Η μονογαμία ως στάδιο εξέλιξης του Εγώ (του Ενός Εαυτού).
Πότε γεννήθηκε η έννοια του γάμου; Μάλλον πότε γεννήθηκε η έννοια της ένωσης του άρρενος και του θήλεος; Ακόμα καλλίτερα: πότε γεννήθηκε η έννοια της ένωσης; Η απάντηση φαντάζει απλή: όταν ετοιμάσθηκε το άρρεν και το θήλυ. Άρα η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στη μονογαμία και στην πολυγαμία δεν είναι ότι η πρώτη είναι ηθική και η δεύτερη ανήθικη (αυτή η απλοϊκότητα η οποία στηρίζεται στο ότι αυτό που λέγει η γραφή είναι ηθικό κάθε τι άλλο είναι ανήθικο δεν έχει διασκεπτική προσφορά παρά μόνον ηθική ήρεμη ακινησία η οποία δεν βοηθεί στην ανάλυση καταστάσεων). Άρα πρώτα ετοιμάσθηκαν το άρρεν και το θήλυ και έπειτα ή έννοια της ένωσης αυτών: Επίσης ανάλογα με την ένωση κατανοούμε το θεολογικό και κοινωνικό αλλά και το πολιτικό υπόβαθρο των ιστορικών εποχών.
Είναι σαφές λοιπόν ότι υπήρξε εποχή κατά την οποία το θήλυ και το άρρεν δεν είχαν διακριτούς ρόλους άρα δεν υπήρχε λόγος να ενωθούν. Η χαοτική οντολογική πορεία είχε έχει και θα έχει πολλούς τρόπους ανακατανομής της δυνάμεώς της: άρα υπήρξε εποχή κατά την οποία η ζωή ερχόταν μέσα από την ανακατανομή της μίας κυρίας οντολογικής δυνάμεως η οποία αυτοκατένειμε τον εαυτό της σε νέες μορφές και είδη: Αυτό ως ανάμνηση ισχύει στα πρωτόζωα (αμοιβάδες) οι οποίες αυτοαναπαράγονται ως μία αυτοκατανεμηθείσα οντολογική δύναμη. Δεν έχουμε καμμία εμπειρία από τέτοιες εποχές, μάλιστα θα λέγαμε ότι μας φαίνεται πολύ παράξενο να προχωρεί η ζωή χωρίς άρρεν και θήλυ: Θα μπορούσαμε όμως να ερωτήσουμε η γαία και ο ουρανός δεν είναι τμήση και διχοτόμηση της μίας δυνάμεως η οποία αυτοδιαιρέθηκε σε δύο μέρη; Ο Ησίοδος συζητεί ότι από το Χάος προήλθε η Ζωή όπως και ο Όμηρος συζητεί ότι εις το Χάος επιστρέφουμε, άρα το Χάος αυτομερίζεται και δημιουργεί την Ημέρα, η Ημέρα υπό το Φώς του Ηλίου διαμοιράζει τη δύναμη σε ενέργεια ως μεταφορά (θήλυ) και μορφική εκμετάλλευση αυτής της ενεργείας (άρρεν): για αυτό ο Δίας (ειδικά στον Προμηθέα Δεσμώτη) δεν κατηγορείται από τον Προμηθέα ως κακός παραγωγός της οντολογικής και κοσμικής ενεργείας αλλά ως κακός διαχειριστής: για αυτό εξάλλου και το όνομα του Διός παράγεται από το ρ.δαίω μοιράζω, είναι ο διαμοιραστής των ήδη υπαρχουσών θηλέων φυσικών δυνάμεων: άρα σταδιακά οι άνθρωποι ακολουθούν το ότι μία οντολογική δύναμη διχοτομήθηκε, η γαία και ο ουρανός, αυτό σταδιακά δίδει δύο νέους ρόλους συνεχείας της οντολογικής δυνάμεως : το θήλυ διά του άρρενος, συεχίζουν την οντολογική κατανομή δυνάμεων.
