Περί του Αορίστου.

 Περί του Αορίστου.

Γιατί το κλείνω έχει ως Αόριστο: έκλεισα, το λύνω: έλυσα 

αλλά το κρίνω : έκρινα και το μένω : έμεινα;

Κοινώς γιατί στο κρίνω και το μένω εξαφανίσθηκε το –σ από τον αόριστο;

1)Το κλείνω ήταν αρχικά κλείω: άρα αόριστος : έκλεισα, το λύνω ήταν αρχικά: λύω άρα αόριστος: έλυσα.

2) Το μένω είχε αόριστο έμενσα αλλά έφυγε το –σ και με δημιουργία –ει: έμεινα.

Επίσης: κρίνω:  αόριστος: έκρινσα: χάριν ευφωνίας έχουμε αποβολή του –σ ΄: άρα αόριστος έκρινα

Οι περιπέτειες του β΄αορίστου.’

1. Οι προστακτικές των  παρακάτω ρημάτων στον β΄αόριστο τονίζονται στη  λήγουσα:

Λαμβάνω           ἔλαβον    λαβέ.

Λέγω                   εἶπον          εἰπέ

ὁρῶ                      εἶδον        ἰδέ 

εὑρίσκω               ηὗρον       εὑρέ

 εἶμι (έρχομαι)  ἦλθον         ἐλθέ 

δεται ως:

εἰπέ  

εἰπάτω

εἴπατε

εἰπόντων ή εἰπάτωσαν.

οι περιπέτειες της οριστικής, προστακτικής και υποτακτικής.

 

Οι περιπέτειες της προστακτικής (ανάλυση ενδελεχής όλων των προστακτικών όλων των χρόνων).

1.Oι προστακτικές  των ρημάτων της ενεργητικής φωνής της α’ συζυγίας, όταν τα ρήματα είναι σύνθετα, ανεβάζουν τον τόνο μία συλλαβή, όταν  υπάρξει έκθλιψη επίσης ανεβάζουν τον τόνο μία συλλαβή

Π.χ: λῦε: παράλυε

        ἄγε: πάραγε

(η πρόθεση πρό δεν εκθλίβεται όταν ευρίσκεται σε σύνθετο ρήμα, αλλά δέχεται τον τόνο: π.χπρόαγε.

 

2. Οι προστακτικές των συνθέτων ρημάτων ( και στις δύο συζυγίες) στη μέση φωνή δεν ανεβάζουν τον τόνο:

π.χ: λύου: παραλύου.

 

3.Οι προστακτικές των συνθέτων ρημάτων του β΄αορίστου( και στις δύο συζυγίες)  ,  ανεβάζουν τον τόνο στην ενεργητική φωνή:

Π.χ: βάλε: παράβαλε, ἰδέ: πάριδε, σχές: παράσχες,

ἕς: ἄφες. 

 

4.Οι προστακτικές του β΄αορίστου μέσης φωνής ( και στις δύο συζυγίες) δεν ανεβάζουν τον τόνο τους όταν τα ρήματα είναι σύνθετα: εξαιρούνται οι μονοσύλλαβες προστακτικές όταν είναι σύνθετα τα ρήματα με δισύλλαβες προθέσεις και μόνο: εξαιρείται η προστακτική του ρήματος : αφίεμαι (οὗ). 

 

Π.χ: βαλοῦ: παραβαλοῦ