Η μυστική αξία του Ρόμβου.

 

Η μυστκή αξία του Ρόμβου.

Ο Ρόμβος είναι το πλέον μυστικό σχήμα: υποκρύπτει όλες τις μυστικές εκείνες δυνάμεις του ανθρώπου οι οποίες εάν τηρηθούν οδηγούν το Πρόσωπο στην πλήρη ευθεία ατομική οντολογική πορεία:

Το κέντρο του Ρόμβου είναι κάθε πρόβλημα που προκύπτει: αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα (πρό του Νοός βάλλω ζήτημα==πρόβλημα) ως κάθε συμπαντική προβολή στον Άνθρωπο η οποία πρίν γίνει ασθένεια (πνευματική ή σωματική) πρέπει να εξελίξει και να προάξει τον άνθρωπο στην Ατομική Οντολογική του Πορεία προς την Δικήν του Ιθάκην.

Ας προσέξουμε την μυστική λειτουργία του Ρόμβου: ο Ρόμβος αντιπροσωπεύει την  τετραπλή τροπικότητα εκ μέρους του ανθρώπου αντιμετώπισης των όσων  συμβαίνουν στην ζωήν μας.

Το κέντρο του Ρόμβου είναι το πρόβλημα, η συμπαντική ένδειξη του γεγονότος: Αυτό το πρόβλημα υποκρύπτει συμπαντικές δυνάμεις σκέψης πράξης εξέλιξης. Ο Άνθρωπος οφείλει να κάνει την μεγίστη αφαιρετική κίνηση: να εξωτερικεύσει όσα του συμβαίνουν και να ίδη τον Εαυτόν του σε σχέση με το πρόβλημα ως εξωτερική ακτινογραφία του Ρόμβου: εάν το κάνη αυτό θα κατανοήσει  ότι το πρόβλημα είναι ανάμεσα σε τέσσαρες δυνάμεις Α, Β, Γ,Δ. Άρα έχει τέσσαρες συνδυαστικότητες δυνάμεων ώστε να αντιμετωπίσει όσα του συμβαίνουν.

Στην ακτινογραφία  του Ρόμβου ο Άνθρωπος καλείται να αποτυπώσει τις συμπαντικές διαστάσεις εντός των οποίων πραγματικά κινείται: το Α είναι το Θείο, η Ιδέα, ο Νούς: το Β είναι η Φύσις ως σύνολο των θείων δυνάμεων οι οποίες εν καθόδω συγκεκριμενοποιούνται ως Ανθρώπινες Σκέψεις και Πράξεις επί του ύδατος του αέρος του αιθέρος του πυρός της Γαίας. Το Γ είναι ο Άνθρωπος ως σύνολο μορφής και είδους και ύλης όλων των συνθέσεων του σημείου Α και Β: το Δ είναι η εξωτερίκευση εκ μέρους του Ανθρώπου όλων των προηγουμένων σταδίων Α Β και Γ. Άρα ο Ρόμβος επιδεικνύει ότι το κέντρο του είναι ο τρόπος πορείας από την πραγματικότητα του γεγονότος προς τα σημεία Α και Β και Γ και Δ: ο Άνθρωπος νικά τις καταστάσεις και δεν υποδουλώνεται σε αυτές εάν από το κέντρο του Ρόμβου προχωρεί προς τα σημεία Α και Β και Γ και Δ, διότι με αυτόν τον τρόπο εξαντλεί τις πολυπτυχείς δυνάμεις του, το μεγάλο πρόβλημα του Ανθρώπου είναι η αδυναμία επικοινωνίας του κέντρου με τα σημεία εκτύλιξης των δυνάμεών του Α και Β και Γ και Δ.

Ή Άμωμος Σύλληψις του Ηφαίστου

 

H  Άμωμος Σύλληψις εδόθη παρά  τοίς Έλλησι, προκειμένου να φανή ότι ο Αήρ είναι ο Μέγας Ζωοποιός Θεός είτε ώς Οντότητα Προσωπική είτε Χαοτική: 

Λουκιανού, Περί Θυσίας: Άνευ της ομιλίας πρός τον Άνδρα υπηνέμιον Αυτήν (ενν. την Ήραν) παίδα γεννήσαι τον Ήφαιστον (χωρίς την μεσολάβησιν Ανδρός με τον Αέρα  εγέννησε η Ήρα τον Ήφαιστον.).

