Απόσπασμα από το ετοιμαζόμενο βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια....

Αντιθέτως στον προσωκρατισμό όλα αντιστρέφονται: Ο άνθρωπος πλέον ταξινόμησε  διά της μυθολογίας όσες συμπαντικές δυνάμεις πραγματικά χρειάζεται: για αυτό εξάλλου και τα πλείστα γραπτά των προσωκρατικών φιλοσόφων κινούνται πολλές φορές κατά μυθολογικό τρόπο με αυστηρά συμπαντικά υλικά, τα τέσσαρα ριζώματα, οι πολλοί κόσμοι του Αναξιμάνδρου, το άρμα της Δίκης του Παρμενίδου κ.λ.π.: πλέον ο κύκλος κινείται εξωστρεφώς: από τον Άνθρωπο προς το Σύμπαν: ο Άνθρωπος επιλέγει ποιες συμπαντικές δυνάμεις του χρειάζονται ώστε να κτίσει τον Εαυτό του και τον κόσμο: Συζητούμε για μία απίστευτη πνευματική πρόοδο  μοναδική στα ανθρώπινα χρονικά διότι έχει να κάνει με την μετέπειτα δόμηση του κύκλου  ο οποίος έμελλε να  καθορίσει την πορεία κάθε ανθρώπινης ζωής. Άρα λοιπόν με τον προσωκρατισμό αντιστρέφεται η δύναμις δόμησης του κύκλου και πλέον ως ενεργητική δύναμη ο άνθρωπος με όπλο το Νού ως ταξιθετικό και αφαιρετικά οργανωτικό περί τις Ιδέες όργανο, επιλέγει ποιες από τις μυθολογικές δυνάμεις χρειάζεται ώστε να τις μεταλλάξει  σε ιδέες και διά των ιδεών να κτίσει τον ψευτοκόσμο του, ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα αυθαίρετο κτίσμα ιδεών κτισμένο επάνω στην κυρία οντολογική οδό: για αυτό ο Θαλής μετατρέπει τον Δία σε Αρχή ύδατος, ο Αναξίμανδρος μετατρέπει τον Ποσειδώνα σε Άπειρο, και ο Εμπεδοκλής μετατρέπει τον Πλούτωνα σε τέσσαρα ριζώματα: Πλέον ο κύκλος καθιερώθηκε ως κυρία Ανθρωπίνη λειτουργία διότι για πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά κινήθηκε ως πραγματικός κύκλος: με κέντρο τον ανθρώπινο νού και την ικανότητά του να μετατρέπει τις ήδη υπάρχουσες συμπαντικές δυνάμεις σε ιδέες (διότι αυτό είναι και το μέγιστο ίσως λάθος του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους: δεν προϋπήρχον οι ιδέες των συμπαντικών απείρων δυνάμεων αλλά οι ιδέες δημιουργήθηκαν από τις συμπαντικές δυνάμεις: άρα όλο το πλατωνικό και αριστοτελικό σύστημα ως ιδέες και αξίες δημιουργείται από την μετατροοπή των προϋπαρχουσών συμπαντικών δυνάμεων σε ιδέες: για αυτό εξάλλου από την ανατολή έως την  δύση οι άνθρωποι της εποχής προσπαθούν  να ντύσουν τις ανά τόπο συμπαντικές  δυνάμεις με τις κατά τόπους ιδέες: η πλατωνική αυτή τάση είναι ίδια δηλαδή με αυτή την γένεσης: διότι πλέον απανταχου οι άνθρωποι πρσπαθούν να μετατρέψουν τις  συμπαντιικές  δυνάμεις σε ιδέες ώστε να φυλακίσουν διά της παιδείας σε αυτές τον άνθρωπο απομακρύνοντάς τον από την άμεση θέαση κα βίωση των πρωτογενών συμπαντικών δυνάμεων:

