Διδάσκοντας βιωματικά την ραψωδία Α της Ιλιάδας.

 

Διδάσκοντας βιωματικά την ραψωδία Α της Ιλιάδας.

Ο Άνθρωπος δεν Είναι ο ίδιος πάντοτε: Αποτελεί  οντότητα εξελισσομένη  πνευματικά, ψυχικά και βέβαια σωματικά. Το ερώτημα είναι ξεκάθαρο: Γιατί ο Όμηρος από όλα τα συμβάντα, από όλα τα γεγονότα του Τρωϊκού πολέμου επέλεξε να παρουσιάσει ως Ιλιάδα την οργή του Αχιλλέα και γύρω από αυτή να δομήσει το έπος του.

Θα πρέπει όμως να ξεκαθαρισθεί ότι η Ιλιάδα είναι ανθρωποκεντρική, άρα θα πρέπει να αναλυθεί ποιο μοντέλο Ανθρώπου αναδύεται και κατασκευάζεται και εξελίσσεται στην Ιλιάδα: επίσης: ο Όμηρος απομονώνει και παραδίδει την οργή του Αχιλλέα διότι αυτή η μήνις σχετίζεται με την Εξέλιξη  ποιού άραγε Ανθρώπου; Ποιο μοντέλο ανθρώπου κατασκευάζεται στην Ιλιάδα και παραδίδεται στην πεινασμένη Ιστορία και στην επίσης διψασμένη  Πολιτιστική Ανθρωπίνη Συνέχεια;

Ας σημειώσουμε ότι οι Ήρωες αποτελούν τα μεγάλα Ανθρώπινα Αρχέτυπα. Αποτελούν την μετατροπή των Ανθρώπων σε κάτι πιο γήϊνο ώστε σταδιακά να γίνουν Υποκείμενα μίμησης από τις ευρείες μάζες των Ανθρώπων: Άρα η  Οργή του Αχιλλέως κατ΄αρχάς σηματοδοτεί την Έξοδο των Ηρώων από την αξιακή ασυλία τους, την βασιλική απάθειά τους, το μαγικό κόσμο τους,  και το ανακάτεμά τους με τους απλούς ανθρώπους άρα την μεταφορά  σκέψεων και συναισθημάτων τα οποία ευρίσκονται στον κόσμο των θεών και διά των Ηρώων μεταφέρονται στον κόσμο των Ανθρώπων. Η Οργή είναι ο τρόπος ύπαρξης της συμπαντικής εξέλιξης, η οποία διά του Αχιλλέως μεταφέρεται στους ανθρώπους: ας προσέξουμε τούτο: δεν είναι τυχαίο και θα πρέπει πολύ να προσεχθή ότι η φιλονεικία Αχιλλέως και Αγαμέμνονος λαμβάνει χώρα ενώπιον του Λαού των Αχαιών: γιατί; διότι ο Όμηρος κατασκευάζει Ανθρώπινο μοντέλο το οποίο θα πρέπει να διαφημισθεί στις ευρείες μάζες και  αυτές να το υιοοθετήσουν: εάν σκεφθούμε ότι ο Τρωϊκός πόλεμος είναι ο συμβολισμός της υπαρξιακής ανάδειξης του Ανθρώπου μέσα από την διαδοχή συμπαντικών δυνάμεων, ο αγώνας γύρω από την εμφάνιση συγκεκριμένου Ανθρωπίνου μοντέλου (για αυτό και είναι η Ιλιάδα Ανθρωποκεντρική) η Ελένη είναι το Ωραίο που ψάχνει τρόπους να σμιλεύσει την ανθρώπινη Μορφή και το ανθρώπινο Σώμα και να γίνει Ένα μαζί του προσφέροντας συγκεκριμένες ιδέες και αξίες ως ταυτότητα Ανθρώπινη, τότε ο Ήρωας Αχιλλέας προσφέρει στους Ανθρώπους, ενώπιον των Ανθρώπων το θείο δώρο και το θείο χαρακτηριστικό της οργής: ώστε επί αυτής να δομήσουν την προσωπικότητά τους.

