Ο Ορθολογισμός ή η Φιλοσοφία του Μπαρόκ: Ρενέ Ντεκάρτ (Καρτέσιος: 1596-1650). (απόσπασμα από το ετοιμαζόμενο βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια).

 

 

Ο Ορθολογισμός ή η Φιλοσοφία του Μπαρόκ: Ρενέ Ντεκάρτ (Καρτέσιος: 1596-1650).

Ο Γάλλος στοχαστής Καρτέσιος ξεκινά την φιλοσοφία του στηριζόμενος στις πρώτες αρχές, τις προφανείς αξιωματικές αλήθειες τις οποίες και ονομάζει ως «έμφυτες ιδέες»: πέραν αυτών δεν προϋποθέτει τίποτε άλλο και εξάγει επί τη βάσει της λογικής αναγκαιότητας όλες τις άλλες αλήθειες. Όπως η Γεωμετρία ξεκινώντας από λίγα αξιώματα οικοδομεί με αυστηρή λογικότητα ή λογική αυστηρότητα το σύστημά της, παρομοίως φιλοδοξεί ο Ντεκάρτ να κτίσει την φιλοσοφία του κατά γεωμετρική πρόοδο στηριζόμενος στην γεωμετρική έλλογη αναπαραγωγή των περιφήμων πρώτων αρχών.

Όπως γίγνεται αντιληπτό ο Ντεκάρτ εδημιούργησε ένα πλήρως αντιφατικό αλλά και σαθρό σύστημα φιλσοοφίας, εξουσιαστικό στην βάση του, το οποίο στην ορθολογιστική πλευρά του επηρέασε το σύνολο του μετέπειτα Ευρωπαϊκού λόγου έως το απαράδεκτο κριτικό σύστημα του Κάντ (αποτελεί κορύφωση του Καρτεσιανού η κριτική καντιανή δεινότητα): γιατί όμως υποστηρίζουμε όλα αυτά;

Η Βασική αρχή του Καρτεσίου ήτο: cogito ergo sum (σκέπτομαι άρα υπάρχω): συνδυαστικά με όσα παραπάνω σημειώσαμε σκέπτομαι με βάση τις πρώτες αρχές και βάσει αυτών κατά γεωμετρικό τρόπο ευελπιστώ ότι θα αυξήσω την γνώση μου περί της αληθείας: άρα αμφιβάλλω σε σχέση όχι με ό,τι υπάρχει (αυτό συνιστά μία εκ των καρτεσιανών αντιφάσεων) αλλά σε σχέση με το εάν ντύνω αυτό που υπάρχει με την δική πρώτη ιδέα και δεν το αφήνω έρμαιο σε κάθε άλλη ιδέα: π.χ: ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, αυτό συνιστά μία πρώτη αρχή για την οποία δεν πρέπει κανείς να αμφιβάλλει: η αμφιβολία όμως γεννάται στο τρόπο γνώσης και κατοχύρωσης αυτής της αμφιβολίας: σύμφωνα με τον Καρτέσιο μία ελευθερία να λατρεύω τον διάβολο είναι αντικείμενο αμφιβολίας διότι αμφιβάλλοντας για το εάν θα πρέπει να λατρεύω τον διάβολο καταλήγω ότι θα πρέπει να λατρεύω τον χριστιανικό θεό: σε αυτό όμως το σημείο έγκειται η καρτεσιανή αντίφαση την οποία ελάχιστοι επισημαίνουν διότι ακόμα πιο ελάχιστοι την έχουν κατανοήσει: ως ακολούθως: οι πρώτες καρτεσιανές αρχές οι οποίες στηρίζουν το σύστημα της δήθεν αμφιβολίας του (για την οποία θα αποδείξουμε ότι είναι εντελώς ανυπόστατος στο καρτεσιανό σύστημα) είναι επί της ουσίας οι πλατωνικές και αριστοτελικές αρχές όπως εσμιλεύθηκαν στην ηθική πράξη από τον Ιησού (Ιησουΐτης μοναχός εξάλλου ήτο ο Καρτέσιος): ο Καρτέσιος δεν γνωρίζει κάν τις οντολογικές αρχές οι οποίες είναι αρχές ατομικότητας, υπερβατικότητας, αθανασίας, ατομικής συνεχείας, ατομικού τρόπου Είναι και γίγνεσθαι: λαμβάνει τις αρχές του χριστιανισμού, τις καθιστά αυθαίρετα ανθρώπινες αρχές και αξίες, και η αμφιβολία του ξεκινά από το εάν και εφόσον αυτές οι αρχές εφαρμόζονται με τον τρόπο του Ιησού σε όλους τους ανθρώπους σε όλον τον κόσμον, η καρτεσιανή αμφιβολία έγκειται στο εάν ο τέλειος παράδεισος του ουρανού έχει εγκατασταθεί στην γή: οι άνθρωποι ως πεπτωκότες αδάμ και εύα θα πρέπει να αμφιβάλλουν για το ότι απολαμβάνουν όλα όσα τους έχει  ετοιμάσει ο παντεπόπτης θεός και θα πρέπει να τα διεκδικήσουν: άρα η αμφιβολία του Καρτεσίου είναι γήϊνη και συστημική βάσει του εξουσιαστικού μονοθεϊστικού μοντέλου το οποίο κατασκευάσθηκε για να εξουσιάσει πνευματικά και ηθικά τον άνθρωπο.

Απόσπασμα από το ετοιμαζόμενο βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια....

Αντιθέτως στον προσωκρατισμό όλα αντιστρέφονται: Ο άνθρωπος πλέον ταξινόμησε  διά της μυθολογίας όσες συμπαντικές δυνάμεις πραγματικά χρειάζεται: για αυτό εξάλλου και τα πλείστα γραπτά των προσωκρατικών φιλοσόφων κινούνται πολλές φορές κατά μυθολογικό τρόπο με αυστηρά συμπαντικά υλικά, τα τέσσαρα ριζώματα, οι πολλοί κόσμοι του Αναξιμάνδρου, το άρμα της Δίκης του Παρμενίδου κ.λ.π.: πλέον ο κύκλος κινείται εξωστρεφώς: από τον Άνθρωπο προς το Σύμπαν: ο Άνθρωπος επιλέγει ποιες συμπαντικές δυνάμεις του χρειάζονται ώστε να κτίσει τον Εαυτό του και τον κόσμο: Συζητούμε για μία απίστευτη πνευματική πρόοδο  μοναδική στα ανθρώπινα χρονικά διότι έχει να κάνει με την μετέπειτα δόμηση του κύκλου  ο οποίος έμελλε να  καθορίσει την πορεία κάθε ανθρώπινης ζωής. Άρα λοιπόν με τον προσωκρατισμό αντιστρέφεται η δύναμις δόμησης του κύκλου και πλέον ως ενεργητική δύναμη ο άνθρωπος με όπλο το Νού ως ταξιθετικό και αφαιρετικά οργανωτικό περί τις Ιδέες όργανο, επιλέγει ποιες από τις μυθολογικές δυνάμεις χρειάζεται ώστε να τις μεταλλάξει  σε ιδέες και διά των ιδεών να κτίσει τον ψευτοκόσμο του, ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα αυθαίρετο κτίσμα ιδεών κτισμένο επάνω στην κυρία οντολογική οδό: για αυτό ο Θαλής μετατρέπει τον Δία σε Αρχή ύδατος, ο Αναξίμανδρος μετατρέπει τον Ποσειδώνα σε Άπειρο, και ο Εμπεδοκλής μετατρέπει τον Πλούτωνα σε τέσσαρα ριζώματα: Πλέον ο κύκλος καθιερώθηκε ως κυρία Ανθρωπίνη λειτουργία διότι για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά κινήθηκε ως πραγματικός κύκλος: με κέντρο τον ανθρώπινο νού και την ικανότητά του να μετατρέπει τις ήδη υπάρχουσες συμπαντικές δυνάμεις σε ιδέες (διότι αυτό είναι και το μέγιστο ίσως λάθος του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους: δεν προϋπήρχον οι ιδέες των συμπαντικών απείρων δυνάμεων αλλά οι ιδέες δημιουργήθηκαν από τις συμπαντικές δυνάμεις: άρα όλο το πλατωνικό και αριστοτελικό σύστημα ως ιδέες και αξίες δημιουργείται από την μετατροοπή των προϋπαρχουσών συμπαντικών δυνάμεων σε ιδέες: για αυτό εξάλλου από την ανατολή έως την  δύση οι άνθρωποι της εποχής προσπαθούν  να ντύσουν τις ανά τόπο συμπαντικές  δυνάμεις με τις κατά τόπους ιδέες: η πλατωνική αυτή τάση είναι ίδια δηλαδή με αυτή την γένεσης: διότι πλέον απανταχου οι άνθρωποι πρσπαθούν να μετατρέψουν τις  συμπαντιικές  δυνάμεις σε ιδέες ώστε να φυλακίσουν διά της παιδείας σε αυτές τον άνθρωπο απομακρύνοντάς τον από την άμεση θέαση κα βίωση των πρωτογενών συμπαντικών δυνάμεων:

Δηλαδή επιιστρέφοντας στον κύκλο ο άνθρωπος πλέον με τον εαυτό του στο  κέντρο δημιουργεί τον παρόντα ζωντανό κύκλο διά των προσωκρατικών: ως ακολούθως: ο άνθρωπος συλλαμβάνει στον  νού του τις υπάρχουσες συμπαντικές δυνάμεις που τον ενδιαφέρουν (πρώτο ημικύκλιο κίνηση συμπαντικών δυνάμεων προς το νού) , στο μυαλό του τις μετατρέπει σε παραστάσεις , σε αυτές τις παραστάσεις βλέπει το κοινό δυναμικό υπόβαθρο το οποίο επειδή το βλέπει αφαιρετικά (είδον) το λέγει ιδέα και το επιστρέφει στο σύμπαν ως πέτρα κτισίματος του ιιδεατού τοίχου του κόσμου του (δεύτερο ημικύκλιο απόδοση των ιδεών στο σύμπαν): άρα το σύνολο των δύο ημικυκλίων δημιουργεί τον κόσμο των ιδεών μέσα στον οποίο κλείεται ο άνθρωπος:

Ο Βυζαντινός κύκλος στην Νεωτέρα Ευρώπη (απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια)...

 

Ο Βυζαντινός κύκλος στην Νεωτέρα Ευρώπη.

Aς συμφωνηθεί λοιπόν στον κόσμο της πραγματικής Ιστορίας ότι η Κωνσταντινούπολη  έπρεπε να μεταφερθεί σε χέρια οθωμανών διότι έπρεπε οπωσδήποτε να διανεμηθεί στην Ρωμαϊκή πάλαι ποτέ αυτοκρατορία  το μεγάλο επίτευγμα του Βυζαντίου: ο κύκλος της πραγματικής ζωής ο οποίος ξεκινά από το θεό και καταλήγει σε έναν άνθρωπο άλλων δυνατοτήτων. Η πραγματική Ιστορία δεν είναι αυτή που ακολουθήθηκε βασισμένη στο Πλατωνικό μοντέλο: γνωρίζω τις ιδέες και αξίες των γεγονότων και αυτές κάνω Ιστορία: όπως η Πλατωνική φιλοσοφία αντικατέστησε την πραγματική ανθρώπινη κίνηση (ως σκέψη και πράξη) με την Ιδέα αυτής της κίνησης (εξαφανίζοντας τον Άνθρωπο ως πραγματικό Όν) αυτό έπραξε και η Ιστορία: αντικατέστησε τον Άνθρωπο ως Δημιουργό  με τις ιδέες και αξίες των πράξεών του που γεννούν γεγονότα: άρα ο Ιστορικός δεν χρειάζεται να έχει μπροστά του τον Άνθρωπο για να γράψει την πραγματική Ιστορία, αρκεί που έχει τα γεγονότα των πηγών ώστε να αντικαταστήσει τον άνθρωπο με τις ιδέες και αξίες που γεννούν τα γεγονότα: όμως το σύνολο των Ανθρωπίνων σκέψεων και πράξεων φυσικά δεν χωρούν στα γεγονότα (τα οποία πλατωνικά τα αντικαθιστούμε με τις ιδέες και τις αξίες που απορρέουν και με αυτές γράφουμε ιστορία με βάση τις πηγές) άρα η παραδεδομένη Ιστορία είναι αναληθής: πραγματική Ιστορία είναι αυτή η οποία οδεύει πίσω από τις πηγές και προσπαθεί να κατανοήσει τις βαθύτατες σκέψεις και πράξεις του Δημιουργού Ανθρώπου όπως αυτές δεν εμπεριέχονται στα γεγονότα και στις πηγές αλλά απαιτούν προσωπική πνευματική επαφή του Ιστορικού με τους Δημιουργούς ανά εποχή της Ιστορίας.

