικητικά: ας το προσέξουμε αυτό: πρέπει όλοι να ξέρουν όλα και τα ίδια ώστε να εναλλάσσονται στις δουλειές διότι παίρνουν πολλά και ίδια λεφτά και δενπρέπει να κάθονται στην ιδια θέση συνεχώς: διότι αυτοί που κάνουν την κακή δουλειά διαμαρτύρονται και λένε ότι θα πρέπει να περάσουν και από τις δουλειές γραφείων: άρα εξαφανίζοναι οι ατομικές διαφορές όλοι σπουδάζουν, ξέρουν τα ίδια, μπορούν τα ίδια, να κλείνουν συμφωνίες, να συζητούν για το οικονομικό μέλλον, να κατευθύνουν την οικονομία και την πολιτική του πλανήτη. Σαν να λέμε οι μαθητές του Ιησού εξισώθηκαν πλήρως με τον Ιησού και εναλλάσσονταν σε θείους και ανθρωπίνους ρόλους.

Ξαφνικά η γή ακινητοποιήθηκε: εκεί όπου μέσα από πολέμους, αδικίες, τραγικές καταστάσεις ξεπηδούσε η πρόοδος, η επιστήμη, η τεχνολογία, (υποκινούμενες από θρησκείες , φιλοσοφίες κ.λ.π) διότι οι πτωχοί ανά εποχή και αδύναμοι ενικούσαν τους πλουσίους ανά εποχή  (αυτή η διαλεκτική εκίνησε την πρόοδο και εξέλιξη επί της γής (όπως ο ήλιος μέσα από την κατάχρηση του φωτός (μόνον  αυτός το προβάλλει κινεί τη γή) ανακαλύπτοντας την επιστήμη, την θρησκεία, την μηχανή, ή  και άλλους  τρόπους ανάδυσης νέων ανθρωπίνων καστών και ομάδων (διότι ως ανθρωπίνη πρόοδο εννοούμε την νίκη των αδυνάμων επί των δυνατών, οι αδύναμοι ως νέοι δυνατοί νικώνται από επομένους αδυνάτους (είναι η διαλεκτική η οποία καταρρίπτει την αστεία μαρξική διαλεκτική του ιστορικού υλισμού κάτι που ποτέ δεν κατάλαβε ο χριστιανός μάρξ διότι πίστευε και δεν ερευνούσε, έλεγε δόγματα και όχι αποδείξιμες αλήθειες)  (π.χ η ρωμαϊκή εξουσία ανέδειξε τις χριστιανικές μάζες των δούλων οι οποίες εκίνησαν τον κόσμο, η παπική εκκλησία μέσα από την ασύλληπτη αδικία της ανέδειξε τον προτεστάντη γήϊνο άνθρωπο της γής ο οποίος στρεφόμενος αποκλειστικά στη γή (έχοντας βαρεθεί την μεταφυσική παπική θεολογία) έφερε την επιστήμη, το λόγο του διαφωτισμού, τον βιομηχανικό έλλογο άνθρωπο της  δύσης.

Συνέχεια στην έρευνα του Χώρου και του Χρόνου (σε σχέση με τον Πλάτωνα, το Σωκράτη και τον Αριστοτέλη) (απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια).

 

 

Συνέχεια στην έρευνα του Χώρου και του Χρόνου (σε σχέση με τον Πλάτωνα, το Σωκράτη και τον Αριστοτέλη). 

Μπερδεύτηκαν λοιπόν στην εννοιοποίηση του χρόνου το αίτιο με το αποτέλεσμα και ορίσθηκε το αποτέλεσμα ξεκομμένο και αποκομμένο από το ΑΊΤΙΟ: είναι σαν να οριζουμε τον άνθρωπο στηριζόμενοι όχι στα πρώτα του χαρακτηριστικά αλλά στα αποτελέσματά τους λέγοντας ότι ο άνθρωπος είναι η κίνησή του, αγνοώντας όλο το οντολογικό  εύρος του ανθρώπου. Ο Πλάτων λοιπόν στον  Τίμαιο χρησιμοποιεί το περίφημο επίρρημα αεί μόνον και μόνον για να πλαισιώσει την έννοια του χρόνου με  κάποιο οντολογικό περίβλημα όταν εντός αυτού του περιβλήματος διατυπώσει όλες τις ανυπόστατες θεωρήσεις του χρόνου: διότι ο χρόνος δεν είναι ούτε στιγμή ούτε διάρκεια ούτε παύση ούτε εννοιοποίηση όλων αυτών (όπως το πράττει ο Πλάτων όταν ονοματίζει το χρόνο ως αεί (στρώνοντας το δρόμο στην ανυπόστατη χριστιανική θεώρηση του χρόνου ως εννοιοποίηση στιγμής και διαρκείας) αλλά όπως ήδη είπαμε χρόνος είναι όλα τα όντα που κρύβουν τις δυνάμεις ώστε όταν γνωσθούν τα όντα οι δυνάμεις των να ωριμάσουν τον άνθρωπο οδηγώντας  τον στην οντολογική συνέχεια: άρα ο χρόνος είναι  Όν εκ του  Όντος, δύναμη μορφών και όντων συνεχείας και εξέλιξης: καμμία σχέση με την εννοιακή διάρκεια και στιγμή: για αυτό εξάλλου ο χρόνος μας αγχώνει: διότι βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι ο χρόνος δεν είναι διάρκεια που περνά (αυτό είναι αφελές) αλλά σύνολο δυνάμεων που θα πρέπει να επιδείξουμε (και έχουμε «άγχος» εάν θα τα καταφέρουμε.