Οι Άνθρωποι δεν οργίζονταν ενώπιον των Βασιλέων, των Φυσικών δυνάμεων (τις εκλιπαρούσαν διά των θρησκειών και των λοιπών τελετών μυσταγωγικών και μη να ηρεμήσουν και να γίνουν προσηνείς προς αυτούς) . Επίσης εάν παρακολουθήσουμε την Μυθολογία συχνά πυκνά έδιδαν νέους και νέες σε τέρατα να τις καταβροχθίσουν (ο μύθος της Ανδρομέδας και των νέων που έσωσε από τα τέρατα και ο Περσέας και ο Θησέα και άλλοι) διότι οι Άνθρωποι της ΠροΟμηρικής εποχής και γενικά κάποιων άλλων εποχών δεν μπορούσαν να οργισθούν, άρα η Οργή απολύτως συνδέεται με την Όρθια Πνευματική και Αξιακή στάση του Ανθρώπου έναντι του Σύμπαντος και των δυνάμεών του. Ουσιαστικά ο Αχιλλέας έναντι του Αρχιστρατήγου Αγαμέμνονος περνά μήνυμα Ανθρωπίνης Νέας ιδεατής και αξιακής ταυτότητος: μην προσκυνείτε καμμία δύναμη, καμμία δύναμη δεν είναι ανωτέρα ημών άρα μπορούμε να υιοθετήσουμε ως Εαυτό ανώτερες δυνάμεις που θα μας προσδώσουν έναν Ανώτερο θεωρητικά και ηθικώς  Εαυτόν. Η Οργή του Αχιιλλέως είναι η Ομηρική Αφύπνιση του Ανθρώπου: δεν συζητεί τόσο για αυτά ο Αριστοτέλης στην Ποιητική του διότι κανέναν δεν συνέφερε η αφύπνιση του Ανθρώπου ως Τέτοιου αλλά είναι μία πραγματικότητα: δεν είναι τυχαίο βέβαια σε ιστορικό διαχρονικό επίπεδο ότι πλέον η οργή έγινε διαμορφωτικός πολιτικός και ιστορικός παράγοντας: οργίζεσθε και μη αμαρτάνετε αναφέρει η βίβλος, οργίσθηκε η Αντιγόνη έναντι του Κρέοντος και μας έδωσε τον Αναρχικό τύπο Ανθρώπου του υπακούοντος σε Ανώτερες αρχές και αξίες, οργισμένοι υποτελείς οδηγήθηκαν σε διάσημες επαναστάσεις, οργισμένοι άνθρωποι δημιούργησαν νέες ιστορικές περιόδους κ.λ.π. Πλέον η Οργή έγινε το καλύτερο στήριγμα της πνευματικής και αξιακής αφύπνισης του ανθρώπου. Το απόλυτο στήριγμα της Ιστορίας δίπλα στον Νού, ο άνθρωπος ζωοοποιήθηκε ως πνεύμα και συν-αίσθημα , το Ωραίο της Ελένης έγινε Νοήμων και Οργισμένος Άνθρωπος.Αυτός είναι και ο Ωραίος Άνθρωπος.

