Η Σοφιολογία του Bulkakov ως ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην Χριστιανική Ορθοδοξία και στον Χριστιανικό Προτεσταντισμό. Γιατί η Ανατολική Ορθοδοξία δεν μπόρεσε να ανοιχθεί στη νέα Παγκοσμιότητα της Διαφωτιστικής Δύσης στο νέο διαμορφούμενο κόσμο επηρεάζοντας την Ιστορική Μοίρα της Ελλάδος.
Ενθυμούμαι ότι στη νεανική μου ηλικία, μελετώντας μέρος του έργου του εκλιπόντος καθηγητού κ. Γιανναρά, πραγματικά θεώρησα ότι η Ορθοδοξία, ο Έρωτας περί του Θείου, όλα όσα τέλος πάντων απησχόλησαν τον μακαρίτη καθηγητή, ήταν τα πλέον σημαντικά ζητήματα της θρησκείας της Ορθοδοξίας σε σχέση με τη θέση της Ελλάδος στον τόπο της και στον κόσμο. Όμως ο χρόνος πέρασε, καταλάβαμε ότι η Ορθοδοξία, ο Έρωτας περί του Θεού, η απόρριψη εκ μέρους της Ορθοδοξίας της δυτικής προτεσταντικότητας και όλα τα συναφή, αφ΄ενός μέν είναι ανούσια και ανήκουν ως σημαντικότητα σε άλλες εποχές, οι σύγχρονοι φιλόσοφοι (θεολόγοι) του χριστιανισμού της ανατολικής ορθοδοξίας δεν μπόρεσαν να εκσυγχρονίσουν την Ελληνική σκέψη, το Ελληνικό βίωμα, δεν μπόρεσαν να απελευθερώσουν τον Έλληνα από βυζαντινόοθωμανικά στερεότυπα ώστε η Ελλάδα αποκτώντας έναν σύγχρονο τρόπο σκέψης να ακολουθήσει την σύγχρονη βιομηχανική και επιστημονική ανάπτυξη και εξέλιξη της ευρώπης. Διότι είναι (δυστυχώς) αποεδειγμένο ότι η επικρατούσα θρησκεία ενώνει ως σκέψη και ήθος τον Λαό οδηγώντας τον σε συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, τρόπο πράξης, τρόπο ιστορικής σκέψης και αντιμετώπισης για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα στον κόσμο: διότι η ιστορική πορεία της Ελλάδος χαρακτηρίσθηκε όχι απλά από την Ορθόδοξη σκέψη (ανθρώπων σαν τον κ.Γιανναρά και άλλων) αλλά από την αδυναμία των Ελλήνων να κατανοήσουν ότι εάν η επιβληθεία ανατολική Ορθόδοξη θρησκεία εκσυγχρονιζόταν ακολουθώντας τον δυτικό ανθρωπιστικό προτεσταντισμό ( ο οποίος προήλθε από τις βυζαντινές Ελληνίζουσες αιρέσεις) τότε όλο αυτό θα μετασχηματιζόταν σε μία άλλη πολιτική οικονομική εξέλιξη (αλλά οι ορθόδοξοι απολογητές ενώ η ευρώπη και η αμερική προχωρούσε με βάση τη μεταβολή του προτεσταντισμού σε ανθρωπίνη κυριαρχία επί της γής αυτοί έμεναν σε παρωχημένες διενέξεις περί της τριαδολογίας, του αγίου όρους, του θείου έρωτος , της μοναδικότητας της ανατολικής ορθοδοξίας έναντι της δυτικής αιρέσεως. Ακόμα πιο ουσιαστικά: οι ντόπιοι μεγαλοθεολόγοι και μεγαλοφιλόσοφοι αντί να ενσωματώσουν την Ανατολική ορθοδοξία στη δυτική μεταπροτεσταντική ανθρωπίνη βιομηχανική και επιστημονική εξέλιξη, έμειναν πιστοί ότι αυτοί έχουν δίκαιο, η δύση είναι αμαρτωλή και φορέας αιρέσεων και φτωχού υποκειμενισμού, υποστηρίζοντας ουσιαστικά ένα μοντέλο ανατολικής ορθοδοξίας το οποίο παρήγαγε το βυζαντινό ανηθικισμό ο οποίος μέσα από καμαρίλες και ποικίλες ηθικές πτώσεις οδήγησε στην πτώση της Αυτοκρατορίας).
Σε καθαρά θεολογική βάση η ανατολική ορθοδοξία οδηγήθηκε σε δύο ακραία δογματικά ρεύματα τα οποία θα μπορούσαμε να τα θεωρήσουμε χρήσιμα θεωρητικά (για κάποιον μελετητή θεολόγο) αλλά παντελώς ά-χρηστα για τον τρόπο που μετήλλαξε η δύσή τον προτεσταντισμό σε βιομηχανισμό, οικονομισμό, κοινωνικότητα, νέο μοντέλο ανθρώπου κυβερνήτου του κόσμου. Η σχολή του Bulkakov αναλύεται στη σοφιολογία, η οποία αναλύεται σε μία επιστροφή του νεοπλατωνισμού στην ανατολική ορθόδοξη παράδοση (επαναλαμβάνουμε τη στιγμή κατά την οποία η δύση εξαφάνιζε διά του προτεσταντισμού το θεό στο άπειρο αφήνοντας τη γή στον επιστήμονα και τεχνολόγο άνθρωπο, η Ελλάδα ήταν πεδίο διαμάχης για το θεολογικό, ερωτικό, ηθικό εύρος της ανατολικής ορθοδοξίας, με ντόπιους επιφανείς θεολογοφιλοσόφους να διατείνονται ότι ο ατομικισμός της δύσης καταργεί την ορθόδοξη τελειότητα της Εκκλησίας του κοινού βιώματος κ.λ.π.Αντί να συνδυασθεί η ανατολική ορθοδοξία με το δυτικό προτεσταντισμό (όχι σε θέματα δογματικά) αλλά στο επίπεδο της ανθρώπινης προσωπικότητας ότι δηλαδή ο άνθρωπος της πίστης μπορεί να ανεξαρτητοποιηθεί επί της γής (κρατώντας το θεό ως εσωτερικότητα) ώστε σε ανθρωπολογική βάση η Ελλάδα να παράξει ένα οικουμενικό υποκείμενο το οποίο δεν μένει προσκολλημένο σε παραδοσιακές δογματικές φόρμες αλλά εξελίσσεται) η Ελλάς έμεινε προσκολλημένη σε παραδοσιακές βυζαντινού τύπου ορθόδοξες (δήθεν) πίστεις, οι οποίες συνδυαζόμενες με την πολιτική σκηνή δεν προώθησαν τον υποκειμενικό ατομικό ορθολογισμό της δύσης ώστε και η κοινωνία να αλλάξει και ο επιστημονισμός η οικονομική ανάπτυξη και η τεχνολογία (οι οποίες στηρίζονται στο μεταπροτεσταντικό υποκείμενο το οποίο πιστεύει στο θεό και αυτό αρκεί ώστε στη γή να προχωρήσει ως ανεξάρτητο βίωμα) να ενσωματώσουν την Ελλάδα στο οικομενικό σύγχρονο στερέωμα.