Εάν οι πηγές επαρκούσαν τότε θα ξέραμε τέλεια το χθές και θα δημιουργούσαμε το τέλειο  αύριο: όμως δεν επαρκούν οι πηγές, συνομιλώντας λοιπόν απευθείας με τους ανθρώπους ανά εποχή κατανοούμε όχι τις ιδέες και αξίες τους αλλά τις πραγματικές δυναμικές ενέργειες και προθέσεις τους, τα σχέδιά τους: δεν μετρούν οι ιδέες του Οδυσσέως αλλά οι πραγματικές προθέσεις του. Επίσης σε καμμία των περιπτώσεων δεν θα πρέπει να χάνεται η πραγματική συνέχεια της Ιστορίας των εποχών της και των δομών της.

Όσα δεν λέγονται ώς Αντιγνώση για τη Ρώμη για το βυζάντιο, απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια.

 

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι στην αυτοκρατορία συνέβη κάτι το οποίο δεν έχει προηγούμενο στα παγκόσμια ιστορικά χρονικά: άρχισε να επικρατεί το θέλημα των λαϊκών μαζών, άρχισε ο λαός (ως λαό εννοούμε το σύνολο των απλοϊκών ανθρώπων οι οποίοι υπάκουσαν στο ζεύγος: δουλεύω για να ζήσω, πολεμώ για να καταφέρω να επιβιώσω) να επιδιώκει την προστασία, σταδιακά μειώθηκε  ο αριθμός των δούλων διότι οι γαιοκτήμονες στα μεγάλα αγροκτήματά των ήθελαν ελευθέρους καλλιεργητές ώστε να εισπράττουν  απόδοση από την εργασία των. Οι γαιοκτήμονες σταδιακά άρχισαν να προστατεύουν τους Ελευθέρους Πολίτες διότι ήθελαν καλλιεργητές στα κτήματά των  ώστε να εισπράττουν την απαραίτητη πρόσοδο. Δεν είναι αμελητέο και το άλλο σημαντικό γεγονός: οι ειρηνικοί Ελεύθεροι Πολίτες, αγρότες και γεωργοί, απέκτησαν αξία μέσα από την ανάγκη των γαιοκτημόνων να εκτιμήσουν τους Ελευθέρους Πολίτες σε μία ειρηνική Ρώμη και σε μία ειρηνική εποχή που ανοιγόταν ιστορικά: ο Λαός όμως απέκτησε δικαιώματα όχι μόνο  στον ειρηνικό στίβο αλλά και στον πολεμικό στίβο: Ως φαίνεται η διαμάχη Αυτοκράτορος και Συγκλήτου ανέδειξε έναν άλλο παράγοντα ανύπαρκτο μέσα στους αιώνες της  Ρωμαϊκής ισχύος: ο στρατός κατά τους πρώτους  τρείς αιώνες ακ.χ άρχισε να λαμβάνη  και να εκτελή πάμπολλα δικαιώματα και τις ανάλογες πράξεις. Αυτό ως πρώτη ματιά οφείλεται στο ότι η διαμάχη του Αυτοκράτορος με την Σύγκλητο απελευθέρωσε την στρατιωτική ισχύ των κατωτέρων ώστε να καλυφθή το κενό εξουσίας: μία όμως προσεκτικότερη ματιά θα μπορούσε να διατυπώσει και άλλα συμπεράσματα: Ο Λαός άρχισε να λαμβάνη δικαιώματα ζωής και ελευθερίας μέσα από τις αιτίες που παραπάνω αναφέραμε: θεώρησε ότι έχει την ωριμότητα να διαχειρισθεί μέσα από θέσεις ειρήνης ή πολέμου θέματα σημαντικά για την αυτοκρατορία. Κατανοούμε ότι πλέον το Είναι διαμορφώνεται ως Τρόπος διαμόρφωσης των Σκέψεων και των Πράξεων των Πολλών οι οποίοι πλέον αρχίζουν να λαμβάνουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ιστορική ροή.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου; Εϊναι και Συνέχεια, εμβαθύνοντας στην φύση του ρωμαϊκού βυζαντίου....

 

Ας    γίνουμε   πιο συγκεκριμένοι: Το Βυζάντιο είναι  σημαντικό κυρίιως διότι  έδωσε (μετά τον Όμηρο  και  τον Πλάτωνα   και  τον Αριστοτέλη)  ένα νέο κοσμοθεωρητικό και  ανθρωποθεωρητικό μοντέλο καλύπτοντας  πλέον πλήρως κάθε ανθρώπινη ανάγκη  και επιθυμία διότι πλέον (μετά  το βυζάντιο)   ο  άνθρωπος είχε το δικό του σύμπαν  και δεν είχε  καμμία ανάγκη να  καταφύγει σε κάποιον   άλλον τύπο κόσμου ή   φύσης.  Δεν είναι τυχαίο το  ότι η  Δύση και η Ανατολή   έπειτα από την  πτώση της Κωνσταντινούπολης  έθεσαν   τα   θεμέλια  του  σημερινού    κόσμου,   βιομηχανική  επανάσταση,  τεχνολογία, επιστήμες, όλα αυτά  καθιερώθηκαν έπειτα από την   πτώση της Κωνσταντινουπόλεως, φυσικά δεν συζητούμε για πτώση της Πόλης. Αυτό το οποίο θα πρέπει να παραδεχθούμε  είναι το    ότι  το 1453 (όταν δηλαδή η   Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των οθωμανών) καμμία πτώση δεν έγινε, καμμία νέα κατάσταση δεν δημιουργήθηκε: η επίσημος Ιστορία, αυτή η οποία έχει δημιουργηθεί για να κρατεί τον  κόσμο στην αμάθεια και στην συναισθηματική προσπέλαση των γεγονότων έχει συζητήσει για μαρμαρωμένους βασιλιάδες,   για πάλι με χρόνια και καιρούς κ.λ.π. Κανείς δεν τολμά να παραδεχθεί αλήθειες διότι κανείς δεν θέλει να παραδεχθεί τα αυτονόητα, ότι δηλαδή η αόρατος εξουσία του κόσμου αυτού ποτέ δεν είδε την βυζαντινή αυτοκρατορία όπως την  είδαν οι χριστιανοί, οι ποικίλοι μελετητές , ο απλός χριστιανικός κόσμος,  ως δηλαδή μία   αυτοκρατορία στην οποία πρυτάνευσε ο Θείος Χριστιανικός Λόγος.  Όλα αυτά αποτελούν τρόπο διά του οποίου  οι βαρύτιμοι καθηγηταί απλώνουν τις σκέψεις τους και τις γνώσεις τους ως γέφυρες υπό των οποίων   περνά η αλήθεια η οποία βέβαια ξεσπά στα πλήθη. Θα πρέπει να συζητήσουμε μέσα από το πρίσμα της αοράτου εξουσίας, το πρίσμα αυτό βέβαια δεν υπάρχει σε καμμία βιβλιοθήκη  ούτε σε κανένα χειρόγραφο, αλλά όπως ο Σωκράτης χωρίς καμμία βιβλιογραφία συνέθετε τις οριστικές και επαγωγικές αρχές του, παρόμοια και εμείς μπορούμε να συνθέσουμε τις οριστικές και επαγωγικές αρχές οι οποίες διέπουν την ιστορική  σημαντικότητα του βυζαντίου.

Ας ξεκινήσουμε από ένα πολύ απλό ερώτημα: γιατί άραγε κανένας πόλεμος και καμμία επανάσταση δεν κατήργησε την   Ρώμη οδηγώντας στο Βυζάντιο, αλλά αντιθέτως ο αποκαλούμενος Μέγας Κωνσταντίνος απλά μετέφερε την πρωτεύουσα από την Ρώμη στην Κωνστντινούπολη και αβρόχοις ποσί η Ρώμη έγινε Βυζάντιο και όλα καλά; Εννοείται ότι το 330 α.κ.χ κανένα Βυζάντιο δεν υπήρχε, ο όρος είναι πολύ μεταγενέστερος,  άρα ποιο σχέδιο (γεωπολιτικό,  πολιτικό,   κυριαρχικό) είχε  ο Μέγας Κωνσταντίνος όταν διά της Κωνσταντινούπολης δημιουργήθηκε η πρώτη οικουμενιστική Αυτοκρατορία στην ανθρώπινη Ιστορία; Εάν απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα τότε θα πρέπει  να απαντήσουμε στο επόμενο συνεπαγόμενο ερώτημα: πώς συνεχίσθηκε αυτό το πρωταρχικό σχέδιο σε οικουμενικό πλέον επίπεδο όταν   η Κωνσταντινούπολη το 1453 έπεσε στα χέρια των οθωμανών;

Το νέο μου βιβλίο, η μετάφρασή μου στο Μακιαβέλι και στις επιστολές του στον Τίτο Λίβιο.

 

Παραδίδω στο αναγνωστικό κοινό την μετάφρασή μου στο εξαιρετικό βιβλίο του Μακιαβέλι το οποίο αφορά όπως ο ίδιος αναφέρει πολλά πράγματα τα οποία ο ίδιος συνειδητοποίησε, και εμείς διιαβάζουμε και μαθαίνουμε αποκομίζοντας  χρήσιμα συμπεράσματα: Αξίζει να μελετηθή. 

Εδώ :(αντιγράψτε και πατήσθε στο σύνδεσμο ή πατήσθε απευθείας στο σύνδεσμο: καλή μελέτη).

file:///C:/Users/levnono/Downloads/%CE%9C%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%AD%CE%BB%CE%B9%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%A4%CE%AF%CF%84%CE%BF%CF%82%20%CE%9B%CE%AF%CE%B2%CE%B9%CE%BF%CF%82..docx.pdf

H απαρχή του χριστιανικού ανθρωπισμού επί βυζαντιου (απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και συνέχεια...

 

Για πρώτη φορά η ανθρωπότητα εγέμισε με χριστιανούς κλώνους οι οποίοι μετέτρεψαν την Εκκλησία του Δήμου (Ανθρώπων) σε Εκκλησία του Θεού: διότι όπως ήδη είπαμε έγινε αντιληπτή η κλωνοποίηση της οντολογικής δυνάμεως (από τον Πλάτωνα και μετά): η ατόφια και πρώτη και παραμόνιμη οντολογική δύναμη όπως ήδη είπαμε περιέχει εντός της το θηλυκό και το αρσενικό στοιχείο:  Σε σχέση με τον Άνθρωπο ως μορφή και ύλη: Το μεγάλο ζητούμενο είναι η Οντολογική δύναμη να εξωτερικεύσει τον Άνθρωπο ως ύλη και μορφή και να μην συνεχίσει ως αιθέρα να τον κρατεί μέσα της σε μία χαοτική πορεία.