Άρα ο Ήρωας γίγνεται το μεγάλο ενδιάμεσο ώστε να μεταφέρει την Οργή από το Σύμπαν  προς τους ανθρώπους. Η επικληθείσα Μούσα δεν γίνεται Υποκείμενο Επίκλησης απλά για να είπη στον Ποιητή γεγονότα και συμβάντα: αφελής πίστις. Η Μούσα είναι η Συμπαντική ενατένισις του Ομήρου διά της οποίας ο Ποιητής βλέπει την Ύπαρξη της Οργής σε άλλες Οντότητες και πρέπει να την μεταφέρει στην Οντότητα του Ανθρώπου διότι όπως αποτελεί τρόπο κίνησης του Σύμπαντος Κόσμου παρομοίως θα πρέπει να αποτελέσει και έναν εκ των τρόπων κίνησης συναισθηματικής εσωτερικότητας του Ανθρώπου: άρα η επίκληση της Μούσας ουσιαστικά είναι η επίκληση όλων εκείνων των δυνάμεων Οργής του Σύμπαντος ώστε να μεταφερθούν διά του Ήρωος στο γήϊνο βασίλειο και να οικοδομήσουν τον προσδοκώμενο τύπο του Ανθρώπου ο οποίος σκέπτεται όπως ο Οδυσσέας αλλά συναισθηματικά κινείται  (Ε(Ο)ργάζεται το Έ(Ο)ργον) διά της Οργής διότι μιμείται το ότι και το Σύμπαν και οι Οντότητες του Σύμπαντος Εργάζονται και Κινούνται διά της Οργής η οποία παράγεται  και προσφέρει το ρ.Εργάζομαι: διότι τελικά η Οργή επιτελεί ένα κορυφαίο Έργο: απελευθερώνει τις δυνάμεις όλων εκείνων των Οντοτήτων οι οποίες αρνούνται να συμβιβασθούν με καθεστηκυίες καταστάσεις και συνεχώς απεργάζονται κάτι το καινούργιο: Ο Κρόνος οργίσθηκε με τον Ουρανό και πήρε την δύναμή του, ο Δίας οργίσθηκε με τους Γίγαντες και πήρε την δύναμίν των, ο Δίας οργίσθηκε με τον Προμηθέα και αλυσόδεσε την δύναμίν του, συχνά οι Θεοί οργίσθηκαν με Ανθρώπους και τους εκδικήθηκαν: άρα ο Όμηρος διά των Ηρώων (όπως η οργή μεταφέρθηκε σε όλο το Σϋμπαν διά των Θεών Κρόνου, Διός και άλλων) ως Ποιητής είναι ο μεγάλος Μεσάζων: οι Ήρωες είναι αυτοί οι οποίοι διά των Ηρωϊκών Πράξεών των μπορούν να φέρουν την εποχή του Λόγου, ο Άνθρωπος να ομιλήσει (συναναστραφεί) οργιζόμενος προκειμένου η οργή να εισαχθεί στην ανθρώπινη κοινωνία και να κινήσει την ανθρώπινη Ιστορία όπως η οργή του Διός εκίνησε το Σύμπαν.