Είναι σοβαρό λοιπόν να κατανοήσουμε ότι το άρρεν και το θήλυ είναι τρόποι συνεχείας αλλά και διαχείρισης της μίας οντολογικής δυνάμεως: Είναι η περίφημη αρχή της μίττωσης εκ της οποίας το ζυγωτό διαιρείται και παράγει διά του θήλεος και άρρενος ζωή συνεχείας, έως τον επόμενο τρόπο της οντολογικής χαοτικής πορείας. Αυτό το κατανοούμε πολύ καλά μέσα από τα γραφόμενα στη γένεση: ο θεός της γενέσεως πρώτα μορφοποιεί τις οντολογικές δυνάμεις ως φύση, σύνολο ιδιοτήτων και τρόπου πορείας (φτιάχνεται η οικία μέσα στην οποία θα ζήσουν οι άνθρωποι, η φύση γίγνεται το καταφύγιο του ανθρώπου ο οποίος αποκόπτεται από το ον ως τέτοιο και πλέον θα πορευθεί ως άρρεν και θήλυ). Έπειτα φτιάχνεται ο Αδάμ και βέβαια η Εύα: δεν πρέπει να φάγουν το μήλον της αναμνήσεως, για να θυμηθούν πώς θα συνεχίσουν την οντολογική αποστολή τους δημιουργώντας την ανθρωπίνη ιστορία: παρατηρούμε λοιπόν στη γένεση την έννοια της διαίρεσης: η μία οντολογική δύναμη διαιρείται σε φύση (θήλυ) και μορφή διαχείρισης της φύσης (άρρεν): για αυτό λέγει ότι το θήλυ δημιουργήθηκε από το πλευρό του Αδάμ: Διά του Αδάμ η προϋπάρχουσα αυτού φύση αποκολλάται ως τρόπος μορφοποίησης και ως κομμάτια δυνάμεων φτιάχνει το ανθρώπινο σύμπαν.
Άρα λοιπόν το ανθρώπινο σύμπαν στηρίζεται στην διαίρεση: η μία οντολογική δύναμις κατανομής μορφών και δυνάμεων διαιρείται: ο τρόπος είναι κοινός: το ένα μέρος είναι οι συσσωρευθείσες οντολογικές δυνάμεις οι οποίες θα κτίσουν την ανθρώπινη ιστορία: γεννιούνται, φύουν, αυτές οι δυνάμεις (φύση) μέσα από τα σπλάχνα του όντος: ο άνθρωπος κλείνεται σε αυτό το σπίτι δυνάμεων και με αυτές κτίζει τον κόσμο των ανθρώπων: η θηλυκή συσσώρευση δυνάμεων επιφέρει την άρρενα εκμετάλλευση αυτών: ως ο οικοδόμος: συλλέγει τα υλικά και με αυτά κτίζει την οικοδομή.
Για αυτό οι πρωταρχικές δυνάμεις του όντος (όπως έχουν σωθεί σε ελάχιστα κοσμοθεωρητικά γραπτά (Ησίδοος , Όμηρος κ.λ.π) είναι άφυλες: οι Γίγαντες και οι Τιτάνες σε μεγάλο βαθμό παρουσιάζονται ως άφυλα τέρατα, μετά από αυτά τα τέρατα παρουσιάζεται ο Έρωτας όταν διά της διαίρεσης πλέον πλάθεται η Νύκτα (πρώτη προτύπωση του θηλυκού) και η Ημέρα (διά του Ηλίου η προτύπωσις του άρρενος Νοός (οι προσδιορισμοί άρρεν και θήλυ (ακόμη) δεν έχει καμμία σχέδη με την έμφυλη μετέπειται ταυτότητα: είναι ο οντολογικός τρόπος μεταφοράς δυνάμεως (θηλυκή Νύκτα) και ο τεκτονισμός αυτής (άρρεν Ημέρα): η έμφυλη ταυτότητα είναι η μετέπειτα πολιτική ταυτοποίηση αυτών των οντολογικών κατ΄αρχάς ταυτοτήτων.