Παρατηρήσεις:

1. Ο Αήρ είναι η αιτία φαντασίωσης ενός αιωνίου Θεού, οι άνθρωποι σταδιακά οδηγήθηκαν στο ότι εάν ο Αέρας συνδυασθεί με προσωπική θεότητα τότε ο Άνθρωπος θα λάβει απροσμέτρητες δυνάμεις (ομοιάζει όλο αυτό με το κλείσιμο αερίων στοιχείων σε μορφές (βόμβες). Αυτή είναι η σειρά.

2. Η Ήρα γεννά αμώμως χωρίς την μεσολάβησιν Ανδρός θεόν της Φωτιάς και μάλιστα χωλό (κουτσόν): γιατί; ο Ήφαιστος είναι ο μόνος θεός ο οποίος θέλει το στοιχείο του Πατρός Αέρος χωρίς το οποίον καμμία Φωτιά δεν ενεργοποιείται, για αυτό και είναι κουτσός (έχει ανάγκη το πόδι του Αέρος).

Η Πανσοφία των Ελλήνων πηγή κάθε Σοφίας. Η Έρευνα στηρίζεται στο άψογο βιβλίο του Γκάθρι: οι Έλληνες και οι θεοί τους: εδώ: 

https://www.stratilio.gr/wp-content/uploads/2020/04/William-Guthrie-Greeks-and-Their-Gods-1.pdf

Εξαιρετικό άρθρο: ας μελετηθή: 

Αρχαιογνωσία και Αρχαιογλωσσία στη Μέση Εκπαίδευση

Η Ελληνική Αρχαιότητα: Πόλεμος - Πολιτική - Πολιτισμός

των Δ. Ι. Κυρτάτα και Σπ. Ι. Ράγκου
Ίδρυμα ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ & Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών

 https://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/history/arxaiotita/page_013.html

Πατήσθε ή  αντιγράψτε το σύνδεσμο.

Η ύλη των Πανελλαδικών εξετάσεων ΕΠΑΛ-ΠΕΠΑΛ 2027.

 

Πατήσθε ή αντιγράψτε το σύνδεσμο.

https://www.esos.gr/arthra/100167/panelladikes-2027-i-didaktea-exetastea-yli-ton-epal-kai-pepal

H απαρχή του χριστιανικού ανθρωπισμού επί βυζαντιου (απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και συνέχεια...

 

Για πρώτη φορά η ανθρωπότητα εγέμισε με χριστιανούς κλώνους οι οποίοι μετέτρεψαν την Εκκλησία του Δήμου (Ανθρώπων) σε Εκκλησία του Θεού: διότι όπως ήδη είπαμε έγινε αντιληπτή η κλωνοποίηση της οντολογικής δυνάμεως (από τον Πλάτωνα και μετά): η ατόφια και πρώτη και παραμόνιμη οντολογική δύναμη όπως ήδη είπαμε περιέχει εντός της το θηλυκό και το αρσενικό στοιχείο:  Σε σχέση με τον Άνθρωπο ως μορφή και ύλη: Το μεγάλο ζητούμενο είναι η Οντολογική δύναμη να εξωτερικεύσει τον Άνθρωπο ως ύλη και μορφή και να μην συνεχίσει ως αιθέρα να τον κρατεί μέσα της σε μία χαοτική πορεία.

