Γιατί πρέπει να πεθάνουμε;
Πρέπει να πεθάνουμε γιατί σε αυτή τη διάσταση πορευόμεθα κυκλικώς και θα πρέπει να διαβούμε και πάλι την πύλη εισόδου σε αυτή τη ζωή. Άρα ο θάνατος είναι μία νέα ζωή με άλλη κατανομή των ίδιων δυνάμεων ζωής διότι η ζωή και ο θάνατος διαβαίνουν την ίδια πύλη: Κάποια όμως στιγμή θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και μία άλλη αλήθεια: πεθαίνουμε διότι πρέπει σε μία ευθύγραμμη οντολογική κίνηση να αναδιανείμουμε τις δυνάμεις μας και από την πύλη εισόδου σε αυτή τη διάσταση να φύγουμε στο χάος: άρα δεν πεθαίνουμε αλλά απελευθερωνόμαστε στο χάος.
Άρα από την ίδια πύλη διά της οποίας ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή προκύπτουν δύο δεδομένα: Εάν όλα κινούνται κυκλικά τότε μετά το θάνατο οι δυνάμεις μας διά της πύλης εισόδου επανέρχονται στην ίδια ζωή: Εάν η κίνησις είναι ευθύγραμμος τότε φεύγουμε από την πύλη εισόδου και απελευθερωνόμαστε στο Χάος, δεν επανερχόμαστε σε αυτή τη Ζωή: ο χριστιανισμός (για αυτό ο Νίτσε εζήτησε επαναξιολόγηση των αξιών) αντιστρέφοντας την Οντολογική αληθινότητα χαρακτήρισε ως πύρ γεέννης το χάος και ως παράδεισο το βασίλειο του θεού: ουσιαστικά εστερέωσε τη φυλακή της κυκλικής κινήσεως: διότι κυκλικά ο Άνθρωπος διά του θανάτου επιστρέφει στο βασίλειο του θεού ώστε κυκλικά να ξαναϋπάρξει σε αυτή τη ζωή, ενώ εάν φύγει στο χάος (στην κόλαση, στο πύρ γεέννης) τότε φεύγει σε άλλες χαοτικές καταστάσεις (επειδή δεν μπορεί να ξαναυποπέσει στα χέρια θεών και ανθρώπων χαρακτηρίσθηκε ως κόλαση, αμαρτία και πύρ γεέννης: διότι στη χριστιανική αντιστροφή η ελευθερία είναι σκλαβιά και η σκλαβιά ελευθερία (αρχής γενομένης από το κυκλικό σχήμα του Πλάτωνος ο οποίος έναν εχθρό είχε: την ευθύγραμμη απελευθέρωση στο χάος για αυτό ευχή και κατάρα έδωσε να κατασκευασθούν κυκλικά σύμπαντα).
Γιατί πεθαίνουμε λοιπόν; Ή μάλλον πώς πεθαίνουμε; Τι επιτέλους είναι ο θάνατος; Ή καλλίτερα; Είναι κάτι τελείως απροσδιόριστο και ανεξέλεγκτο; Μήπως τελικά εμείς καθορίζουμε τη ζωή και το θάνατό μας χωρίς να το ξέρει η επιφάνεια του επιφανειακού εαυτού μας;
Ας θυμηθούμε για ολίγο τα όσα αναφέρει ο Ησίοδος: ο κόσμος μας προέρχεται από το χάος και τις δυνάμεις του: ας το φαντασθούμε για λίγο: μία δύναμις του χάους μορφοποιείται διαφορετικά από τις άλλες παράγοντας την Ημέρα, τον Έρωτα και λοιπές οντότητες: είναι ανακατανομές δυνάμεων: αυτό συμβαίνει σε όλους μας: περπατούμε στο δρόμο και ζαλιζόμαστε, είναι επιβολή δυνάμεως: θέλουμε να κοιμηθούμε, είναι επιβολή δυνάμεως: όπως το χάος μορφοποίησε τις γήϊνες δυνάμεις, δηλαδή όπως δυνάμεις εξελίσσονται σε κάτι άλλο, παρόμοια και εμείς συνεχώς ως συνέχεια αυτών των χαοτικών δυνάμεων που μας κινούν μεταφερόμαστε σε άλλες μορφές και καταστάσεις: συνεχώς: αφαιρούμαστε, κοιμόμαστε, λιποθυμούμε, ηδονικά χαιρόμαστε καταστάσεις: όλα αυτά είναι επιβολή δυνάμεως: ο θάνατος είναι μέρος αυτής της ίδιας επιβολής , συνέχεια του πρώτου τρόπου του χάους: απλά ο θάνατος είναι ζαλάδα , ύπνος, ηδονή, αφηρημάδα, η οποία οδηγεί την κυρία δύναμή μας σε άλλο τόπο εφαρμογής της, όπως το χάος έφερε τη δύναμή του και έγινε ημέρα. Άρα ο θάνατος (όπως και η ζωή) είναι απλά τροποποίηση της εσωτάτης δυνάμεώς μας.