Ο Καζαντζάκης σε κανένα έργο του δεν απορρίπτει τον Ιησού Χριστό. Άρα η εκκλησία δεν τον απέρριψε για αυτό το λόγο: ο Νικόλαος Καζαντζάκης κατέδειξε τον Ιησού ως μία οντολογική αναπόφευκτη συνέχεια στην αλυσίδα των μυστών (από το Βούδα έως το Νίτσε): για αυτό και η εκκλησία δεν μπόρεσε να τον αντιμετωπίσει: είτε πιστεύεις ότι δεν είναι ούτως το θέμα είτε όχι. Μεταφέρεις το όλο θέμα στο πεδίο της πίστης και όχι της γνώσης: στο πεδίο της γνώσης οι πνευματικές γροθιές του Καζαντζάκη φάνηκαν ανίκητες.
Το ίδιο έπραξε και ο Μακιαβέλι με τον Πλατωνικό Βασιλέα: όχι βέβαια άμεσα αλλά έμμεσα: έμμεσα ευτελίζει τον πλατωνικό βασιλέα, καθιστώντας τον ένα καθαρά φαντασιακό μέγεθος ανυπόστατο στην πραγματική οντολογική αλλά και πραγματική ιστορία του ανθρώπου και του κόσμου. Ο Μακιαβέλι επειδή είναι οντολόγος, αναζητεί τον Ηγεμόνα έπειτα από την τελειότητά του και προσπαθεί να είπει ότι κάτι πρέπει να γίνει για να επανέλθει ο ηγεμών στη χαμένη τελειότητά του, εξετάζοντας όλες τις πλευρές του πεσμένου Ηγεμόνος αναδεικνύει ταυτόχρονα όλες τις αντίθετες τέλειες πλευρές του οι οποίες ξεχάσθηκαν αλλά θα πρέπει να επανέλθουν: συγχρόνως καταργεί την πλατωνική πολιτεία και το πρότυπο του βασιλέως- φιλοσόφου. Ως ακολούθως:
Πάντα στα έργα του ο Μακιαβέλι παραδίδει κατά ζεύγη διάφορα πρότυπα ηγεμόνων και βασιλέων και αρχόντων: κατά ζεύγη παραδίδει πράξεις καλές οι οποίες καταργήθηκαν από πράξεις κακές, σκέψεις καλές οι οποίες καταργήθηκαν από πράξεις κακές: στις επιστολές του στον Τίτο Λίβιο εξετάζει ζευγαρωτά το ζεύγος της συγκλήτου με τους πληβείους για να δείξει ότι δεν υπήρχε περίπτωση να εγκατασταθεί καμμία τελεία πολιτεία όπως την ονειρευόταν ο Πλάτων (έμμεσα συμπεράσματα): όταν οι Φλωρεντίνοι υπερασπίζονταν την πατρίδα τους έναντι των Γάλλων οι καλές τους πράξεις καταργήθηκαν από αυτούς οι οποίοι συμπορεύθηκαν με τους Γάλλους: διότι μέσα στην οντολογική λειτουργία της γής ο Ηγεμών (Βασιλεύς) είναι σύνολο αντιφάσεων, πρόσκαιρων επιβολών, έκφραση της εκάστοτε εξουσίας): δεν υπάρχει περίπτωση καθολικού Ηγεμόνος ο οποίος να ηγείται σοφής κοινωνίας διότι ποτέ δεν πρόκειται ελεύθερα σκεπτόμενοι άνθρωποι να υποταχθούν σε ένα ηγεμόνα εκτός και εάν μέσω ανηθίκων επιβολών ένθεν κακείθεν επιβληθεί στυγνή εξουσία, ή εκτός και εάν σε κάποια εποχή όπως η ηλεκτρονική επιβληθεί ένας ψηφιακός ηγεμών σε ψηφιακά ελεγχομένους ανθρώπους.