Ο χριστιανικός βυζαντινός ανθρωπισμός επέτυχε σε αυτό ακριβώς το σημείο: ολοκλήρωσε την κλωνοποίηση αυτή σε οικουμενική πνευματική και ηθική βάση, με μία καταπληκτική σειρά: έδωσε ως κρατική υπόσταση νομική βάση στον χριστιανό άνθρωπο: πλέον ο χριιστιανός άνθρωπος ταυτίσθηκε με το νόμο, δηλαδή με την επίσημη ενοποιητική αρχή έναντι του κράτους η οποία αυτή αρχή ενώνει όλους τους ανθρώπους και τους επισημοποιεί έναντι του Ηγεμόνος: έπειτα για πρώτη φορά εταύτισε τον χριστιανό άνθρωπο με τον γνωστό κόσμο: αυτό είναι κάτι πολύ σοβαρό: ο Ιησούς είναι η αρχική Ιδέα του Κόσμου (Θεός) ανθρωποποιημένη: άρα ο χριστιανός άνθρωπος για πρώτη φορά καλύπτει πνευματικά και ηθικά το σύνολο των δυνάμεων του κόσμου ως γής και ουρανού (ένωσις γής και ουρανού): εάν στον Όμηρο η Αθηνά εγκατοικεί στον Όλυμπο και πού και πού εμφανίζεται στον Οδυσσέα τώρα ο χριστιανισμός επέτυχε κάτι το απίστευτο: ο Ουρανός και ο Θεός του έγινε άνθρωπος όχι ως μερικές και κάποτε ανθρωπομορφικές εμφανίσεις: ο χριστιανισμός μετέτρεψε τις ανθρωπομορφικές εμφανίσεις του Χριστού (την ενανθρώπισή του) σε ηθική η οποία συνδέεται με την πνευματικότητα του θεού (οι ιδέες του θεού στον ουρανό μετατράπηκαν σε ηθικές πράξεις επί της γής) άρα πλέον ο Οδυσσέας ως χριστιανός Είναι και Γίγνεται σε μορφωτική και ηθική βάση μέγεθος που ισούται με τον κόσμο: διότι η παιδεία των Πατέρων κατά παμπόνηρο τρόπο  ήνωσε διά του παραδείγματος του Ιησού το πνεύμα της Ουράνιας ιδέας με την πράξη της ενανθρώπησης αυτής της Ιδέας: διά της παιδείας όλα αυτά τα μεγέθη μετατρέπονται σε ανθρώπινη ταυτότητα: όλοι οι άνθρωποι σκέπτονται τα ίδια και πράττουν τα ίδια διότι όλοι χωρούν στον ουρανό και στην γή των χριστιανών: η μετατροπή του  Ανθρώπου ως ατόμου σε Πρόσωπο ταυτιζόμενο με τον Κόσμο μετέβαλλε τον Άνθρωπο σε Κόσμο για πρώτη φορά ο Δημόκριτος και η ατομική του θεωρία αχρηστεύθηκε.

Πλέον το Ανθρώπινο Πρόσωπο Είναι ένα με τον Κόσμο ως σύνολο ιδεών και αξιών σε σχέση με το  Όλον: αυτό σε εξαιρετική ακραία στιγμή το βλέπουμε στο θείο του Σπινόζα ο οποίος ταυτίζει ορθώς τα πάντα με το θείο: η ταύτισις του Ανθρώπου με τον Κόσμο στο βυζαντινό χριστιανικό ανθρωπισμό είναι κοσμοϊστορικης σημασίας και είναι η αιτία  της εξαιρετικής ανάπτυξης της επιστήμης και της τεχνολογίας: η ταύτισις του ανθρώπου με τον Κόσμο ως κίνησις κοινή ιδεών και αξιών συντελεί στην πλήρη αντιστροφή της οντολογικής χαοτικής σειράς, ο βυζαντινός ανθρωπισμός είναι η νίκη του χριστιανού πολύ συγκεκριμένου ανθρώπου επί του Ησιοδείου Χάους.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια.....Κεφ.4.Ο χριστιανικός ανθρωπισμός του Βυζαντίου: η διαμόρφωση ή ο καταποντισμός του Είναι ως απλού ηθικού παράγοντος σε σχέση.

 

Κεφ.4.Ο χριστιανικός ανθρωπισμός του Βυζαντίου: η διαμόρφωση ή ο καταποντισμός του Είναι ως απλού ηθικού παράγοντος σε σχέση.

Το βυζάντιο είναι πρωτίστως κλίβανος εντός του οποίου εσμιλεύθη και διαμορφώθηκε το αναπόφευκτο ανθρώπινο Είναι: όπως πλέον μπορούμε να καταλάβουμε μετά τον  Αριστοτέλη ο Όμηρος (ο ανθρωπομορφισμός του Ομήρου) πλήρως υλοποιήθηκε: τώρα το Είναι ταυτίσθηκε με την ανθρώπινη Ουσία διότι πλέον ο Άνθρωπος ταυτίσθηκε με το Είναι. Αφ΄ής στιγμής η  ιδέα του Αγαθού εσωτερικοποιήθηκε στον Άνθρωπο και έπαυσε αφηρημένα να υπάρχει εκτός αυτού, μετατρέποντας τον άνθρωπο ως συγκεκριιμένο ουσιακό φορέα του Αγαθού επί της γής, το βυζάντιο κληρονόμησε μία κορυφαία αποστολή (διότι η Ρώμη κατάφερε και επέβαλε την έννοια  του καθολικού δικαίου σε επίπεδο καθολικής και οικουμενικής ισορροπίας δυνάμεως η οποία ισχύοντας ανάμεσα στους ανθρώπους ως στρατιωτικό και πολιτειακό δίκαιο μπορεί να επιτύχει ως στρατιωτική και άρα μετέπειτα πολιτειακή ισχύς την ένωση των ανθρώπων  της οικουμένης: ο τρόπος με τον οποίο ο Αλέξανδρος ένωσε τον κόσμο (ο καθολικός Ελληνικός λόγος ως κοινή αντίιληψη του Θείου του Κόσμου του Ανθρώπου) ναι μέν ένωσε την οικουμένη αλλά σε ένα πρώτο ταυτοποιητικό εθνοκεντρικό και αρκετά θεωρητικό και μορφωτικό επίπεδο: ο Σύριος ήταν κάτι άλλο σε σχέση με τον  Έλληνα τον Ρωμαίο τον  Ιουδαίο: ακόμα και η θεωρητική ένωση  διά του κοινού λόγου ήταν αρκετά ασαφής διότι απλά ενώθηκαν τόσοι και τόσοι διαφορετικοί λαοί ενώπιον ενός Ελληνικού Λόγου: η Ρώμη όμως τους ένωσε όλους αυτούς τους λαούς πραγματικά: οι λαοί κατάλαβαν ότι ναι μεν είναι ηνωμένοι  υπό του κοινού Ελληνικού Λόγου ως τρόπου θέασης του θείου της φύσης και του ανθρώπου αλλά υπό την κοιινή ρωμαϊκή ισχύ όλοι οι λαοί ένοιωσαν και κατενόησαν ότι αυτή η ένωση σμιλεύθηκε μέσα από την ηγεμονική ρωμαϊκή ισχύ: από άκρου  είς άκρον της ρωμαϊκής κυριαρχίας οι λαοί για πρώτη φορά κατάλαβαν  επί γής εφηρμοσμένα όλα τα χαρακτηριστικά του Ελληνικού λόγου, εφηρμοσμένα όμως από το ρωμαϊκό σπαθί: η κοινή ισότητα όλων των λαών έναντι της Ρώμης ήταν ένα βασικό αξίωμα του Ελληνικού λόγου ότι όλοι είμαστε ίσοι έναντι του λόγου: τα κοινά δικαιώματα και οι υποχρεώσεις όλων έναντι της ρωμαϊκής δύναμης επίσης ζωντάνευσε τα επιτεύγματα του Ελληνικού λόγου ο οποίος διεκήρυξε την κοινή ύπαρξη υποχρεώσεων και δικαιωμάτων όλων έναντι  του λόγου ως κοινής θέασης του θείου της φύσης και του ανθρώπου: κυρίως όμως η ρωμαϊκή   ισχύς ζωντάνευσε ένα πολύ συγκεκριμένο και εξαιρετικά βασικό σημείο του Ελληνικού λόγου: οι άνθρωποι όπως ενώθηκαν υπό του θεωρητικού όσονούπω κοινού Ελληνικού λόγου τώρα ενώθηκαν υπό του πραγματικού Ανθρώπου Αυγούστου Οκταβιανού.

Το  βυζάντιο λοιπόν έπρεπε να ολοκληρώσει όλη αυτή την οικουμενική ένωση λαών και ανθρώπων (ολοκληρώνοντας το έργο του Αλεξάνδρου και του Αυγούστο): όπως μας εδίδαξε ο Όμηρος η  Γιγαντομαχία κάθε έπος και λόγος πολέμου ό,τι αρχίζει στον κόσμο του θείου συνεχίζεται στον Κόσμο της φύσεως (ως φύσιν εννοούμε τις απελευθερωθείσες δυνάμεις  του Θείου οι οποίες ετοιμάζονται να δομήσουν τον ανθρώπινο εαυτό) και πρέπει να ολοκληρωθεί στο συγκεκριμένο κάθε φορά Ανθρώπινο μοντέλο: το βυζάντιο υιοθέτησε το χριστιανισμό όχι βέβαια για όλους αυτούς τους αστείους λόγους τους οποίους μάλιστα διδάσκουμε  και στα σχολικά βιβλία της ιστορίας όπου διαπράττουμε τον παραλογισμό να αποδεικνύουμε το πρίν με το μετά (ας σκεφθούμε και μόνον ότι ο Κωνσταντίνος ο οποίος επέβαλε τον  χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία  του βυζαντίου δεν είχε ιδέα τι ήταν ο χριστιανισμός ως σκέψη ήθος ανθρώπινη δυναμική): πώς είναι δυνατόν ο Κωνσταντίνος να επέβαλε το χριστιανισμό επειδή ήταν περισσότεροι οι χριστιανοί, επειδή είχε παρακμάσει η θρησκεία των  12 θεών, επειδή έκρινε ότι θα σταματούσαν με αυτόν τον τρόπο οι έριδες των πολλών θρησκειών (όλες αυτές οι ανοησίες οι οποίες διδάσκονται στα σχολικά βιβλία ιστορίας): Ουδείς εκ των βυζαντινών ήξερε την δυναμική του χριστιανισμού κατ΄αρχάς ώστε να τον εφαρμόσει: ουδείς ήξερε τι θα μπορούσε να καταφέρει ο χριστιανισμός,  δεν υπήρχε οργανωμένο ανθρωπολογικό σύστημα χριστιανισμό (αυτό έγινε στο βυζάντιο όταν εφαρμόσθηκε ο χριστιανισμός από τους Πατέρες της Εκκλησίας): μέχρι το βυζάντιο να εφαρμόσει το χριστιανισμό η θρησκεία του Ναζωραίου κλείσθηκε σε κάποιες αποστολικές διατάξεις, σε κάποιες αοριστίες περί της ενανθρώπησης του θείου, γενικολογίες και τίποτε άλλο. Όμως το μεγάλο βήμα δεν είχε γίνει στις κατακόμβες και στις διώξεις των χριστιανών, το μεγάλο βήμα ήταν κρυφό και σιγοετοιμαζόταν μέσα στα σκοτεινά δωμάτια αυτών οι οποίοι πίσω από τους ρωμαίους, πίσω από κάθε εξουσία, αοράτως κινούν τον κόσμο και τους ανθρώπους: το μεγάλο βήμα ήταν ότι επιτέλους είχε εφευρεθή  ένα αμιγές ανθρώπινο μοντέλο (Ιησούς Χριστός) ενώπιον του οποίου θα εσμιλεύετο ο ανθρώπινος εαυτός  όχι θεωρητικά (αυτό τέλεια το είχε κάνει ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης) αλλά πραγματικά, ο άνθρωπος ως καθημερινότητα, άγχος διιαβίιωσης, πραγματικές ανάγκες, ως μεταφυσική ανησυχία: ο χρόνος  ήταν ιδανικός: όπως ο βόας πρίν κατασπαράξη τα θύματά του τα ελαχιστοποιεί διά του θανασίμου εναγκαλιασμού του η ρωμαϊκή ισχύς, κοινή πολιτειακή ταυτότητα, είχε καταστήση όλη την τότε γνωστή οικουμένη ένα σώμα  το οποίο περίμενε το τελικό μυαλό του ώστε να  ξεκινήσει την μία κοινή πράξη του. Αυτό το έκανε το βυζάντιο μεταφέροντας το Είναι ως έννοια δομή και πράξη στον Άνθρωπο ως προσωπική Αξία έναντι του Θεού: του προσωπικού και ενυποστάτου Θεού: για πρώτη φορά ο Πλάτων ενώθηκε με τον Αριστοτέλη, ό,τι είχε χωρίσει τους  δύο αυτούς φιλοσόφους το βυζάντιο το ήνωσε: ναι μεν υπάρχει ιδέα εκτός του ανθρώπου (Πλάτων) αλλά ο χριστιανικός αυτός ιδεατός θεός γίνεται άνθρωπος άρα η ιδέα ως ηθικό καθήκον εισέρχεται στον Προσωπικό άνθρωπο (Αριστοτέλης): άρα  πλέον ο ουσιακός προσωπικός άνθρωπος (Αριστοτέλης)  ζεί σε σχέση με την μεθεκτική ιδέα του Θεού (Πλάτων).

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια.

