Όταν τονίζω μια λέξη στα αρχαία ελληνικά, θα πρέπει να κάνω δύο βασικά βήματα:
•
Α. Μετράω τις συλλαβές της λέξης από το τέλος προς την αρχή. Η τελευταία
συλλαβή της λέξης ονομάζεται
λήγουσα.
Η δεύτερη συλλαβή από το τέλος της λέξης (δηλ. η προτελευταία) ονομάζεται παραλήγουσα. Η τρίτη συλλαβή από το τέλος της λέξης ονομάζεται προπαραλήγουσα.
•
Β. Παρατηρώ το
φωνήεν ή τη δίφθογγο την οποία περιέχει
η συλλαβή που θέλω να τονίσω. Αν μια
συλλαβή έχει βραχύ φωνήεν, τότε είναι βραχύχρονη συλλαβή1.
Αν μια συλλαβή περιέχει μακρό φωνήεν ή δίφθογγο2 χαρακτηρίζεται ως μακρόχρονη συλλαβή.
Ο τόνος (οξεία ή περισπωμένη) που παίρνει μια συλλαβή, καθορίζεται:
α. από τη θέση που έχει αυτή μέσα στη λέξη (δηλ. από το αν είναι η λήγουσα, η παραλήγουσα ή η προπαραλήγουσα) και
β. από το αν είναι μακρόχρονη ή βραχύχρονη (δηλ. από το αν περιέχει βραχύ ή μακρό φωνήεν ή κάποια δίφθογγο).