Η πραγματική γένεσις του μαρξισμού.
O Kάρολος Μάρξ εγεννήθη το 1818 και απέθανε το 1883. Γνήσιο τέκνο της Ευρώπης και των σαρωτικών αλλαγών οι οποίες συνέβησαν στη γηραιά ήπειρο κατά αυτές τις χρονολογικές περιόδους. Ο Κάρολος Μάρξ ως στοχαστής ολοκληρώνει επί της γής το χριστιανικό κύκλο ο οποίος είχε αρχίσει από τον ουρανό όταν κατά την απαρχή των σταυροφοριών και κατά την άλωση της Πόλης ο χριστιανικός ανθρωπισμός του Βυζαντίου μεταφέρθηκε στη Δύση. Πλέον μπορούμε να καταλάβουμε ότι ο χριστιανικός ανθρωπισμός του Βυζαντίου (αυτός ο οποίος ώθησε τους βασιλείς της Μακεδονικής δυναστείας να προσπαθούν να επιβάλουν κοινωνική δικαιοσύνη κατά των ισχυρών επ΄ωφελεία των αδυνάτων, αυτός ο οποίος είχε δημιουργήσει τις κακώσεις (φορολογικά βάρη σε πλουσίους του βυζαντίου επ ΄ωφελεία των αδυνάτων οικονομικά τάξεων) ολοκληρώνεται σε ευρωπαϊκό βιομηχανικό επίπεδο στην εποχή του Καρόλου Μάρξ,άρα δεν ομιλούμε για ένα φιλόσοφο ανεξάρτητο, αλλά για μία ελεγχομένη εξουσιαστικά τάση η οποία εκφράζεται στον Κάρολο Μάρξ. Ο χριστιανικός ανθρωπισμός του Βυζαντίου ολοκληρώνεται μέσα από το διαλεκτικό υλισμό του Καρόλου Μάρξ: όπως ο Χριστιανός αυτοκράτωρ έλεγε ο Ιησούς μέσα από την νίκη επί της αμαρτίας θα νικήσει το κακό και θα επιβάλλει την Βασιλεία του καλού, παρόμοια και ο Κάρολος Μάρξ έλεγε ότι ο καπιταλισμός θα καταρρεύσει ώστε η επανάσταση του προλεταριάτου να επιβάλει επί της γής την εποχή της ανθρωπίνης ευτυχίας. Ίδια εσχατολογία χαρακτηρίζει και τα δύο συστήματα απλά το πνεύμα του χριστιανισμού αντικαθίσταται ως καλό από τη μαρξικη ύλη, η αμαρτία στον χριστιανισμό ως διακοπή σχέσεων με το θεό στο μαρξισμό γίγνεται διακοπή σχέσεων των ανθρώπων με το όνειρο της αυτοδιαχείρισης των μέσων παραγωγής κ.λ.π.
Όταν λοιπόν έπεσε η Πόλις στους οθωμανούς στη δύση μεσουράνησε ο παπικός ρωμαιοκαθολικισμός. Ο παπικός ρωμαιοκαθολικισμός ως πρωτότοκο τέκνο της αίρεσης του Αρειανισμού, μέσα από το filioque σαφέστατα διαφοροποιήθηκε από την Ορθόδοξο παράδοση. Συγκεκριμένα αφαίρεσε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του θεού (προσδίδοντάς τα στον Υιό) ώστε ο θεός των ρωμαιοκαθολικών κατέστη μία αφηρημένη απομακρυσμένη συμπαντικά οντότητα. Άρα η δύση προχώρησε σε ένα βήμα πρωτόγνωρο για την πολιτισμική ιστορία της ανθρωπότητας. Ο Θεός κατέστη ένα αφηρημένο μέγεθος το οποίο διά του πάπα ελεγχόταν στο μυαλό και στην πράξη του πιστού: η συνέπεια είναι σημαντική: ευρισκόμαστε στις απαρχές της Αναγεννήσεως: ο άνθρωπος σταματά να φοβείται μεταφυσικώς το θεό και διά του πάπα γίγνεται όλο και πιο γήϊνος. Άρα μοιραία ο πάπας γίγνεται μέν καθοριστής της ανθρώπινης ζωής αλλά για πρώτη φορά άνθρωπος καθορίζει άνθρωπο και όχι θεός άνθρωπο. Εάν σκεφθούμε και την υφέρπουσα βιομηχανική και επιστημονική επανάσταση ο άνθρωπος αρχίζει να αναπτύσσει μία πρωτόγνωρη ψυχολογική και πνευματική ιδιοσυγκρασία: δεν ασχολείται με το θεό ως τέτοιο αλλά έχει δώσει τον τρόπο του θεού στον πάπα: άρα εάν είναι καλός έναντι του πάπα όλα θα πάνε καλά στηη ζωή του. Θέλει όμως για πρώτη φορά να απολαύσει μία ζωή η οποία για πρώτη φορά ανοίγεται μπροστά του χωρίς θεό συγκεκριμένο, σε μία γή η οποία εάν είναι καλός ο άνθρωπος έναντι του πάπα όλα είναι καλά. Αυτό το οποίο συζήτησε ο Μάρξ στην πολιτική οικονομία του ως δικαίωμα εγεννήθηε σε αυτή τη χρονική στιγμή: το δικαίωμα εάν έναντι του πάπα είμαι εντάξει, έχω όλο το δικαίωμα να απολαύσω την ζωή αυτής της γαίας.