Ο Αριστοτέλης προσγειώνει τόσο πολύ την έννοια του χρόνου (φυσικώ τω λόγω καθώς ο Πλάτων  στον Τίμαιο μέσα από την εννοιοποίηση του χρόνου ως διάρκεια και στιγμής προσπαθεί απεγνωσμένα να τον μεταβάλλει όχι σε δύναμη που είναι αλλά σε έννοια προκειμενου να κατοχυρώσει την έννοια της δημιουργίας του κόσμου μεσα στην διάρκεια της έννοιας αυτής.

Η μετατροπή της δύναμης του  χρόνου σε έννοια (στον Πλάτωνα) σηματοδοτεί την τάση  πλέον της φιλοσοφίας να συνεχίσει επί αυτής της τακτικής: μετατρέποντας τις οντολογικές δυνάμεις σε έννοιες και δομές, ιδέες και αξίες, αίτια και αποτελέσματα, ηθική και σκοπό, προκειμένου αυτές ως γνώση ενσυναίσθηση και πράξη να περιχωρηθούν στους ανθρώπους ώστε οι άνθρωποι να κινούνται στηριζόμενοι όχι στην διαίσθηση της ήδη υπαρχούσης οντολογικής δυνάμεως αλλά στην γνώση των εννοιών που ήδη έχουν στο μυαλό τους: η αποκορύφωση όλης αυτής της τόσο αντιοντολογικής τακτικής είναι ο Κάντ  ο οποίος (στην  σύγχρονη εποχή κατά την οποία η φιλοσοφία  θα έπρεπε στον δυτικό κόσμο να παράξει το νοήμον υποκείμενο (το οποίο στηρίζεται στο θεανθρώπινο πρότυπο του Ιησού στην βάση ότι πλέον το δυτικό υποκείμενο μπορεί να ελέγξει τις μεταφυσικές δοξασίες έχοντας στον νού του ένα μοντέλο θεού ο οποίος είναι και Άνθρωπος άρα χρειάζεται μόνον πίστη άρα ο Άνθρωπος μπορεί πλέον ως ολοκληρωμένο πνευματικά και εμπειρικά Υποκείμενο να ασχοληθεί  και μόνον με τον περιβάλλοντα κόσμο στηριζόμενος στον  νού του και στις γνωσιολογικές και αξιολογικές κατηγορίες του) ο Κάντ λοιπόν μετατρέπει το σύνολο των οντολογικών δυνάμεων (κίνησης, μορφοποίησης των όντων, μετουσίωσης δύναμης, μεταφοράς οντολογικών δυνάμεων) σε έννοιες, δομές, σκέψεις, ήθος, πράξεις, νόηση και φαινομενικότητα. Διότι δεν πορεύεται ο Άνθρωπος προς το Όν (αυτό είναι ενορατική μυστική υπερανθρώπινη ένωση) αλλά το Όν προς τον Άνθρωπο: άρα το όν μετατρέπεται σε έννοιες και πράξεις ώστε να εισχωρήσει και να χωρέσει στον  ανθρώπινο νού και στην ανθρώπινη πράξη: για αυτό ο Πλατωνικός χρόνος χάνει κάθε οντολογική δυναμική και μετατρέπεται σε μία έννοια η οποία από το νού ως διάρκεια και στιγμή περνά στην ψυχή ως ενσυναίσθση αυτής της διαρκείας και της στιγμής, από εκεί περνά στο ότι σε αυτή τη διάρκεια γύρω από τον ήλιο καθορίζεται η ανθρωπίνη ηλικία κ.λ.π.