.jpg)
Ο Οδυσσέας δεν αγαπούσε, μάλλον συμπαθούσε. Το οντολογικό εύρος της συμπάθειας είναι άγνωστο στην αγάπη η οποία απλώνεται σε ένα πολύ μικρότερο διαστασιακό εύρος από αυτό που απλώνεται η συμπάθεια. Η ιστορία της συμπαθείας αξίζει να αναλυθεί οντολογικώς για να καταλάβουμε με ποιόν τρόπο η πολυδιαφημιζόμενη αγάπη περιόρισε το συμπαντικό άνθρωπο και μετέτρεψε ένα συμπαντικό όργανο (συμπάθεια) σε ένα απλό συναισθηματικό εργαλείο το οποίο απέκοψε τον άνθρωπο από τις οντολογικές του ρίζες.
Ας ξεκινήσουμε αυτό το ωραίο ταξείδι για τη συμπάθεια μέσα από την ετυμολογία της λέξης: συν+πάθος: άρα σε πλήρη πρόταση η οποία και δίδει αυτή την λέξη έχουμε τα εξής: σύν το σύμπαν πάσχω (το πάθω είναι αόριστος β΄του πάσχω) συν το σύμπαν παθαίνω, μαζί με το σύμπαν, κομμάτι του οποίου είμαι, παθαίνω όλα όσα σκέφτομαι νοιώθω πράττω. Η συμπάθεια λοιπόν στο πραγματικό οντολογικό της εύρος είναι η αλληλοπάθεια του ανθρώπου με το συμπαντικό εύρος το οποίο τον περιβάλλει, ως δυνάμεις, σκέψεις, συναισθήματα, πράξεις, ήθη και έθη. Ο άνθρωπος είναι συμπαθών όταν συν-πάσχει με τα άστρα, με τη θάλασσα, με τις πεδιάδες, με τους άλλους, όταν αλληλοδρά, αλληλοπαθαίνει, διότι νοιώθει όλες τις δυνάμεις οι οποίες γύρω του απλώνονται: ο συμπαθών άνθρωπος δεν σκέπτεται ή δεν νοιώθει τη συν-πάθεια αλλά συν-πάσχει σε σχέση με τις δυνάμεις ως τέτοιες με τις οποίες συν-διαλέγεται και συν-εξελίσσεται μαζί τους: με το πύρ του ουρανού, με το ύδωρ της θαλάσσης, με το αέρα του κόσμου, με την ύλη της γής.