 

Μέσα από τις λέξεις ο Αριστοτέλης ήταν εύκολο να εννοιοποιήσει, να διχοτομήσει, να οριοθετήσει, να διαγραμμίσει το Είναι ενός κόσμου ο οποίος όλο και περισσότερο έκλεινε ανάμεσα σε ένα φαντασιακ θείο, σε μία δημιουργημένη από αυτό το θείο ευνουχισμένη φύση και σε έναν άνθρωπο ο οποίος ήταν και Είναι βέβαια ό,τι θέλουν και αποτυπώνουν οι λέξεις: ο Αριστοτέλης  είναι αυτός ο οποίος καθιέρωσε το μέγα χάσμα ανάμεσα στο Είμαι  ως πρώτη φύση και στο Είμαι ως Λέξη: σταδιακά ο Άνθρωπος έχανε την επαφή του με τον οντολογικό Εαυτό του και προσαρμοζόταν με όσα έλεγαν και λένε οι λέξεις στο μυαλό του, ο Άνθρωπος διαβάζει άρα Είναι: οι λέξεις υποδεικνύουν τον τρόπο που αρρωσταίνουμε, που είμαστε  υγιείς, που κατανοούμε που εκφραζόμαστε: μπορεί να είμαστε μία δυναμική συνέχεια αλλά αντί να ακολουθήσουμε τις πρωτόλειες δυνάμεις μας εμείς προσπαθούμε να κλείσουμε τα πάντα σε λέξεις και αυτές οι  λέξεις να αποτελέσουν τον δρόμο μας: για αυτό και ο Ιησούς έκανε θαύματα ομιλών: εθέλησε να δείιξει ότι οι λέξεις είναι αυτές πλέον οι οποίες ενώνουν και κατευθύνουν το σύνολο των δυνάμεων του ανθρώπου.

Η Αριστοτελική οντολογία και μεταφυσική στηρίχθηκε κα καθιερώθηκε μέσα από μία απίστευτης εξυπνάδας κίνηση, αφαιρετική  κίνηση, στην οποία προχώρησε ο Αριστοτέλης.Μέχρι εκείνη την στιγμή (κατά την οποία έκανε αυτή την κίνηση ο Σταγειρίτης) ο Άνθρωπος θεωρούσε (αυτό κατοχύρωσε και ο Πλάτων) ότι είναι Αυτοκίνητος επειδή γενικώς υπάρχει η Ιδέα του Αγαθού (έξω και έσω αυτού) η οποία τον κινεί. Άρα ο Άνθρωπος θεωρούσε ως Ουσία το σύνολο της πορείας από το Αγαθό έως τον Εαυτό η πορεία αυτή είναι εκείνη η οποία προκαλεί την ανθρώπινη νοητική και ηθική κίνηση ύπαρξης,  ζωής, εξέλιξης. Το μεγαλείο του Αριστοτέλους έγκειται στο ότι αυτό το Είναι αυτής  της πορείας το εσωτερικοποίησε πλήρως, αρνήθηκε την Ιδέα ως εξωτερικότητα, την έθεσε  την Ιδέα εντός του Ανθρώπου ονομάζοντάς την ουσία. Για πρώτη φορά ο Άνθρωπος μετατοπίσθηκε νοητικά και αξιακά από την έννοια του Ατόμου (ως απλού συνόλου οντολογικών δυνάμεων τεσσάρων στοιχείων (γής, αέρος, ύδατος, πυρός) στην έννοια του νοητικοηθικού Υπαρξιακού  Όντος το οποίο πλέον έχει την ιδέα μέσα  του ως αιτία αυτοκίνησης.

Οι συνέπειες αυτής της Αριστοτελικής ανακάλυψης είναι τιτάνιες: για αυτό εξάλλου στην κλαυδιανή Ρώμη εγέννησαν και την φαντασίωση του Ιησού Χριστού ως ανθρώπου φέροντος την συμπαντική ουσία (Πατήρ) εντός του άρα έδωσε το τέλειο πρότυπο ουσιακού ανθρώπου ο οποίος έχει πλήρως εσωτερικεύσει το συμπαν και τις δυνάμεις του ως νόηση και ήθος και είναι έτοιμος να εξουσιάσει τον  Άνθρωπο και την γή. Ας προσέξουμε λοιπόν: για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία το σύμπαν και οι δυνάμεις του ως ιδέα (σύνολο ύλης και μορφής (μορφή=το σύνολο των δυνάμεων ανάλογα το υλικό δοχείο (σώμα) υποδοχής) εισέρχεται στον άνθρωπο τον καθιστά ουσία και πλέον ο άνθρωπος Είναι αυτοκινούμενος έχοντας εσωτερικοποιήσει νοητά και ηθικά τις δυνάμεις  του σύμπαντος, άρα έμαθε ο άνθρωπος να κινείται ως το σύμπαν ως ατομική ουσία, άρα ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη το σύμπαν (εσωτερίκευσε τις δυνάμεις του) έχει ανάγκη τους άλλους (διότι όλοι οι άνθρωποι πλέον μαζί αποτυπώνουν το εσωτερικευμένο σύμπαν ( για αυτό και διακαώς ο Αριστοτέλης εκήρυξε την απαρχή της Πόλης και του Πολίτου ώστε το σύμπαν από σύνολο δυνάμεων στον ουρανό να μεταφερθεί στην γη΄ως σύνολο ουσιακών δυνάμεων ατομικών ανθρώπων που έχουν εσωτερικεύσει την ιδέα του σύμπαντος και με την Πολιτεία ως τέτοιο σύνολο θα το μεταφέρουν στη γή.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια: η γένεσις της Λέξεως.

 

Οι Γίγαντες είμαστε εμείς ως Οντολογικοί Άνθρωποι κινούμενοι ως Πρώτη και Κύρια Οντολογική δύναμις. Χωρίς την ανάγκη Λόγου, Λέξεων, Ομιλίας. Ας προσπαθήσουμε να χαράξουμε τα όρια ανάμεσα στο  Όν και στην Λέξη: Αναμφίβολα οι οντολογικές δυνάμεις, μέρος των οποίων είναι και η δυνητική μορφή του ανθρώπου, και κάθε άλλη μορφή, κινούνται παράλληλα με τα λοιπά δομικά στοιχεία του όντος. Αυτό είναι και το πλέον σημαντικό στοιχείο στην όλη μας έρευνα: η ανθρώπινη μορφή (πρίν  μετατραπεί σε σωματική (με τον τρόπο που την έχουμε νοηματοδοτήσει) κινείται παράλληλα με τις οντολογικές δυνάμεις οι οποίες θα δώσουν ύδωρ, αέρα, την γαία και το πύρ: ο Άνθρωπος ως αγνή οντολογική μορφή Είναι ένα με αυτές τις δυνάμεις. Όταν οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι συζήτησαν ότι η Αρχή του Κόσμου μας είναι κάποιο, ή κάποια από αυτά τα στοιχεία, δεν έλαβαν υπ΄όψιν (προκειμένου να μην χαθεί η οντολογική σειρά (εάν εξαιρέσουμε τον Ηράκλειτο) ότι υπήρχε στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος  ως δύναμις οντολογική ήταν κοινή δύναμις με τα τέσσαρα Εμπεδόκλεια ριζώματα: Άρα οι προσωκρατικοί δεν συζήτησαν επί του Όντος αλλά επί επικρατουσών δομών του Όντος (Κόσμος και Άνθρωπος).

Σε ποιο σημείο επέρχεται η Λέξις: η Λέξις ως Λόγος και Ομιλία επέρχεται όταν πλήρως ο άνθρωπος Υποκειμενικοποιηθεί έναντι του Κόσμου  όχι ως Οντολογική δύναμις αλλά ως Σκέψις: η Λέξη λοιπόν είναι καθαρά προϊόν της Σκέψης για αυτό το λόγο όλα τα διασκεπτικά συστήματα (από την φιλοσοφία έως την θεολογία) στηρίζονται και μόνον στην Σκέψη (δεν ασχολούνται καθόλου με ό,τι δεν εμπεριέχεται στην δομή του πρώτου Κόσμου ( με ό,τι μπορεί να περιχωρηθεί στην ανθρώπινη Ιδέα) (κάθε τι το οποίο δεν εμπεριέχεται στην πρώτη δομή του Κόσμου χαρακτηρίζεται ως Κακόν ( άρα η Λέξις  τροφοδοτείται και μόνον από την πρώτη δομή του συνειλημένου (συλλαμβανομένου) κόσμου): άρα:η Λέξη στηρίζεται στην λήθη του Όντος (δεν υπάρχει ούτε μία λέξη για όσα δεν σκέφτηκαν π.χ οι προσωκρατικοί  πέρα από την πρώτη δομή του κόσμου η οποία εστήριξε το σύστημά των) στηρίζεται επίσης σε ό,τι μπόρεσε ο άνθρωπος να σκεφθεί ως κοσμική δομή η οποία διά της  δομής – ιδέας θα δώσει τον άνθρωπο ως δομή: άρα η λέξη είναι μερικοποιημένο και λειψό Όν, για αυτό και τα βιβλία απλά περιέχουν αυτήν την λειψή εικόνα  του Όντος η οποία μπορεί να υπερβαθεί μόνον και  μόνον μέσα από την ατομική ενορατική επιστροφή του λεκτικού ανθρώπου στον πρίν και μετά οντολογικό χαρακτήρα του.

Πώς γεννήθηκε η Λέξη;

Όταν λοιπόν ο Θαλής και ο Αναξιμένης και ο Ηράκλειτος και ο Εμπεδοκλής  και ο Αναξίμανδρος και ο Παρμενίδης συνέλαβον τα ριζώματα ως αρχή του κόσμου ουσιαστικά έθεσαν την Υποκειμενική σχέση του Ελλόγου Υποκειμένου σε σχέση με αυτά τα ριζώματα: ο Άνθρωπος από απλός παρατηρητής μετατράπηκε σε εκτελεστικό διαμορφωτή με βάση  την ιδέα του κόσμου που απεκόλησε από το Όν επί του οποίου κόσμου αυτού θα έκτιζε την μετέπειτα ιστορική ζωή του. Ο Άνθρωπος ως έλλογο υποκείμενο πλήρως εξουσίασε τα ριζώματα και τον κόσμο που αυτά συνέθεσαν (απλή συνέχεια όλων αυτών είναι ο Αριστοτέλης ο οποίος δεν είπε ό,τι ισχύει αλλά είπε όλα όσα μπόρεσε το Υποκείμενο να επιβάλει στον αποκοληθέντα κόσμο του Λόγου): η Λέξη λοιπόν αποτελεί τρόπο εξουσίας του ανθρώπου επί του αποκολληθέντος κόσμου και των ριζωμάτων του.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: "Είναι και Συνέχεια": πώς ο Πλάτων υιοθέτησε νοητικώς το ενορατικό Ομηρικό Υποκείμενο;Ο μύθος της Πλατωνικής αθανασίας της ψυχής.

