Η Οντολογική θέση της Γυναίκας στην Αρχαία Αθήνα.
Θεωρείται ότι η Γυναίκα στην Αθηναϊκή κοινωνία των κλασσικών χρόνων ήταν κατώτερη της θέσεως του Ανδρός. Η άποψη αυτή, όπως και πολλές άλλες είναι εντελώς ανιστόρητη υπό την έννοια ότι μεταφέρει σημερινά κριτήρια σε εκείνη την τόσο μακρινή σε εμάς εποχή. Η Γυναίκα στην Αθηναϊκή κοινωνία κατείχε την Οντολογική Εστιακή της θέση ως Κέντρο της παραγωγικής ζωής. Διά της Γυναικός (Εστίας) μεταφερόταν στην Αθηναϊκή κοινωνία η ζωή, η Φύση, η Συνέχεια, το Όλον. Το λογικό λάθος το οποίο συμβαίνει είναι το ότι δεν υπολογίζεται στη σημερινή εποχή ο τρόπος κατά τον οποίο έβλεπαν και αξιολογούσαν τη θήλεια και άρρενα δύναμη οι Αθηναίοι του 5ου α.κ.χ. Οι Αθηναίοι των κλασσικών χρόνων δεν εννοούσαν κοινωνία ό,τι εμείς εννοούμε σήμερα ως κοινωνία, επίσης ζούσαν σε ένα συμπαντικό περιβάλλον το οποίο εμείς έχουμε απολέσει μιάς και το σημερινό κοινωνικό μας περιβάλλον είναι τελείως μαζοποιητικό και μηχανιστικό.
Σήμερα η κοινωνία ενώνει τους ανθρώπους ενώπιον των κοινών αγαθών τα οποία δύναται να αποκτήσει ένας άνδρας και μία γυναίκα εάν εργάζονται. Σε μία κοινωνία όπως η σημερινή όπου η ύλη έχει αποθεωθεί, ο άνθρωπος έχει αποκοπεί από τις συμπαντικές καταβολές του, επίσης όλοι χρειάζονται πλούτο για κατανάλωση συσσωρευμένοι στις άλογες πόλεις, σε μία τέτοια κοινωνία η γυναίκα έχει απολέσει τη συμπαντικότητά της και ο άνδρας της το διαστασιακό δομικό του ρόλο. Η λύση βέβαια είναι η άκριτη ισότητα διότι αλλοιώς θα υπήρχαν ανείπωτες κοινωνικές εκρήξεις.
Όμως στην κλασσική Αθήνα η γυναίκα διατηρούσε την Εστιακή συμπαντική της θέση. Στις πορείες στις μεγάλες εορτές (προς τιμήν της Αθηνάς, της Δήμητρας κ.λ.π) οι Αθηναίες γυναίκες μετάφεραν πέπλα και άλλα αντικείμενα των θεών και σχεδόν εθεωρούντο ως αντιπρόσωποι των θεών επί της γής. Άρα οι Αθηναίες γυναίκες εθεωρούντο ως η έμψυχος ροή των συμπαντικών δυνάμεων επί της γής. Εάν σκεφθούμε ότι το επάγγελμα της μητέρας του Σωκράτους επηρέασε τη φιλοσοφία του, είμαστε σε θέση να καταλάβουμε πόσο πολύ οι αρχέγονες γυναίκες των Αθηνών μετέφεραν ανώτερες δυνάμεις στους οικείους τους διότι ήταν η Εστία επί της οποίας εφιλοξενούντο οι συμπαντικές δυνάμεις πρίν διά της ανδρικής δυνάμεως δομήσουν την Ανθρωπίνη Πολιτεία.
Θα μπορούσαμε λοιπόν σε αυτό το σημείο να σημειώσουμε την παράλληλη πορεία των γυναικών και των ανδρών στην Αθήνα των κλασσικών χρόνων: οι γυναίκες μετέφεραν τα συμπαντικά υλικά ως φύση (κτίζοντας στο μυαλό των ανθρώπων την Πόλη των αρετών και των αξιών) προικίζοντας το ανδρικό μυαλό προκειμένου να δομήσει αυτή την Πόλη στην βιωματική πραγματικότητα.
Στην Ελένη του Ευριπίδου η Θεονόη είναι η Ειδώ, αυτή που μεταφέρει τις συμπαντικές δυνάμεις επί της γής: η ίδια η Ελένη μεταφέρει τις Ωραίες δυνάμεις στους ανθρώπους. Η Περσεφόνη καθορίζει τις θείες ισορροπίες. Η Διοτίμα είναι η συμπαντική γυναίκα στο Συμπόσιο του Πλάτωνος, οι εταίρες μετέφεραν το σύνολο των ιδεών στους εμπόρους και ταξιδευτές αναπαράαγοντας τη σοφία του κλεινού άστεως.