Μπορεί ο Λέο Στράους να προσπάθησε να καθιερώσει (όχι μόνον αυτός βέβαια) τον όρο «πολιτική φιλοσοφία» αλλά ένα από τα κυριώτερα χαρακτηριστικά της εποχής μας είναι ο διαχωρισμός της πολιτικής εξουσίας από την έννοια της φιλοσοφίας, ως συνόλου ιδεών και των εφαρμογών τους, ως συνόλου της αποκόμισης των ιστορικών ιδεών, της αξιολόγησής των και της μελλοντικής εφαρμογής των, προκειμένου η ιστορία ως φωτεινό εργαλείο να καταστή παράγοντας εξέλιξης, μη επανάληψης των ιδίων λαθών και λόγος ανθρωπίνης και κοινωνικής γενικότερα εξέλιξης.
Ο διαχωρισμός της πολιτικής από τη σοφία των γεγονότων και των ιδεών και αξιών οι οποίες από εκεί αποκομίζονται στηρίζεται σε κάτι το πολύ απλό: η πλήρως υλιστική και μαζοποιητική αλλά και ψηφιακή εποχή μας έχει πλέον κεντρική ηλεκτρονική εξουσία και τρόπο ανάλογης διάχυσης της πληροφορίας ώστε πλέον οι άνθρωποι δεν χρειάζονται να γνωρίζουν την μακρόχρονη και μακραίωνη ιστορία αλλά φθάνει η πρόσκαιρος και σύντομος ιστορία, όση χωρεί στην τηλεόραση, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στην κινητή τηλεφωνία: πλέον η ιστορία ως σύνολο διαχρονικών γεγονότων τα οποίαι κρύβουν ιδέες και αξίες χρήσιμες στο μέλλον για το άτομο και την κοινωνία, δεν χρειάζεται διότι έχει βρεθεί ο τρόπος να επιβληθεί η μία ιδέα και η μία αξία: η ψηφιακή εποχή όπου ο άνθρωπος ελεγχόμενος πλήρως θα έχει πλήρως συγκεκριμένη ζωή παραγωγής και κατανάλωσης, μικροσκέψης, συγκεκριμένων σκέψεων και πράξεων μέσα στο μικροκόσμο των αστικών και ψηφιακών πόλεων.
Θα καταλάβουμε ολοκλρηρωτικά την διαχώρησιν της ιστορίας από κάθε έννοια σοφίας εάν συγκρίνουμε τις ανθρωποκεντρικές εποχές όπου ο άνθρωπος αυτοδημιουργούσε ιστορία με τη σημερινή αποανθρωποποιημένη εποχή όπου ο άνθρωπος ως πλήρως ελεγχόμενο όν δεν δημιουργεί την ιστορία του αλλά βιώνει έτοιμα καλούπια μίας αοράτου εξουσίας. Το σημαντικό όμως είναι και η μεταβολή της φύσεως της πολιτικής και του πολιτικού.
Ας την προσέξουμε: πλέον ο πολιτικός δεν είναι ο κύριος υπεύθυνος της πορείας της Πόλης (κράτους) και των ανθρώπων: είναι περισσότερο διαχειριστής των δεδομένων της ψηφιακής, βιομηχανικής και υπετεχνολογικής εποχής, αυτή η εποχή σχεδόν έχει καταστήσει περιττή την πολιτική ως τρόπο διαχείρισης της εξουσίας διότι πλέον οι εξουσιασταί αυτού του κόσμου έχουν εύρει τεχνολογικούς και άλλους τρόπους διάχυσης και επιβολής της εξουσίας. Ο πολιτικός σήμερα δεν είναι εκτελεστικός παράγοντας της εκτελεστικής εξουσίας, δεν καθορίζει την πορεία και την εφαρμογή της εξουσίας, μάλλον είναι περιττός σε μία εποχή όπου ψηφιακά όλα εκπορεύονται από μία κεντρική πηγή τηλεεξουσίας.