Ο Ποιητής το καταφέρνει και διά του Αχιλλέως μεταφέρει εις Γήν την Εργασίαν της Οργής  ώστε να ξεκινήσει η Έλλογη Ιστορία της Γής, διότι ο Νούς  του Οδυσσέως και η Οργή του Αχιλλέως ξεκινούν την Ανθρώπινη Έλλογη Ιστορία η οποία στηρίζεται επί του Ανθρωπίνου πνεύματος και επί της Ανθρωπίνης Συν-αισθηματικότητος διά των οποίων αυτών λειτουργιών το πνεύμα και η ψυχή κινούνται και καταλήγουν στην Ηθική διαμόρφωση της Ανθρωπίνης Προσωπικότητος. Δεν είναι όμως τυχαίο ότι ο Όμηρος επιλέγει τον Αχιλλέα ώστε να μεταφέρει την Οργή στην Ανθρωπίνη Ιστορία της Νέας Λογικής Ανθρωποκεντρικής Ιστορίας. Ο Αχιλλέας είναιι ωκύμορος, εντελώς Ανεξάρτητος, διογενής Ήρωας, υιός της Θεάς Θέτιδος (υδατίνης Θεότητος η οποία συμβολίζει ότι η Μητέρα μετέφερε στον Αχιλλέα την Γρήγορη συμπαντική κίνηση): ο Αχιλλέας θα πεθάνει γρήγορα και το ξέρει, άρα είναι ο κατάλληλος ήρωας να διατυπώσει το παρακάτω αξίωμα: Η Ζωή αυτή έχει αξία όχι όταν είναι μακρά χωρίς σκέψη συναίσθημα και πράξη αλλά όταν είναι μικρή αλλά μεγαλώνει μέσα από τα  έργα οργής τα οποία ξυπνούν τους ανθρώπους, τους προσφέρουν προσωπικότητα έναντι όλων και στάση ζωής ώστε όλοι να αποκτήσουν αξία και να αποτελέσουν οικουμένη αφυπνισμένων ανθρώπων. Ο Αχιλλέας είναι το πρότυπο του Οργιζομένου Ανθρώπου: Πάντοτε μέσα από τα λόγια τα οποία λέγει εις τον Αγαμέμνονα στην ραψωδία Α: Οργίζεται ο Άνθρωπος ο οποίος έχει την πνευματική και ηθική ανεξαρτησία του Βασιλέως της Φθίας: ο Αχιλλέας έχει τα πάντα είναι αυτάρκης άρα δεν έχει να φοβηθεί και να χάσει τίποτε: οργίζεται λοιπόν ο Ελεύθερος αναγκών και αυτάρκης άνθρωπος: αυτός ο οποίος δεν έχει να φοβηθεί κανέναν και δεν είναι εξαρτημένος σε κανέναν και από κανέναν:  Ο Αχιλλέας είναι ατρόμητος: δεν διστάζει να αντιμιλήσει ισχυρώς  στον Αρχιστράτηγο των Ελλήνων, στον Αγαμέμνονα: πράγματι ο Ήρωας και ο Γενναίος οργίζεται διότι η Οργή έχει να κάνει με την Ατομική και Διαφορετική κίνηση του Ατόμου η οποία sui generis είναι και θα είναι διαφορετική από κάθε τι που συμβαίνει γύρω από τον οργιζόμενο: Ο Οργιζόμενος γνωρίζει ότι η Οργή του θα τον απομονώσει, θα τον διαφοροποιήσει, θα τον περιθωριοποιήσει: Επειδή ο Αχιλλέας δεν φοβείται τίποτε από όλα αυτά οργίζεται και μεταφέρει το μήνυμα της Οργής σε κάθε Ελεύθερο  Άνθρωπο: Οργισθείτε ώστε να δημιουργήσετε κοινωνια δικαίου, Αλήθειας, Ελευθερίας, κοινών δυνάμεων νοός και ήθους.

Δεν είναι βέβαια καθόλου τυχαίο ότι η οργή του Αχιλλέως ενεργοποιείται τον δέκατο χρόνο του Τρωικού πολέμου: Εάν σκεφθούμε ότι ο Τρωϊκός πόλεμος είναι ο πόλεμος του Ανθρώπου να κατανείμει σωστά τις δυνάμεις που θα αποτελέσουν τον Εαυτό του, πόλεμος είναι η κατασκευή και το γνώθι σαυτόν του Εαυτού μας (δεν είναι τυχαίο ότι οι θεοί στον τρωϊκό πόλεμο είναι κατανεμημένοι σε δύο εξάδες (ο Οδυσσέας και ο Αχιλλέας αποκλείουν κάποιες συμπαντικές δυνάμεις και μετατρέπουν τις άλλες σε Ανθρώπινο χαρακτήρα) η ανάγκη της Οργής έρχεται μετά από περίσκεψη, αγώνα, χρονία έρευνα, απελπισία της ύπαρξης, η οποία διαβλέπει ότι δεν πρόκειται να νικήσει και να αυτοπροσδιορισθεί εάν δεν αποτελέσει ανεξάρτητο πρόσωπο ξεκαθαρισμένης θέσης και άποψης διά της Οργής. Η Οργή δεν είναι αυθόρμητος συναισθηματική έκρηξη: θέλει χρόνο, τεκμήρια, αγώνα, απογοητεύσεις, γνώση και απόρριψη του Άλλου κατά τον τρόπο του Αχιλλέως.