Ο χριστιανικός βυζαντινός ανθρωπισμός επέτυχε σε αυτό ακριβώς το σημείο: ολοκλήρωσε την κλωνοποίηση αυτή σε οικουμενική πνευματική και ηθική βάση, με μία καταπληκτική σειρά: έδωσε ως κρατική υπόσταση νομική βάση στον χριστιανό άνθρωπο: πλέον ο χριιστιανός άνθρωπος ταυτίσθηκε με το νόμο, δηλαδή με την επίσημη ενοποιητική αρχή έναντι του κράτους η οποία αυτή αρχή ενώνει όλους τους ανθρώπους και τους επισημοποιεί έναντι του Ηγεμόνος: έπειτα για πρώτη φορά εταύτισε τον χριστιανό άνθρωπο με τον γνωστό κόσμο: αυτό είναι κάτι πολύ σοβαρό: ο Ιησούς είναι η αρχική Ιδέα του Κόσμου (Θεός) ανθρωποποιημένη: άρα ο χριστιανός άνθρωπος για πρώτη φορά καλύπτει πνευματικά και ηθικά το σύνολο των δυνάμεων του κόσμου ως γής και ουρανού (ένωσις γής και ουρανού): εάν στον Όμηρο η Αθηνά εγκατοικεί στον Όλυμπο και πού και πού εμφανίζεται στον Οδυσσέα τώρα ο χριστιανισμός επέτυχε κάτι το απίστευτο: ο Ουρανός και ο Θεός του έγινε άνθρωπος όχι ως μερικές και κάποτε ανθρωπομορφικές εμφανίσεις: ο χριστιανισμός μετέτρεψε τις ανθρωπομορφικές εμφανίσεις του Χριστού (την ενανθρώπισή του) σε ηθική η οποία συνδέεται με την πνευματικότητα του θεού (οι ιδέες του θεού στον ουρανό μετατράπηκαν σε ηθικές πράξεις επί της γής) άρα πλέον ο Οδυσσέας ως χριστιανός Είναι και Γίγνεται σε μορφωτική και ηθική βάση μέγεθος που ισούται με τον κόσμο: διότι η παιδεία των Πατέρων κατά παμπόνηρο τρόπο  ήνωσε διά του παραδείγματος του Ιησού το πνεύμα της Ουράνιας ιδέας με την πράξη της ενανθρώπησης αυτής της Ιδέας: διά της παιδείας όλα αυτά τα μεγέθη μετατρέπονται σε ανθρώπινη ταυτότητα: όλοι οι άνθρωποι σκέπτονται τα ίδια και πράττουν τα ίδια διότι όλοι χωρούν στον ουρανό και στην γή των χριστιανών: η μετατροπή του  Ανθρώπου ως ατόμου σε Πρόσωπο ταυτιζόμενο με τον Κόσμο μετέβαλλε τον Άνθρωπο σε Κόσμο για πρώτη φορά ο Δημόκριτος και η ατομική του θεωρία αχρηστεύθηκε.

Πλέον το Ανθρώπινο Πρόσωπο Είναι ένα με τον Κόσμο ως σύνολο ιδεών και αξιών σε σχέση με το  Όλον: αυτό σε εξαιρετική ακραία στιγμή το βλέπουμε στο θείο του Σπινόζα ο οποίος ταυτίζει ορθώς τα πάντα με το θείο: η ταύτισις του Ανθρώπου με τον Κόσμο στο βυζαντινό χριστιανικό ανθρωπισμό είναι κοσμοϊστορικης σημασίας και είναι η αιτία  της εξαιρετικής ανάπτυξης της επιστήμης και της τεχνολογίας: η ταύτισις του ανθρώπου με τον Κόσμο ως κίνησις κοινή ιδεών και αξιών συντελεί στην πλήρη αντιστροφή της οντολογικής χαοτικής σειράς, ο βυζαντινός ανθρωπισμός είναι η νίκη του χριστιανού πολύ συγκεκριμένου ανθρώπου επί του Ησιοδείου Χάους.

Παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Καλπούζου: σέρρα: Η ψυχή του Πόντου.

 

Παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Καλπούζου: σέρρα: Η ψυχή του Πόντου.

Μόλις ετελείωσα την ανάγνωση του εξαιρετικού βιβλίου του Γιάννη Καλπούζου με τον τίτλο: Σέρρα-Η ψυχή του Πόντου. Πρόκειται για ιστορικό λογοτεχνικό βιβλίο με πρωταγωνιστές ανθρώπους οι οποίοι υπέφεραν ως Έλληνες Πόντιοι τα πάνδεινα μέσα από την οθωμανική και νεοτουρκική βιαιότητα, αλλά και μέσα από το σοβιετικό μίσος των νεοπαγών μπολσεβίκων της Οκτωβριανής επανάστασης προς κάθε τι το Ελληνικό: η βαθεία κύρια ιδέα του βιβλίου είναι το ότι ο καινούργιος και νεοπαγής κόσμος της βιομηχανικής  εποχής, ο κόσμος ο οποίος έπειτα από το θάνατο των αυτοκρατοριών στον Α΄παγκόσμιο πόλεμο διαμορφώθηκε , αυτός ο κόσμος ο οποίος επέτρεψε στην βιομηχανική δύση επιτέλους να εξουσιάσει την ανατολή δεν είχε αυτός ο κόσμος καμμία θέση για την Ελλάδα και τους Έλληνες (όλων των φυλών και των αποχρώσεων). Ο Ελληνισμός έδωσε πλήρως τα πνευματικά και πολιτιστικά και πολιτικά και επισημονικά φώτα στην Ρώμη, στο βυζάντιο, στην δύση, ώστε η δυνατή βιομηχανικά και οικονομικά δύση να κυριαρχήσει στον κόσμο φέρουσα τόση αχαριστία στον Έλληνα και στον Ελληνισμό: διότι σε αυτόν τον μεταβιομηχανικό κόσμο που προήλθε από τον Α΄παγκόσμιο πόλεμο η θέση της Ελλάδας ήταν αυτή ενός περιορισμένου Κρατιδίου (δυτικού δορυφόρου).

