Περί των νέων ταυτοτήτων.
Ως συνήθως αδυνατούμε να
συλλάβουμε τη συνέχεια των όσων γύρω μας συμβαίνουν: αδυνατούμε να συλλάβουμε
την εν συνεχεία εκτύλιξη όλων αυτών που λαμβάνουν σάρκα και οστά, διότι έχουμε
αποσπασματική εικόνα του εαυτού μας, των πίστεών μας, των πράξεών μας. Δεν
μπορούμε να καταλάβουμε ότι τίποτε δεν συμβαίνει ξαφνικά αλλά όλα αποτελούν
συνέχεια όλων όσων έχουν ετοιμασθεί προσεκτικά επί σειρά αιώνων.
Ερωτώμεν στο θέμα των «νέων
ταυτοτήτων»: ξαφνικά προέκυψε το όλο θέμα; Δηλαδή είμαστε ελεύθεροι και ξαφνικά
κάποιοι κακοί εξουσιαστές ανεκάλυψαν τον τρόπο να μας εξουσιάσουν; Δηλαδή όλα
είναι ελεύθερα και τέλεια και ξαφνικά , από το πουθενά , θα ελεγχθούμε μέσω των
βιομετρικών των νέων ταυτοτήτων;
Ερωτώμεν επίσης: υπήρξε εποχή κατά την οποία δεν υπήρχε ενιαίος τύπος ανθρώπου όπως σήμερα όπου όλοι γεννώμεθα και πεθαίνουμε; Υπήρξε εποχή κατά την οποία κάποιοι άνθρωποι εγεννώντο χωρίς να πεθαίνουν ή ζούσαν και σε άλλες διαστάσεις χωρίς να υποτάσσονται σε έναν υλιστικό τρόπο ζωής και θέασης του σώματος όπως σήμερα. Απαντώμεν: υπήρξε εποχή πολλών και διαφορετικών ανθρώπων, πολλών ηρώων, μη ηρώων, ανωτέρων συμπαντικά ανθρώπων κ.ο.κ: Πότε σταμάτησαν όλα αυτά: όταν ο νούς που εξελίχθηκε σε θεό , μάλιστα ο θεός του μονοθεϊσμού εξαφάνισε κάθε άλλη μορφή συμπαντικού ανθρώπου και υπέταξε όλους τους ανθρώπους στην κοινή μοίρα ζωής και θανάτου. Πού πήγαν και εξαφανίσθηκαν όλοι οι θεοί ημιάνθρωποι και άνθρωποι του Ελληνικού μυθολογίου, των πολλών και ποικίλων δυνατοτήτων στο όλον; Εξαφανίσθηκαν και σε όλους τους ανθρώπους εμφυτεύθηκε η μία εντολή που στοίχειωσε τη ζωή μας : γεννώμεθα, πεθαίνουμε, πονάμε, αρρωσταίνουμε, πονούμε, μάλιστα η Ελληνική τραγωδία προσπάθησε να οριοθετήσει την μόρσιμον ημέρα, να κατανοήσει τα όρια του ελέγχου και της σκλαβιάς όπου έχει υποπέσει ο άνθρωπος, ο θεός εμφύτευσε μέσα μας την εντολή της ζωής και του θανάτου, απωλέσαμε την οντολογική μας ελευθερία να κινούμεθα πέραν κάθε περιορισμού και πλέον ελεγχόμεθα ώς όντα που κινούνται ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο: πέραν αυτών δεν υπάρχει Όν αν και υπάρχει και μάλιστα ο ανώτερος οντολογικός κόσμος.