Α.Κείμενο.
«Η ζωή μου είναι μονότονη.
Κυνηγάω κότες, με κυνηγάνε οι άνθρωποι, Όλες οι κότες μοιάζουν κι όλοι οι
άνθρωποι μοιάζουν. Κάπως βαριέμαι λοιπόν. Αν όμως μ' εξημερώσεις, η ζωή μου θα
λάμψει. Θα αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων αλλιώτικο απ' όλους τους άλλους. Τα βήματα
των άλλων με κάνουν και χώνομαι στη γη. Τα δικά σου θα με καλούν έξω απ' τη γη,
σαν να 'ναι μουσική. Ύστερα δες! Να, κάτω εκεί, βλέπεις εκείνα τα σπαρμένα
χωράφια; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι δε μου χρειάζεται, Τα στάχυα στα χωράφια
δε μου θυμίζουν τίποτα. Κρίμα, ε! Εσύ όμως έχεις χρυσαφένια μαλ90 λιά. Έτσι, θα
είναι υπέροχα όταν μ' εξημερώσεις! Το χρυσαφένιο στάρι θα μου θυμίζει εσένα.
Και θ' αγαπάω τη βουή του ανέμου μες στα στάχυα». Η αλεπού σώπασε και κοίταξε
κάμποση ώρα το μικρό πρίγκιπα. «Σε παρακαλώ... εξημέρωσε με!» είπε. «Θα το
'θελα πολύ» απάντησε ο μικρός πρίγκιπας, «αλλά δεν έχω πολύ καιρό. Έχω ν'
ανακαλύψω φίλους και να μάθω πολλά». «Δε μαθαίνεις παρά τα πράγματα που
εξημερώνεις» είπε η αλεπού. «Οι άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν
τίποτα. Όλα τα παίρνουν έτοιμα από τα μαγαζιά. Αφού όμως δεν υπάρχουν μαγαζιά
που να πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο,
εξημέρωσε με!» «Τι πρέπει να κάνω;» είπε ο μικρός πρίγκιπας. «Πρέπει να έχεις
μεγάλη υπομονή» απάντησε η αλεπού. «Θα κάτσεις πρώτα λίγο μακριά μου, έτσι, στο
χορτάρι. Θα σε κοιτάω με την άκρη του ματιού και δε θα βγάλεις άχνα.