.jpg)
Είναι γνωστή τοις πάσι η περίφημη θεωρία των ιδεών του Πλάτωνος: έχει θαυμασθεί μέσα στους αιώνες επειδή όλοι θεώρησαν ότι απελευθερώνει συμπαντικά τους ανθρώπους και τους θυμίζει μεγάλο μέρος του χθές αλλά και του αύριο, των γενομένων και των μελλουμένων πραγμάτων των εσομένων. Ο Νίτσε φαίνεται ότι κατενόησε αυτό το οποίο μάλλον είναι πρόδηλο στη νοησιοκρατική φιλοσοφία του Πλάτωνος, πώς δηλαδή η πλατωνική φιλοσοφία αφορά κομμάτι του όλου, διαστασιακό μέρος περί της γήν, χωρίς να είναι οντολογία του Όλου, χωρίς να έχει σχέση με το καθεαυτό Όν ως χαώδης άπειρος και διηνεκής κίνησις. Επίσης μάλλον ο γερμανός φιλόσοφος κατενόησε ότι η πλατωνική φιλοσοφία δεν απελευθερώνει οντολογικά τον άνθρωπο αλλά τον καθιστά ικανό να διαχειρισθεί την επίγειο θέση του όποια και αν είναι αυτή. Εν ολίγοις η πλατωνική φιλοσοφία είναι πλήρως ξεπερασμένη εάν ο ξεχωριστός άνθρωπος θέλει να αφεθεί στην ξεχωριστή και ατομική οντολογική του θέση, πορεία και άπειρο νόστο.
Ο Νίτσε λοιπόν στους αφορισμούς του στη Γενεαλογία της Ηθικής, ομιλεί περί της ευλογημένης λήθης: κάτι το οποίο πλατωνικώς είναι απαράδεκτο εάν θυμηθούμε τον αγώνα που δίδει ο φιλόσοφος ώστε ο Άνθρωπος να θυμηθεί την προΰπαρξή του στον κόσμο των ιδεών όπου όλα τα είδε και τα εγνώρισε. Για τον Πλάτωνα (κάτι που αποδεικνύεται και στην περίφημη φράση του Τιμαίου «το γαρ ζητείν και μανθάνειν ανάμνησις του όλου εστίν») η πηγή γνώσεως του ανθρώπου είναι η ανάμνησις διότι αυτή τον συνδέει με τον κόσμο των ιδεών ώστε οι ιδέες του Αγαθού να συνδεθούν διά της ηθικής με τον εδώ κόσμο ωθώντας τον άνθρωπο στην συμπαντική του συνέχεια διά της τελείας Πολιτείας. Επίσης έχουμε και το μεγάλο ομηρικό πρόβλημα να αντιμετωπίσουμε, διότι και στην Οδύσσεια μέσω των Λωτοφάγων η λήθη (όπως και στον Πλάτωνα αλλά όχι στο Νίτσε) θεωρείται κάτι το άσχημο το οποίο απωθεί τους ανθρώπους από το νόστο και την επιστροφή στην Πατρίδα.
Η όλη πορεία της Γενεαλογίας της Ηθικής είναι η έξοδος του ανθρώπου από την παρούσα γήϊνη διάσταση εις την οποίαν εθελουσίως εισήλθε ο άνθρωπος και η οντολογική του απελευθέρωσις: φυσικώς περιμένει ο ωκεανός του μηδενισμού, αλλά ούτε εμείς πολλώ δε μάλλον ο Νίτσε δεν φοβείται την βύθιση σε αυτόν τον Ωκεανό ο οποίος τόσο έντονα εννοείται αλλά και αναφέρεται και στον Όμηρο αλλά και στον Ησίοδο: η ικανότητα του ανθρώπου να αντιμετωπίσει συλλήβδην τον παρόντα γήϊνο πολιτισμό από τα πανάρχαια χρόνια έως και σήμερα ως μηδέν είναι αναγκαία.