Ο χρόνος του βιβλίου είναι ο χρόνος του Α΄παγκοσμίου πολέμου, της γενοκτονίας των Ποντίων, της Μικρασιατικής καταστροφής, του Β΄παγκοσμίου Πολέμου, εκτείνεται έως το 1960 περίπου. Γύρω από την ζωή  τις σκέψεις και τις πράξεις των πρωταγωνιστών παραδίδεται πραγματικός πλούτος ιστορικών  πληροφοριών: με αυτόν τον τρόπο η Ιστορία αποκαθίσταται στο θρόνο της, το γεγονός αποκτά το πολύπόθητο νόημά του ως μεγέθους κρύπτοντος αίτια σημασία συνέπειες αποτελέσματα: η ιστορία εξυφαίνεται μέσα από τα πάθη ανθρώπων για να καταδείξει ότι τα γεγονότα της Ποντιακής Αρμενικής Μικρασιατικής φρικτής γενοκτονίας κατέστρεψαν όχι μόνον το Ελληνικό Έθνος και την πρέπουσα συνέχειά του αλλά ανθρώπινες πραγματικές καθημερινές ζωές: οι δυνατοί του κόσμου αυτού (αυτό παραμένει ένα σημαντικότατο συμπέρασμα) αυτοί οι οποίοι εψήφισαν μετά το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου την περίφημη διακήρυξη των ανθρωπίνων οικουμενικών  δικαιωμάτων, μέσα από τα χρονικά πλαίσια του βιβλίου αυτού δεν σεβάσθηκαν στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα δίδοντας τους Έλληνες της  Μικράς Ασίας, του Πόντου, τους Αρμενιους, βορά στη θηριωδία των παλαιοθωμανών και των νεοτούρκων.

Η Σωκρατική αντιομηρική αλλά βαθέως χριστιανική διαχείριση του σώματος.

 

Η Σωκρατική  αντιομηρική  αλλά βαθέως χριστιανική διαχείριση του σώματος.

Στην Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους (30a-30b) ο Σωκράτης διαχωρίζει το Σώμα σε σχέση με το Πνεύμα και την Ψυχή με ένα τρόπο παντελώς άγνωστο και τελείως ασυνήθιστο στην Ελληνική Ομηρική Γραμματεία αλλά πολύ συνήθη και παραδεκτό στην χριστιανική αντίληψη περί του Σώματος: Συγκεκριμένα ο Αθηναίος φιλόσοφος αναφέρει περί της διάκρισης Σώματος και Ψυχής μία θεώρηση η οποία σαφέστατα επαναλαμβάνεται από τον Ιησού στην Καινή διαθήκη όχι όμως από τον Όμηρο ούτε στην Ιλιάδα ούτε στην Οδύσσεια.

Ας την προσέξουμε: «το πιο σημαντικό πράγμα στην ζωή του ανθρώπου είναι το να υπηρετείται ο Θεός….εγώ απλά προσπαθώ να πείσω και τους νεωτέρους αλλά και τους πρεσβυτέρους να μην επιμελούνται τόσο το σώμα όσο ….την ψυχή διότι  η ψυχή είναι το πλέον άριστο πράγμα μιάς και η αρετή δεν γίγνεται από τα χρήματα αλλά τα χρήματα από την αρετή…».

