Η γένεση της γλώσσας.
Τι πραγματικά είναι η γλώσσα; Σίγουρα δεν είναι η
ακουστικότητά της, μόνο, το ύφος ή υφή της. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο από όλα
αυτά. Γλώσσα είναι το σύνολο των ιδεών και των αξιών οι οποίες μεταφέρονται
μέσω αυτής και κυβερνούν τις ζωές μας, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας. Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η γλώσσα συναποτελεί το πλέον
ολοκληρωμένο εξουσιαστικό μέσο σε σχέση με τον άνθρωπο, επίσης θα πρέπει να
καταλάβουμε κάτι το οποίο ίσως δεν έχει επισημανθεί αλλά είναι κάτι πολύ
σημαντικό. Δεν ομιλούν οι άνθρωποι: είναι λάθος αυτό: τουλάχιστον δεν ομιλούν
μόνον οι άνθρωποι το ανεπτυγμένο φθογγολογικό αλφάβητο το οποίο δημιούρησε τον
κόσμο μας και την πολυσχιδή ιστορία
του.Ομιλεί ο αέρας όταν δέχεται τους νεκρούς ανελυμένους σε δυνάμεις,
ομιλούν βέβαια και οι ενσώματοι άνθρωποι.
Ας συζητήσουμε αυτό το οποίο είναι κάτι πράγματι κατατοπιστικό:
η μεγάλη αιτία της γλώσσας (ομιλίας) δεν
είναι ο άνθρωπος ούτε το μυαλό του. Αυτά έρχονται έπειτα: η μεγάλη αιτία είναι
ο αέρας. Ο οποίος ακολουθεί και ανήκει σε ολους τους ανθρώπους: ο αέρας είναι ο
πατήρ της γλώσσας, η γλώσσα είναι η συμφωνία ανάμεσα στους ανθρώπους για το πώς
θα καταλαβαίνουν τους φθόγγους οι οποίοι είναι αέρας και τίποτε άλλο: άρα ο
αέρας βάζει το υλικό και οι άνθρωποι το νοητικό συμβόλαιο.
Θα πρέπει όμως να σημειώσουμε και κάτι άλλο το οποίο επίσης
είναι πολύ σημαντικό (η γλώσσα ως ίδιον της ανθρωπίνης μορφής βοήθησε τον
Αριστοτέλη να αναπτύξει την έννοια της ανθρωπίνης μορφής στα Μεταφυσικά του).Τι
ακριβώς είναι η ανθρωπίνη μορφή: εάν απαντηθεί αυτό το ερώτημα θα καταλάβουμε
τη γένεση και τη ροή και την διατήρηση της γλώσσας. Η ανθρωπίνη μορφή δεν είναι
μόνον η ύλη του σώματος και των οργάνων του: άρα η ανθρωπίνη μορφή είναι το
σύνολο των πνευματικών και σωματικών δυνάμεων οι οποίες χαρακτηρίζουν τον
άνθρωπο: άρα ο άνθρωπος ομιλεί τη γλώσσα με την υλική δομή του φωνητικού του συστήματος αλλά και με τις
πνευματικές του δυνάμεις οι οποίες απλώνονται στο χρόνο και μετά θάνατον:
ομιλούν οι ζωντανοί αλλά και οι νεκροί: διότι και οι ζωντανοί και οι νεκροί
απολαμβάνουν τον ίδιο αέρα. Δεν φεύγουν σε άλλο σύμπαν στην ίδια διάσταση ζούν:
άρα ο άνθρωπος δέχεται τους φθόγγους και τις λέξεις τους με τρείς τρόπους: από
τον εαυό του, τους άλλους ζωντανούς, τους άλλους νεκρούς: άρα η γλώσσα είναι η
παραμόνιμη διαχείριση των ιδεών και αξιών οι οποίες μέσα από ζωντανούς και
νεκρούς φτιάχνουν έναν κόσμο μέσα στον οποίο διαβιοί ο άνθρωπος: άρα όλα γύρω
μας ομιλούν και ποτέ δεν παύουν να ομιλούν: το αγαθό, το καλό, το κακό, η λύπη
και η χαρά κάθε μέσα εδώ και χιλιάδες χρόνια απασχολεί το νού και την καρδιά κάθε ανθρώπου είτε από ζωντανούς είτε
από νεκρούς πομπούς: αυτό το κατάλαβε ο Θαλής και φωνάζει ότι τα πάντα πλήρη
θεών εστί: εννοούσε ότι όλα γύρω μας φωνάζουν και ομιλούν στο ανθρώπινο μυαλό:
άρα η λέξη π.χ ενδελέχεια επέζησε γιατί την είπαν οι ζωντανοί, την
επαναλαμβάνουν ως ανάμνηση υπενθύμιση ο νεκροί, την βλέπουμε γραμμένη στο
βιβλίο: η λέξη αυτή (όπως συλλήβδην οι
λέξεις) κλείνουν τον άνθρωπο σε ένα σύστημα ιδεών και αξιών: ουσιαστικά οι
ανθρώπινες μορφές όπως περιφέρονται στο σύμπαν (ζωντανοί και νεκροί) διά της
γλώσσης αλληλοεξουσιάζονται, διότι η γλώσσα προκαλεί σκέψεις και πράξεις: χωρίς
τη γλώσσα ο άνθρωπος ως αγνή ανεξάρτητος δύναμις θα είχε φύγει από αυτή τη διάσταση. Είμαστε ό,τι ομιλούμε, υπάρχουμε
(πρακτικά και θεωρητικά) διότι ομιλούμε.
Ας αναζητήσουμε τον τρόπο γένεσης της γλώσσης.