Στο 28c λοιπόν ο Σωκράτης θάβει την Ελληνική οντολογία, θάβει τους Εμπεδοκλή και Αναξίμανδρο οι οποίοι βλέποντας το Όν ως τέτοιο είπαν ότι το Σύμπαν ο Άνθρωπος όλα, είναι εκτύλιξις μίας ανωλέθρου δυνάμεως, η οποία ποτέ δεν δημιουργήθηκε, δεν υπάρχει εκ του μηδενός δημιουργία, απλά με χρονικές απαρχές εμφανίζονται σύνολα όπως οι πλανήτες, ο άνθρωπος κ.λ.π. Ο Σωκράτης όμως ρητά αναφέρει ότι δύο πράγματα μας απασχολούν για τον κόσμο: έχει γεννηθεί ή προϋπήρχε χωρίς ορατή αρχή γένεσης; Και έρχεται η απάντηση ότι ο κόσμος μας έχει γεννηθεί: φυσικά αυτή η απάντηση έχει δύο κορυφαίες συνέπειες:
1η: Πλέον το Όν αποδυναμώνεται και εισέρχεται στην έννοια του Πλατωνικού Χρόνου ως ιδεατή και αξιακή παράσταση: εκ του όντος ο άνθρωπος επιλέγει το ορατό κομμάτι του Κόσμου, το οποίο το παραστατοποιεί ως ιδέα και αξία, το θέτει σε χρονικά όρια εκτύλικης των δυνάμεών του, το καθιστά Αγαθό γιατί επικρατεί η ιδέα της ισορροπίας και αρμονίας, και χωρίς ο Πλάτων να μπορεί να κρυβεί ο ανθρώπινος πόνος (όπως και στις ανατολικές θρησκείες) είναι η αιτία του πλατωνικού κόσμου: διότι ό,τι μισεί και φοβείται ο ανθρώπινος πόνος (ανισορροπία, ασυμμετρία ζωής και ικανότητας προς ζωή, ασυμμετρία επιθυμιών και πράξεων κ.λ.π) τα ανάποδα αυτών αποτελούν τις ιδιότητες του πλατωνικού κόσμου του Αγαθού, ο οποίος είπαμε εμφανίζει και τον πλατωνικό χρόνο ως τη διάρκεια κατά την οποία ο τέλειος κόσμος του Αγαθού (και είναι τέλειος διότι είναι αντίθετος με ό,τι πονεί τον άνθρωπο) χρειάζεται για να φωτίσει και να απαλύνει κάθε ανθρώπινο πόνο, ρομποτοποιώντας τον άνθρωπο με το ζεύγος: σκέπτομαι το αγαθό πράττω το αγαθό: τίποτε πέραν αυτών (το πέραν αυτών θα μετεξελιχθεί στα πλατωνικά αδέλφια του χριστιανούς σε αμαρτία0.
2η: ο άνθρωπος (αυτό το απαράδεκτο μοντέλο ανθρώπου βέβαια το ολοκλήρωσε ο Αριστοτέλης στα μεταφυσικά του) ιδεοποιήθηκε σχηματικά όπως και ο κόσμος: ο πλατωνικός άνθρωπος χάνει κάθε οντολογική του απειρία, ο Επιμενίδης, ο Αριστέας, ο Απολλώνιος ο Τυανεύς (όλοι αυτοί δεν υπέπεσαν στις συνήθεις περιοριστικότητες του χρόνου και του χώρου διότι παραδίδεται ότι ήταν σε θέση την ίδια στιγμή να εμφανισθούν σε δύο διαφορετικά μέρη) , άνθρωποι άλλων μορφών και εμφανίσεων ( ο μύθος των μικτών ανθρώπων (ζώων και ανθρώπων (λυκάνθρωποι με ανεπτυγμένη νοημοσύνη)(και άλλες μυθικές μορφές οι οποίες προσέδιδον άλλη οντολογική δυναμική στο φαινόμενο της ζωής) εξαφανίσθηκαν μέσα από την πλατωνική ιδεατή περιοριστικότητα της ανθρώπινης μορφής: πλέον ο άνθρωπος είναι συγκεκριμένος και εξωτερικά (η αρμονία του κόσμου φέρει την αρμονία του σώματος όπως σήμερα την ξέρουμε) μεταφέροντας την αρμονία του κόσμου (όπως η τέχνη έπειτα πήρε την σκυτάλη με τα αρμονικά κτίρια (Παρθενών) και αγάλματα ( ο δορυφόρος του Πολυκλείτου κ.λ.π).
Άρα ο Πλάτων οριοθετεί και σχηματοποιεί τον κόσμο, τον δημιουργό, τον άνθρωπο. Ας περάσουμε όμως σε κάτι άλλο σημαντικό. Ας ερωτήσουμε: η ιδέα αυτών γεννά τον Πλατωνιικό δημιουργό ή ο Πλατωνικός δημιουργός γεννά όλα αυτά;
























