Α.ΚΕΙΜΕΝΟ.(Απόσπασμα από το «Μοιρολόγι
της φώκιας»του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη).
«Η μικρά κατέβη ολίγα βήματα κάτω,είτα είδεν ότι ο δρομίσκος εγίνετο ακόμη πλέον απόκρημνος.Έβαλε μία φωνήν,κι επροσπάθει ν’αναβή,να επιστρέψη οπίσω.Ευρίσκετο επάνω εις την οφρύν ενός προεξέχοντος βράχου,ως δύο αναστήματα ανδρός υπεράνω της θαλάσσης.Ο ουρανός εσκοτείνιαζε,σύννεφα έκρυπταν τα άστρα,και ήτον στην χάσιν του φεγγαριού.Επροσπάθησε και δεν εύρισκε πλέον τον δρόμον πόθεν είχε κατέλθει.Εγύρισε πάλιν προς τα κάτω,και εδοκίμασε να καταβή.Εγλίστρησε κι έπεσε,μπλούμ!εις το κύμα.Ήτο τόσο βαθύ όσον και ο βράχος υψηλός.Δύο οργυιές ως έγγιστα.Ο θόρυβος του αυλού έκαμε να μην ακουσθή η κραυγή.Ο βοσκός ήκουσεν έναν πλαταγισμόν,αλλά εκείθεν όπου ήτο,δεν έβλεπε την βάσιν του βράχου και την άκρην του γιαλού.Άλλως δεν είχε προσέξει εις την μικράν κόρην και σχεδόν δεν είχεν αισθανθή την παρουσίαν της.
Καθώς είχε νυκτώσει ήδη,η γραία Λούκαινα είχε κάμει
την αβασταγήν της,και ήρχισε ν’ανέρχεται το μονοπάτι,επιστρέφουσα κατ’οίκον.Εις
την μέσην του δρομίσκου ήκουσεν τον πλαταγισμόν,εστράφη και εκοίταξεν εις το
σκότος,προς το μέρος όπου ήτο ο αυλητής.
_Κείνος ο Σουραυλής θα είναι,είπε,διότι τον εγνώριζε.Δεν του φθάνει να ξυπνά τους πεθαμένους με τη φλογέρα του,μόνο ρίχνει και βράχια στο γιαλό για να χαζεύη…Σημαδιακός και αταίριαστος είναι.