Το ερώτημα περί του Μετανθρώπου δεν είναι καινούργιο, είναι παλαιό, αλλά είναι αδύνατον στην απάντησή του για πολλούς και διαφόρους λόγους όπως θα ιδούμε στη συνέχεια. Ας ξεκινήσουμε από την πρόθεση –μετά: τι σημαίνει η πρόθεση μετά;
Η πρόθεση μετά κοσμεί κατ΄αρχάς ρήματα
της Ελληνικής γλώσσης: μέτειμι (συμμετέχω) μεταβαίνω (μετά του άλλου
βαίνω=προχωρώ προς κάποιο προορισμό αλλά σε σχέση με κάποιον ή κάτι).
Μετατρέπω, αλλάζω τη φύση κάποιου πράγματος: καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι η
πρόθεση μετά σημαίνει το επόμενο βήμα πορείας, εξέλιξης και εκτύλιξης των
ενεργειών που σηματοδοτούνται μέσα από τις κινήσεις που αντιπροσωπεύουν τα
ρήματα αλλά και τα ονόματα.
Η συζήτηση περί του μετανθρώπου
είναι τελείως λάθος διότι για να γνωρίσουμε τον μετάνθρωπο θα πρέπει να
γνωρίζουμε και να ξέρουμε τον προάνθρωπο. Αυτό όμως δεν ισχύει για πολλούς και
διαφόρους λόγους. Λόγω του χριστιανισμού (κυρίως) έχουμε ξεχάσει τον προάνθρωπο
άρα δεν μπορούμε να ομιλήσουμε για τον μετάνθρωπο ώστε να αποδώσουμε όλο το
εύρος διαφοροποίησης και εξέλιξης του ανθρώπου: απλά σε σχέση με ό,τι έχουμε
καθορίσει άνθρωπο συζητούμε για τον μετάνθρωπο, τρομοκρατημένοι κυρίως επειδή
χάνεται το υποκείμενο της βίβλου αυτό το καλό ανθρωπάκι που υπακούει στο θεό
και δεν γνωρίζει κάποιον άλλο δρόμο πέραν αυτού: φαίνεται λοιπόν ότι ο
μετάνθρωπος είτε είναι ένας άλλος δρόμος από αυτόν του θεού είτε είναι ο ίδιος δρόμος
ο οποίος συνεχίζει και αλλάζει το μοντέλο ανθρώπου που έχουμε στο μυαλό μας:
άρα ο μετάνθρωπος μπορεί να είναι το τελευταίο εξαρτημένο στάδιο του
χριστιανισμού και ο άνθρωπος να μην θέλει να πιστέψει ότι ο καλός θεός θέλει να
τον καταστρέψει να τον ψηφιοποιήσει ώστε πλέον τίποτε εδώ να μην υπάρξει ώς καλό
και ο άνθρωπος να αναπολεί και να ελπίζει την πορεία του προς τον ουρανό.
Μετάνθρωπος δεν υπάρχει, ανθρώπινη εξελικτική διαδικασία υπάρχει. Το τεράστιο λογικό λάθος που κάνουμε είναι το ότι αγνοούμε ηθελημένα ότι άνθρωπος δεν υπάρχει, ο άνθρωπος είναι ένα επινόημα κάποιων νόων οι οποίοι εμφύτευσαν στο ανθρώπινο μυαλό ότι αυτή η μορφή θα ονομάζεται άνθρωπος. Ο Αριστοτέλης ίσως αυτό εννοεί στα Μεταφυσικά του όταν αναφέρει –τελείως αυθαίρετα- ότι αυτή η μορφή και η συνεπαγομένη ειδικότητά της σε σχέση δυνάμεων θα λέγεται άνθρωπος. Αυθαίρετα το σύνολο των δυνάμεων που αντιπροσωπεύει την ανθρώπινη μορφή ονομάσθηκε άνθρωπος: πότε υπήρξε η πρώτη στιγμή, πότε οι δυνάμεις συνεζεύχθησαν σε ανθρώπινη μορφή: άγνωστον: η παλαιά διαθήκη βέβαια δεν ομιλεί για αυτή τη στιγμή, την οποία ούτε ο θεός ξέρει, διότι εάν διαβάσουμε προσεκτικά τη βίβλο θα καταλάβουμε ότι πρώτα υπήρξε ο άνθρωπος ώς μορφή και έπειτα ο θεός ήξερε τι άνθρωπο θα δημιουργήσει: αυτή η αντίστροφη ταυτοποιητική δύναμη αποκαλύπτει ότι πρώτα υπήρξε ο άνθρωπος και έπειτα ένας θεός να τον φτιάξει ώστε να κατοχυρωθεί επίσημα ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να κυριαρχήσει στη γή ώς έχων θείες δυνάμεις.