 

Ας μείνουμε φυσικά σε αυτό το σημείο κάπως περισσότερο: Ο Πλάτων και ο Σωκράτης δεν είναι απλά φιλόσοφοι. Όπως έπειτα ο Ιησούς, ο Μάρξ και άλλοι, είναι κάτι άλλο: είναι μεταρρυθμιστές φέροντες κάτι το καινόν στην Ελληνική κοσμοθεωρία και Οντολογία: είναι οι καταστροφείς του Ελληνικού αρχεγόνου Οντολογισμού και οι εισηγητές της ανατολικής εσχατολογίας και μεταφυσικής στην Ελληνική κοσμοθεωρία: δεν είναι τύχαίο ότι το Πλατωνικό υποκείμενο ταιριάζει παντού: στο χριστιανικό υποκείμενο, στο μαρξικό υποκείμενο, κ.λ.π. Γιατί όμως;

Διότι ο Πλάτων αποτελεί νοησιοκρατικό όριο ανάμεσα στην μυθική και προσωκρατική οντολογία των Ελλήνων (και σε κάθε τι που δεν γνωρίζουμε και τεχνηέντως εξαφανίσθηκε (δεν είναι τυχαίο ότι το σύνολο των έργων των σοφιστών εχάθη αντιθέτως μία χαρά εσώθησαν τα πλατωνικά έργα). Ο Πλάτων μετήλλαξε την Ελληνική ενορατική οντολογική προσπέλαση του σύμπαντος και του ανθρώπου σε κάτι το νοητό και ηθικό, ουσιαστικά εξαφάνισε τους θεούς, το σύμπαν, τη φύση, ως σύνολα πρωτολείων δυνάμεων που ενεργοποιούν την ανθρωπίνη προσωπικότητα ώστε ο άνθρωπος να περάσει στην εποχή του Νοός: έφτιαξε ένα νέο νοητό και ηθικό υποκείμενο με καθαρά νέες συμπαντικές συντεταγμένες στα όρια της ιδέας της νόησης και της ανθρωπίνης ηθικής: πλέον οι θεοί ως συμπαντικές δυνάμεις εξαφανίσθηκαν, η πόλις κράτος ως εστία ευλογημένων θεατών των θεών εξαφανίσθηκε, ουσιαστικά ο άνθρωπος περιορίσθηκε στην γή με οδηγό μόνον το νού και τις ηθικές εντολές του: παράλληλα με την γένεση  ο Πλατωνικός άνθρωπος ανήκει στην γή ως έχων με όλους τους άλλους γηΐνους ανθρώπους κοινό νού, άρα ο Σωκράτης ενεργοποιεί τον Κοινό γήϊνο άνθρωπο ο οποίος κινείται με τις κοινές ιδέες και αξίες του κοινού νοός:  Ο Ομηρικός Ήρωας ο οποίος νοιώθει ότι με τις δικές του και μόνον συμπαντικές δυνάμεις επικοινωνεί με τον Όλυμπο εξαφανίζεται ως συμπαντική ατομικότητα: τώρα πλέον θέλουμε το συλλογικό νοητικό γήϊνο Υποκείμενο το οποίο θα έχει ως πηγή όχι τους θεούς αλλά το Νού, ως βεληνεκές όχι το σύμπαν αλλά τη γή, ως δύναμη  όχι τις δικές του δυνάμεις αλλά τις κοινές για όλους ηθικές δυνάμεις ενός κοινού νοός: άρα ο Πλάτων κατασκευάζει ένα νέο νοητικό άνθρωπο: για αυτό οι Αθηναίοι εσκότωσαν το Σωκράτη: κατάλαβαν ότι αυτός ο Σωκρατικός Άνθρωπος τίποτε το Ελληνικό δεν είχε, τίποτε το Αθηναϊκόν: για αυτό και ο Αριστοτέλης ολοκληρώνοντας την Πλατωνική ανθρωποπλασία (ειδικά μέσα από την κατασκευή της ανθρωπίνης ουσίας στα Μεταφυσικά) ολοκλήρωσε το ανθρώπινο μοντέλο του νοητικού και ηθικού ανθρώπου ο οποίος περιόρισε το όν από το αγαθό έως τη γή διά του εαυτού του εξαπλώνοντας διά του Αλεξάνδρου όλο αυτό στον κόσμο: δεν είναι τυχαίο ότι ο χριστιανισμός και όλες οι θεολογικές και πολιτικές εκτυλίξεις του έως σήμερα σε αυτό το περιορισμένο ανθρώπινο μοντέλο στηρίχθηκαν. Ο Οντολογικός άνθρωπος του Ομήρου έδωσε τη  σκυτάλη στον περιορισμένο Σωκρατικό άνθρωπο, όταν οι Αθηναίοι κατάλαβαν τι είχε γίνει ήταν αργά: οι τριάκοντα τύραννοι, σχεδόν όλοι μαθητές του Σωκράτους, διέλυσαν κάθε συνεκτικό ιστό της Αθήνας διότι ο Σωκρατικός άνθρωπος ήταν άπολις και άπατρις, ή μάλλον Πατρίδα του και Πόλις του πλέον ήταν η γή του κοινού Νοός: δεν είναι τυχαίο ότι επάνω στον Πλατωνικό κοινό νού εκτίσθη η γή της θρησκείας της πολιτικής της επιστήμης και της τεχνολογίας διότι από την κοινή πορεία τους (όλα είναι μεταλλάξεις του κοινού νοός, ο θεός γίνεται ηγεμών επιστήμων και τεχνοκράτης και όλοι υπακούουν σε αυτό το κοινό μυαλό) κανείς νοήμων άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει χωρίς να συλληφθεί ως παράνομος: δεν είναι τυχαίο: ο Πλάτων όλα τα σκέφθηκε: διασφάλισε το σύστημά του με την γελοία έννοια της δικαιοσύνης (ελάχιστοι έχουν πράγματι σκεφθεί ότι εάν το σύμπαν είχε δικαιοσύνη τίποτε δεν θα είχε εξελιχθεί).Όποιος οδεύσει ενάντια σε αυτή την δικαιοσύνη αντιμετωπίζεται ως κολάσιμος μονάδα.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια.

 

Άρα ο Νούς και η Γνώση κατ΄αρχάς είναι αρνητικά μεγέθη: αποκλείουν όσα δεν μπορούν να χωρέσουν και διχοτομούν το Όν σε μη Όν χάους μη γνώσης και σε Όν  γνώσης και νόησης: καταλαβαίνουμε το πόσο ψευδές είναι ολο αυτό, πόσο ψευδής είναι η λογική και γνωσιακή θεωρία του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους οι οποίοι αδιαφορούν για όσα υπάρχουν και ενδιαφέρονται μόνον για όσα μπορούμε να γνωρίσουμε: διότι αυτοί οι δύο τι έκαναν; Καθόρισαν τους τρόπους και τα υποκείμενα που θα μεταφέρουν την γνώση άρα καθόρισαν ό,τι ο έχων την δυνατότητα να γεμίζει την δεξαμενή του Νοός αυτός θα είανι και ο εξουσιαστής των ανθρώπων: το όλο σύστημα μετατροπής του Οντολογικού ανθρώπου σε δούλο όσων ελέγχουν την γνώση και γεμίζουν με τον πλατωνικό και αριστοτελικό τρόπο  τον ανθρώπινο νού είχε δουλευθεί επί αιώνες: στα μινωϊκά ανάκτορα κάποιοι ήταν αφέντες και κάποιοι δούλοι, ο Θερσίτης ήταν δούλος και ο Αχιλλέας Ήρωας, άρα οι άνθρωποι έμαθαν να διαχωρίζονται με βάση όσα μπορούν να κάνουν όσα μπορούν να γνωρίσουν, και όχι με την ήδη θέση τους στο Όν η οποία ελησμονήθηκε.

Άρα το Όν ως Γνώση φτιάχνει αυτόν τον κόσμο, αυτόν τον άνθρωπο, άρα ο Άνθρωπος  υπάρχει όταν γνωρίζει: το  Είναι είναι Γνώση και ως γνώση καθορίζουμε το πόσες δυνάμεις του ηλιακού σύμπαντος την Ημέρα μπορούν να χωρέσουν στο ανθρώπινο μυαλό και να μεταλλαχθούν σε ιδέες και αξίες: άρα ο κόσμος της Ιδέας αποκτά αξία και όχι αυτό το οποίο υπάρχει ως άμεση μέθεξη οντολογικής συνεχείας: άρα ο άνθρωπος μετατρέπεται σε δούλο όσων κρατούν την γνώση: αυτοί είτε ονομάζονται δάσκαλοι, είτε θεοί, είτε επιστήμονες, είτε τεχνολόγοι, είτε διά της παιδείας είτε διά του βιβλίου, συμμετέχουν στην μεγίστη εξαπάτηση του Οντολογικού ανθρώπου ο οποίος υπόγεια ασυνείδητα συμμετέχει στην μεγάλη ατομική οντολογική συνέχειά του αλλά ως έκτρωμα εξάγεται από αυτήν ως ο Ανταίος χάνει την επαφή του με την ατομική οντολογική συνέχειά του και γίνεται παιχνίδι στα χέρια όσων ελέγχουν το νού του έχοντας ήδη χάσει το σύνολο των ατομικών οντολογικών δυνάμεών του οι οποίες καμμία σχέση με το νού δεν έχουν: άρα  οι φιλόσοφοι και οι θεολόγοι έφτιαξαν ένα ψεύτικο μέγεθος (νούς) απέκλεισαν τον Άνθρωπο από την Ατομική Οντολογική του συνέχεια και τον εβύθισαν στον κύκλο της ιδέας από το θεό έως τον άνθρωπο και τανάπαλιν μόνον και μόνον για να τον εξουσιάσουν: ο αστείος Φρόυντ δεν μπόρεσε κάν να καταλάβη ότι αυτή η διχοτόμηση σήμανε την απαρχή της μεγάλης ανθρωπίνης δυστυχίας του οντολογικού αποκλεισμού: ο άνθρωπος έχασε την δική του συνέχει και ακολουθεί την συνέχεια που του δρομολογούν άλλοι:

Εάν προσέξουμε θα διαπιστώσουμε ότι όλα τα μεταβιβασθέντα σε εμάς πρότυπα μεγάλων δήθεν σοφών, είναι αυτά τα  οποία υποβιβάζουν τον άνθρωπο σε θέση παρατηρητή και θεατή, είναι αυτά τα οποία μετέτρεψαν την παρούσα κοσμική διάσταση σε θέατρο όπου οι ολίγοι εξουσιαστές ηθοποιοί εξουσιάζουν μετατρέποντας τον πολύ κόσμο ( ο οποίος σε κανονικό οντολογικό περιβάλλον ακολουθώντας την ατομική οντολογική του πορεία καμμία σχέση με αυτούς δεν θα είχε (για αυτό και ο Σωκράτης έψαχνε τους μαθητές του,κανείς δεν ένοιωθε ότι κάτι του λείπει) σε θεατές. Ο πανέξυπνος Σωκράτης στους πλατωνικούς διαλόγους (οι οποίοι κατά την άποψή μας είναι ένα σύνολο αυθαιρέτων επιβληθεισών και αορίστως ειπωμένων θέσεων με αμφίβολη οντολογική θέσπιση (ούτε μία σωκρατική θέση δεν προβάλλει μέσα από τα σπλάχνα του όντος όλες προβάλλονται μέσα από την νοητική αντιστροφή (όπως την περιγράψαμε) του όντος.

Το βιβλίο μου: "επεξεργασία ιστορικών παραθεμάτων".

file:///E:/%CE%B5%CF%80%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1%20%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD.htm

Αντιγράψτε και πατήσθε σε αυτόν τον σύνδεσμο.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια, περί της φαντασιακής Πλατωνικής μεταφυσικής.

 

Άρα εάν η πλατωνική και αριστοτελική διδασκαλία δεν αποτελούν οντολογικές παραμέτρους τότε καταλαβαίνουμε ότι το σύνολο των ανθρώπων έχουν φυλακισθεί σε μία ψευδή, πρόσκαιρη και επίπλαστη ταυτότητα, άρα υπάρχουν και άλλες ταυτότητες οι οποίες θα μπορούσαν να υιοθετηθούν από το Υποκείμενο: αμυδρά αυτές (αφ΄ής στιγμής επεκράτησε η Πλατωνική και Αριστοτελική ταυτότητα) χαρακτηρίσθηκαν ως δείγμα απαιδευσίας ( ο άνθρωπος ο οποίος αφήνεται στις φυσικές δυνάμεις δεν θεωρείται πεπαιδευμένος ούτε στον πλατωνικό ούτε στον σημερινό κόσμο): επίσης: ο Διογένης ο Κυνικός χαρακτηρίζεται ως όχι και το πιο ευλαβές παράδειγμα προς μίμηση: κυρίως όμως όσοι άνθρωποι υιοθέτησαν την ταυτότητα της φύσης ως δυνάμεως χαρακτηρίσθηκαν ως εμπαθείς και απορρίφθηκαν από το ιδανικό σύστημα και του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους.

