Η Σοφία της Θεάς Αθηνάς μέσα από τη διαδικασία ωρίμανσης του Τηλεμάχου.

 

Η Σοφία της Θεάς Αθηνάς μέσα από τη διαδικασία ωρίμανσης του Τηλεμάχου.

Ο Τηλέμαχος στην Ομηρική Τηλεμάχεια παρουσιάζεται ως ανώριμος, άβουλος, συγχυσμένος λόγω της απωλείας του πατρός του Οδυσσέως. Ο Ποιητής τον παρουσιάζει απελπισμένο να βλέπει τις ευωχίες των μνηστήρων, την κατασπατάληση της πατρικής του περιουσίας, και άβουλος να σκέφτεται ότι δεν αξίζει να ενθυμείται τον πατέρα του, δεν αξίζει να λέγεται γιός του, νοιώθει μάλιστα ντροπή διότι δεν μπορεί να αποτινάξει αυτή τη ζοφερή κατάσταση με τους μνηστήρες από το σπίτι του, θεωρεί ότι είναι κρίμα το ότι δεν μπορεί ούτε τον εαυτό του ούτε την μητέρα του να βοηθήσει. Ο υιός του Ήρωος Οδυσσέως είναι σε μία διαρκή απελπισία η οποία στηρίζεται στην άγνοια ότι ο Πατήρ του ζεί, η άγνοια επιφέρει την στενοχωρεία και την απελπισία, η απελπισία φέρει την αδυναμία πράξης.

Αυτή η σειρά παραδίδεται και από τον Πλάτωνα εις την Πολιτεία, τον Λάχητα και άλλους διαλόγους: η γνώση φέρει την αρετή της σοφίας, η σοφία φέρει τη φρόνηση και η φρόνηση την ανδρεία και τη σωφροσύνη, όλες μαζί οι αρετές συναποτελούν την δικαιοσύνη. Ο Όμηρος όλο αυτό το αρετολογικό σύστημα το παρουσιάζει στη ραψωδία α της Οδυσσείας και μάλιστα την Ομηρική αρετολογία την επιφέρει εις τους ανθρώπους η ιδία η Θεά της Σοφίας Αθηνά.

Η Σοφία (Αθηνά) εκτελώντας το σχέδιο των Θεών επισκέπτεται ως Μέντης τον Τηλέμαχο προκειμένου να τον προτρέψει να ερευνήσει για τον Πατέρα του Οδυσσέα. Ουσιαστικά ο Τηλέμαχος ενθυμείται τις αυτοϊκανότητές του μέσα από μία ενορατική ενδοσκόπηση, η Σοφία αποτελεί συμπαντική δύναμη η οποία είτε ενορατικά μέσα από την παρατήρηση του Όντος γύρω μας είτε μέσω ανάμνησης των εσωτάτων δυνάμεών μας μας ωριμάζει και μας εξελίσσει στη συνέχεια της συμπαντικής ζωής μας. Η Σοφία (Αθηνά) θυμίζει στον Τηλέμαχο το Είναι του γένους του (πνευματική αφύπνιση) τον καθιστά ανδρείο επειδή ακριβώς το μυαλό του δυνάμωσε με την ανάμνηση του γένους του και επικοινωνεί με την ψυχή του, επίσης τον καθιστά αποφασιστικό στις πράξεις του (όταν επικοινωνούν οι σκέψεις με τα συναισθήματα οι πράξεις είναι η ακούσια εκούσια ολοκλήρωση των διαθέσεων του ανθρώπου).