Ο Νίτσε –μέγας γνώστης της Ελληνικής γραμματείας – ξεκινά την «Γένεση της τραγωδίας» λέγοντας πώς είναι δυνατόν να μετατοπίσθηκε το Ελληνικό πνεύμα και το Ελληνικό αξιολογικό σύστημα από το πρότυπο του  Ήρωος Αχιλλέως στο πρότυπο του σωματικώς καχεκτικού Σωκράτους, δηλαδή: πώς είναι δυνατόν το πρότυπο του ήρωος Αχιλλέως ως συνόλου αρμονικών δυνάμεων ανάμεσα σε ό,τι λέμε σώμα και σε ό,τι λέμε ψυχή να να παραδίδεται ως ισόρροπή οντότητα αυτών των στοιχείων, αντιθέτως στο Σωκράτη παρατηρούμε μία αξιακή μετάβαση σε μία ανισορροπία σώματος και ψυχής, διότι το σώμα υποβιβάζεται χάριν της ψυχής: θεωρούμε ότι αυτή η μετάβαση έστρωσε το δρόμο προς την χριστιανική ασκητική  θεοποίηση της ψυχής έναντι του σώματος άρα ο Σωκράτης διέλυσε την επί γής αρμονική σύζευξη σώματος και ψυχής επιβάλλοντας την πρωτοκαθεδρία της ψυχής έναντι του σώματος. Σταδιακά ο Σωκρατισμός αυτός εγέννησε την αμαρτία του σώματος και την ευλογία της ψυχής με τα γνωστά αποτελέσματα της καταπίεσης των μαζών διότι το σώμα και ο φόβος της αμαρτίας έγινε πηγή εξουσιαστικότητας  των μαζών: επίσης η σύγχρονος ψυχολογία ως καλό παιδί του Σωκρατικού χριστιανισμού αποθεώνει την ψυχή υποβιβάζοντας το σώμα μιάς και η ψυχή και όχι το σώμα διαθέτει τις δυνάμεις εκείνες συνεχείας ώστε ο άνθρωπος να είναι ευτυχής: κανείς ψυχολόγος δεν ενθυμείται τον ισόρροπο Αχιλλέα ως πρότυπο ευτυχούς ανθρώπου μέσα από την ύπαρξη θείων δυνάμεων στην ψυχή και μέσα από την ηρωϊκή εξωτερίκευση αυτών των δυνάμεων: διότι υπάρχει ο φόβος του Ήρωος: αντιθέτως υπερβάλλονται και στην σύγχρονο ψυχολογία οι δυνάμεις της ψυχής ως φυλακίζουσες το σώμα και τον άνθρωπο κάτι το οποίο αντιβαίνει στην Ελληνική ανθρωποθέαση όπου η ψυχή ως επικοινωνούσα με το θείο δεν έχει κανένα υποσυνείδητο αντιθέτως αρμονικά συνεργάζεται μέσα από τα ηρωίκά έργα με το σώμα. Η σύγχρονος λοιπόν ψυχολογία αποτελεί το τέλος του Σωκρατικού χριστιανισμού διότι δημιουργεί ένα ανύπαρκτο ασυνείδητο μήπως και γίνει κατορθωτό η ψυχή να εύρη δυνάμεις και να στηρίξη το σώμα τη στιγμή κατά την οποία η Ελληνική ανθρωποθέαση θεωρεί ότι δεν υπάρχει κανένα υποσυνείδητο ο άνθρωπος επικοινωνεί με το θείο ανθρωπομορφικώς και όλες αυτές οι δυνάμεις κινούν νομοτελειακά προς το νόστο της ατομικής Ιθάκης τον άνθρωπο.

Εξεταστέα ύλη πανελλαδικών εξετάσεων 2026-2027.

 

Εξεταστέα ύλη πανελλαδικών εξετάσεων 2026-2027. (πατήσθε ή αντιγράψτε το σύνδεσμο).

https://www.esos.gr/arthra/100055/i-exetastea-yli-gia-tis-panelladikes-exetaseis-toy-etoys-2027

Κατασκευάζοντας φύλλο εργασίας στην Iλιάδα του Ομήρου. Αρχαία Ελληνικά από Μετάφραση, β΄γυμνασίου.

 

Κατασκευάζοντας φύλλο εργασίας στην Iλιάδα του Ομήρου.

Αρχαία Ελληνικά από Μετάφραση, β΄γυμνασίου.

Η κορύφωση της αριστείας του Πατρόκλου και ο θάνατός του.

(« το κύκνειο άσμα και ο θάνατος του Πατρόκλου).

Κεντρικό θέμα: η ομοιότης δύο ανθρώπων  (Αχιλλέας-Πάτροκλος)με βάση την Ηρωϊκήν πράξιν. Η Μετατροπή του Ηρωϊκού πρακτέου σε Ηθική πράξη (Αριστοτέλης) προχώρησε στο να ομοιάζουν δύο άνθρωποι με βάση την Ηθική των πράξιν (η μεγαλειότης της μετατροπής του Ηρωϊκού σε Ηθικόν πρακτέον) δύο άνθρωποι πλέον είναι όμοιοι εάν πράττουν το ίδιο ηθικως (Γκαίτε: εν αρχή ήν  η πράξις).

