.jpg)
Ο σημερινός άπατρις και άθρησκος και οικουμενικός αναρχισμός είναι αυτός ο οποίος έχει και Πατρίδα και θρησκεία και Εθνικότητα: είναι το πρωτότοκο παιδί της ιστορικής μίξης του Ελληνισμού και του χριστιανισμού: είναι το πρωτότοκο παιδί αυτών των δύο ιδεολογιών (κοσμοθεωριών) μέσα από τη σύγκρησή τους διαχρονικά ειδικά μέσα από τη σύνθεση και τα αποτελέσματα αυτής της σύνθεσης στην ευρώπη των νέων χρόνων: μόλις και χρειάζεται να σημειώσουμε ότι οι πανάρχαιες κοσμοθεωρίες (φιλοσοφικές και θεολογικές) είναι αυτές οι οποίες μέσω πολιτικών μεταμορφώσεων (τύπου αναρχισμού) καθορίζουν τις τύχες των ανθρώπων και του κόσμου. Ο αναρχισμός είναι η τρίτη τάση της συνθετικότητας του Ελληνισμού και του χριστιανισμού (η πρώτη είναι το κράτος, η δεύτερη είναι η κοινωνική προσαρμοστικότητα στο κράτος και η τρίτη είναι ο αναρχισμός).
Χωρίς λοιπόν τις Ελληνικές αξίες αναρχισμός δεν θα υπήρχε: ο αναρχισμός σήμερα στηρίζεται αποκλειστικά στις πλατωνικές αξίες της ανάμνησης και της ηθικής, διότι οι άνθρωποι πρέπει να θυμούνται από γενεά σε γενεά το τίμιο και το ηθικό ανάμεσα στους ανθρώπους και να το πράττουν: ειδικά μάλιστα ο αναρχισμός υιοθετεί τις Αριστοτελικές αξίες των πολιτικών περί κοινωνικής ευημερίας, κοινωνικής αυτάρκειας και ευμάρειας, περί της πίστεως ότι η Πόλις φτιάχθηκε για να σκορπίζει ευτυχία στους ανθρώπους. Ο αναρχικός διά του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους έχασε την επαφή του με τη φύση, ο αναρχικός είναι το παιδί της πλατωνικής και αριστοτελικής πόλης: εάν τον αφήσεις στη φύση αυτοαναιρείται και αυτοκαταργείται διότι στην ελευθερία της φύσης ούτε πόλις υπάρχει ούτε μορφή εξουσίας: άρα πρώτα ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης εδημιούργησαν τις πόλεις, έκλεισαν κατά την πολιτική συνείδηση τον άνθρωπο εκεί, και σε αυτό το σημείο ως τάση επεμβαίνει ο αναρχισμός για να πεί ότι όλοι οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι ευτυχείς χωρίς εξουσία: το λάθος είναι οντολογικό και είναι ορατό: ο άνθρωπος είναι ατομική χαοτική οντότητα πέρα από την πόλη (η οποία αποτελεί ένα απλό στάδιό του) άρα ο αναρχισμός είναι ένα απλό και πρόσκαιρο στάδιο τάσης για κάποιους ανθρώπους οι οποίοι εάν αφεθούν στη συμπαντική τους συνέχεια θα υπερβούν και την πλατωνική και αριστοτελική πόλη και τον αναρχισμό (το τέκνο της πλατωνικής και αριστοτελικής πόλης).
Κυρίωτατα όμως ο αναρχισμός ως ένα εξόχως οντολογικά νόθο κίνημα στηριζόμενο αποκλειστικά στην πλατωνική νοησιοκρατία και αριστοτελική εμπειριοκρατία, είναι η αποθέωση της νοητικής παραίσθησης των ανθρώπων ότι μέσα στο χάος στο οποίο η γή αποτελεί ένα σταθμό και μόνον οι άνθρωποι με όπλο το νού και τις επιδιώξεις τους μπορούν να επιτύχουν την καθολική ευτυχία: είναι η αποθέωση της πλατωνικής νοησιοκρατικής πολιτείας όπου οι άνθρωποι απομακρυσμένοι από το χάος και την οντολογική πραγματικότητα ονειρεύονται ότι με όπλο το νού μπορούν να φτιάξουν μια πολιτεία κομμένη και ραμμένη στο νού, αν και το χάος άλλα χαοτικά και πέρα από το νού κανονίζει. Οι αναρχικοί όμως νοητικά είναι προσκολλημένοι στην πλατωνική και αριστοτελική νοησιοκρατία.