Δηλαδή επιιστρέφοντας στον κύκλο ο άνθρωπος πλέον με τον εαυτό του στο  κέντρο δημιουργεί τον παρόντα ζωντανό κύκλο διά των προσωκρατικών: ως ακολούθως: ο άνθρωπος συλλαμβάνει στον  νού του τις υπάρχουσες συμπαντικές δυνάμεις που τον ενδιαφέρουν (πρώτο ημικύκλιο κίνηση συμπαντικών δυνάμεων προς το νού) , στο μυαλό του τις μετατρέπει σε παραστάσεις , σε αυτές τις παραστάσεις βλέπει το κοινό δυναμικό υπόβαθρο το οποίο επειδή το βλέπει αφαιρετικά (είδον) το λέγει ιδέα και το επιστρέφει στο σύμπαν ως πέτρα κτισίματος του ιιδεατού τοίχου του κόσμου του (δεύτερο ημικύκλιο απόδοση των ιδεών στο σύμπαν): άρα το σύνολο των δύο ημικυκλίων δημιουργεί τον κόσμο των ιδεών μέσα στον οποίο κλείεται ο άνθρωπος:

Ας πούμε κάτι παραπάνω για την μετατροπή αφαιρετικά των παραστάσεων σε ιδέες: ο Θαλής έχει στον νού του την γή ως κίνηση: παρατηρεί ότι το κύριο συστατικό της κίνησης είναι η μετατροπή του αέρος σε ύδωρ (διά της ζέσεως) και της γής σε ύδωρ (διά της τήξεως των πάγων): άρα το κοινό αφαιρετικό υπόβαθρο της γαίας είναι το ύδωρ διά του πυρός υπό την κοινή αρχή της κινήσεως: αυτό είναι το παραμόνιμο κοινό στοιχείο που βλέπει ο Θαλής στην γή: άρα η ιδέα της υδάτινης κίνησης τίθεται ως Αρχή στον κόσμο των ιδεών που ετοιμάζεται στον κόσμο ο οποίος πλέον ετοιμάζεται όχι στην κίνηση του Όντος αλλά στην κίνηση  του ανθρωπίνου νοός: άρα ο άνθρωπος δεν συμμετέχει ως τέτοιος στην υδάτινη κίνηση (οι μύθοι των κατακλυσμών δηλώνουν την ως τέτοια συμμετοχή του ανθρώπου στην υδάτινη κίνηση η οποία και τον διαπλάθει (η Πύρρα και ο Δευκαλίων έπειτα από προειδοποίηση  του Διός ότι θα καταστρέψει το χάλκινο γένος κρύπτονται σε λάρνακα και συμμετέχουν στην υδάτινη διαμόρφωση της επομένης γενεάς ανθρώπων ως όντα). Αντιθέτως οι προσωκρατικοί μεταθέτουν την κατακλυσμιαία κίνηση του ύδατος στο ανθρώπινο μυαλό: πλέον πραγματικό είναι όχι το εξωτερικό αλλά ό,τι ελέγχει και ως ιδέα και αξία εξωτερικεύει το ανθρώπινο μυαλό: το σύμπαν ως παροχέας εξωτερικής πραγματικότητας αντικαθίσταται από το νού του ανθρώπου ως παροχέως της εξωτερικής πραγματικότητος ως ιδέας και αξίας. Ο Άνθρωπος εσωτερικοποιεί το σύμπαν ως ιδέα και αξία και λαμβάνει την κανονιστική θέση του. Για αυτό έφτιαξε νόμους, θεούς, κυυβερνήτας, προκειμένου να ελέγξει τους πάντας και πάσες: εάν κάποιος ενεθυμείτο το σύμπαν ως άπειρη  διαδοχή δυνάμεων και σε αυτήν την πορεία τοποθετούσε τον εαυτό του ως ατομική άπειρη συνέχεια προς μία ξεχωριστή Ιθάκη αυτό αυθορεί και παραχρήμα στην Αθήνα του Σωκράτους θα εθεωρείτο παρανομία πολιτική, στο χριστιανισμό αμαρτία, στον Αριστοτέλη πάθος, στον Πλάτωνα λήθη της ιδέας του Αγαθού, στην πολιτική καθημερινότητα παρανομία. Εξάλλου παράνομοι είναι όσοι τολμούν και ακολουθούν ατομικές πορείες.