Ας επιστρέψουμε όμως σε αυτό το οποίο εδώ θέλουμε να πούμε: ο Πλάτων λοιπόν παρέλαβε το υποκείμενο της Γεωμετρικής εποχής, της Αρχαϊκής εποχής, της  Κλασσικής εποχής. Μέσα από τις εποχές αυτές έχουμε τις καταβολές της Ελληνικής κοσμοθέασης: ο Πλατωνικός σκοπός είναι ένας και μοναδικός: δεν θέλει να δημιουργήσει έναν υπεράνθρωπο, σε αυτό το σημείο ταυτίζεται πλήρως με το θεό της βίβλου (εξάλλου πολλοί πλατωνικοί διάλογοι εγράφησαν την ίδια περίπου χρονική στγμή με την παλαιά διαθήκη): ο Πλάτων θέλει να δημιουργήσει την πολιτική συνέχεια του ανθρώπου ο οποίος εξήχθη από το μινωϊκό και μυκηναϊκό βασίλειο, από τα καράβια της Ιωνίας κάνοντας παγκόσμιο εμπόριο, από τους περσικούς πολέμους όπου ο Έλληνας θα μπορούσε να έχει ενεργό ρόλο στην νέα διαμόρφωση της μεσογειακής λεκάνης: άρα ο Πλάτων δεν ασχολείται με τον Άνθρωπο ο οποίος ήδη υπάρχει αλλά με τον άνθρωπο που θέλει να δημιουργήσει (ως ο θεός της παλαιάς διαθήκης, για αυτό εξάλλου και ο Νουμήνιος τον αποκαλεί : Αττικίζοντα Μωϋσή): πρώτα έχει στο νού του ο Πλάτων τον δικό του άνθρωπο και έπειτα προχωρεί στην δόμηση αυτού του ανθρώπου: άρα δεν γνωρίζει ή θέλει να κρύψει τον ήδη υπάρχοντα οντολογικό άνθρωπο και θέλει να επιβάλει ένα φαντασιακό δικό του δημιούργημα: για αυτό και ο Νίτσε ακολουθούμενος δειλά από τον Χάϊντεγγερ (καλά τα λέγει η Μιρασγεντή για τον τρελλό του χωριού) απορρίπτει τον Πλάτωνα (ειδικά ο Νίτσε) εμφανίζοντας ακριβώς το Υποκείμενο το οποίο προσεκτικά έκρυψε ο Πλάτων: τον Υπεράνθρωπο.

Ένα πράγμα φοβήθηκε ο Πλάτων, την  αναβίωση του οντολογικού ανθρώπου (όπως είπαμε πιστά πορευόμενος στο πνεύμα της παλαιάς διαθήκης ,στο πνεύμα  του πλήρως ελεγχομένου από κάποιον θεό  άνθρωπο ως ο Αδάμ και η Εύα, στο ίδιο πνεύμα του  πλήρως ελεγχομένου από τους Νόμους Ανθρώπου (και ειδικά τον εσωτερικό νόμο (όπως διεκήρυξε ο Σωκράτης στην Απολογία και στον Κρίτωνα  όπου υπακούοντας πεισματικά στην εσωτερική αίσθηση του Καλού (σαν και αυτή που έθεσε εντός του Μωϋσή ο Θεός της παλαιάς διαθήκης) δεν δραπετεύει από την φυλακή (έχουμε την ίδια παραγωγή ανθρώπων όπως με την γένεση (παρόμοιο υποκείμενο είναι και το σωκρατικό: απώλεια της οντολογικής ελευθερίας, δέσμευση σε κάποιο θεό ή νόμο, εξαρτωμένη πορεία, πορεία ανάμεσα στον χαμένο παράδεισο (κόσμος ιδεών) και στην κακή γή).

Φοβούμενος λοιπόν ο Πλάτων τον οντολογικό άνθρωπο, μεταχειρίσθηκε τις καιρικές συνθήκες τις οποίες μάλιστα έκανε και φιλοσοφία: όπως η ομίχλη σκεπάζει τα πάντα η πλατωνική μεταφυσική, το πλέον φαντασιακό αν όχι ψευδές δημιούργημα το οποίο εμφανίσθηκε ποτέ στη γή (παρόμοιο με την μεταφυσική της γένεσης όπου ο  φαντασιακός κόσμος του παραδείσου αποτελεί το τέλειο σε σχέση με την ατελή γή) σκεπάζει πλήρως τον άνθρωπο και τη γή: η πλατωνική μεταφυσική  των ανυπάρκτων ιδεών εκάλυψε ως μεταφυσική φαντασιακή ομίχλη κάθε πραγματική οντολογική ανθρωπίνη δύναμη, κάθε σχέση και σύνδεση του Ανθρώπου με το ήδη ρέον Όν, απέκοψε τον Άνθρωπο από την οντολογική του πορεία και συνέδεσε τον άνθρωπο διά της φαντασιακής ιδέας της γνώσης με τον φαντασιακό κόσμο του Αγαθού: ενώ λοιπόν ο Άνθρωπος έχει άπειρες ως τέτοιες οντολογικές δυνάμεις, ξαφνικά όλες εις τον Πλάτωνα και το Σωκράτη αχρηστεύθηκαν και οι μόνες δυνάμεις που ελειτούργησαν ήταν οι δυνάμεις της γνώσης διότι έπρεπε η ιδέα να εφαρμοσθεί στον κάθε ένα και εκεί άρχιζαν τα προβλήματα της αντικατάστασης του βαθέος οντολογικού ανθρώπου με τον ελαφρύ  άνθρωπο των ιδεών: το δίλημμα καλός γνώστης ο οποίος απολαμβάνει πολιτικά αγαθά ελειτούργησε και διά της παιδείας από  γενεά σε γενεά και μέσα από αξιολογικές βραβεύσεις (ο καλός γνώστης, ουδείς εκών κακός όλα είναι γνώση καλού, ο κοινωνικά αμοιβόμενος γνώστης  του καλου, η αποθέωση της παιδείας ως κοινωνικού αγαθού) όλα αυτά κατοχύρωσαν τον γνώστη: ξαφνικά ο οντολογικός άνθρωπος ,ο συνδεόμενος με το όν, αχρηστεύθηκε ως σοφιστής, άπολις, άπατρις, κλ.π.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια: Καταρρίπτοντας το φιλοσοφικό σκότος.

 

Συγκεκριμένα εάν θέσουμε τις Ησιόδειες αρχές σε μία σειρά θα δούμε ότι ως Είναι καθορίζουν  τον Τρόπο σύμφωνα με τον  οποίο το Χάος ως πηγή οντολογικών δυνάμεων προσφέρει όλες εκείνες τις δυνάμεις ώστε να δομηθεί ο Άνθρωπος και ο Κόσμος σε ένα πέρασμα από την μυθολογία στην ελλογότητα. Η Γή, τα Τάρταρα, ο Έρως, αποτελούν το πρώτο οίκημα της Γής όπως εξάγεται μέσα από το Χάος: ο έρως ως συνεκτική δύναμη ενώνει τα κρυφά και φανερά μέρη της Γής απελευθερώνοντας τις μορφές εκείνες οι  οποίες θα παίξουν σημαντικό οντολογικό ρόλο: αναφερόμαστε στην ανθρώπινη ταυτότητα η οποία επέρχεται ως Όν το οποίο γνωρίζει ό,τι παράγεται μέσα από τον Ήλιο: Άρα στο Ησιόδειο πέρασμα από το Χάος στον Ήλιο επέρχεται ο Άνθρωπος ο οποίος υπό το Φώς αυτοπροσδιορίζεται, αποκρά σχήμα και λόγο ώστε να μεθέξει των οντολογικών δυνάμεων οι οποίες θα αποτελέσουν τον Λογικό Άνθρωπο και τον Κόσμο. Κατανοούμε ότι όλο αυτό το υλικό έπρεπε να γίνει αντικείμενο επεξεργασίας κατά ένα τρόπο που το επεχείρησε και το έφερε είς πέρας ο Πλάτων.  Απλά ο Ησίοδος έδωσε τη δομή του Είναι ως μεταφερομένη δύναμη εκ του Χάους η οποία υπό το φώς του Ηλίου μπορεί να επιφέρει μέγεθος ανθρώπου και κόσμου ώστε μέσα από αυτή  την σχηματοποίηση να προέλθει ένα ανθρώπινο και κοσμικό Είναι το οποίο επεξεργασμένο κατάλληλα θα αποτελέσει τον μοχλό της ανθρωπίνης Ιστορίας, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά το ταξίδι αυτού του Υποκειμένου σε αυτόν τον Κόσμον.

Εάν ο Ησίοδος εδίδαξε ότι γύρω μας ένα οντολογικό κομμάτι ως Είναι αποκόπτεται από την ακινησία του Όντος και  ως Χάος κινείται προσφέρον δυνάμεις οι οποίες μπορούν να πλάσουν Υποκείμενο και Κόσμο,  ο Όμηρος προχωρεί  μέσω του ηρωϊκού του έπους ένα βήμα παραπέρα: Μέσα από το κινούμενο Χάος και τις δυνάμεις που αυτό απελευθερώνει (Έρωτας, Θεοί, λοιπά Όντα) ο ποιητής της Οδύσσειας και της Ιλιάδος προσπαθεί να δομήσει ή να μεταφέρει τις δυνάμεις  του Είναι στον άνθρωπο ώστε για πρώτη φορά στην ιστορία να συζητήσουμε για Ανθρώπινο Είναι (αυτό εξάλλου πράττει η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, δημιουργούν Ανθρώπινο Είναι).

Όπως  ήδη έχουμε αναφέρει και εδώ και σε άλλα γραπτά μας ο Τρωϊκός πόλεμος (ως Χαοτική κατάσταση) είναι το Ησιόδειο Χάος αλλά με τους όρους του Τρωϊκού πολέμου: έχουμε λοιπόν συνάντηση του Ησιοδείου Χάους με το Ομηρικό Χάος: χωρίς το Χάος δεν είναι δυνατόν να μεταφερθούν δυνάμεις και θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η αρμονία και η τελειότητα αποτελεί την μεγάλη κοροϊδία διότι εκεί στηρίχθηκε κάθε εξουσία προκειμένου ο Άνθρωπος να ξεχάσει το Χάος άρα να ξεχάσει την  συνεχή ανατροφοδότηση δυνάμεων και ενεργειών προκειμένου συνεχώς να κινείται επάνω σε προδιαγεγραμμένη δήθεν προϋπάρχουσα θεία ή ανθρώπινη αρμονία. Συζητούμε για ένα από τα πλέον μέγιστα των ψευδών.

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Εϊναι και συνέχεια, η Ομηρική αίσθηση του Χρόνου.

 

Αναφορά  στην Ομηρική αίσθηση του Χρόνου.

Ο Όμηρος δυστυχώς δεν μπορεί να παραδώσει το ορθό οντολογικό μοντέλο του χρόνου: αυτό είναι βέβαια φυσιολογικό εάν σκεφθούμε ότι επείγεται να κατασκευάσει και να παραδώσει στην ανθρωπότητα συγκεκριμένο μοντέλο ανθρώπου βγαλμένο μέσα από τα σπλάχνα των συμπαντικών δυνάμεων (Διός (δύναμις) Ερμού (πληροφορία) Αθηνάς (Σοφία). Άρα δυστυχώς δεν αφήνει τον χρόνο μόνον ως οντολογική δύναμη: δεν μπορεί να το  κάνει διότι ο Οδυσσέας αποτελεί τον ένα ανθρωπομορφικό πόλο του Ωραίου (ο νοήμων άνθρωπος) (το άλλο είναι ο Αχιλλέας (ο συναισθηματικός οργισμένος άνθρωπος) και θα πρέπει δυνάμεις  του χρόνου να χαθούν ως οντολογία και να εμφανισθούν στο μυαλο του Βασιλέως της Ιθάκης έννοιες διάρκειας, στιγμών κ.λ.π. Ο Όμηρος όμως παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον διότι οδηγείται προς την λανθασμένη (διαστασιακή πλευρά του χρόνου) προσφέροντάς μας όμως (μοιραία αφ΄ής στιγμής τα ομηρικά έπη εκτυλίσσονται και στον Όλυμπο και στη  γή) μέσω των αγνών θείων συμπαντικών δυνάμεων και την πραγματική οντολογική πλευρά του χρόνου.