Α. Σύνδεση με τα προηγούμενα.

Ο Πάτροκλος πηγαίνει συγκλονισμένος στον Αχιλλέα και του εκθέτει κλαίγοντας την τραγικότητα της κατάστασης των Αχαιών: Τον κατηγορεί για την ανάλγητη στάση του και τον παρακαλεί αφού δεν μπαίνει στην μάχη ο ίδιος να του δώσει τουλάχιστον την πανοπλία του και τους Μυρμιδόνες του. Ο Αχιλλέας δέχεται και θέτει τους όρους να μην πλησιάσει ο Πάτροκλος τα τείχη των Τρώων όταν ξεκινήσει την καταδίωξη των ηττημένων Τρώων.

Δομή- Θεματικοί άξονες.

1.Η φονική επέλαση του Πατρόκλου  (στ.684-697)

2. Η παρέμβαση του Απόλλωνος:  (στ. 6980725)

3.  Ο Έκτορας στην μάχη : (στ.726-750)

4. Μάχη γύρω από το νεκρό  σώμα του Κεβριόνη: (στ.751-785)

5. Ο αφοπλισμός του Πατρόκλου από τον Απόλλωνα: (στ.786-804)

6.  Η πτώση και ο θανάσιμος τραυματισμός   του Πατρόκλου : ( στ.805-817)

7. Η έπαρση του Έκτορος  (στ.818-842)

8. Τα τελευταία λόγια του Πατρόκλου: (στ.843-867).

Μέθοδος:

Το «αρρύθμιστον» του Αντιφώντος.

 

Το «αρρύθμιστον»  του Αντιφώντος.

O σοφιστής Αντιφών παρέχει ένα ολοκληρωμένο διασκεπτικό σύστημα σε σχέση με την ανθρώπινη φύση ως σύνολο ύλης και μορφής. Προλέγει κατά κάποιο  τρόπο όσα πολύ ενδιαφέροντα στα Μεταφυσικά και στο Β΄βιβλίο της Φυσικής ακροάσεως μας αναφέρει ο Αριστοτέλης. Σύμφωνα με τον   Σταγειρίτη φιλόσοφο τα αισθητά όντα αποτελούνται από ύλη και μορφή και σε αυτό το σύνολο η μορφή ενέχει το σημαντικό ρόλο διότι αυτή παρέχει τις δυνάμεις και ενέργειες (πνευματικές και ηθικές) οι οποίες  χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο ως ουσία. Θα μπορούσαμε να συζητήσουμε ότι και ο Αντιφών συνέλαβε όπως και ο Αριστοτέλης ότι το Είναι των Οντολογικών δυνάμεων έχει κατασκευάσει μία κεντρική Μορφή ως σύνολο Οντολογικών δυνάμεων (πνευματικών και ηθικών): αυτές είναι συσσωρευτικές και αποθεματικές: όταν κατασκευάζεται το καλούπι του σώματος τότε αυτές οι δυνάμεις το πληρούν, το γεμίζουν, άρα η ύλη του σώματος διά της μορφής που διαθέτει πληρούται με τις κατάλληλες πνευματικές και ηθικές δυνάμεις ώστε να επιτύχη την ενδελέχειά του, ακριβώς επειδή διαθέτει αυτό το σώμα και αυτή την μορφή: άλλο σώμα αποκτά άλλη μορφή άρα άλλη ουσία υπό την έννοια ότι άλλο σώμα πληρούται με άλλες οντολογικές δυνάμεις άρα ως μορφή έχει άλλο είδος σκέψης και πράξης άρα είναι άλλη ουσία ως σκέψη νόηση και ήθος έξις πράξις.

