Περί του  πλατωνικού και αριστοτελικού ανθρώπου.

Το λογικό λάθος το οποίο συμβαίνει  σε σχέση με την  πλατωνική και αριστοτελική φιλοσοφία είναι το ότι δεν έχουμε καταλάβει ότι απευθύνεται σε άλλο είδος και τύπο ανθρώπου. Θεωρούμε (αιτία αποτελεί η τελευταία ανάγνωσή μας στο περί ψυχής έργον του Αριστοτέλους όπου ξεκάθαρα ο φιλόσοφος απευθύνεται σε άλλο τύπο ανθρώπου ο οποίος καμμία σχέση δεν έχει με το σημερινό άνθρωπο) ότι ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης συνεχίζοντας την Ελληνική ποίηση αλλά και τη δραματική ποίηση απευθύνονται σε άλλο τύπο ανθρώπου ο οποίος σήμερα θεωρείται είτε έχων ψυχολογικά ή πνευματικά προβλήματα ή χαρακτηρίζεται ως ρομαντικά αθεράπευτος , ανώριμος ή αιθεροβάμων. Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης απευθύνονται σε ένα τύπο ανθρώπου ο οποίος δεν έχει ακόμα αποκρυσταλλώσει τον τύπο του σημερινού Εγώ, απεύθύνονται σε ένα τύπο ανθρώπου ο οποίος δεν έχει το σημερινό Εγώ, αναφέρονται σε ατομικές ανθρώπινες πορείες τις οποίες προσπαθούν να ενώσουν κάτω από τις κοινές ιδέες του αγαθού και  της πόλης. Σήμερα οι άνθρωποι έχουν άλλο εγώ το οποίο είναι ενιαίο έναντι του θεού και της πόλης, άρα ο σημερινός άνθρωπος μόνον θεωρητικά μπορεί να κατανοήσει τους   φιλοσόφους αυτούς , πρακτικά δεν μπορεί σε τίποτε να βιώσει αυτές τις φιλοσοφίες διότι αποτελεί άλλο τύπο ανθρώπου. Ο Αριστοτελικός ή Πλατωνικός άνθρωπος ήταν ένας ελεύθερος συμπαντικά άνθρωπος ο οποίος περπατούσε διαφορετικά επί της γής, μία ατομικότητα η οποία διά του Αριστοτέλους και του Πλάτωνος έγινε ένας αγώνας απόκτησης καινής φύσεως, ενώ σήμερα όλα αυτά έχουν επιτευχθεί διά της θρησκείας και της πολιτικής και της επιστήμης, σήμερα οι άνθρωποι έχουν ένα μυαλό και δεν  έχουν καμμία σχέση με τον πλατωνικό ή αριστοτελικό άνθρωπο ο οποίος ήταν συμπαντικό μέγεθος, είχε ατομικό  νού διάφορο από τους άλλους και  προσπάθησαν οι σοφοί που εδώ αναφέρουμε να δημιουργήσουν ένα  τύπο μυαλού και πράξης. Ο τύπος ανθρώπου που απευθύνονται οι Πλάτων και Αριστοτέλης σήμερα θα εθεωρείτο ως «αυτιστικός» ευρισκόμενος σε ένα παράλληλο δρόμο σε σχέση με το δρόμο των πολλών.