Οι θεοί λοιπόν στον Όλυμπο ζούν  πέρα από την διάρκεια και τη στιγμή: ο Δίας ως γνησία οντολογική δύναμη αντιμετωπίζει τα πάντα ως παρεχομένη δύναμη χωρίς το άγχος της διάρκειας ή της στιγμής: διότι ο  χρόνος είναι η εξάντληση της ροής των όντων: παρέχει τις δυνάμεις του στους θνητούς, βοηθεί την Θέτιδα, ηρεμεί την Αθηνά, στέλνει τον Ερμή στην Καλυψώ: όλα αυτά όμως δεν έχουν καμμία διάρκεια ή αριθμητική δέσμευση του χρόνου στην λογική του ρολογιού: Όλα γίνονται έν ροή όντος ως εξάντληση  ενεργείας. Η Αθηνά επίσης ως συμπαντική δύναμη Σοφίας δεν ταυτίζει τον Χρόνο με κανένα Είναι διότι ο Χρόνος της Σοφίας είναι η ροή της οντολογικής δύναμης επί αυτής της διάστασης και η Αθηνά απλά τακτοποιεί εξαντλεί υπερβαίνει κάθε οντολογική παροχή δύναμης σε αυτή τη διάσταση, άρα ο Χρόνος στην Σοφία της Θεάς είναι ροϊκή κίνηση εξάντλησης δύναμης (από αυτήν  την άποψη θα μπορούσαμε να συνδυάσουμε το Χρόνο αυτό με τις παρούσες δυνάμεις αυτού του Είναι αλλά μέχρι εκεί (ο Χάϊντεγγερ ορθώς ταυτίζει το Χρόνο με την δύναμη της κίνησης και την εξάντληση των δυνάμεων που εμπεριέχονται στα όντα):  η Αθηνά λοιπόν ηρεμεί τον Αχιλλέα (προσφέρει πνευματική συναισθηματική νοημοσύνη ώστε να μην σκοτώσει τον Αγαμέμνονα) επίσης ωριμάζει τον Τηλέμαχο ώστε να εύρη τον Πατέρα του. Άρα ο Χρόνος της Οντολογικής Σοφίας είναι η ροή εξάντλησης όλων των παρεχομένων δυνάμεων οι οποίες ωριμάζουν και εξελίσσουν τα όντα. Δεν έχει καμμία σχέση  με την εννοιοποίηση αυτής της δύναμης ως διάρκειας ή στιγμής διότι οι θεοί (άρα τα όντως όντα ) είναι πέραν  και αδέσμευτοι από κάθε είδους διάρκειας.

Συνέχεια στην έρευνα του Χώρου και του Χρόνου (σε σχέση με τον Πλάτωνα, το Σωκράτη και τον Αριστοτέλη) (απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια).

 

 

Συνέχεια στην έρευνα του Χώρου και του Χρόνου (σε σχέση με τον Πλάτωνα, το Σωκράτη και τον Αριστοτέλη). 

Μπερδεύτηκαν λοιπόν στην εννοιοποίηση του χρόνου το αίτιο με το αποτέλεσμα και ορίσθηκε το αποτέλεσμα ξεκομμένο και αποκομμένο από το ΑΊΤΙΟ: είναι σαν να οριζουμε τον άνθρωπο στηριζόμενοι όχι στα πρώτα του χαρακτηριστικά αλλά στα αποτελέσματά τους λέγοντας ότι ο άνθρωπος είναι η κίνησή του, αγνοώντας όλο το οντολογικό  εύρος του ανθρώπου. Ο Πλάτων λοιπόν στον  Τίμαιο χρησιμοποιεί το περίφημο επίρρημα αεί μόνον και μόνον για να πλαισιώσει την έννοια του χρόνου με  κάποιο οντολογικό περίβλημα όταν εντός αυτού του περιβλήματος διατυπώσει όλες τις ανυπόστατες θεωρήσεις του χρόνου: διότι ο χρόνος δεν είναι ούτε στιγμή ούτε διάρκεια ούτε παύση ούτε εννοιοποίηση όλων αυτών (όπως το πράττει ο Πλάτων όταν ονοματίζει το χρόνο ως αεί (στρώνοντας το δρόμο στην ανυπόστατη χριστιανική θεώρηση του χρόνου ως εννοιοποίηση στιγμής και διαρκείας) αλλά όπως ήδη είπαμε χρόνος είναι όλα τα όντα που κρύβουν τις δυνάμεις ώστε όταν γνωσθούν τα όντα οι δυνάμεις των να ωριμάσουν τον άνθρωπο οδηγώντας  τον στην οντολογική συνέχεια: άρα ο χρόνος είναι  Όν εκ του  Όντος, δύναμη μορφών και όντων συνεχείας και εξέλιξης: καμμία σχέση με την εννοιακή διάρκεια και στιγμή: για αυτό εξάλλου ο χρόνος μας αγχώνει: διότι βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι ο χρόνος δεν είναι διάρκεια που περνά (αυτό είναι αφελές) αλλά σύνολο δυνάμεων που θα πρέπει να επιδείξουμε (και έχουμε «άγχος» εάν θα τα καταφέρουμε.

Ο Αριστοτέλης προσγειώνει τόσο πολύ την έννοια του χρόνου (φυσικώ τω λόγω καθώς ο Πλάτων  στον Τίμαιο μέσα από την εννοιοποίηση του χρόνου ως διάρκεια και στιγμής προσπαθεί απεγνωσμένα να τον μεταβάλλει όχι σε δύναμη που είναι αλλά σε έννοια προκειμενου να κατοχυρώσει την έννοια της δημιουργίας του κόσμου μεσα στην διάρκεια της έννοιας αυτής.

Η μετατροπή της δύναμης του  χρόνου σε έννοια (στον Πλάτωνα) σηματοδοτεί την τάση  πλέον της φιλοσοφίας να συνεχίσει επί αυτής της τακτικής: μετατρέποντας τις οντολογικές δυνάμεις σε έννοιες και δομές, ιδέες και αξίες, αίτια και αποτελέσματα, ηθική και σκοπό, προκειμένου αυτές ως γνώση ενσυναίσθηση και πράξη να περιχωρηθούν στους ανθρώπους ώστε οι άνθρωποι να κινούνται στηριζόμενοι όχι στην διαίσθηση της ήδη υπαρχούσης οντολογικής δυνάμεως αλλά στην γνώση των εννοιών που ήδη έχουν στο μυαλό τους: η αποκορύφωση όλης αυτής της τόσο αντιοντολογικής τακτικής είναι ο Κάντ  ο οποίος (στην  σύγχρονη εποχή κατά την οποία η φιλοσοφία  θα έπρεπε στον δυτικό κόσμο να παράξει το νοήμον υποκείμενο (το οποίο στηρίζεται στο θεανθρώπινο πρότυπο του Ιησού στην βάση ότι πλέον το δυτικό υποκείμενο μπορεί να ελέγξει τις μεταφυσικές δοξασίες έχοντας στον νού του ένα μοντέλο θεού ο οποίος είναι και Άνθρωπος άρα χρειάζεται μόνον πίστη άρα ο Άνθρωπος μπορεί πλέον ως ολοκληρωμένο πνευματικά και εμπειρικά Υποκείμενο να ασχοληθεί  και μόνον με τον περιβάλλοντα κόσμο στηριζόμενος στον  νού του και στις γνωσιολογικές και αξιολογικές κατηγορίες του) ο Κάντ λοιπόν μετατρέπει το σύνολο των οντολογικών δυνάμεων (κίνησης, μορφοποίησης των όντων, μετουσίωσης δύναμης, μεταφοράς οντολογικών δυνάμεων) σε έννοιες, δομές, σκέψεις, ήθος, πράξεις, νόηση και φαινομενικότητα. Διότι δεν πορεύεται ο Άνθρωπος προς το Όν (αυτό είναι ενορατική μυστική υπερανθρώπινη ένωση) αλλά το Όν προς τον Άνθρωπο: άρα το όν μετατρέπεται σε έννοιες και πράξεις ώστε να εισχωρήσει και να χωρέσει στον  ανθρώπινο νού και στην ανθρώπινη πράξη: για αυτό ο Πλατωνικός χρόνος χάνει κάθε οντολογική δυναμική και μετατρέπεται σε μία έννοια η οποία από το νού ως διάρκεια και στιγμή περνά στην ψυχή ως ενσυναίσθση αυτής της διαρκείας και της στιγμής, από εκεί περνά στο ότι σε αυτή τη διάρκεια γύρω από τον ήλιο καθορίζεται η ανθρωπίνη ηλικία κ.λ.π.

Αναφορά στο Είναι των Ζώων.(απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια).

 

Αναφορά στο Είναι των Ζώων.

Γιατί άραγε στον πλανήτη Γή υπάρχουν άνθρωποι, ζώα, πουλιά, ψάρια κ.λ.π. Ποια είναι η διαφορά ανθρώπων και όλων των λοιπών ζώων πουλιών και ψαριών; Η απάντηση σε αυτό το σημαντικό ερώτημα μας υπενθυμίζει κάτι το οποίο φαντάζει πολύ σημαντικό: ο άνθρωπος έχει μέσα από την αποθέωση του ανθρωπομορφισμού ξεχάσει την συμπαντική του συνέχεια, όλες τις άλλες μορφές ζωής, κυρίως έχει ξεχάσει ότι πρίν από αυτόν και μετά από αυτόν υπήρξαν και θα υπάρξουν πολλές και έτερες μορφές ζωής και βίου. Όταν ο Αριστοτέλης στα Μεταφυσικά προσπαθεί να παγιώσει την ανθρώπινη μορφή ως ξεχωριστό είδος και ουσία ουσιαστικά διαπράττει μία διπλή κίνηση (την οποία ελάχιστοι βέβαια έχουν αντιληφθεί): από την μία πλευρά ξεχωρίζει τον άνθρωπο ως κάτι το διακριτό ως ουσία, από την άλλη όμως αποκλείει τον άνθρωπο ως μη ουσία οντολογική διαδοχή και συνέχεια (αποκλεόντας τον άνθρωπο στον κύκλο της ουσίας του ο οποίος ξεκινά από την ιδέα και διά της φύσεως φθάνει στον άνθρωπο και τανάπαλιν).

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να ίδωμεν όλες τις μορφές της ζωής μέσα από το πρίσμα του όλου Όντος. Διότι δεν υπήρχαν πάντοτε ζώα και άνθρωποι, δεν γίνεται αφ΄ής στιγμής κάποτε δεν υπήρχε άνθρωπος να υπήρχαν πάντοτε ζώα: μάλλον υπήρχαν και θα υπάρχουν πολλές και ποικίλες μορφές όντων (ο άνθρωπος και τα ζώα είναι μία εκδοχή αυτών και τίποτε άλλο): Υπήρξαν λοιπόν άπειρες οντολογικές δυνάμεις συνεχείας οι οποίες συνεχώς αναδιανέμονται ως δημιουργίες μορφών ουσιών ειδών και τρόπων. Ανά πλανήτη ανά κόσμο άνα μορφή ζωής έχουμε και τις ανάλογες  μορφές είδη και εμφανίσεις όντων. Όταν παύει να υφίσταται η ίδια ζωή σε κάποιον πλανήτη και αυτή συνεχίζεται σε κάποιον άλλον τότε τροποποιείται και η  μορφή της ζωής . Άρα ας υποθέσουμε ότι όταν εκατοικείτο ο πλανήτης Κρόνος η κυρίαρχη μορφή ζωής ήταν μία μορφή η οποία προσομοίαζε π.χ με το λιοντάρι ως ζώον τώρα. Γιατί όμως; Ας αντιστρέψουμε το ερώτημα: πώς θα καταντήσει ο άνθρωπος έπειτα από μία πυρηνικά καταστροφή; Η τρομολαγνεία των ζόμπι τι προοιωνίζεται; Ότι σε έναν επόμενο πλανήτη με ποια μορφή θα μεταφερθεί το σύνολο των ανθρώπων οι οποίοι τώρα εγκατοικούν στη γή; Θα αποτελέσουν οι σημερινοί άνθρωποι, κάποιοι από αυτούς,  τα «ζώα» της επομένης κατάστασης, της επομένης γαίας, ως ζόμπι και ως άλλες μορφές ζώων;

Ας ταξιθετήσουμε τα δεδομένα μας. Για να καταλάβουμε το φαινόμενο της μορφικής ζωής θα πρέπει να συνυπολογίσουμε οπωσδήποτε τις κοσμικές και πνευματικές συνθήκες  μέσα στις οποίες αναπτύσσεται η μορφική ζωή: επίσης θα πρέπει να δεχθούμε ότι η μορφική ζωή ποικίλει από πλανήτη σε πλανήτη από κόσμο σε κόσμο. Επιπλέον οφείλουμε να αποδεχθούμε ότι η γή έχει πάρει τη  σκυτάλη της μορφικής ζωής  από κάποιον άλλον πλανήτη και θα την παραδώσει αυτή την σκυτάλη σε κάποιον άλλο πλανήτη. Ας σημειώσουμε ότι οι στενές «μυθολογικές» σχέσεις της γής με την Σελήνη (η μητέρα του Διονύσου Σεμέλη είχε σχέση με την σελήνη, οι σελήνιες θεότητες, η αναφορά στο σέλας της νυκτός κ.λ.π) καταδεικνύει ότι η πλανητική ζωή είναι συνεχής και έχει μία συγκεκριμένη λογική διαδοχής: ο κάθε πλανήτης αναπτύσσεται και ετοιμάζει την ζωή σε έναν επόμενο πλανήτη: στον κάθε πλανήτη επικρατεί ένα συγκεκριμένο είδος και μορφή ζωής προκειμένου να εξελίξει όση οντολογική ενέργεια παρέχεται. Τα υπόλοιπα όντα απλά δέχονται την οντολογική ενέργεια ώστε αυτή να διαχέεται και να εξαντλείται:

Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια: 1στ.Η φιλοσοφία του κύκλου της ιδέας.