Σημαντικό είναι το γεγονός ότι ο Αντιφών δεν χρησιμοποιεί τον όρο ύλη (όπως ο Αριστοτέλης) αλλά τον εντυπωσιακό όρο: αρρύθμιστον. Το αρρύθμιστον είναι αυτό το οποίο αποτελεί και διαφημίζει την βαθεία πραγματικότητα των όντων διότι εξωτερικεύει και αποδίδει την ύλη, το σώμα, την εμφάνιση διά της  οποίας προχωρούν ενδελεχώς οι δυνάμεις της μορφής και του είδους: σε μία πρώτη αφελή ίσως εξήγηση θα μπορούσαμε να συζητήσουμε ότι το σώμα από τον Αντιφώντα χαρακτηρίζεται ως αρρύθμιστον, ή ύλη του σώματος χαρακτηρίζεται ως αρρύθμιστη, όπως και η ύλη χαρακτηρίζεται από τον Βασίλειο στην εξαήμερο ως ακατέργαστος. Συζητούμε για μεγαλοφυή σύλληψη εκ μέρους του Έλληνος Σοφιστού: η εννοιολόγηση της ύλης ως αρρυθμίστου παράγοντος διαβλέπει και θεωρεί τον Άνθρωπο ως Εαυτόν απροσδιορίστου συνεχείας, εξετάζει τον Άνθρωπο στην α-σώματη ενσώματη και πάλι α-σώματη  κατάστασή του. Εμπλέκει μάλιστα το  σύνολο του Ησιοδείου  τρόπου  περί του πώς έρχεται ο άνθρωπος στην γή από το αρρύθμιστο Χάος  ως το ρυθμισμένο πρότυπο του Ανθρώπου ως ισορροπίας σώματος και πνεύματος.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: η αέναος και χαοτική δύναμις  του Είναι  του Όντος αποθηκεύει και συσσωρεύει συγκεκριμένο σύνολο δύναμης και ενεργείας διά του οποίου αυτού συνόλου θα προέλθει ο Άνθρωπος ως μορφή και ύλη άρα ουσία: Δίας ονομάζεται ο υπεύθυνος θεός ο οποίος διαμοιράζει τις παρεχόμενες οντολογικές δυνάμεις ώστε να παραχθή η επιθυμητή ισορροπία ανάμεσα στην ύλη και στην μορφή (δαίω=Δίας = διαμοιράζω): Σταδιακά η χαοτική αυτή δύναμις ξεχύνεται στον κόσμο μας χωρίς ρυθμό χωρίς σχέδιο δίδοντας το υλικό διά του οποίου θα προέλθει η ύλη, το ανθρώπινο σώμα. Ο Νούς, είναι αυτός ο οποίος σύμφωνα με τον Πλατωνικό Τίμαιο αρμονικοποιεί, ρυθμοποιεί το παρεχόμενο οντολογικό υλικό και δομεί το ωραίο σύνολο Ύλης (Σώματος) και Μορφής (Είδους): ο Όμηρος γύρω από αυτή την διαδικασία  έδωσε τον τρωϊκό  πόλεμο ώστε να δώσει τον Ωραίο τρόπο ώστε αυτή η αρρύθμιστος Ύλη να δώσει το ρυθμό σώματος, πνεύματος ,μορφής, είδους, ουσίας (διά του Οδυσσεϊκού Νοός και της Αχιλλείου ενσυναίσθησης) ώστε πλέον η  Ύλη του σώματος να γίνει κάτι το ρυθμισμένο προκειμένου η μορφή να προσφέρει τις πνευματικές και ηθικές ενατενίσεις της.

Το Ελληνικόν υπόβαθρον των καταβασιών των Χριστουγέννων:

 

Το Ελληνικόν υπόβαθρον των καταβασιών των Χριστουγέννων:

Ωδή στ΄: Σπλάγχνων Ἰωνᾶν, ἔμβρυον ἀπήμεσεν, ἐνάλιος θήρ, οἷον ἐδέξατο· τῇ Παρθένῳ δέ, ἐνοικήσας ὁ Λόγος καὶ σάρκα λαβών, διελήλυθε, φυλάξας ἀδιάφθορον· ἧς γάρ, οὐχ ὑπέστη ῥεύσεως, τὴν τεκοῦσαν κατέσχεν ἀπήμαντον.

Μτφ: Ἀπὸ τὰ σπλάχνα του τὸν Ἰωνᾶ, ὡς ἔμβρυο ἐξέμεσε τὸ θαλάσσιο θηρίο, ἀτόφιο: ὅπως τὸν δέχτηκε. Ἔτσι καὶ στὴν Παρθένο, ἀφοῦ ἐνοίκησε ὁ Λόγος καὶ σάρκα ἔλαβε, διῆλθε ἀπὸ αὐτὴν φυλάττοντάς την ἄφθορη· κι ὅπως ἀλλοίωση ὁ ἴδιος δὲν ὑπέστη, ἔτσι φύλαξε ἀβλαβῆ κι ἐκείνην ποὺ τὸν γέννησε.

