Ο Εμπεδοκλής μέσα στο τόσο αξιόλογο έργο του έχει διατυπώσει και ενσωματώσει μερικές πράγματι αξιόλογες αστρονομικές παρατηρήσεις. Η φύση του ηλίου ουσιαστικά δεν είναι πύρινη αλλά πρόκειται για μία αντανάκλαση φωτιάς.Εμείς δηλαδή βλέπουμε μία ανακλωμένη φωτιά,δηλαδή τη φωτιά του ημερησίου ημισφαιρίου η οποία αποτελεί αντανάκλαση επάνω και από το υδάτινο στοιχείο το οποίο περιβάλλει τη γή. Όλο αυτό συμβαίνει επάνω στο ημερήσιο ημισφαίριο με αποτέλεσμα να προκύπτει μία συγκεκριμένη εστία ανακλωμένης φωτιάς, η οποία ονομάσθηκε Ήλιος.
Η διαπίστωση-πίστη του προσωκρατικού φιλοσόφου, σαφέστατα ενέχει σημαντικά στοιχεία οντολογικού λόγου.Θεωρεί ότι οι πλανήτες δεν αυτοϋπάρχουν αλλά είναι αντανακλάσεις της κυρίας οντολογικής δυνάμεως η οποία ακάθεκτη μέσα από ανακατανομές προχωρεί. Υπάρχει μία δύναμη η οποία εξαντλείται στη διάστασή μας, αυτή αντανακλά στο ύδωρ και μέσα από την ενέργειά της φαίνεται ως πύρ στον πλανήτη ήλιο.Εάν θέλαμε να αυξήσουμε τη συλλογιστική του Εμπεδοκλέους θα ισχυριζόμασταν ότι όλα γύρω μας, η διάστασή μας, η φύση και ο άνθρωπος δεν υπάρχουν αλλά αποτελούν αντανακλάσεις της κυρίας οντολογικής δυνάμεως η οποία συνεχώς από τα βάθη του Είναι κινείται.
Ο τρόπος είναι συγκεκριμένος.Μόνον δύναμη υπάρχει και κίνηση και όλα τα άλλα είναι ανακλώμενες εικόνες – φαινόμενα τα οποία όταν έλθει το σκότος του Είναι θα χαθούν ως αντανάκλαση και θα υπάρξει και πάλι μόνον η κύρια οντολογική δύναμη.Ως φαίνεται μέσα από τα σπλάχνα του όντος μία δύναμη επέλεξε έναν άλλο τρόπο πορείας, και αυτό ονομάσθηκε φώς.Αυτή η δύναμη μέσα από την οντολογική πορεία και ικανότητά της αντανακλά επάνω στο ύδωρ και στις άλλες πρωτογενείς δυνάμεις και ανακλά εικόνες και φαινόμενα,πλανήτες, φύση και ανθρώπους. Άρα δεν υπάρχουμε αυτοτελώς αλλά είμαστε η αντανάκλαση των δυνάμεων του όντος επάνω στα πρωτογενή στοιχεία του πλανήτου, είμαστε δυνάμεις στις οποίες για λίγο στερεοποιήθηκε η ύλη και αυτό μας έδωσε την ψευδαίσθηση της αυτοτελούς ζωής.