Η Πλατωνική αντίφαση της αθανάτου ψυχής.
Η βασικοτέρα Πλατωνική αντίφαση
είναι η εξής: ο θεός είναι αθάνατος άρα ελεύθερος μέσα στο σύμπαν και στη συμπαντική
συνέχειά του. Η ανθρωπίνη ψυχή –σύμφωνα με τον Πλατωνικό Φαίδωνα- είναι
αθάνατος: αλλά αυτό δεν αρκεί: εάν σε
αυτή τη ζωή δεν είναι δικαία θα βασανίζεται (στην Πολιτεία στο μύθο του Αριδαίου
συζητει για χιλιόχρονη τιμωρία θυμίζοντας τις χριστιανικές εσχατολογίες) ενώ
εάν σε αυτή τη ζωή είναι δίκαιος ο άνθρωπος τότε η ψυχή του θα απολαμβάνει την αθάνατο συνέχειά της
(σταδιακά θα απαλλαχθεί και από τη σειρά των σωματικών φυλακίσεών της και θα ίπταται στο ελεύθερο
συνεχές σύμπαν).
Άρα η αθανασία της ψυχής δεν έχει
καμμία σχέση με την αθανασία του θεού: η
αθανασία της ψυχής είναι υπό όρους ενώ η αθανασία του θεού είναι απόλυτος: αυτό
πώς είναι δυνατόν; Εάν κάτι είναι αθάνατον
δεν σημαίνει ότι δεν πεθαίνει, είναι ανώλεθρο, αλώβητο από τις μορφικές
ταλαντεύσεις και συνεχίζει ακάθεκτο τη συμπαντική και οντοογική του πορεία;
Αναμφίβολα ο Πλάτων αντιφάσκει σε
αυτό το σημείο: γιατί όμως; Ποιο πράγμα του δίδει τη δυνατότητα να συνδέσει την δήθεν αθάνατο ψυχή
του με την διαδικασία η άδικος ψυχή να τιμωρείται ενώ η δικαία να αμείβεται
(θέσις η οποία αποθεώθηκε στους χριστιανούς;):Περίτεχνα ο Πλάτων εστήριξε τη
δημιουργία της ψυχής του στην πονηρά μεταφορά της μυθολογίας και του Ελληνικού
οντολογικού σύμπαντος μέσα στη φιλοσοφία του.
Είναι κάτι το οποίο ελάχιστα έχει επισημανθεί και αξίζει να το δούμε.
Πώς είναι δυνατόν η αθάνατος ψυχή
όταν φεύγει από το σώμα να χαρακτηρίζεται με όρους του σώματος και της σωματικής
ζωής; Δικαία, άδικος, σώφρων, ασώφρων κ.λ.π; Άρα η αθάνατος ψυχή κρατεί χαρακτηριστικά
του σώματος; Μα πώς αυτό είναι δυνατόν αφ΄ής στιγμής το σώμα εξαφανίζεται. Πώς
είναι δυνατόν η αθάνατος και αέρινος ψυχή να είναι δικαία ή άδικος αφ΄ής στιγμής
είναι αήρ όν ανώλεθρος συνέχεια; Η απορία λύεται εάν κατανοήσουμε το πλατωνικό
παίγνιο προκειμένου να στηριχθεί το νοησιοκρατικό του σύστημα το οποίο σκοπό
είχε να κλείσει τον άνθρωπο στον κύκλο των ιδεών προκειμένου να φτιαχθεί μία
οικία του ιδεατού όλου ενός πλήρως ελεγχομένου ανθρώπου.
Τα όπλα του Πλάτωνος προκειμένου να φτιάξει αυτή την (ανύπαρκτο οντολογικά) δήθεν αθάνατος μεταφυσική καθαρά ψυχή του (στον Φαίδωνα και αλλού) είναι δύο: η γλώσσα και η μυθολογία. Οι μυθολογικές νοητικοποιούνται μέσα από τη γλώσσα, επικοινωνούν όλες οι μυθικές μορφές με τον άνθρωπο μέσω της γλώσσης: ώς ιδέα, αξία, ήθος, πράξη, βούληση, συνέχεια. Άρα ο Δίας ώς αγαθό έχει εισέλθει σε γλωσσικές φόρμες και επικοινωνεί με τους ανθρώπους: το ίδιο για το σύνολο των θεών, θεοτήτων, ημιθέων, κατωτέρων και άλλων θεών, άλλων μορφών ζωής (ανθρωπομορφισμός, ερπετοειδή, αλλομορφικά όντα κ.λ.π): άρα όλη η μυθολογία ώς κίνησις οντοτήτων διά της πλατωνικής γλώσσης μετατρέπεται σε ιδέες και αξίες, επειδή αυτές οι μυθολογικές οντότητες (θεοί, χίμαιρες, ερινύες, θεότητες κ.λ.π) είναι παντού στο σύμπαν , όταν ο Πλάτων τις έκρυψε μέσα στη γλώσσα, στις ιδέες και αξίες της γλώσσας, η γλώσσα κατά κάποιο τρόπο έγινε ο μεταφορέας όλων των μυθολογικών οντοτήτων οι οποίες τώρα διά της γλώσσας φωνάζουν στο ανθρώπινο μυαλό τις ιδέες τις αξίες κ.λ.π: στην απολογία του Σωκράτους το διακρίνουμε έντονα αυτό: