Η Βάσις αυτού του κόσμου, επαναλαμβάνουμε αυτού του κόσμου, είναι η θρησκευτική επικράτησις του ενός θεού, ο οποίος αποτελεί νοητή αρχή και τέλος του παντός. Ο κόσμος μας δεν έχει καμμία σχέση με την οντολογική απροσδιοριστία, αποτελεί ένα μικροκύκλο ο οποίος εκκινεί και τελειώνει στο θεό, ο οποίος δοκιμάσθηκε ως πλατωνική ιδέα, ως αριστοτελική νόησις νοήσεως και τελικά εφαρμόσθηκε κάτω από το κάτοπτρο των μονοθεϊστικών θρησκειών. Όλα μα όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο μας αποτελούν τρόπο και μετεξέλιξη του θεού αυτού.
Για όσο λοιπόν χρονικό διάστημα οι άνθρωποι έπρεπε να ελεγχθούν πνευματικά από το θεό διότι είτε δεν ζούσαν ακόμα σε πόλεις, είτε δεν ήταν ενωμένοι κάτω από κοινούς νόμους και πολιτειακές δομές, ο θεός ήταν ο απόλυτος κυβερνήτης των ανθρώπων: το βλέπουμε αυτό στη βίβλο εκεί όπου ο θεός καθοδηγεί το μωϋσή στη γή της επαγγελίας. Όταν όμως οι άνθρωποι οργανώθηκαν στις πόλεις και ήταν αρκετά εύκολο να ελεγχθούν ο θεός μεταλλάχθηκε σε πολιτικό ηγέτη και σε νόμο: αυτό το βλέπουμε στο βυζάντιο όπου ο αυτοκράτορας ως ελέω θεού κυρίαρχος διά του νόμου (ας μην ξεχνούμε τις τεράστιες νομοθετικές μεταρρυθμίσεις του Ιουστιανιανού) κυριάρχησε σε μία ολόκληρη αυτοκρατορία, για πρώτη φορά ενώθηκαν κάτω από ένα νού και ένα νόμο. Οι άνθρωποι σταδιακά ενώθηκαν κάτω από ένα θεό και από έναν απεσταλμένο αυτού του θεού, επίσης ενώθηκαν κάτω από μία πολύ σημαντική έννοια, η οποία αποτελεί μεγάλο και προβεβλημένο χαρακτηριστικό αυτού του θεού: τη συσσώρευση: επειδή ο θεός είναι ο μέγας συσσωρευτής όλων αυτών που οι άνθρωποι θεώρησαν ότι δεν μπορούν να συσσωρεύσουν (ιδέες και αγαθά) ο θεός επεβλήθη στους ανθρώπους ως πλούσιος σε συμπαντικά αγαθά που αδυνατούν οι άνθρωποι να αποκτήσουν.