.jpg)
Η μυθολογία δεν αποτελεί την αρχή αυτού του κόσμου. Η μυθολογία είναι το σημαντικό πέρασμα, η γέφυρα, το μεγάλο ενδιάμεσο ανάμεσα σε άλλους κόσμους και στον δικό μας. Η μυθολογία είναι ο αγγελιαφόρος ανάμεσα σε ξεχασμένα όντα (που δεν ήταν ακριβώς άνθρωποι ή θεοί) και σε ό,τι στον κόσμο μας κατασταλάξαμε ως θεό, φύση και άνθρωπο. Ώστε λοιπόν όλες οι θεωρίες περί της προελεύσεως της μυθολογίας θα πρέπει να ξαναγίνουν αντικείμενο μελέτης διότι η προέλευση της μυθολογίας δεν έχει να κάνει με γήϊνες αιτίες, συλλήψεις, ή γήϊνους πολιτισμούς, αλλά με συμπαντική υπεργήϊνη κίνηση όντων τα οποία απεφάσισαν να μεταφερθούν προς τη γή και άρχισαν να ξεδιαλέγουν ποια όντα περασμένων ή κατεστραμμένων πολιτισμών θα μεταφέρουν στη γή. Ώστε η μυθολογία λοιπόν είναι η συμπαντική κίνηση-μετακίνηση αλλοπλανητικών όντων τα οποία διά της οδού της μυθικής σκέψεως μεταφέρθηκαν προς τη γή: όταν λέμε γή εννοούμε: τον Ήλιο, τη θάλασσα και τη γή. Επίσης θα πρέπει να καταλάβουμε ότι πρίν ο λόγος να διασπασθεί σε σκέψη και πράξη, και χωρίς πράξη να μην υπάρχει ολοκλήρωση σκέψης, υπήρχε η απευθείας ενσκεπτική δυναμική οντολογική ικανότητα των ανθρώπων επειδή ήταν μέσα στην οντική μεταφερομένη δύναμη να την μεταφέρουν όπου θέλουν όποια οντική δύναμη επιθυμούσαν.
Η μυθολογία λοιπόν μεταφέρει όντα του ακριβώς προηγουμένου πλανητικού πολιτισμού, τα οποία όταν εξάντλησαν την ώρα και διάρκεια του πολιτισμού τους, απεφάσισαν να μεταφερθούν σε επόμενο πλανήτη. Αυτό ακριβώς θα γίνει και με το δικό μας πλανήτη: στον επόμενο πλανήτη θα μεταφερθεί ο πολιτισμός της ψηφιακής εποχής και από εκεί θα αρχίσει η επόμενη γενεά σε σχέση με τις δυνάμεις που αυτή τη στιγμή μεταφέρονται οντολογικώς και θα καθορίσουν την πορεία του επομένου κόσμου.
Ώστε λοιπόν μπορούμε μέσα από τη μυθολογία να κατανοήσουμε τον πολιτισμό της σελήνης: Στη σελήνη ζούσαν όντα τα οποία ως μορφές δεν ήταν σταθερά: μπορούσαν την ίδια στιγμή να είναι άνθρωποι ζώα και φυτά: επίσης στη σελήνη κυβερνούσαν οι Τιτάνες και οι Γίγαντες ως ελεγκτές της οντολογικής δυνάμεως που έδιδε ζωή σε αυτόν τον πλανήτη: Ανθρωπόμορφα όντα, ζωόμορφα όντα, φυτόμορφα όντα, ζούσαν αρμονικά υπό την καλή διοίκηση των οντολόγων Τιτάνων και Γιγάντων: δεν ήξεραν τον Ήλιο ως κάτι το ξεχωριστό ήταν ένα όλο μεταφερόμενο μαζί του διότι με αυτόν τον τρόπο εξαντλούσαν την οντολογική δύναμη που τους παρεσχέθη. Για αυτό και ζούσαν σε μία διαρκή εσωτερικότητα διότι την ίδια στιγμή το φώς ήταν μη φώς και το μη φώς ήταν φώς: Για αυτό και ο Διόνυσος έχει σεληνιακές ρίζες και είναι ο θεός της εσωτερικότητας: στη Σελήνη τα όντα ζούσαν εντός του Ηλίου και όχι εκτός αυτού. Το μεγάλο εφεύρημα της Σελήνης ήταν η μορφή: σε κανέναν άλλο πολιτισμό η οντολογική δύναμη δεν είχε κάνει αυτό το διάλειμμα της συγκεκριμένης παρουσίας. Στη Σελήνη το έκανε.
Όμως η Σελήνη καταστράφηκε για το λόγο που γεννήθηκε ή γή: αποκολήθηκε ο Ήλιος και αυτό το Φώς (το οποίο το ήξεραν οι συγγραφείς της Βίβλου και για αυτό λένε: είπε φώς και εγένετο φώς ως αρχή του κόσμου) έδωσε εικόνα και μορφή στη γή: όλα πλέον έπρεπε να υπάρχουν ως μορφή και ιδιότητες της μορφής, για αυτό και ο θεός της βίβλου συζητεί για το κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωσιν όπως και ο Αριστοτέλης ανακαλύπτει την ουσία των πραγμάτων στη μορφή και στο είδος τους: ο ήλιος τα δίδει και τα δύο διότι δεν ζούν πλέον τα όντα ως εσωτερικότητες σε ένα πλανήτη που δεν ξεχωρίζει από τον ήλιο, είναι ένα μαζί του, αλλά εξέρχονται αυτού και πρέπει να διακρίνονται και με βάση τη μορφή και με βάση όσα τους προσφέρει ο ήλιος ως εσωτερικές δυνάμεις.