Στη  νέα Ευρώπη ο Θωμάς ο Ακινάτης σαφώς προσήρμοσε αυτόν τον Θάλειο Κύκλοο στις απαιτήσεις του εξουσιαστικού χριστιανισμού: άς σημειώσουμε ότι κάθε φιλοσοφικό ή θεολογικό σύστημα αποτελεί την βάση της μετέπειτα θείας η ανθρωπίνης εξουσιαστικότητας διότι σκλαβώνει το μυαλό του ανθρώπου σε συγκεκριμένες ιδέες και αξίες η παράβαση  ή λήθη των οποίων συνοδεύεται από τους σχετικούς νόμους παρανομίας θεού και ανθρώπου (π.χ αφ΄ής στιγμής ο Θωμάς ορίσει το καλό κάθε άλλη σκέψη ή πράξη καταδικάζεται ως αμαρτία).

Ο Θωμάς είναι ο θεμελιωτής του αριστοτελικού χριστιανισμού στην δύση: Σύμφωναν λοιπόν με το Θωμά η Αλήθεια είναι αντιστοιχία ανάμεσα στο υπάρχον Όν και στον Ανθρώπινο Νού: Όταν σκέπτομαι κάτι και αυτό ανταποκρίνεται προς ό,τι σκέπτομαι, όταν τα πράγματα αντιστοιχούν στις σκέψεις μου τότε είμαι βέβαιος για την Αλήθεια στο νού μου, διότι : veritas est adaequatio rei et intellectus (η αλήθεια είναι συμφωνία ανάμεσα στο νού και στα πράγματα). Η γνώση γίνεται βασική λειτουργία του πνεύματος αναπαράγοντας όμως τον προσωκρατικό κύκλο αλλά πλέον με τα νέα μεγέθη: Ο άνθρωπος μέσα από την χριστιανική θέαση θεωρεί ότι ο κόσμος γύρω του είναι ο κόσμος της θείας δημιουργίας, ο μόνος πραγματικά κόσμος: είναι ο κόσμος ο υπάρχων στο νού του θεού δημιουργού: άρα αυτός ο νούς μέσα από την ενσάρκωση του θεανθρώπου Ιησού περνά ως κληρονομιά πνευματική στο νού του ανθρώπου: άρα ο άνθρωπος ως πνευματκός συνδημιουργός ανακυκλώνει τον κόσμο: βλέπει τον κόσμο και τους ανθρώπους, τους μετατρέπει σε παραστάσεις, οι παραστάσεις εξέρχονται ως ιδέες και αξίες που καλύπτουν όλη την πλάση και όλους τους ανθρώπους αρκεί όμως να εμπεριέχονται όλα στο νού του θεού στο νού του ανθρώπου ως πραγματικές υπάρξεις: άρα ο άνθρωπος μετατρέπεται σε έναν απόλυτο παντεπόπτη παρατηρητή και όχι μόνον διότι με την διαδικασία μετατροπής των πάντων πραγματικών όντων σε ιδέες και αξίες μέσω της επιστήμης και της τεχνολογίας μπορεί να μετατρέπει τις παραστάσεις των  πραγμάτων και των ανθρώπων σε ό,τι θέλει: άρα το Είναι πλέον ως Υποκειμενική παράσταση μετατρέπεται σε όποια ιδέα και αξία επιθυμεί ό άνθρωπος: το Είναι στην νεωτέρα Ευρώπη χάνει εντελώς την Οντολογική του αξία και γίνεται έρμαιο του Υποκειμενικού νοούντος Ανθρώπου ο οποίος απορροφά ως παράσταση την πραγματικότητα στο Νού του και την επιστρέφει με όποια επιστημονική και τεχνολογική μορφή τον συμφέρει ώστε αυτό το οποίο θα εξωτερικεύσει ως ιδέα και αξία να στηρίξει την κοινωνία, την οικονομία, την επιστήμη, την πολιτική, τις γεωπολιτικές ισορροπίες: ο άνθρωπος λοιπόν της νεωτέρας Ευρώπης ολοκληρώνει τον προσωκρατικό κύκλο κατά ένα τρόπο απολύτως χριστιανικό, αποδεικνύοντας ότι το Είναι χάνει κάθε Απόλυτο Οντολογική του αξία και μετατρέπεται σε ό,τι θέλει το χριστιανικό μυαλό του νεωτέρου Ευρωπαίου, αποδεικνύοντας επίσης ότι όλα είναι στο μυαλό του νεωτέρου ευρωπαίου και επιβάλλονται μέσα από την μετατροπή της ιδέας και της αξίας σε επιστημονικό ή ό,τι άλλο θέσφατο.