Η Παρθένος έμεινε απήμαντος έπειτα από την γέννηση του Ιησού: απήμαντος: χωρίς πόνο: όμως το πήμα, η  ξεχασμένη αυτή Ελληνική λέξις  του πόνου (απήμαντος: αυτός που δεν πονεί) αναφέρεται ετυμολογικά στο πάθος: σημαίνει ότι δεν πονεί ο άνθρωπος επειδή δεν υποπίπτει σε κάποιο πάθος: άρα απήμαντος είναι αυτός ο οποίος πνευματικά και ψυχικά είναι αληθής συνδεδεμένος με την πηγή της Αληθείας. Άρα η Παρθένος είναι απήμαντος διότι έπειτα από την γένεση του Ιησού δεν υπέκυψε σε πάθος πνευματικού ή ψυχικού πόνου ήταν σίγουρη για τον Υιόν της και την πορεία του.

Ιλιάδα Μ, 80: Ὣς φάτο Πουλυδάμας, ἅδε δ᾽ Ἕκτορι μῦθος ἀπήμων,
αὐτίκα δ᾽ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε.

Αναλύοντας το λογοτεχνικό κείμενο (Γ΄λυκείου) σύμφωνα με τις προσφερόμενες ρουμπρίκες.

 

Αναλύοντας το λογοτεχνικό κείμενο (Γ΄λυκείου) σύμφωνα με τις προσφερόμενες ρουμπρίκες.

Ας δώσουμε το παρακάτω κείμενο του Κ.Καβάφη.

Τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη· 5διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. [1896, 1897*] Ας δώσουμε την παρακάτω εκφώνηση. Ποιος είναι ο ηθικός σκοπός του ποιητού και με ποιους κειμενικούς δείκτες εκδιπλώνει το ποιητικό του ταλέντο επιτυγχάνοτας το σκοπό του αυτό; Ποια είναι η δική σου θέση στο ηθικό πρόβλημα το οποίο παραθέτει ο Καβάφης; Α. Κατανόηση και ερμηνεία του λογοτεχνικού κειμένου: Α1. Κατανόηση του βασικού θέματος/ιδέας/ιδεών και του συναισθηματικού κλίματος του κειμένου: Η κυρία ιδέα του Καβαφικού αυτού ποιήματος είναι η αν-ήθικος άγνοια, η μη συνειδητή άρα μη συγχωρητέα άγνοια η οποία οδηγεί στο μεγάλο ηθικό πρόβλημα της ετεροεξουσιότητος: Ο ποιητής παραδίδει την έννοια της κατάστασης κατά την οποία ο αγνοών άνθρωπος ετεροεξουσιάζεται διότι κάποιοι άλλοι κατάφεραν να τον κυβερνήσουν. Α2. Ερμηνεία του βασικού θέματος/ιδέας/ιδεών και του συναισθηματικού κλίματος του κειμένου: Εν αγνοία του υποκειμένου υψώθηκαν τα τείχη, η πνευματική δηλαδή και ηθική σκλαβιά. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Καβάφης (μέγας γνώστης της ΑρχαιοΕλληνικής γραμματείας) καταφεύγει στο διπολισμό του ανοικτου και κλειστού χώρου: τα τείχη συμβολίζουν το πλατωνικό σπήλαιο, το Αναξιμάνδρειο σπέαρ, τα τρωϊκά τείχη όπου κρύπτεται το μυστικό της Ωραιότητος της Ελένης, αλλά και τα πατερικά τείχη των παθών, τα τείχη του τάφου όπου ο Ιησούς ετάφη. Άρα επειδή ο άνθρωπος ανήκει στην ανοικτή οντολογική συνέχεα (στο μεγάλο ξέφωτο της ύπαρξης του Χάϊντεγγερ) κάθε κλειστότητα είναι άγνοια, ηθική καθοδήγηση, απώλεια του οντολογικού ανοικτού Εγώ, ετεροεξουσιότητα. Επίσης κάθε τείχος (όπως το σώμα όπως ορίζεται στη σωκρατική Απολογία  και στον Κριτία) κάθε τι το οποίο κλείνει τους ανοικτούς οντολογικούς ορίζοντες του ανθρώπου είναι το εμπόδιο ανάμεσα στον Άνθρωπο της γνώσης κα του ήθους εν ελευθερία και στον άνθρωπο της εξάρτησης.