 

1στ.Η φιλοσοφία του κύκλου της ιδέας.

Μοιραία λοιπόν η εφηρμοσμένη παντοκρατορία των λέξεων επέβαλε το σχήμα του κύκλου στην ανθρώπινη ζωή και πορεία. Η Λέξη δεν αντέχει την ευθεία γραμμή διότι την σβήνει, την διαλύει, την εξαφανίζει. Για αυτό εξάλλου εάν προσέξουμε, το σύνολο των λέξεων είναι κυκλικά δεμένες με ένα νοητό κέντρο: το θέμα: η κατάληξη διαφοροποιεί τις λέξεις δημιουρώντας την περιφέρεια του κύκλου, η περιφέρεια αυτή των καταλήξεων περιφέρεται γύρω από το κέντρο του κύκλου : το θέμα.

Ας πάρουμε την λέξη (ρήμα) : γίγνομαι: τίθεται ένα βασικό θέμα : γίγν. Αυτό πλάθεται μέσα από τα ομοειδή σύμφωνα: κ.γ.χ, επίσης μέσα από όλα τα φωνήεντα: γύρω λοιπόν από το βασικό θέμα, αλλάζοντας αυτό το θεματικό κέντρο (είτε ως θέμα είτε ως καταλήξεις) δημιουργούμε την περιφέρεια ώστε γύρω από αυτό το κέντρο να κινηθούν άπειρες λέξεις: γένος, οικογένεια, γονεύς κ.λ.π. Αυτή η έλλογη τακτική δημιουργίας λέξεων επειδή είναι αυτή η οποία δημιουργεί τον τύπο των ανθρώπων (όπως ήδη έχουμε αποδείξει οι άνθρωποι είναι ό,τι λένε και ομιλούν διότι οι λέξεις δημιουργούν σκέψεις σε σχέση με εμάς τους άλλους τη φύση το θεό, διότι οι λέξεις από γενεά σε γενεά προκαθορίζουν τους ανθρώπους σε σχέση με ό,τι οι λέξεις επιβάλουν ότι υπάρχει άρα οι άνθρωποι πρακτικά μαθαίνουν να γυρίζουν γύρω από ένα κέντρο , διοτι από την κυκλική ετυμολογία των λέξεων προχωρούμε στην κυκλική ηθικότητα: δηλαδή: οι άνθρωποι γύρω από την λέξη: π.χ «Θεός» κτίζουν την ζωή τους περιστρεφόμενοι γύρω από το θεό. Γύρω από την λέξη: «πολίτης» οι άνθρωποι κτίζουν την ζωή τους περιστρεφόμενοι γύρω από αυτή την λέξη: για αυτό εξάλλου ο πανέξυπνος Πλάτων έθεσε το Σωκράτη να κτίζει το ιδεαλιστικό και ηθικό σύστημά του γύρω από ετυμολογικά κέντρα λέξεων ώστε οι άνθρωποι να λησμονήσουν ότι ήδη τα πάντα είναι η οντολογική συνέχειά τους (πέρα από τις πρόσκαιρες λέξεις οι οποίες κρύβουν την συνέχεια και αποκαλύπτουν ένα πρόσκαιρο όλον) προκειμένου αυτά τα πομπώδη κέντρα των λέξεων (πολίτης, πολιτεία ) να στηρίζουν μελλοντικά οργανωμένα σύνολα των πλήρως εξουσιαζομένων ανθρώπων οι οποίοι μαθαίνουν ηθικώς να περιφέρονται με τις πράξεις γύρω από τις εντολές των πομπωδών κεντρικών λέξεων οι οποίες επιβάλλουν σκέψεις και στάσεις  ζωής: ο άνθρωπος έχει μάθει πνευματικώς και ηθικώς να περιφέρεται γύρω από ένα κέντρο ηθικών και πνευματικών απολήξεων οι οποίες εμπεριέχονται σε αυτές τις λέξεις άρα ο άνθρωπος έχει μάθει στην κυκλική ηθική και πνευματική πορεία αγνοώντας την πραγματική ευθεία οντολογική εξέλιξη η οποία δεν κινείται γύρω από εξουσιαστικά κέντρα (απαγορεύοντας την πραγματική ευθεία οντολογική συνέχεια του ατόμου και των δυνάμεών του. Δυστυχώς οι άνθρωποι (σε μία σχέση την οποία βλέπουμε ανάμεσα στον άνθρωπο και στην τροφή, ανάμεσα στο αυτοκίνητο και στο καύσιμο) δεν μπορεί να βαδίσει, δεν αντέχει να βαδίσει, εάν συνεχώς δεν ανατροφοδοτείται από λέξεις.

Η ανατροφοδότηση αυτή ικανοποιεί το καταστροφικό ζεύγος ιδέας και πράξης, δηλαδή το καταστροφικό ζεύγος ότι εάν δεν τροφοδοτείται ο άνθρωπος από σκέψεις συνεχώς (είτε τις παγιωμένες μέσω του συλλογικού ασυνειδήτου είτε τις ανανεωμένες μέσω της ατομικής γνωσης) δεν μπορεί να προχωρεί σε ανάλογες πράξεις:  φυσικά όλη αυτή η ανανέωση γίνεται μέσω των λέξεων (οι οποίες είτε έρχονται υπ΄όψιν μέσα από ζωντανό διάλογο είτε ως έννοιες συνειδητά στο μυαλό μας, είτε ως κρυμμένες πίσω από καλές και κακές σκέψεις και συναισθήματα οι οποίες κρίνονται ως τέτοιες ανάλογα με την τροφοδοσία των λέξεων οι οποίες τις κρίνουν είτε ως καλές είτε ως κακές).Ο άνθρωπος μόνον εάν γεμίζει με όλο αυτό το λεκτικό οπλοστάσιο είναι σε θέση να προχωρεί σε πράξεις: άρα ο άνθρωπος περιστρέφεται γύρω από τις λέξεις, πρόοδος δεν υπάρχει, απλά η περιφέρει αλλάζει μορφή (όχι περιεχόμενο) διότι το λεκτικό κέντρο ανατροφοδοτείται ανάλογα με την πρόοδο και την εναλλαγή των ιδίων ιδεών αξιών εννοιών και δομών ανά εποχή.

1ε. Ο Κλωνισμός της Ιδέας στον Όμηρο (Από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια).

 

1ε. Ο Κλωνισμός της Ιδέας στον Όμηρο.

Εάν προσέξουμε και στην Ιλιάδα και στην Οδύσσεια προωθούνται εντέχνως από τον ποιητή οι τρείς τρόποι ανθρωπομορφικότητας των θεών, οι τρείς τρόποι οι θεοί να επικοινωνήσουν «πραγματικά» σε ανθρώπινα ορατά και αισθητικά πλαίσια με τους ανθρώπους. Ο 1^ος τρόπος είναι να εμφανισθούν οι θεοί όπως είναι στους Ομηρικούς ήρωες (θεοφάνεια, αυτοπρόσωπη εμφάνιση,  και ως παράδειγμα θα μπορούσαμε να δώσουμε την εμφάνιση της Αθηνάς στην Α΄ραψωδία της Ιλιάδας στον Αχιλλέα προκειμένου να τον συγκρατήσει  για να μην επιτεθεί λόγω της μήνιδός του στον Αγαμέμνονα).

Ο 2^ος τρόπος είναι η ενανθρώπιηση ή μεταμόρφωση, κατά την οποία οι θεοί λαμβάνουν την μορφή ενός συγκεκριμένου ανθρώπου ή ζώου για να αλληλεπιδράσουν με τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται να επηρεάσουν, ως παράδειγμα  θα  μπορούσαμε να αναφέρουμε την μεταμόρφωση της θεάς Αθηνάς σε Μέντη προκειμένου να αφυπνίσει τον Τηλέμαχο ώστε αυτός να ερευνήσει για τον πατέρα του, κυρίως να ωριμάσει προκειμένου να αποτελέσει άξιο βοηθό για τον Πατέρα του στο θέμα της μνηστηροφονίας. Ο 3^ος τρόπος είναι η αθέατη παρέμβαση, ο θεός μπορεί να δράσει χωρίς να γίνει αντιληπτός (ή έστω να γίνει αντιληπτός μέσα από το αποτέλεσμα, ως αύρα αισθητική  ως αέρας ο οποίος κρυώνει ή ζεσταίνει τον Άνθρωπο επί του οποίου εμφανίζεται ο θεός).

Οι τρείς αυτοί τρόποι εμφάνισης του θεού είναι η απαρχή του κλωνισμού (κλωνοποίησης) του Όντος και η  ανακάλυψη της αυτογονιμοποίησής του μέσω της ανακαλυφθείσης εντός του Όντος της Ιδέας. Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι.

Μέσω αυτών των τριών τρόπων προσέγγισης των θεών προς τους ανθρώπους οι Έλληνες έκλεισαν το αχανές σύμπαν και τις δυνάμεις του  για πρώτη  φορά σε μία ανθρώπινη λογική εκτίμηση εξήγηση. Εάν σκεφθούμε ότι ο άνθρωπος είναι σύνολο θεωρητικής και αισθητικής  εκτίμησης για πρώτη φορά το σύμπαν έγινε αντικείμενο πνευματικής  και αισθητικής εξήγησης. Για πρώτη φορά ο άνθρωπος δεν θεωρεί εμαυτόν ως απλό μέλος της αενάου οντολογικής πορείας αλλά εξέρχεται αυτής, την αναθέτει σε 12 θεούς και με αυτούς έρχεται σε πνευματική και αισθητική επαφή. Άρα βλέπει και αισθάνεται το όν και την οντολογική συνέχειά του. Εκ του ορώ (βλέπω) και μάλιστα εκ του β΄αορίστου αυτού του ρήματος (είδον) εξάγεται η ιδέα (δηλαδή ο άνθρωπος βλέπει τις δυνάμεις του όντος και τις αισθάνεται). Άρα για πρώτη φορά έρχεται ως έλλογο και αισθανόμενο Υποκείμενο με τη ροή των οντολογικών δυνάμεων τις οποίες σκέπτεται και αισθάνεται.

Άρα όταν ο Τηλέμαχος ομιλεί και συνομιλεί με την Αθηνά Μέντη, ομιλεί και συνομιλεί με τη ροή των οντολογικών δυνάμεων της Σοφίας. Το μέσον επαφής με αυτές τις δυνάμεις δεν είναι πλέον ο εαυτός του ως τέτοιος αλλά η σκέψη, η ομιλία, η οπτική επαφή: πλέον ο Άνθρρωπος δεν Είναι ο Εαυτός του ως όλον αλλά ο νούς  του και οι αισθήσεις του. Δεν είναι βυθισμένος ως Τέτοιος στο πέρασμα του Όντος αλλά επιλέγει από αυτό ό,τι μπορεί να ίδη να σκεφθεί να ακούση. Άρα ο Τηλέμαχος βλέπει (ορά, είδε ) την Αθηνά Σοφία και από αυτή λαμβάνει την όραση (είδε) της Κινήσεως προς τον Πατέρα του, άρα την Ιδέα (επειδή είδε τη Σοφία και το τι θέλει) της Ωρίμανσης και Κίνησης. Με παρόμοιο τρόπο ο Πλάτων κάποια χρόνια μετέπειτα ωμίλησε με το θεό του Αγαθού και με τον ίδιο τρόπο εξήγαγε τις ιδέες του Αγαθού (Καλό, ωραίο, ωφέλιμο, και τις απαραίτητες αρετές του).