Ο χριστιανός έλλογος άνθρωπος της νεωτέρας ευρώπης ολοκλήρωσε τον κύκλο ο οποίος όπως είδαμε ξεκίνησε με τους προσωκρατικούς με έναν τρόπο απολύτως χριστιανικό και πανέξυπνο: σύμφωνα με την Γένεση  ο κύκλος ξεκίνησε από το μυαλό ενός δημιουργού θεού   ο οποίος μετέτρεψε τις δυνάμεις του Όντος και τις ενέργειες του Όντος σε Μορφές και ένυλα είδη: άρα όλα είναι επιλογή ενός κεντρικού Νοός και όλα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά: η αξιοπιστία της  βίβλου δοκιμάζεται από το παρακάτω επιχείρημα: γιατί ο θεός έπλασε το συγκεκριμένο μοτίβο ανθρώπου και όχι κάποιο άλλο; Μήπως οι συγγραφείς της βίβλου απέδωσαν σε κάποιο θεό την δική τους κίνηση του νοός των ώστε να έχει καθολική αποδοχή αυτά που θα έγραφαν, δηλαδή μήπως ο άνθρωπος είναι μία sui generis εμφάνιση μέσα από οντολογικές α-νοητές διεργασίες τις οποίες οι άνθρωποι έθεσαν σε σειρά που βλέπουμε στην γένεση αλλά τις απέδωσαν σε κάποιο θεό για να γίνει όλο αυτό πιστευτό, κυρίως να αντιμετωπισθεί ως κάτι το θείο ο άνθρωπος;

Αυτό είναι μεγάλο θέμα και προς το παρόν δεν μας ενδιαφέρει: αν και θεωρούμε ότι η ηλιακή ισχύς δημιουργεί φαντασιακές μορφές (όπως του ανθρώπου, του κόσμου, των ζώων) κάποιος άνθρωπος το κατάλαβε, σταθεροποίησε αυτό το ηλιακό παιχνίδισμα του ανθρώπου και το παρουσίασε ως η γένεση το παρουσιάζει ώστε επάνω στον άνθρωπο να στηρίξει την μετέπειτα ανθρώπινη ιστορία.

Τέλος πάντων ας επιστρέψουμε στον κύκλο: ο κύκλος λοιπόν ξεκινά στην γένεση από το μυαλό του θεού και στην νεωτέρα ευρώπη καθοδικά φθάνει στο πρώτο ημικύκλιο κίνησής του και συναντά το νού του ανθρώπου της νεωτέρας ευρώπης διότι όπως ο νούς του θεού εμορφοποίησε τα πάντα παρόμοια και ο νούς του νεωτέρου ευρωπαίου θα πρέπει να μορφοποιήσει τον δικό του κόσμο όπως αυτός ανοίγεται, και εμείς σήμερα μπορούμε να καταλάβουμε ότι οι κύριοι διαχειριστές του κύκλου, ο Έγελος και ο Μάρξ τίποτε παραπάνω ή παρακάτω δεν έκαναν από το να τρέξουν κατά τα ειωθότα της νέας ευρώπης τον κύκλο του δημιουργού θεού της γένεσης.