Βέβαια μέσα από τους Λόγους του Αχιλλέως και τους Αντιλόγους του Αγαμέμνονος δημιουργείται όλο το  πνευματικό και ηθικό πλαίσιο της  Οργής: Πρέπει να υπάρχει Αιτία για να ξεσπάσει η Οργή: Η Αδικία ως Ανισορροπία και Ασυμμετρία λόγου και έργων (όπως συμβαίνει στα λόγια και έργα του Αγαμέμνονος) προκαλεί την Οργή : άρα η Οργή είναι το Έργον επανασυμμετρίας και Αρμονίας ανάμεσα στα Λόγια και στα Έργα, η συνέπεια Λόγου και Πράξης. Η Οργή ενεργοποιείται όταν ο Κόσμος καταρρέει (όπως κατέρρεε ο κόσμος των  Αχαιών μέσα από την τιμωρία του Απόλλωνος προς τους Αχαιούς λόγω της αδικίας του Αγαμέμνονος ) άρα η Οργή είναι η  δικαία και επί της αρετής προσπάθεια επαναπροσδιορισμού και οικοδόμησης Κόσμου και Εαυτού όταν όλα γύρω μας καταρρέουν: η Οργή είναι η τελική προσπάθεια του Ανθρώπου να εξαγάγει τον Μοναδικόν Ασυμβίβαστον Εαυτόν του προκειμένου επί της αληθούς Εαυτότητος ο Κόσμος  και ο Άνθρωπος να εύρουσιν την ποθητην συνέχειάν των. Επίσης η Οργή πρέπει να επικοινωνεί με την ενδογενή Σοφία των Ανθρώπων, η Σοφία νοείται ως ισορροπία παρελθόντος παρόντος και μέλλοντος,  ως ισορροπία σκέψεων και πράξων, ως πραγματική πρόοδο που θα επέλθει μέσα από την ορθή διαχείριση της Οργής: η Αθηνά ως Εσωτάτη Σοφία των Ανθρώπων προσφέρει αστείρευτη συναισθηματική νοημοσύνη στον Αχιλλέα: η Οργή του θα είναι επιτυχημένη εάν στην Πράξη οι Αχαιοί κατανοήσουν την έλλειψή του, τον παρακαλέσουν να επιστρέψει, η Οργή θα είναι αποδοτική εάν ο Αχιλλέας στην Συναισθηματική Μοναξιά του αυτογνωσθεί και επιστρέψει όταν πεθάνει ο Πάτροκλος: διότι τότε θα καταλάβει την μεγάλη Αλήθεια: Η Οργή είναι η Αφύπνιση της Ανθρωπίνης εξαιρετικής ικανότητος του Αισθάνεσθει Συν τη παρουσία των Άλλων (συναισθηματικότητα) αλλά όμως  δυστυχώς δεν λυτρώνει τον Άνθρωπο από την Μεγάλη Απόφαση και την Τελική πράξη: ο Αχιλλέας τελικά έκανε αυτό για το οποίο έφθασε στην Τροία: εσκότωσε τον  Έκτορα: διότι τελικά η Οργή είναι ένας άλλος δρόμος να επιτυγχάνεις τους Σκοπούς σου για Εσένα και τον Κόσμο: ούτως ή άλλως οργιζόμενος ή μη ο Αχιλλέας θα εσκότωνε τον Έκτορα: Απλά η Οργή είναι η Εκπλήρωση των Πάντων κατά τον Δικόν μου τρόπον, είναι η Γένεση του Ξεχωριστού Προσώπου και του Ατομικού διακριτού τρόπου ώστε η Ιστορία των Ανθρώπων να χαραχθεί όχι από έναν Θεόν ή Άνθρωπον αλλά από πολλούς και διαφορετικούς.