Ποιος ήταν ο Μινώταυρος;
Οι Μινωΐτες έφεραν έναν εντελώς ξεχασμένο σε εμάς παγανιστικό συμπαντικό τρόπο θέασης του όλου. Ο συμπαντικός μάλιστα τρόπος θέασής των συμπαντικών πραγμάτων και ροών έχει πλήρως αντιστραφεί οδηγώντας να θεωρούμε το Μινώταυρο κάτι το απεχθές και το Θησέα τροπαιούχο νικητή αυτού του απεχθούς όντος, ο Θησέας μάλιστα έχει επικρατήσει να θεωρείται ως σύμβολο των ανθρώπων που νικούν τους φόβους των.
Οι Μινωΐτες μέσα από την παγκόσμιο επικοινωνία τους, επίσης μέσα από την συμπαντική τους επαφή με οντολογικές δυνάμεις τόσο ξεχασμένες σε εμάς, οδηγήθηκαν στην Μεγάλη Μητέρα, στη Θεά της γονιμότητας. Αυτό ίσως ηχεί στα αυτιά μας σήμερα ως κάτι το απλό. Βέβαια δεν είναι, η μεγάλη Μήτηρ των Μινωϊτών αποτελεί ενορατική υπερθέαση της σειράς από το χειμώνα έως την άνοιξη, οικοδομεί μία μεγάλη φυσική γνώση την οποία δεν κατείχαν πάντα οι άνθρωποι, μία γνώση που ωδήγησε σε άλλες ανάλογες μετά: η εσωτερικότητα του χειμώνος οδηγεί στην εξωτερικότητα της ανοίξεως, η νύκτα οδηγεί στην ημέρα, η ακαρπία στην καρπερότητα. Σε συμπαντικές προδιαγραφές οι Μινωΐτες κατάλαβαν ότι ο Ήλιος της Ημέρας συνεχίζει ως Σελήνη τη Νύκτα, οι δυνάμεις του Όλου ποτέ δεν χάνονται, πάντα υπάρχουν όλα.
Η Μεγάλη Μητέρα ως θήλεια χαοτική δύναμις φέρει τον βρεφικό άνθρωπο ο οποίος διά της Μητρός ζεί έρχεται στη γή και αναπτύσσεται: η Σελήνη μέσα από το σχήμα της φανερώνει όλη την πορεία του Ηλίου την νύκτα, η Σελήνη είναι η εν νυκτί εσωτερικότης του Ηλίου, το σχήμα της καθοδηγεί τους ανθρώπους στα πιο κρύφια μονοπάτια του χάους και της νύκτας: ο Μινώταυρος είναι ο καθεαυτός γιός της Σελήνης, τα κέρατά του έχουν το σχήμα της βραδινής σελήνης, η μορφή του είναι ξεχασμένες οντότητες της σελήνης οι οποίες στη γή αντικαταστάσθηκαν από την ανθρώπινη μορφή: