Σχολική εξέγερση στο Παρίσι: κάποιες σκέψεις.

 

Σχολική εξέγερση στο Παρίσι: κάποιες σκέψεις.

Ας ξεκαθαρίσουμε ότι υπάρχουν πολλές παράμετροι οι οποίες θα μπορούσαν να φωτίσουν τις  «μαθητικές» εξεγέρσεις στο Παρίσι και αλλού, αποδεικνύοντας ότι όπως και στον περίφημο «Μάη» του 1960 όλα είναι προσεκτικά μελετημένα και κατευθυνόμενα από τα συνήθη αόρατα  εξουσιαστικά κέντρα, αλλά εμείς θα ασχοληθούμε μόνον με την καθαρά σχολική και εκπαιδευτική και παιδαγωγική πλευρά. Ας θυμίσουμε πάλι ότι ο Γαλλικός Λαός το 1789 ήταν πλήρως κατευθυνόμενος από εκείνους τους αοράτους οι οποίοι σήμερα τεχνηέντως έχουν προκαλέσει τον απίστευτο δοχοτομισμό του Λαού, συνεχίζοντας να κυβερνούν χωρίς διακοπή ελέγχοντας ακόμα και σήμερα τον διαλυμένο Λαό.

Ένα πρώτο χαρακτηριστικό το οποίο θα πρέπει να το αναφέρουμε –εκπλησσόμεθα από το ότι ποτέ και από κανέναν δεν αναφέρεται- είναι το ότι ποτέ μα ποτέ το σχολείο ως κρατικός θεσμός δεν απετέλεσε αιτία εξέγερσης και επανάστασης: ποτέ: το σχολείο από την γένεσή του και έπειτα απετέλεσε κρατική δομή  η οποία προσπαθεί να αναπαράξει από γενεά σε γενεά όλα όσα συμφέρουν πολιτειακές και κοινωνικές πλειοψηφίες: Αντιθέτως όσοι διεφώνησαν με όσα διδάχθηκαν από το σχολείο είναι αυτοί οι οποίοι απετέλεσαν επαναταστατικές εστίες, σοβαρές ή αστείες: θα μπορούσαμε για τις πρώτες να αναφέρουμε τον Νίτσε ο οποίος ετελείωσε σχεδόν θεολογικό σχολείο υιός πάστορος με τα γνωστα φιλοσοφήματά του, για τις δεύτερες θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τον Μάρξ ο οποίος παρομοίως σχεδόν θεολογικό σχολείο τελείωσε με τα γνωστά αποτελέσματα: άρα και σήμερα οι νέοι μέσα στο σχολείο νοιώθουν κρατικές οντότητες, εξαρτήματα ενός συστήματος, το σχολείο ετοιμάζει ώστε οι νέοι να γίνουν προσασμοσμένα μεγέθη στο σταθερό και διαχρονικό κρατικό μηχάνημα, για αυτό και αντιδρούν: όμως δεν αντιδρούν όλοι: πολλοί και πολλές υιοθετούν τους προσηρμοσμένους κοινωνικούς και πολιτειακούς ρόλους που προσφέρει το σχολείο ως κρατικώς ανατροφοδοτουμένη δομή και μέσω αυτού θα γίνουν οι μετέπειτα πρωθυπουργοί, επιχειρηματίες, ιερείς κ.λ.π.

Η Επανάσταση της Μαριονέτας.

 

Η Επανάσταση της Μαριονέτας.

Η Μαριονέτα έμαθε ότι Είναι Μαριονέτα: Δεν Είναι Μαριονέτα. Μπορεί να είναι κάτι άλλο ανώτερο ή κατώτερο. Ό,τα και άλλο και αν είναι το λησμόνησε. Κανείς δεν της το είπε κανείς δεν της το θύμισε. Όταν έρχονταν κάτι περίεργες αναμνήσεις ότι Είναι και κάτι άλλο το απωλογείτο ως αμαρτία. Όμως από όλες τις μαθήσεις αυτή έμαθε αυτή: άρα συνέχισε να μεγαλώνει σαν Μαριονέτα. Με όλες τις δυναμικές και τα χαρακτηριστικά του ρόλου της.

Τα όνειρα, η φαντασία, οι αναμνήσεις, οι ενοράσεις που είχε και της θύμιζαν άλλους εαυτούς και άλλες δυναμικές, γρήγορα την έμαθαν ότι είναι επικίνδυνες και σχιζοφρενικές. Τις παράτησε. Άρχισε να συνηθίζει το ρόλο  της. Εξάλλου την  δίδαξαν ότι η έξη, η συνήθεια, η ηθική (όπως είπαν και οι φιλόσοφοι) είναι η νέα φύση της. Η μαριονέτα γρήγορα έγινε ένα καλό ευθύγραμμο τμήμα: η Αρχή της ήταν ό,τι της επέτρεπαν να σκέπτεται ως Καλό, το τέλος της ήταν οι πράξεις και ο ρόλος που της επεφύλασσαν αυτές οι σκέψεις. Γρήγορα η ζωή της έγινε μία ρουτίνα: Κινείται ανάμεσα στον Θεό που την κινεί και λέγεται Καλλιτέχνης και στους πρακτικούς ρόλους της. Δεν έχει  δική της λαλιά, δεν έχει  δική της πράξη, όλα είναι κατευθυνόμενα από τον Καλλιτέχνη Θεό που την κινεί.

Όλο το πάζλ συμπληρώθηκε: όταν η Μαριονέτα μελαγχολεί ο Καλλιτέχνης που την κινεί την θυμίζει ότι Γεννήθηκε για να διασκεδάζει τους Άλλους  Γρήγορα η Μαριονέτα κατάλαβε ότι Είναι με βάση όσα της Λέγει ο Καλλιτέχνης Θεός κινητής  της, οι Άλλοι χάριν των οποίων κινείται, ο κόσμος που της έχουν ετοιμάσει. Ξέχασε το μονοπάτι που την οδηγεί σε κάτι το δικό της, ως σκέψη, κίνηση, προορισμό. Μία φορά που ο Καλλιτέχνης Θεός έπαιξε με τις μαριιονέτες του την  Οδύσσεια του Ομήρου η Μαριονέτα φοβήθηκε: είναι δυνατόν να τα κατάφερνα ποτέ (αναλογίσθηκε) και να νικούσα όλες αυτές τις Σκύλλες και Χάρυβδες και τα άλλα τέρατα;

Γιατί ευδοκίμησε ο μαρξισμός στην Ελλάδα;

 

Γιατί ευδοκίμησε ο μαρξισμός στην Ελλάδα;

Ως «Ελλάδα» σε αυτήν την εργασία μας θα εννοήσουμε το Νέο Ελληνικό Κράτος όπως αυτό δημιουργήθηκε έπειτα από την Εθνικοαπελευθερωτική Επανάσταση του 1821 και το πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας στις 3/2/1830. Αυτό το Νέο Ελληνικό Κράτος είχε όλες εκείνες τις δυσχέρειες, δυσλειτουργίες, ιδιαιτερότητες που θα μπορούσε να έχει ένα Κράτος το οποίο δημιουργείται έπειτα από μακραίωνη σκλαβιά. Αναφέρεται ότι ο Ιωάννης Καποδίστριας εκλέχτηκε κυβερνήτης της Ελλάδας από την Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας (άνοιξη 1827) και στις αρχές του 1828 ήρθε στο Ναύπλιο. Η κατάσταση που βρήκε ήταν τραγική. Η χώρα ήταν κατερειπωμένη και ο λαός εξαθλιωμένος. Ληστές και πειρατές έλεγχαν μεγάλες περιοχές, ενώ αιγυπτιακός στρατός παρέμενε στη ΝΔ Πελοπόννησο και τουρκικός στη Στερεά Ελλάδα. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάς του 1830 δεν ικανοποιούσε ούτε ένα κριτήριο συντεταγμένου κράτους όπως αυτό αποτυπώνεται στα συντάγματα των νεοιδρυθέντων Ευρωπαϊκών κρατών αλλά και του Αμερικανικού κράτους. Ειδικά στο θέμα του μαρξισμού μπορούμε να συζητήσουμε ότι δεν ικανοποιείτο  ούτε ένας παράγοντας επικράτησής του επί της Ελλάδος διότι ούτε βιομηχανία υπήρχε, ούτε προλεταριάτο, ούτε βέβαια αποκτηθείσα εργατική συνείδηση επικράτησης του οικονομικού συνειδέναι επί του κοινωνικού συνειδέναι.

Την ίδια στιγμή στην Αμερική (όπως αναφέρει ο Hobsbaum στην εποχή του κεφαλαίου) ο  Νότος,ο οποίος  ουσιαστικά  ήταν μια ημιαποικία των Βρετανών, στους οποίους προμήθευε τη μεγαλύτερη ποσότητα του ακατέργαστου βαμβακιού τους, έβρισκε το ελεύθερο εμπόριο επωφελές, ενώ η βιομηχανία του Βορρά ζητούσε από καιρό, επίμονα και μαχητικά, προστατευτικούς δασμούς, τους οποίους αδυνατούσε να επιβάλει [...] εξαιτίας της πολιτικής επιρροής των νότιων πολιτειών (που πρέπει να θυμηθούμε ότι το 1850 αποτελούσαν το μισό του συνόλου των πολιτειών). Είναι βέβαιο ότι η βιομηχανία του Βορρά ανησυχούσε περισσότερο για ένα έθνος που το μισό εφάρμοζε το ελεύθερο εμπόριο και το άλλο μισό τον προστατευτισμό παρά για ένα έθνος που το μισό χρησιμοποιούσε δούλους και το άλλο μισό είχε καταργήσει τη δουλεία. Μάλιστα την ίδια στιγμή στην ευρώπη και μάλιστα στην Αγγλία το 1838 η αγγλική Ένωση Εργατών δημοσίευσε τη Χάρτα του Λαού, με την οποία οι χαρτιστές, όπως ονομάστηκαν τα μέλη της, διατύπωναν πολιτικά αιτήματα (θέσπιση της καθολικής ψηφοφορίας για τους άνδρες κ.ά.).

Ως εκ τούτου έχουμε και λέμε: η Ελλάδα δεν είχε καμμία από τις δομές που είχε η Αμερική και η Ευρώπη ώστε από το καπιταλιστικό σύστημα να προχωρήσει σε άλλες κοινωνικές και οικονομικές μορφές κρατικής πολιτειότητας (μία εκ των οποίων ήταν ο μαρξισμός, άλλη ήταν ο φιλελευθερισμός, μετέπειτα η σοσιαλδημοκρατία κ.λ.π). Το μέλημα των Ελλήνων αυτής της περιόδου ήταν πολύ απλά η διασφάλιση της ανεξαρτησίας των, όσων πιο ευνοϊκών συνόρων, σταδιακά η ύπαρξη συντάγματος και το πέρασμα στην δημοκρατία, στην κοινοβουλευτική δημοκρατία (πράγματα τα οποία ήταν λυμένα στην ευρώπη όπου ο μαρξισμός διεκδικούσε τα επίχειρα των θεωριών του ιδρυτού του).

Σημαντική επισήμανση λοιπόν είναι το αναφέρουμε ότι υπό τοιαύτες συνθήκες η Ελλάδα έπειτα από την επανάσταση του 1821 παρέμεινε σε βυζαντινές και οθωμανικές δομές διοίκησης, εργασίας, κρατικής δομής. Οι περισσότεροι Έλληνες ζούσαν εκτός της Ελλάδος σε εδάφη της οθωμανικής αυτοκρατορίας (τώρα) της βυζαντινής αυτοκρατορίας (πρίν): Αυτή την εποχή, στη βάση του ότι η Ελλάδα ήταν φτωχή και οι περισσότεροι Έλληνες ζούσαν έξω από τα σύνορα του ελληνικού κράτους, διατυπώθηκε η θέση ότι, για να αναπτυχθεί η χώρα, θα έπρεπε πρώτα να διευρυνθούν τα ελληνικά σύνορα ώστε να περιλάβουν περιοχές με ελληνικούς πληθυσμούς που βρίσκονταν υπό ξένη ―κυρίως οθωμανική― κυριαρχία. Αν και η ιδέα κυκλοφορούσε σχεδόν από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, ο Κωλέττης ήταν εκείνος που αναφερόμενος σε αυτή χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο Μεγάλη Ιδέα (ιδέα για την οποία αξίζει να αγωνιστεί όλο το έθνος) σε ομιλία του στην Εθνοσυνέλευση το 1844.Αυτό σημαίνει ότι το Ελληνικό Κράτος απείχε κατά πολύ (τουλάχιστον πληθυσμιακά) από το Ελληνικό Έθνος. Το σύνολο των Ελλήνων δεν είχαν συμμετάσχει επί μακρόν στο νέο Ελληνικό κράτος, και όταν αυτό συνέβη, δυστυχώς συνέβη με τους όρους της Μικρασιατικής καταστροφής με αποτέλεσμα οι Έλληνες του σταδιακά διαμορφωμένου Ελληνικού κράτους να μην έχουν ενιαία Εθνική συνείδηση (ότι ανήκουν σε ένα Κράτος το οποίο συνταυτίζεται με τη ζωή τους και τα όνειρά τους (μιάς και πολλοί από αυτούς επιθυμούσαν την επιστροφή στην Μικρασιατική Πατρίδα τους): άρα σταδιακά το Ελληνικό κράτος μεγάλωσε απορροφώντας ανθρώπους ξεριζωμένους οι οποίοι έβλεπαν την Πατρίδα τους να είναι αλλού: άρα το κύριο συνεκτικό κριτήριο του Ελληνικού κράτους ήταν ο πόνος, ή αίσθηση της ιστορικής και κοινωνικής αδικίας, όχι το κοινό Εθνικό αίσθημα του μεγάλου Ελληνικού κράτους το οποίο θα διασφαλίσει την ιστορική συνέχεια των Ελλήνων και του Ελληνισμού: ο μαρξισμός σαφέστατα ανθεί εκεί όπου μπορεί να εκμεταλλευθεί τον ανθρώπινο πόνο και δυστυχία, ως προκρούστης να την δέσει στο κρεββάτι των μαρξικών θεωριών και να προσαρμόσει το μυαλό και τις πράξεις των ανθρώπων στα δόγματά  του.

Τίτλος: Γιατί ο Πλάτων απέρριψε την Τέχνη ως κακή μίμηση;

 

Τίτλος: Γιατί ο Πλάτων απέρριψε την Τέχνη ως κακή μίμηση;

Βασίλειος Μακρυπούλιας

Δρ.Φιλοσοφίας

Περίληψη.

Ο Πλάτων είναι Φιλόσοφος – Δημιουργός. Κάθε Δημιουργός μιμείται. Μιμείται ό,τι έχει ως εσωτερικότητα ή ό,τι αντιλαμβάνεται ως εξωτερικότητα. Αντλεί υλικό από τα Όντα, τον Κόσμο, το κατανείμει , το ταξιθετεί σύμφωνα με το σχέδιό του, το εμφανίζει σε νέες Νοητικές και αξιακές δημιουργίες.  Ώστε λοιπόν ο Πλάτων ως Φιλόσοφος – Δημιουργός δεν είναι περιγραφικός φιλόσοφος αλλά εκ-τελεστικός.Εκ του Κόσμου των Ιδεών τελεί εν δημιουργικώ οίστρω. Διά τούτο η Πλατωνική φιλοσοφία  αναπτύσσει και παραδίδει όλες τις παραμέτρους μίας Δημιουργίας.  Εκ του κόσμου του Αγαθού την Πόλιν του Αγαθού αλλά και τον  Αγαθόν Άνθρωπον. Στην πορεία όμως ο Δημιουργός αντιμετωπίζει πειρασμούς παραπλάνησης και ψεύδους. Η κυριωτέρα πηγή παραπλάνησης και ψεύδους  είναι η μίμηση ψευδών μορφών οι οποίες φέρουν λάθος εντυπώσεις και αντιλήψεις περί των ιδεών και αξιών. Ο Πλάτων ως Δημιουργός αναμφίβολα έπρεπε να μιμηθεί τον κόσμο του Αγαθού (εκ του οποίου θα μετέφερε τις ιδέες και αξίες οι οποίες θα έκτιζαν την ιδανική Πολιτεία τον ιδανικό Πολίτη). Ο Αθηναίος όμως φιλόσοφος ήξερε πολύ καλά ότι θα έπρεπε στο δρόμο της μιμήσεως του Αγαθού να ακολουθεί  τις ιδέες και αξίες οι οποίες απ΄ευθείας προέρχονται εκ του Αγαθού. Δεν θα έπρεπε να μιμείται τα ενδιάμεσα μεγέθη τα οποία αντανακλούν όψεις του Αγαθού. Στο σημείο το οποίο η Τέχνη είναι ενδιάμεση αντανάκλαση του Αγαθού προς τον Άνθρωπο, αυτή απορρίπτεται από τον Ιδεαλιστή και Ενορατικό Πλάτωνα ως μη πρωτόλεια μεταφορά των καθεαυτών ιδεών και αξιών του κόσμου των Αγαθών ιδεών.

Λέξεις κλειδιά: ιδέα, αγαθό, αξία, ψεύδος, αλήθεια, ανάμνηση, Πόλις, Πολίτης.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1.Εισαγωγή: Η δυναμική και εξελίξιμη φύση του Πλατωνικού συστήματος. Το Πλατωνικό σύστημα ως μεταφορά και ανακατανομή  δυνάμεων και ενεργειών.

Η πρωτοτυπία και οντολογικότητα του Πλατωνικού συστήματος αποδεικνύεται από το γεγονός ότι ο Αθηναίος φιλόσοφος δημιουργεί έναν πρότυπο κόσμο (τον κόσμο των Ιδεών) (Κωσταράς, 1994, σελ.227) ως κεντρική συσσωρευτική πηγή. Οι ιδέες ως «όντως όντα» δηλώνουν το όνομα της τάξεως ή του είδους  ενός πράγματος (Κωσταράς, 1994, σελ.227). Άρα η Ιδέα δεν έλκει τυχαία την ετυμολογική της καταγωγή από το ρ.ορώ (βλέπω) και μάλιστα από το β΄αόριστο=είδον. Ο Νούς «ενορατικά» είδε  το κοινό  υπόβαθρο των όντων και το αλληλοπεριχώρησε σε κοινές για όλα τα όντα δυνάμεις, οι οποίες επειδή ενορώνται της κοινής φύσεως των όντων είναι: Ιδέες. Άρα η Ιδέα εμπεριέχει εκ της φύσεώς της την έννοια της συνεχείας και της εξέλιξης. Διότι θα πρέπει η κατασκευασθείσα Ιδέα (π.χ του Ωραίου και του Καλού) να υλοποιηθεί στο νού και στον κόσμο του κατασκευαστή της.

Άρα ο Πλάτων μέσω των συλλήψεών του ανέλαβε μία ιδιότυπη αποστολή: έπρεπε να μεταφέρει την ανακάλυψη της Ιδέας  (ως Αγαθό, ως Όντως Όν) στην ανθρωπίνη διάσταση και στο ανθρώπινο Είναι και Γίγνεσθαι: Σε  αυτό το οντολογικό κατ΄αρχάς ταξίδι ελλοχεύει ένας σημαντικός κίνδυνος: σταδιακά η Ιδέα να διαχωρισθεί από την γενέθλιο γή η οποία την έφερε στο Φώς του Λόγου, την ανέθρεψε και της έδωσε την απστολή να κοσμίσει γνωσιολογικώς και ηθικώς την ανθρωπίνη κοσμικότητα και εαυτότητα.  Άρα η Ιδέα θα πρέπει να μιμείται τον πρωτόλειο κόσμο του Αγαθού ώστε στο ταξίδι της προς το ανθρώπινο μυαλό, την ανθρωπίνη κοινωνία, προς την κτίση του Ανθρωπίνου Ηθικού Ανθρώπου, πάντοτε να επικοινωνεί με την γενέθλιον  χώρα του Αγαθού, η οποία είναι  και η μητρική της χώρα.

Οι δύο δυνάμεις οι οποίες κινούν την Ανθρώπινη Ιστορία.

 

Οι δύο δυνάμεις οι οποίες κινούν την Ανθρώπινη Ιστορία.

Η Φιλοσοφία ένα σκοπό προσπάθησε να επιτύχει: Μανιωδώς θα λέγαμε: Συζητούμε για την παραδοσιακή νοησιοκρατική και εμπειρική φιλοσοφία η οποία κατέληξε στις ημέρες μας ως μεταδομιστική-αποδομιστική φιλοσοφία. Όσο και αν προσπαθεί να κινηθεί ως λαβύρινθος η φιλοσοφία είναι μία πρόσκαιρη διαστασιακή φαντασίωση του προσκαίρου ανθρώπου πρίν αυτός και τα γεννήματά του (όπως η φιλοσοφία) χαθούν στο Χάος (διότι ελάχιστοι έχουν προοβληματισθεί: άραγε η Ησιόδειος Θεογονία η οποία ομιλεί για την γένεση του κόσμου  και του ανθρώπου από το χάος δεν θα ξαναγραφεί αντίστροφα (όταν το Χάος θα ξαναεπιβληθεί μαζεύοντας τις δυνάμεις που σπατάλησε για να φανερώσει τον άνθρωπο και τον κόσμο του προχωρώντας σε νέες ανακατανομές των δυνάμεών του;

Προσπάθησε λοιπόν η Φιλοσοφία  να δημιουργήσει έναν κύκλο ανάμεσα στο πέρασμα του Χάους (το οποίο αγνοεί παντελώς τον Άνθρωπο όπως τον ξέρει η φιλοσοφία (το Χάος ούτε λόγο γνωρίζει ούτε άνθρωπο του λόγου γνωρίζει και το «άσχημο» είναι ότι όλοι θα επιστρέψουμε σε αυτό το Χάος ώστε να αναδιανεμηθούν σε κάτι άλλο οι δυνάμεις οι οποίες τώρα μας συνθέτουν ως μορφές και είδος. Άρα η απαρχή του Ανθρωπίνου Κόσμου και του Ανθρώπου αποτελείται από  το συνδυασμό των δυνάμεων του Χάους και των δυνάμεων Λόγου: οι δυνάμεις του Λόγου προσπαθούν να λάβουν τα υλικά του θείου της φύσης  και του ανθρώπου και να τα κατανείμουν με  βάση τις ιδέες της ισορροπίας της συμμετρίας και της τάξης, τις αξίες της ηθικής επαναλήψεως, των αρετών και της ευδαιμονίας. Οι δυνάμεις του Χάους δεν γνωρίζουν τίποτε από όλα αυτά: επανατροφοδοτούν τον πρόσκαιρο ανθρώπινο  κύκλο (ο οποίος ξεκινά από το θείο και διπα της φύσης καταλήγει στον άνθρωπο) μεταφέροντας δυνάμεις οι οποίες μέσα από τις μηχανές σκέψης και πράξης, νόησης και ήθου, επεξεργάζονται και μοιράζονται στους ανθρώπους (ανά εποχή καταλήγουν στους ανθρώπους διά της φιλοσοφίας, θρησκείας, πολιτικής, επιστήμης, τεχνολογίας κ.λ.π).  Ώστε η φιλοσοφία είναι το μεγάλο και εντελώς ψευδές παραπέτασμα που κρύβει από τον άνθρωπο το Χάος και την συνέχειά του, αν και ο άνθρωπος χωρίς τη φιλοσοφία (φαντασίωση της  οποίας είναι) αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του Χάους (η φιλοσοφία  του Νοός εγέννησε την ψευδαίσθηση ότι ο άνθρωπος είναι ό,τι είναι (ψευδαίσθηση η οποία αυτοπαύεται όταν ο άνθρωπος επιστρέψει στο Χάος (στο χάος ο άνθρωπος δεν επιστρέφει όταν «πεθάνει» διότι ο θάνατος στην εποχή του Λόγου είναι το στάδιο κυκλικής  επιστροφής των ανθρώπων στην ίδια διάσταση του λόγου, ο άνθρωπος επιστρέφει στο Χάος είτε ατομικά όταν ξεφύγει από την απάτη του Λόγου και εύρη τον δρόμο της ατομικής οντολογικής του συνεχείας είτε όταν μετά την κατά-στροφή αυτής της διάστασης μοιραία όλα ακολουθήσουν την οντολογική τους χαοτική συνέχεια).

Άρα δύο δυνάμεις κινούν τον Άνθρωπο και την Ιστορία του: το Χάος και ο Λόγος: ο Λόγος πασχίζει να κτίσει πάμπολλα παραπετάσματα, τείχη, ανασχετικά στρώματα, ανάμεσα στις πρόσκαιρες εκφάνσεις του λόγου και στο Χάος: προκειμένου να απορροφά όσο πιο ανώδυνα τις κατακλυσμιαίες δυνάμεις  του Χάους, να αποβλακώνει τους ανθρώπους ότι ανήκουν στον πρόσκαιρο κόσμο της Ιστορίας και όχι στον διηνεκή κόσμο του Χάους. Οι πάμπολλοι λοιπόν κατακλυσμοί αντί να παρουσιασθούν ως ο τρόπος μετάδοσης χαοτικών απείρων δυνάμεων στον Άνθρωπο έχουν αντιστραφεί ως νόημα και ομιλούν δήθεν για  την δημιουργία του Κόσμου και του Ανθρώπου: η δημιουργία του κόσμου από το Θεό της  βίβλου αντί να παρουσιασθεί ως προσπάθεια ελέγχου και καλής διαχείρισης των δυνάμεων του Χάους προς τον κόσμο του λόγου, αντιθέτως ψευδώς παρουσιάσθηκαν ως δημιουργία εκ του μηδενός (ευτυχώς οι συγγραφείς της βίβλου είχαν την ευθιξία να ομιλήσουν για το όν του χάους ως  εκπορευτού δυνάμεων υπό τον Εωσφόρον): η αφήγηση του Προμηθέως (ήταν Τιτάν προϋπάρχουσα χαοτική οντολογική δύναμις) η κλοπή της φωτιάς (της αιωνίου βουλήσεως μεταφοράς της οντολογικής δυνάμεως) αντί να παρουσιασθεί ως τρόπος μεταφοράς  χαοτικών δυνάμεων  στον άνθρωπο και στον πρόσκαιρο κόσμο του, παρουσιάσθηκε ως ένα απλό περιστατικό διαμάχης με το Δία (για αυτό ο πάνσοφος Αισχύλος στον Προμηθέα Δεσμώτη (πάνσοφα) βάζει τον Προμηθέα να  μισεί τους Θεούς: η φιλοσοφία και ο Νούς εδημιούργησαν  ανάμεσα στον άνθρωπο και στο χάος  τείχη ώστε οι δυνάμεις του Χάους να ελέγχονται, οι θεοί είναι τέτοιοι και περιορίζουν την ροή των χαοτικών δυνάμεων προς τον άνθρωπο ώστε ο άνθρωπος καθορίζεται από τον κύκλο: θεός-φύση-άνθρωπος και όχι από την απευθείας σχέση του με το Χάος, ο Προμηθέας πέφτει και αυτός θύμα αυτού του κύκλου (διότι στην πρώτη Αγία Τριάδα (Πατήρ (Δίας) Υιός (ως μεταφορά δυνάμεων του Διός (Προμηθέας) και Πνεύμα (Αϊτός) ο Δίας τρέφεται ως Αϊτός μέσα από το ανανεούμενο πνεύμα του Οντολογικού μεγέθους του Προμηθέως.

Τα πάθη του Ιησού ως συνέχεια της Ελληνικής τραγωδίας.

 

Τα πάθη του  Ιησού ως συνέχεια της  Ελληνικής τραγωδίας.

Ας σημειώσουμε ότι ο ορισμός του Αριστοτέλους  για την τραγωδία (όπως παραδίδεται στην Ποιητική του) αρμονικά ισχύει για το σύνολο της Μεγάλης Εβδομάδος.  Ο Ιησούς βίωσε την τραγωδία ως μίμησιν πράξεως σπουδαίας και τελείας. Οι  Έλληνες είχαν αποδώσει στον Προμηθέα την έννοια της Θυσίας μέσω της σταύρωσης: Ο Προμηθέας είχε μεταφέρει στους ανθρώπους την Φωτιά, το Πύρ, σαν να λέμε την Σοφία της Δημιουργίας και της Τέχνης. Ο Προμηθέας είναι ο Τιτάνας συνεχείας, ο Υιός των Τιτάνων (των τρομακτικών Οντολογικών δυνάμεων οι οποίες διαμοιράζονται διά του Διός) ο οποίος προσφέρει στους ανθρώπους την λύτρωση της Γνώσης: πώς να πορευθούν δημιουργικά σε αυτή την γήϊνη διάσταση. Ο Δίας τον καθηλώνει και αίτός τρώγει το ήπαρ του (το οποίο όχι τυχαία είναι το κέντρο της αιματώδους (αναπαράσταση της κίνησης των ανθρωπίνων δυνάμεων διά της ροής του αίματος) λειτουργίας του ανθρώπου: σαν να λέμε ο αϊτός (η Ελευθερία της κίνησης) καθηλώνει τον Προμηθέα (Θυσία ακινησίας, εμμενείας ενάντια στην Οντολογική Ελευθερία Συνεχούς κίνησης): συνεχώς όμως ξαναγίνεται το ήπαρ και πάλι ο Αϊτός το τρώγει: η κυκλικότητα του μαρτυρίου καθηλώνει τον Τιτάνα ενάντια στην Οντολογική συνέχεια.

Οι άνθρωποι λοιπόν είχαν την Γνώση ότι κάθε ανωτέρα πράξη μεταφοράς οντολογικών δυνάμεων προς τους ανθρώπους απαιτεί θυσία: ο Ιησούς ακολουθεί την μίμησιν της Θυσίας διότι μέσω αυτής οι άνθρωποι πείθονται ώστε να δεχθούν την μεταφορά προς αυτούς των Ουρανίων Αγαθών: ο Διόνυσος επίσης μέσα από την Θυσία του και την Ανάστασίν του είχε μεταφέρει στο ανθρώπινο υποσυνείδητο ότι όπως η ημέρα χάνεται στη Νύκτα παρόμοια ο Μεταφορέας των Ουρανίων μυστικών πρέπει να χαθεί (όπως ο σπόρος στη γή) ώστε να απελευθερωθεί το σύνολο των δυνάμεων που μεταφέρει διότι οι άνθρωποι πρέπει να ξέρουν τον Θυσιαζόμενο (Προμηθέας Ιησούς Διόνυσος) και ως αόρατη θυσιαστική δύναμη αναλυομένων δυνάμεων (κρυφών και απείρων) αλλά και  ως σύνολο συγκεκριμένων σωματικών  δυνάμεων έπειτα από την Ανάσταση (η οποία Ανάσταση είναι η τελική ανακατανομή των δυνάμεων προς την τελική πορεία). Ο σπόρος ως κρυμμένος στη γή και ως μετέπειτα καρπός συνδυάζει το σύνολο των δυνάμεων, παρόμοια και ο θυσιαζόμενος χάνεται στο άπειρο και ως απελευθερωθείσα δύναμη διά της ανθρωπίνης πράξης (ως ο σπόρος εν τη γή) αποδίδει καρπούς συγκεκριμένους ως ανθρώπινο πρόσωπο (έπειτα από την Ανάστασίν του). Το σύνολο του κρυπτού και του φανερού, της  Νύκτας και της Ημέρας, για να εμφανισθεί θέλει την Θυσία: η Θυσία βυθίζει τον  Άνθρωπο στα μυστικά της Νύκτας και η Ανάσταση μεταφέρει αυτά τα μυστικά στην Ημέρα των Ανθρώπων: για αυτό και ο Διόνυσος θυσιάζεται και Ανασταίνεται ως  Υιός  του Διός και της Περσεφόνης (Ημέρας  και Κρυφείας Γής) ώστε διά της Θυσίας να χαθεί στα έγκατα της Γής  και από εκεί Ανιστάμενος να μεταφέρει τα λυτρωτικά του μυστικά στον Άνθρωπο.

Ποιός ακριβώς ήταν ο κοσμικός Δίας ( Ο διαμοιραστής των εγκοσμίων δυνάμεων);

 

Ποιός ακριβώς ήταν ο  κοσμικός Δίας  ( Ο διαμοιραστής των εγκοσμίων δυνάμεων);

Η Γένεσις και επικράτησις των 12 Θεών του Ολύμπου στην Ελληνική Μυθολογία αποτελεί μία μακρά διαδικασία στο πέρασμα του Χρόνου. Θα πρέπει όμως να προσεχθεί το εξής: γιατί οι Έλληνες ήξεραν ότι υπάρχουν Θεοί, ή ήξεραν  ότι πρέπει να εφεύρουν θεούς; Στηην συμπαντική διαδοχή κόσμων, πολιτισμών, μορφών και τρόπου ζωής, τι πραγματικά αντιπροσωπεύουν οι θεοί; Φαίνεται ότι η απάντηση θα πρέπει να δοθεί μέσα από την διαδοχή πλανητών, κόσμων, ζωής, μορφών. Όταν ο προγούμενος πλανήτης κατεστρέφετο, και αναγκαστικά κάποιος επόμενος άρχιζε να κατοικείται, οι προηγμένες μορφές του προηγουμένου πλανήτου, μετοικούσαν στον επόμενο πλανήτη: με αυτόν τον τρόπο έρχεται η ζωή στους επομένους κόσμους, επίσης  με αυτόν τον τρόπο μετεφέρετο όλη η επιγενομένη πρόοδος ώστε ο νέος πλανήτης να συνεχίσει την ανοδική οντολογική του πορεία.

Φαίνεται λοιπόν ότι οι Τιτάνες και οι Γίγαντες (ας μην ξεχνούμε ότι διά των Τιτάνων του Κρόνου και της Ρέας μεταφέρθηκαν οι θεοί στη Γή άρα οι ανθρωποκεντρικοί Θεοί  της Γής  άρα οι άνθρωποι της   Γής αποτελούν εξέλιξη των τελείων όντων του προηγουμένου  πλανήτου της Σελήνης )ήταν τα όντα εκείνα τα οποία όταν η Σελήνη κατεστρέφετο μέσα από την εξάντληση της οντολογικής δύναμης που της αναλογούσε, αυτά ήταν τα όντα τα οποία είχαν την ικανότητα να μεταφέρουν την ζωή στον επόμενο Κόσμο που θα μπορούσε να τη δεχθεί.

Ας σημειώσουμε ότι ο Ηρόδοτος αναφέρει το όνομα: Προσέλληνες (λές και οι Έλληνες ήξεραν τον τόπο της Σελήνης (εξάλλου ο Διόνυσος και άλλοι θεοί ήταν Σεληνιακοί θεοί, όπως είπαμε και δεν  είναι τυχαίο ότι θεωρήθηκε ο συγκεκριμένος ως ο θεός του οίνου, της απελευθέρωσης, ο σκοτεινός θεός). Ο Δημόκριτος και ο Αναξαγόρας έλεγον ότι υπήρχε καιρός κατά τον οποίο η Γή ήταν χωρίς φεγγάρι (μάλλον οι προηγμένοι κάτοικοί του είχαν προοδεύσει σε σχέση με τη Σελήνη, τον τρόπο διαχείρισης της Ηλιακής ενέργειας, όταν έφυγαν και ο Ήλιος εκάλυψε τη Σελήνη έγινε αυτή ορατή από τη Γή).

Οι Τιτάνες λοιπόν Κρόνος και Ρέα, φεύγοντας από την Σελήνη έρχονται στη Γή και εμφανίζουν τους Υπερανθρώπους που ήδη υπάρχουν μέσα από τον τέλειο πολιτισμό της Σελήνης, προκειμένου να μετοικηθεί η Γή: Τι πραγματικά σημαίνει ότι ο Κρόνος ευνούχισε τον Ουρανό και η Γή γονιμοποιήθηκε από τις σταγόνες που έρρευσαν από το σώμα του Ουρανού; Ποιος είναι ο Ουρανός; Ο Ουρανός δεν είναι τίποτε άλλο παρά  ο συνεκτικός τόπος ο οποίος εφιλοξένησε όλες εκείνες τις δυνάμεις οι οποίες φεύγοντας από την Σελήνη, από τον προηγμένο προηγούμενο κόσμο, γονιμοποίησαν με το πνεύμα τους και τις ικανότητές τους την Γή, άρα ο Ουρανός είναι η μεταφορά των Υπερανθρώπων στη γή. Τι σημαίνει ότι ο Ουρανός ευνουχίσθηκε από τον Κρόνο; Πολύ απλά ότι διαλύθηκαν όλες οι αντιστάσεις άλλων δυνάμεων και οι υπεράνθρωποι εγκαταστάθηκαν κανονικά στη Γή.

Άρα οι 12 Θεοί συνιστούν το συλλογικό υποσυνείδητο όλων των ανθρώπων  υπό την έννοια ότι όλοι οι άνθρωποι αποτελούμε απογόνους όλων αυτών οι οποίοι μέσα από τις συμπαντικές ανακυκλίσεις μετέφεραν τη ζωή και στην γή, την ζωή ως ενσώματο παράγοντα. Πώς θα μπορούσαμε να ονομάσουμε το μέγεθος εκείνο το οποίο ως απεσταλμένος του Όντος καταγράφει τη  μεταφορά των υπερανθρώπων στη γή και την απαρχή της ανθρωπίνης εποχής επί της Γής; Χρόνος, χρόνο θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτό το μέγεθος.

Οι απόψεις του Φουκώ για το Ιράν. Διάλογος μεταξύ του Μισέλ Φουκώ και του Μπακίρ Πάραμ .

 

Οι απόψεις του Φουκώ για το  Ιράν.

Διάλογος μεταξύ του Μισέλ Φουκώ και του Μπακίρ Πάραμ .

Ο διάλογος αυτός εμπεριέχεται στη δημοσίευση  από τους Janet Afary και Kevin B. Anderson:Το 1978, καθώς οι διαμαρτυρίες κατά του σάχη γινόταν μαζικό κίνημα, ο Michel Foucault πραγματοποίησε την πρώτη του επίσκεψη στο Ιράν. Κατά τη διάρκεια των επόμενων οκτώ μηνών, ο Foucault έγραψε μια σειρά άρθρων για την Ιρανική Επανάσταση για την «Corriere della Sera», την «Le Monde» και άλλες εκδόσεις. Αυτά τα άρθρα αποτελούν την πιο συστημική υπεράσπιση  οπουδήποτε στα γραπτά του μιας μη δυτικής κοινωνίας. Η υποστήριξη του Foucault για το ισλαμιστικό κίνημα του Ιράν πυροδότησε μια διαμάχη που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Το επιχείρημα  του Φουκώ (υπέρ της ανάγκης πνευματικής κυριαρχίας του ισλάμ στο  Ιράν) εκκινείται από την έκδηλη (κατά την γνώμη του ανάγκη οι πνευματικοί άνθρωποι να αναμιιγνύονται στα πολιτικά πράγματα της Πατρίδας των και να κατευθύνουν σχετικά τους συνανθρώπους των διότι έχουν και την φώτιση και την γνώση την ανάλογη μέσα από την πνευματική ενατένιση και φώτισίν των. Άρα οι ταγοί του ισλάμ διαθέτουν την ανάλογη πνευματική φώτιση ώστε με τις αξίες του θείου που πρεσβεύουν να καθοδηγήσουν το λαό τους προς το καλό.

Γιατί δεν υπήρξε εξέγερση δούλων στην Κλασσική Αθήνα; Ποιοι πραγματικά ήσαν οι δούλοι και οι ελεύθεροι στην Αρχαία Ελλάδα;

Γιατί δεν υπήρξε εξέγερση δούλων στην Κλασσική  Αθήνα;

Ποιοι πραγματικά ήσαν οι δούλοι και οι ελεύθεροι στην Αρχαία Ελλάδα;

Ο σκοπός αυτής της εργασίας είναι κλιμακούμενος: Πρωταρχικό λοιπόν μέλημά μας είναι να δείξουμε ότι η διάκριση δούλων και ελευθέρων στην Αρχαία Ελλάδα (έστω σταδιακά) ήταν μία καθαρά λειτουργική διάκριση χωρίς τις ανθρωπιστικές διαστάσεις τις οποίες προσέλαβε στο πέρασμα των χρόνων, ειδικά μετά την  αξιακή εκμετάλλευση ελευθέρων και δούλων από το χριστιανισμό ο οποίος προσέδωσε ηθικές διαστάσεις στους δούλους οι οποίες ήταν παντελώς  άγνωστες στην Αρχαία Ελλάδα. Οι Αθηναίοι προτιμούσαν τα επαγγέλματα της φύσης (γεωργοί και κτηνοτρόφοι ) η δημιουργία της Πόλεως Κράτους των εστηρίχθη στην κατοχή γής: Ο Σόλων απελευθέρωσε και έδωσε πολιτειακά δικαιώματα σε όσους είχαν γή: στο υποσυνείδητο του Αθηναίου πρωταγωνιστούσε η γή, άρα ο Αθηναίος απέφευγε τα αστικά θα λέγαμε επαγγέλματα (εμπόριο  κ.λ.π)τα οποία έκαναν οι δούλοι. Άρα στο πέρασμα της Ιστορίας η σωστή κατανομή ρόλων εδημιούργησε Ελευθέρους πολίτες για τα επαγγέλματα γής και δούλους για τα αστικά επαγγέλματα: όπως καταλαβαίνουμε μέσω του συλλογικού υποσυνειδήτου η γή συνεδέθη και πάλι με τον Ελεύθερο πολίτη, οι οποίοι είχαν γή και ανάλογα επαγγέλματα: οι δούλοι δεν είχαν γή (διότι παραδοσιακά η γή έδιδε την πολιτειότητα) αλλά είχαν αστικά επαγγέλματα διότι αυτά έδιδαν χρήμα αλλά όχι πολιτειότητα άρα ελέγχονταν πλήρως από το αθηναϊκό κράτος. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις η διάκριση δούλων και ελευθέρων ήταν μία αναγκαία διάκριση κατανομής ανθρώπων και ρόλων χωρίς το παραμικρό ηθικό ανάπτυγμα το οποίο εδόθη μετέπειτα. Οι ελεύθεροι ήταν δούλοι του πολιτεύματος (έπρεπε να τηρούν όλα τα πολιτειακά τους καθήκοντα) οι δούλοι ήταν οι ελεύθεροι του επαγγέλματος (τους  επιτρεπόταν να κερδίζουν με έναν τρόπο ο οποίος ήταν απαγορευτικός στους Αθηναίους Πολίτες): άρα κάποια αόρατος εξουσία βγαλμένη μέσα από την  νοησιοκρατική φιλοσοφία εχώρισε τους ανθρώπους που ζούσαν στην Αθήνα σε ελευθέρους και δούλους μόνον και μόνον για να μοιράσει ρόλους, να στηρίξει την Πόλη κράτος και πολιτειακά και οικονομικά, χωρίς αυτή η διάκριση να αγγίζει την αξία του ανθρώπου: ήταν θέμα καταγωγής και προέλευσης. Όχι γνώμης: ας μην ξεχνούμε ότι στη βυζαντινή αυτοκρατορία, στην οθωμανική αυτοκρατορία το να είσαι δούλος ή ελεύθερος ήταν θέμα γνώμης: οι χριστιανοί στο βυζάντιο ήταν ελεύθεροι επειδή ήταν χριστιανοί, στην οθωμανική αυτοκρατορία οι μουσουλμάνοι ήταν ελεύθεροι επειδή ακριβώς ήταν μουσουλμάνοι, ενώ οι χριστιανοί λόγω της χριστιανικής πίστης των ήταν σκλάβοι.

Άρα στο  αστικό θέατρο της Πόλεως κράτους των Αθηνών οι ελεύθεροι και οι δούλοι ήταν απλή κατανομή ρόλων  (στο όλο στημένο θεατρικό πολιτειακό σκηνικό, απλή κατανομή  ρόλων) και τίποτε άλλο. Συζητούμε για διαχείριση ανθρωπίνου δυναμικού. Ήδη η φιλοσοφία (αρχής γενομένης από την Ομηρική ποίηση)  είχε προλειάνει το έδαφος. Ας θυμηθούμε το σκηνικό της Οδύσσειας και θα καταλάβουμε ότι ο Οδυσσέας ήταν ο Βασιλεύς της Ιθάκης (επειδή έπρεπε να εξαντληθεί η παρεχομένη οντολογική δύναμη προς αυτόν τον σκοπό) ο Εύμαιος ήταν ο δούλος χοιροβοσκός (επειδή έπρεπε να εξαντληθεί η παρεχομένη προς αυτόν τον σκοπό οντολογική δύναμη): ο Εύμαιος και ο Οδυσσέας είναι πλήρη πιόνια της διαχείρισης της ενεργείας η οποία πρέπει να δημιουργήσει τον ανθρώπινο πολιτισμό: όπως ο Ήλιος διαχειρίζεται την Ημέρα και η Σελήνη την Νύκτα: όπως ήδη είπαμε πολύ αργότερα σε ένα αντισυμπαντικό παραλήρημα οι θρησκείες απομακρυνόμενες από την συμπαντική καταβολή του πολιτισμού θα προσδώσουν μία ανύπαρκτη ηθική αξία στην διάκριση δούλων και ελευθέρων, η οποία θα αποθεωθεί από τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα, διαλύοντας τις ανθρώπινες κοινωνίες απομακρύνοντάς τις από τις κοινές συμπαντικές καταβολές της ενώπιον των οποίων οι άνθρωποι ενώνονται.

 

Ας συζητήσουμε για τα  Ίμια.

Τα ιστορικά γεγονότα στην βραχονησίδα των Ιμίων συνέβησαν τέλη του Ιανουαρίου 1996. Εάν προσέξουμε τις ημερομηνίες θα δούμε ότι πρίν το 1996 η πλέον πολεμική σοβαρή εμπλοκή με την τουρκία ευρίσκεται στην  τουρκική εισβολή στην Κύπρο (και στην επιγενομένη παράνομη αυτής κατοχή έκτοτε), συζητούμε για 22 χρόνια πρίν, το 1974. Επίσης εάν προσέξουμε θα δούμε ότι δεν ξανασυνέβη κανένα άλλο παρόμοιο και σημαντικό πολεμικό γεγονός έκτοτε, από το 1996 έως σήμερα. Άρα η βασική σημαντική έννοια της περιοδολόγησης φανερώνει ότι τα  γεγονότα των Ιμίων δεν αποτελούν συνέχεια ούτε επίλογο ούτε λόγο συνεχείας κάποιων πολεμικών γεγονότων και ιστορικού πολέμου ανάμεσα στην Ελλάδα και στην  τουρκία. Συζητούμε λοιπόν για ένα μεμονωμένο ιστορικό γεγονός το οποίο γεννήθηκε λόγω κάποιων συμβάντων εκείνης της εποχής χωρίς να υπάρχει προηγούμενο ιστορικό και μετέπειτα ιστορικό παρομοίας δυναμικής: δεν παραβλέπουμε βέβαια τις λεκτικές, διπλωματικές, ή άλλες εμπλοκές ανάμεσα στα δύο κράτη (συνεχείς παραβιάσεις της τουρκίας του Ελληνικού εναερίου χώρου, τα γεγονότα περί της υφαλοκρηπίδας κ.λ.π): συζητούμε για γεγονότα όμοια των Ιμίων σημαντικής πολεμικής αρχής διεξαγωγής και έκβασης.

Άρα έπρεπε το 1996 και συγκεκριμένα εκείνη την εποχή να συμβούν τα γεγονότα των Ιμίων.  Για να επικαλυφθεί κάτι που συνέβαινε, για να προληφθεί κάτι, ή για να ξεκινήσει κατι: άρα κάτι  επετεύχθη εκείνη την εποχή με τα γεγονότα των Ιμίων και δεν ξαναείχαμε παρόμοια γεγονότα εδώ και 30 ολόκληρα χρόνια.

Άρα πρέπει να εξετασθεί προσεκτικά η εποχή: τι συνέβαινε στην Ελλάδα, τι συνέβαινε στην τουρκία εκείνη την στιγμή; Σαφέστατα σημαντικοτάτη είναι και η εμπλοκή των αμερικανών διότι ως τρίτη δύναμη είναι αυτή η οποία επιχειρηματικώς οικονομικώς και άλλως ελέγχει την Ελλάδα και την τουρκία.

Στην Ελλάδα την στιγμή των Ιμίων τελείωνε η διακυβέρνηση της χώρας από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Η ιστορική αξία αυτού του γεγονότος είναι σημαντική και δικαιολογεί την δημιουργία παρομοίου γεγονότος με αυτό των Ιμίων (πάμπολλες φορές κράτη και αυτοκρατορίες επετέθησαν σε άλλες όταν καταλάβαιναν κυβερνητικές ανωμαλίες, αλλαγές ή αδυναμίες). Συγκεκριμένα: Στις 18 Ιανουαρίου 1996 εξελέγη Πρωθυπουργός  ο Κώστας Σημίτης από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. λίγες μέρες μετά την παραίτηση του Ανδρέα Παπανδρέου από το αξίωμα για λόγους υγείας.

Στις 30 Ιουνίου 1996, στο 4ο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., λίγες μέρες μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου, αναδείχθηκε  ο Κώστας Σημίτης πρόεδρος του κινήματος και με τη νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις κοινοβουλευτικές εκλογές της 22 Σεπτεμβρίου 1996 ανακηρύχθηκε πρωθυπουργός. Ως αρχηγός του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κέρδισε και την επόμενη εκλογική αναμέτρηση στις 9 Απριλίου 2000.

Σε κάθε περίπτωση λοιπόν θα πρέπει να σημειωθούν τα εξής: Αφ΄ής στιγμής το ΠΑΣΟΚ ενίκησε στις εκλογές  του Σεπτεμβρίου του 1996 (συζητούμε για τις αλήστου μνήμες εκείνες εκλογές όπου αρχικά προηγείτο η Νέα Δημοκρατία και τελικά ενίκησε το ΠΑΣΟΚ (και αυτό για τον ιστορικό του μέλλοντος είναι κάτι το σημαντικό (και σε σχέση με τα γεγονότα των Ιμίων) ο Ελληνικός λαός (το ΠΑΣΟΚ έλαβε περίπου το 42% των ψήφων) δεν επηρεάσθηκε καθόλου σχεδόν από τα γεγονότα των Ιμίων (τους 3 νεκρούς αξιωματικούς, την τρωθείσα Εθνική αξιοπρέπεια  κ.λ.π): Αντιθέτως έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στον πρωθυπουργό ο οποίος όχι μόνον δεν προχώρησε σε συγκεκριμένες κινήσεις υπεράσπισης της Εθνικής  Τιμής και Αξιοπρεπείας αλλά αντιθέτως ευχαρίστησε τον Μπίλ Κλίντον για την ειρηνευτική του επέμβαση. Άρα ο Ελληνικός λαός είναι συνυπεύθυνος για την πορεία, την Ιστορική πορεία της Ελλάδος.

Τι κομίζει ο Τράμπ και η Ιστορία τον χρειάζεται;

 

Τι  κομίζει ο Τράμπ και η Ιστορία τον χρειάζεται;

Προκειμένου να κατανοηθή η όλη δυναμική των ενεργειών του αμερικανού προέδρου κ.Ντόναλντ Τράμπ θα πρέπει να ταξιδεύσει ο μελετητής  της Ιστορίας στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Η.Π.Α είναι ο μεγάλος νικητής του πολέμου, ειδικά μετά το Μπρέτον-Γούντς ελέγχει την παγκόσμια κίνηση του χρήματος αλλά και της διανομής του χρυσού. Ποιες σκέψεις υπήρχαν στο μυαλό των Αμερικανών προέδρων;  Ποιοι εσχατολογικοί δρόμοι ανοίχθηκαν σε αυτή την χρονική στιγμή για τις Η.Π.Α; Ποια  ήταν πραγματικά τα επόμενα βήματά τους; Με ποιο σκοπό, τι πραγματικά είχαν στο μυαλό τους;

Για να απαντηθεί η ερώτηση αυτή θα πρέπει ο μελετητής της Ιστορίας να ταξιδεύσει στα 1783 (συνθήκη Παρισίων , η Αγγλία αναγνωρίζει το κράτος των Η.Π.Α) και στα 1787(ίδρυση συνταγματική των Η.Π.Α.). Ένα κράτος με λογικές διαφωτιστικές δομές το οποίο στηριζόταν (για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία) στον ανθρώπινο λογικό παράγοντα: ένα κράτος το οποίο αποτελούσε την πρώτη πολιτική ανθρωποκεντρική πραγμάτωση του Λουθηρανισμού: δεν πρόκειται να φανεί ο ρόλος της διαχρονικής  Αμερικής εάν δεν τονισθεί ότι η Αμερική ως κράτος είναι η πρώτη πραγματικά ανθρωποκεντρική αυτοκρατορία χωρίς θεό, έχει θανατώσει το θεό, και τον έχει αναστήσει εντός των ονείρων της και  του τρόπου πραγμάτωσης αυτών. Ό,τι είπε ο Λούθηρος (μόνον πίστη ενώνει τον άνθρωπο με το θεό, ο άνθρωπος άρα μπορεί ως λογικό όν να κυριαρχήσει στη γή  να καταστή απόλυτος άρχων επί της γής): άρα η Αμερική εκκινείται από εκεί όπου δεν μπόρεσε η Ευρώπη του 16^ου αι. να πραγματώσει το Λούθηρο λόγω των θρησκευτικών και άλλων πολέμων: η Αμερική ιδρύθηκε για να πραγματοποιηθούν όλα τα σχέδια των ευρωπαίων μεταρρυθμιστών και διαφωτιστών στην εποχή του ανθρωπίνου λόγου: ο κόσμος να κυβερνηθεί από την επιστήμη και την τεχνολογία και όταν αυτό καταστή δυνατόν τότε να αποκαλυφθεί ότι ο θεός ανασταίνεται και ξανακυβερνά γιατί ουσιαστικά ποτέ δεν πέθανε άρα εκρύβη.

Ο κ.Τράμπ λοιπόν γνωρίζει άριστα την αποστολή του. Ο χιλιαστικός φονταμενταλισμός των Αμερικανών αναφέρεται ακριβώς σε αυτό: το Αμερικανικό κράτος δημιουργήθηκε με μία και μόνη αποστολή: ο μονοθεϊσμός (μετουσιωμένος σε πολιτική φιλοσοφία και πρακτική) να επιβληθεί ως μία παγκόσμια δυναμική, ως τεχνολογία και επιστήμη, life style, οικονομία, τρόπος ζωής. Όταν αυτό επιτευχθεί τότε ο κρυμμένος θεός επιτέλους θα επιβληθεί διότι η Αμερική με έναν πολιτικό τρόπο επιβεβαιώνει ότι ο Θεός σώζει το Βασιλέα έστω και αν δεν υπάρχει λέξη στο σύνταγμα ούτε για θεό ούτε για βασιλέα. Ο Αμερικανός πρόεδρος γνωρίζει πολύ καλά το νόστο του. Η Αμερική είναι η τελευταία αυτοκρατορία: μαζί με την Γερμανία διέλυσαν την Βρεττανική αυτοκρατορία, ίδρυσαν την σοβιετική ένωση, ίδρυσαν Έθνη κράτη , διέλυσαν αυτοκρατορίες, τώρα πρέπει να περάσουν στο κτίσιμο: το οποίο σταμάτησε στην μεταρρυθμιστική και διαφωτιστική ευρώπη: η Βρεττανική αυτοκρατορία είχε επιτύχει όλα όσα εκμεταλλεύεται η Αμερική: Ανατολή και δύση βιομηχανικώς και τεχνολογικώς , οικονομικώς και αγοραστικώς έγιναν όμοιες: επίσης όλος ο κόσμος από την Κίνα και την Ιαπωνία έως την Ρωσία και την Αμερική υπακούουν στην κοινή πηγή εξουσίας (στις δυνάμεις ταύτισης πολιτικού και οικονομικού φιλελευθερισμού οι οποίες ενώπιον του χρήματος της επιστήμης και της τεχνολογίας ελέγχουν τον κόσμο (όλοι μα όλοι οι κυβερνώντες ανήκό τουν στην ίδια αυλή του ιδίου αυτοκράτορος).

Γιατί ο Σωκράτης ήταν ο Σοφώτερος των Ανθρώπων;

 

Γιατί ο Σωκράτης ήταν ο Σοφώτερος των Ανθρώπων;

Παραδίδεται ότι η Πυθία, η πρωθιέρεια των Δελφών, εσήμαινε, έδιδε δηλαδή όλα εκείνα τα σημεία, τους οιωνούς, διά των οποίων οι ερωτώντες κατευθύνονταν σε σχέση με όλα όσα ήθελαν να μάθουν και να προσανατολισθούν. Το πανάρχαιο Μαντείο των Δελφών διά της Απολλωνείας Γνώσεως, της Γνώσεως της Ημέρας, του  Ηλίου, των Σημείων, των στοιχείων του Κόσμου, προσέφερε στους Ερωτώντας το φώς στο σκοτεινό μυαλό τους ώστε διά αυτού να κατευθυνθούν: το μαντείο δηλαδή εκάλυπτε την απόσταση από το σκοτεινό και νυκτώδες μυαλό προς το Φώς της Ημέρας και των Σημείων που αυτή προσφέρει.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Το πρόβλημα των Ανθρώπων είναι η γνωσιολογική κάλυψη ανάμεσα στο σκοτεινό ανθρώπινο μυαλό και στο Φώς του Ηλίου το οποίο είναι ικανό να κατευθύνει τους ανθρώπους σε πορείες, νόστους, καταστάσεις ικανές να φέρουν την ευτυχία: πολλές φορές όμως οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνδέσουν το μυαλό τους (το οποίο μεταφέρει ασύνειδες βαθείες καταστάσεις πολλαπλών επιπέδων και σκοτεινών διαστάσεων) με τις δυνατότητς της Φωτεινής Ημέρας του Ηλίου, η οποία ως αίσθηση, νόηση, σημεία και οιωνούς, βούληση  και πράξη, μεταφέρει θεωρητικούς και πρακτικούς τρόπους μετουσίωσης του σκοτεινού εντός μας στοιχείου με τις φωτεινές έξω μας δυνατότητες:

Θα πρέπει βέβαια να σημειώσουμε ότι το μεγάλο όπλο της Πυθίας είναι η Γνώση  ως Πληροφορία (εξάλλου και το όνομα Πυθία προέρχεται από το πυνθάνομαι=πληροφορώ, ενημερώνω). Άρα αυτό το οποίο ενδιαφέρει την Πυθία είναι ο Ειρμός, ο Συν-ειρμός: είναι η μετουσίωση του Θεού Ερμή σε τρόπο σύνδεσης του σκοτεινού αγνώστου εντός μας στοιχείου με τις δυνατότητες που δίδει ο Ήλιος, η Ημέρα, το Φώς ο άνθρωπος να μεταλλάξει κάθε σκοτεινό και άμορφο σε γνώση είδους και μορφής εκμεταλλευόμενος το Φώς και τα όπλα του. Σε σχέση με το Απολλώνειο Φώς το σκότος είναι άγνοια, έχουμε την αναγκαιότητα ο Νούς να συνδεθεί με το Φώς παράγοντας συγκεκριμένη σκέψη και πράξη: άρα η Πυθία εξήγαγε τον Άνθρωπο από το Σκότος της Αγνοίας και τον συνέδεε με το Φώς των Σημείων, των ενδείξεων, των επιλογών, των θεωριών και δυνητικών πράξεων. Ο άνθρωπος πλέον εξήρχετο προς το Φώς της Γνώσης και των Επιλογών:

‘Όταν δηλαδή το μαντείο των Δελφών συμβούλευσε τους Αθηναίους (εν όψει της καθόδου του Ξέρξη) ότι τα ξύλινα τείχη θα έσωζαν τόσο την Αθήνα όσο και τους Αθηναίους, η Πυθία πληροφόρησε τους Αθηναίους μετουσιώνοντας το σκότος της αγνοίας σε φώς γνώσης επιλογών: το ξύλο ως ιδέα του σταθερού προτρέπει σε κάτι το οποίο ως στερεό σημείο θα βοηθήσει τους Αθηναίους: τι στερεό δίδει το ξύλο: ο άνθρωπος καλείται να προβή  σε αφαιρετικές και επαγωγικές κινήσεις: να κατανοήσει τις ιδέες πίσω από τις μορφές, το είδος πίσω από την ύλη, αφαιρετικά να διαμοιράσει τις εικόνες των σημείων σε ιδέα και αξία πέρα από την εικόνα και την ύλη: άρα η Πυθία είναι ουσιαστικά (όπως και ο Ερμής ως απεσταλμένος της δύναμης  του Διός αναπαριστά ότι πίσω από κάθε εικόνα και μορφή ενυπάρχει η συμπαντική ουσιακή δύναμίς του) ο προάγγελος του φαινομεναλισμού, της φαινομενοκρατίας: πίσω από κάθε υλική μορφή ευρίσκεται η ιδέα του και η αξία του, ως  σκέψη, χρήση, ηθική πράξη: άρα πίσω από το ξύλο ευρίσκεται η έννοια της σταθερότητας είτε ως τείχος είτε ως πλοίο: η Πυθία κινεί το Νού , το βασικό είναι ο Άνθρωπος να ευθυγραμμισθεί με το σημείο, αυτό το κάνει η Πυθία: την αφαιρετικότητα και τον κλωνισμό του σημείου τα επιτυγχάνει ο άνθρωπος: ο άνθρωπος θα πρέπει πίσω από το σημείο να εύρη την ιδέα και την αξία σκέψης και χρήσης, διότι ο άνθρωπος θα πρέπει να αποτελέσει τον κινητήριο μοχλό της Ιστορίας του Νοός: δεν είναι τυχαίο ότι η Πυθία εξαφανίσθηκε όταν ο Ανθρώπινος Νούς περιχωρήθηκε ως σκέψη και ήθος στον παντοδύναμο χριστιανικό θεό και η καλούπωση του καλού και  του κακού κατήργησε την Πυθιακή φαινομενοκρατία.

Άρα οι Αθηναίοι ως ξύλο κατανοούν την έννοια της  σταθερότητας αλλά σε ποία βάση: στο ξύλινο πλοίο ή στο ξύλινο  τείχος;

Από την Φιλότητα στον Έρωτα και στην χριστιανική Αγάπη.

 

Από την Φιλότητα στον Έρωτα και στην χριστιανική Αγάπη.

Η Φιλότητα, ο Έρωτας, η Αγάπη, αποτυπώνουν μία κοινή Επιθυμία και Επιδίωξη του Νοήμονος Ανθρώπου: να δημιουργήσει ένα έλλογο Συν-αίσθημα σύμφωνα με το οποίο όλα είναι Ένα, ως Κόσμος και Άνθρωπος, ώστε όλα να τείνουν προς το Ένα ως Κόσμος και Άνθρωπος. Θα ξεκινούσαμε λοιπόν αυτή την εργασία αποτυπώνοντας ότι η Φιλότητα ο Έρωτας και η Αγάπη, είναι ακόμη μία φαντασιακή κίνηση  του Λόγου: χωρίς το Λόγο ως σκέψη του Ενός και έκφραση της Ενικότητας του Κόσμου και του Ανθρώπου δεν υφίσταται Φιλότητα Έρωτας και Αγάπη: ο Εμπεδοκλής πρώτα είδε την ενιαύσια φύση του Κόσμου και έπειτα συζήτησε για τη Φιλότητα,  για αυτό ο Συκουτρής συζητεί για το Πλατωνικό Συμπόσιο ότι χαρακτηρίζεται  από λόγο Έρωτα και Ψυχή ( ο Σωκράτης είχε συλλάβει τον Ενοποιημένο Ανθρώπινο Εαυτό έναντι κοινών Ιδεών και αξιών του Καλού), για αυτό ο Ιησούς πρώτα συζήτησε για ενιαίο κόσμο  του Θεού για συγκεκριμένο πρόσωπο σε σχέση με το θεό  και έπειτα έδωσε την Αγάπη ως συν-αίσθημα ένωσης όλων έναντι όλων.

‘Αρα ποια ακριβώς είναι η σχέση του Λόγου με το Συν-αίσθημα της Φιλότητας του Έρωτος και της Αγάπης; Μάλλον καλλίτερα ποια είναι η σχέση του Λόγου με το Συν-αίσθημα; Εάν σκεφθούμε ότι το Είναι ενός πράγματος αναλύεται σε δυνάμεις και ενέργειες, τότε θα μπορούσαμε να αναλύσουμε περαιτέρω αυτό το τεθέν ερώτημα ως ακολούθως: ποια είναι η σχέση του λόγου με τις δυνάμεις  και τις ενέργειες οι οποίες απορρέουν από το Συν-αίσθημα; Η απάντηση φαίνεται απλή, μάλλον είναι απλή: καμμία δύναμη και ενέργεια δεν υπάρχει, παρά αυτή ή αυτές οι οποίες υπαγορεύονται από το λόγο: άρα η Φιλότητα  ο Έρωτας η Αγάπη ως δυνάμεις ενοποιητικές κόσμου και ανθρώπου είναι βαθύτατα έλλογες διαδικασίες. Ο Λόγος γεννά την έννοια της Ενικότητας και το Συν-αίσθημα προσφέρει όλες εκείνες τις δυνάμεις και ενέργειες προκειμένου αυτή η ενικότητα να συν-αισθανθεί στο Σύμπαν, στον Πολίτη, στην Πόλη. Άρα χωρίς το συν-αίσθημα της Ψυχής οι σκέψεις του Λόγου δεν μπορούν να καταβούν στο Εσώτερο του Ανθρώπου (Ψυχή) ώστε να καταστούν πράξεις ηθικής και βουλητικής επαφής με τον κόσμο και τον Άλλον: για αυτό και ο Συκουτρής αναφέρει ότι στο Ερωτικό Πλατωνικό Συμπόσιο επικρατεί: ο Λόγος, ο Έρως, η Ψυχή: ο Λόγος κτίζει, η Ψυχή Συν-αισθάνεται τα του λόγου, και ως Ροή (Έρωτας) τα απλώνει στον Κόσμο και στους Άλλους: διότι ο Άνθρωπος είναι παιδί του χάους και του πεπερασμένου: το πεπερασμένο το καλύπτει ο Λόγος: η  ψυχή καλύπτει τις χαοτικές δυνάμεις οι οποίες διά της χαραμάδας του λόγου εισέρχονται εντός του ανθρώπου και απλώνονται ως συν-αισθήματα: ο Λόγος τις κατευθύνει ως Φιλότητα Έρωτα και Αγάπη ώστε ο Λόγος ξεγελώντας το χαοτικό συν-αίσθημα με τις γελοίες επινοήσεις του (διότι η Φιλότητα ο έρωτας η Αγάπη είναι ανύπαρκτες οντολογικές έννοιες διότι δεν ξέρουμε το χάος ώστε να το ενώσουμε, ενώνουμε διά αυτών των εννοιών ένα  αυθαίρετο υποσύνολο του χάους το οποίο ονομάζουμε κόσμο, θεό και άνθρωπο) να ελέγξει το χάος εντός του κόσμου, εντός και εκτός του ανθρώπου, καθιερώνοντας την πρόσκαιρη λογική ενός εξουσιαστικού λόγου στον πρόσκαιρο άνθρωπο και κόσμο.

Η Φιλότητα λοιπόν γεννάται όταν οι προσωκρατικοί συλλαμβάνουν την έννοια του ενιαίου κόσμου και της ενιαίας κοινής αρχής. Είναι το αντίδοτο του λόγου στο χάος που ανοίγεται ως συμπαντικές δυνάμεις: ο λόγος του Εμπεδοκλέους τα καταφέρνει: εισβάλλει στην ανθρώπινη ψυχή διά των ριζωμάτων και ο λόγος προσφέρει ένα συν-αίσθημα παράφορα ελκτικό: όλα είναι Ένα, άρα όλα έχουν την τάση του Ενιαίου: Η πορεία από τον ενιαίο κόσμο στον Ενιαίο άνθρωπο μετουσιώνει την Φιλότητα σε Έρωτα.

Καθορίζοντας την Συνέχειά μας (συγγνώμη, το θάνατό μας).

 

Καθορίζοντας  την  Συνέχειά  μας  (συγγνώμη, το θάνατό μας).

Ας παρομοιάσουμε το ταξείδι του Ανθρώπου με το ταξείδι ενός αυτοκινήτου. Ένα αυτοκίνητο λοιπόν είναι κανονισμένο να διανύσει την απόσταση από την Αθήνα έως τη Θεσσαλονίκη. Γνωρίζει ότι όταν φθάσει στη Θεσσαλονίκη θα έχει ολοκληρώσει το ταξείδι του. Όμως ο οδηγός του συνεχώς αποφεύγει να ολοκληρώσει το ταξείδι αυτό, είτε επειδή δεν θέλει να προκαλέσει φθορές στο αυτοκίνητο, είτε επειδή χαίρεται να είναι μέσα στο αυτοκίνητό του και να χαίρεται την βόλτα του. Συνεχώς το προμηθεύει με καύσιμα,τα χρόνια περνούν, το αυτοκίνητο καταστρέφεται λόγω καιρικών και άλλων συνθηκών, μοιραία λοιπόν κάποιος οδηγός θα το οδηγήσει στη Θεσσαλονίκη διότι αυτός είναι και ο πρώτιστος σκοπός του αυτοκινήτου.

Αυτή εν ολίγοις είναι μία μηχανιστική εντελώς αποτύπωση της ενσώματης πορείας του ανθρώπου, από τη στιγμή της γέννησής του έως το θάνατό του. Φυσικά δεν υπάρχει ούτε ζωή ούτε θάνατος, απλά μία πορεία μεταλλασσομένων δυνάμεων, αλλά προκειμένου να στηρίξουμε επικοινωνιακά την εργασία αυτή άς θεωρήσουμε ότι υπάρχει ζωή και θάνατος.

Όταν λοιπόν  γίνεται η σύλληψη του ανθρώπου, συνενώνονται αόρατες δυνάμεις (η πνευματική δύναμη του πατρός και η φυσική ενέργεια της μητρός) οι οποίες εν στιγμή μετατρέπονται σε επόμενη στιγμή ύλης από πνεύμα που είναι (η δύναμη και η ενέργεια ως αόρατες ουσίες μετατρέπονται σε πρώτο υλικό κύτταρο ζωής, το έμβρυο). Σε αυτό το σημείο συμβαίνει το πρώτο λογικό λάθος, το οποίο δυστυχώς στηρίζει το μύθο πνεύματος και σώματος. Επί καθαρά οντολογικής συνεχούς δυναμικής βάσης δεν υπάρχει διαφοροποίηση στο έμβρυο: Είναι οντολογική δύναμη η οποία υποστασιοποιείται αργά και σταθερά σε μία μορφή η οποία είναι φτιαγμένη από την ίδια οντολογική δύναμη, άρα το έμβρυο είναι μορφοποίηση συνεχής  της μίας και αέναης υπαρχούσης οντολογικής δύναμης. Για αυτό το λόγο λοιπόν εν τη κοιλία της μητρός υπάρχει η άπειρος αυτοδυνατότητα συνεχούς μετάλλαξης της οντολογικής δύναμης η οποία λαμβάνει τα χαρακτηριστικά της  ανθρώπινης μορφής και εμφάνισης: κανένας γιατρός, κανένας τεχνίτης, δεν μπορεί να δημιουργήσει άνθρωπο διότι ο άνθρωπος είναι αυτοδημιουργημένο Όν εν τη κοιλία της μητρός.

Άρα όταν γεννηθεί ο άνθρωπος δεν είναι σώμα και πνεύμα: πρόκειται δυστυχώς για το μέγιστο των μύθων (ο οποίος για γνωστούς εξουσιαστικούς λόγους αποθεώθηκε από τον ανατολίζοντα Πλάτωνα και τον έπειτα μονοθεϊσμό προκειμένου οι άνθρωποι επί γής να αποκοπούν από την οντολογική τους συνέχεια καθιστάμενοι εύκολοι εξουσιαζόμενοι από το φαντασιακό νού ο οποίος εξελίχθηκε σε θεό, πολιτικό, επιστήμονα κ.λ.π). Ας επιστρέψουμε λοιπόν στο ότι ο νεογεννηθείς άνθρωπος δεν είναι σώμα και πνεύμα. Επί της ουσίας είναι η αναδιανομή και αναπλασία της μίας και ενιαίας και αενάου οντολογικής δυνάμεως η οποία ως τέτοια ούτε γεννάται ούτε πεθαίνει. Συνεχίζει αναπροσαρμόζοντας συνεχώς την μορφή της. Όπως ο αέρας δίδει υδρατμό και ο υδρατμός παγωμένο νερό, αλλά όλες οι μορφές αυτές είναι ή μία δύναμη του αέρος.

Στο σημείο αυτό όμως (της γέννησης του ανθρώπου) ξεκινά μία διαδικασία η οποία σταδιακά απομονώνει τον άνθρωπο στην παρούσα διάσταση. Είναι η διαδικασία της πνευματικής και αξιακής γνώσης η οποία σταδιακά αποκρύπτει την οντολογική κύρια δύναμη η οποία Είναι ο Άνθρωπος και επί αυτής καλύπτει αυτήν την Οντολογική δύναμη με το κάλυμμα των ιδεών και αξιών. Ο άνθρωπος σταδιακά παύει να μετέχει της Οντολογικής δύναμης (η οποία Είναι ο Άνθρωπος) και σκέπτεται μέρος του Όντος το οποίο διά των ιδεών και αξιών μετατρέπει σε Νού, φύση, νέα ανθρώπινη ταυτότητα, επάνω σε αυτά τα τρία μεγέθη κτίζει τη διάστασή του, απομονωμένος πλέον από την καθεαυτή κίνηση της οντολογικής δυνάμεως. Η μετατροπή του ανθρώπου από μετέχοντα της οντολογικής δύναμης σε σκεπτόμενο μέρος αυτής, είναι η απαρχή του αποκλεισμού του ανθρώπου στην εδώ διάσταση η οποία είναι παράδρομος της μίας και κυρίας οντολογικής οδού.

Θρησκεία και πολιτική: οι δύο πυλώνες του σημερινού κόσμου.

 

Θρησκεία    και πολιτική: οι   δύο  πυλώνες    του  σημερινού  κόσμου.

Η Ανθρώπινη Ιστορία  είναι η Ιστορία των παραγομένων κύκλων: ο Άνθρωπος από την  στιγμή κατά την οποία   ανεκάλυψε   τη μορφή των θεών  και του Εαυτού του,   από   την στιγμή κατά την οποία  ανάμεσα στο  «δημιουργό» θεό και στον  Έλλογο   Εαυτό  του (ως εξλισσόμενο  μέγεθος)έκλεισε  τη Φύση  (ως   οντολογική αναπαραγωγή συνεχών  δυνάμεων) από αυτή τη στιγμή  ο Άνθρωπος σταθεροποίησε τη  διάστασή  του  ως     το μέγεθος   ενός κύκλου:  ο  Οποίος ως    ανακυκλωτικό  μέγεθος  στηρίζεται στις  ίδιες απαράλλαχτα   δυνάμεις,  οι οποίες  απλά ανα εποχή αλλάζουν και τροποποιούν  την  εμφάνισή  τους,την μορφή τους, όμως η  ουσία τους είναι ακριβώς  η ίδια.

Άρα  όλες  οι εποχές της Ανθρώπινης Ιστορίας εμπεριέχουν τις  ίδιες  δυνάμεις, τις ίδιες ενέργειες, οι οποίες απορρέουν  από το Θεό  (κεντρικό Νού)  διά της  Φύσεως(ως  του  συνόλου των  ιδεών  και  των αξιών που προκύπτουν  από   τα   τέσσαρα   στοιχεία (γή, αήρ,   ύδωρ, πύρ)  προς  τον Άνθρωπο(ως τον Έλλογο  και Ηθικό εκφραστή των στόχων  που έχει ο Θεός  για αυτόν τον κόσμο.

Όμως    όλοι  οι  κύκλοι  της ανθρώπινης   ιστορίας, ως κύκλοι  δεν παραμένουν ακίνητοι. Υπάρχει μετακίνηση  αλλά ως  κυκλικός τρόπος όλων  των μεγεθών  τα  οποία εμπεριέχονται  στους  κύκλους:είναι μύθος  ,ψέμμα   τέλος πάντων, ότι ο θεός παραμένει  ακίνητος. Εντός του κύκλου όλα τα μεγέθη  κινούνται(Θεός  φύση   Άνθρωπος )ως  μεγέθη  μίας   υποσυνολικής οντολογικής  δυνάμεως  απορρεούσης σε τρία διακριτά  κομμάτια: άρα η  κάθε εποχή στην Ανθρωπίνη Ιστορία για να   δομηθεί  θέλει: πρότυπο   Θεού,πρότυπο  Φύσης, πρότυπο Ανθρώπου.

Όταν η  Κωνσταντινούπολη  αλώθηκε   από   τους οθωμανούς   του μωάμεθ  στον τότε πολιτισμένο κόσμο είχαν κληρονομηθεί και  είχαν ανθίσει δύο σημαντικές  δομές (οι  οποίες εναλλάσσονταν,πότε    ως  πολιτικές  και  πότε ως  θρησκευτικές): η θρησκεία  και η πολιτική: στον κύκλο βέβαια της  οντολογικής   ανθρωπίνης  Ιστορίας  αυτό    μόνον τυχαίο    δεν είναι:  η  θρησκεία  ανανεώνει το θεό η  πολιτική τον   άνθρωπο ώστε  στον   κύκλο του όλου  ο  θεός διά της φύσεως    συνεχώς να  συναντά τον Άνθρωπο (στη θέση της  φύσεως κατασκευάσθηκε το κράτος ώστε να υπάρχει αποθετήριο δυνάμεων   όμοιο με τη   φύση):από τα αρχαία μάλιστα χρόνια οι δομές της  θρησκείας  και   της πολιτικής ξεχώρισαν ως  δομές  προώθησης  τύπου θεού και   ανθρώπου: δεν   είναι   τυχαίο   ότι η  Οδύσσεια  είναι η    προσπάθεια  του  Ομήρου   να   ξεχωρίσει  τους ρόλους    θεών και   ανθρώπων    προκειμένου  ο     κόσμος  να πορευθεί με  διακριτούς θρησκευτικούς  και   πολιτικούς   ρόλους.

Τη  δουλειά    του  Ομήρου   στα νεώτερα  χρόνια    φυσικά  την  ανέλαβε μία ομάδα «ποιητών» με την ετυμολογική  σημασία  του  όρου, εκ   του  ποιώ,  πράττω:  Ο Καρτέσιος ανέλαβε   το δύσκολο  έργο να βοηθήσει  τον άνθρωπο  να   βάλει τα  όρια ανάμεσα σε  αυτόν και  στο θεό.  Ξαφνικά η   φύση  άρα ο κόσμος άρα το  κράτος άρχισε  να θεωρείται    διττώς (διά   της   αμφιβολίας): μπορεί να ισχύει  αυτό μπορεί  και το  άλλο:    οι    Ευρωπαίοι ήξεραν ότι η βυζαντινή  κληρονομιά είχε πολύ θεό   και  δεν το  ήθελαν,  εξάλλου  ο χριστός  της   δύσης  είχε πάμπολλα παγανιστικά κελτικά   χαρακτηριστικά,  ενός μακρινού  θεού και ενός ανθρώπου   διά του   λόγου όλο  και  περισσότερο  ικανού      να    διαχειρισθεί   τη  γή. Ο  Χόμπς προχώρησε τα πράγματα μπροστά:ήξερε ότι η θρησκεία έπρεπε να μετριασθεί έπρεπε ο Άνθρωπος να γίνει δυτικός ευρωπαίος πρωταγωνιστής: άρα ο άνθρωπος αναμφίβολα κληρονομεί θεία δύναμη (εκ του θεού και του διαβόλου) διά της Φύσεως (κράτους) την περνά στη γή και ο Λεβιάθαν αλλά και ο καλός  αμνός   (διαλέγετε  και παίρνετε)  ωρίμασε  τη Δύση η οποία επιτέλους κατάλαβε ότι ο θεός ως   σύμβολο μπορεί να υπάρχει (θρησκεία συμβόλου θεού) αρκεί ο   Άνθρωπος να φτιάξει  ένα ισχυρό κράτος: ουσιαστικά εκ του θεού της μεταβυζαντινής δύσης εκλάπησαν δυνάμεις διά  της φύσης ήλθαν  στον άνθρωπο  και  από  εκεί η πολιτική γιγαντώθηκε διότι ξεκινούσε  η ανθρωπίνη ηγεμονική περίοδος:   ο Λούθηρος   έδωσε   τη χαριστική βολή: ο  Θεός είναι Αλλού  και μόνον διά  της Πίστεως  είναι ε δώ. Άρα  ο Άνθρωπος  μόνος   επί της γής, διά της Επιστήμης, βιομηχανίας, τεχνολογίας  έπρεπε να κυβερνήσει  τον Εαυτό   του, τους άλλους και  τον  κόσμο.

Η οντολογικότητα του ευρωπαϊκού μηδενισμού.

 

Σύμφωνα με την οντολογικότητα θεοί και άνθρωποι είναι φτιαγμένοι από την ίδια συμπαντική δύναμη: η σχέση τους διαφέρει  μόνον ως μετέπειτα ισορροπία: επίσης η σχέσις των διαφέρει επίσης όσον αφορά τον τομέα της διαχειριζομένης ύλης: οι θεοί διαχειρίζονται την πνευματικότητα των πραγμάτων και οι άνθρωποι την υλικότητά τους. Άρα όλες οι ιδιότητες των θεών είναι ακατάληπτες στους ανθρώπους στη βάση του βάθους: οι θεοί μπορούν να διαχειρίζονται το σύμπαν ως πνεύμα, οι άνθρωποι δεν μπορούν να το πράξουν αυτό διότι είναι άλλη η αποστολή τους: οι άνθρωποι πρέπει να ασχοληθούν με την πράξη, το βίωμα και την ύλη των πραγμάτων: με την αμαρτία, δηλαδή με την ανάγκη τμήσης, βίωσης, ηδονής και απόλαυσης της ύλης: οι θεοί δεν μπορούν σε καμμία περίπτωση να το πράξουν διότι ασχολούνται όπως είπαμε με το πνευματικό κομμάτι: για αυτό το λόγο ακριβώς οι θεοί είναι ανώτεροι από τους ανθρώπους πνευματικά και κατωτεροι από αυτούς υλικά, οι άνθρωποι είναι ανώτεροι από τους θεούς σε θέματα πραγματικής πράξης αλλά κατώτεροί τους σε πνευματική ισχύ.

Επιπροσθέτως χωρίς τους θεούς δεν υπάρχουν οι άνθρωποι αλλά και χωρίς τους ανθρώπους δεν υπάρχουν οι θεοί: διότι οι πνευματικές επεξεργασμένες δυνάμεις επηρεάζουν ως σκέψεις και διαθέσεις τους ανθρώπους, όπως και το κατεργασμένο βιωματικά σύμπαν , πραξιακά, επηρεάζει την πνευματική κίνηση του σύμπαντος που ελέγχουν οι θεοί. Γι αυτό εξάλλου το σύνολο της Οδυσσείας είναι μία άψογη συμπαντική αλληλεπίδραση ανάμεσα σε θεούς και στον Οδυσσέα, και μάλιστα στους θεούς της δυνάμεως, της γνώσης και της αγγελίας. Ο Οδυσσέας θέτει σε όλα αυτά το βίωμα και την πράξη.

Όταν λοιπόν οι δυτικοί νεοφιλόσοφοι κατήργησαν (επήρθησαν για αυτό πάρα πολύ) την έννοια του θεού, και διεκήρυξαν το θάνατο του θεού, σαφώς είπαν τη μισή αλήθεια (αν και ο Νίτσε το κατάλαβε αυτό πάρα πολύ καλά και έτρεξε να θανατώσει  μεταφυσικώς και τον άνθρωπο, διότι είχε καταλάβει πολύ καλά ότι εάν υπάρχει θεός υπάρχει και άνθρωπος, εάν υπάρχει άνθρωπος υπάρχει και θεός, αυτά τα  δύο μεγέθη είναι οι δύο πλευρές της μιάς συμπαντικής δύναμης, δεν νοείται το ένα χωρίς το άλλο. Μέσω λοιπόν της Αναγέννησης, της Μεταρρύθμισης και του διαφωτισμού ο θεός πέθανε: δηλαδή έγινε , κατέστη ένα αφηρημένο πνευματικό μέγεθος ουδεμία σχέση έχον με τον άνθρωπο ως πνευματική επί της γής  κατάσταση και πορεία: επίσης το χάσμα ανάμεσα σε θεό και άνθρωπο καλύφθηκε από την επιστήμη και την τεχνολογία άρα ο θεός δεν χρειάσθηκε πλέον στο δυτικό και σύγχρονο γενικότερα άνθρωπο.

Υπάρχει ζωή μετά το θάνατο;

 

Το ερώτημα : «υπάρχει ζωή μετά το θάνατο;» δεν είναι έμφυτο ερώτημα.Το βρέφος ημερών δεν γνωρίζει εάν ζεί ή εάν είναι νεκρό υπό την έννοια ότι απλά χαίρεται το νέο τρόπο ύπαρξής του χωρίς να του έχει δώσει το όνομα «ζωή» ή «θάνατο». Ο άνθρωπος αρχίζει να απασχολείται από το ερώτημα περί του εάν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο καθώς μεγαλώνει και όλη η παιδεία της καθεστηκυίας τάξης , όλη η επιβληθείσα παιδεία περί του τι θεωρείται ως ζωή και θάνατος, όλη αυτή η παιδεία τον κυριαρχεί. Ήδη στη γένεση βλέπουμε ότι ο αδάμ και  η εύα δεν γνωρίζουν τη ζωή επί της γής αλλά επί του παραδείσου.

Συγκεκριμένα γνωρίζουν ότι υπάρχουν δίπλα στο θεό, και αυτό το αίσθημα σύμφωνα με την παλαιά διαθήκη , δεν έχει να κάνει με τη ζωή ή το θάνατο, αλλά με την ωραία πρωταρχική κατάσταση δίπλα στο θεό (ο οποίος όπως λέγεται τους δημιούργησε κιόλας). Όταν υποπίπτουν στο προπατορικό αμάρτημα τότε μαθαίνουν για τη ζωή εν σώματι και το θάνατο εκτός σώματος. Άρα δεν είναι κάτι στο μυαλό του πρώτου ανθρώπου η ζωή και ο θάνατος, αλλά μετέπειτα αποκτηθείσα πνευματική καθαρά γνώση, η οποία δεν ενυπάρχει στην οντολογική τελειότητα η οποία ενυπάρχει στο πραγματικό ανθρώπινο βάθος.

Εάν ο νούς μας (πέρα πλέον από την παλαιά διαθήκη) ταξιδεύσει στον πρώτο άνθρωπο , θα κατανοήσουμε πλήρως το ότι ο πρώτος άνθρωπος, ο μεταφερόμενος από κάποιον άλλο κόσμο στη γή, δεν ήξερε ασφαλώς το ζεύγος ζωής και θανάτου, υπό την έννοια ότι εάν δεν πεθάνει κάποιος ώστε να αποσυντεθεί το σώμα του κανείς άλλος δεν το γνωρίζει αυτό. Άρα σε αυτήν την περίπτωση δύο τινά πρέπει να συνέβησαν: ή κάποιος θεός είπε , ή μάλλον προείπε στον άνθρωπο πώς θα πεθάνει με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουμε, ή ο ίδιος ο πρώτος άνθρωπος αυτοκαθορίσθηκε να πεθαίνει με τον τρόπο που ήδη όλοι γνωρίζουμε: σε κάθε όμως περίπτωση όπως καταλαβαίνουμε η ζωή και ο θάνατος δεν αποτελούν πρωταρχική οντολογική κατάσταση αλλά μετέπειτα συμβαινομένη κατάσταση η οποία από μυαλό σε μυαλό μεταφέρθηκε στους ανθρώπους. Εάν μάλιστα προσέξουμε όλη τη λειτουργία της γής θα ιδούμε ότι ουσιαστικά ούτε στη γή ούτε στον άνθρωπο υπάρχει ζωή και θάνατος αλλά μόνον συνέχεια δυνάμεως φανερής και εσωτερικής: Όπως όλα στη γή ανθίζουν και μετέπειτα εξαφανίζονται και πάλι εμφανίζονται παρόμοια κατάσταση συμβαίνει και με τον άνθρωπο: ο άνθρωπος εμφανίζεται ως μορφή, αποκρύπτεται ως εσωτερικότητα και πάλι εμφανίζεται. Άρα μάλλον σε κάποια χρονική στιγμή ο άνθρωπος απετέλεσε συνέχεια της φύσεως σε επίπεδο δυνάμεων, εμφανίζεται εν σώματι, εξαφανίζεται ως πνεύμα και πάλι εμφανίζεται εν σώματι εις το διηνεκές.

Περί της θυσίας του αλεκτρύονος από τους μαθητάς του Σωκράτους.

 

Ας ασχοληθούμε και με τον αλεκτρύονα, αφού κατ΄αρχάς υπενθυμίσουμε την όλη ιστορία. Ολίγον πρίν ο Σωκράτης να πίει το κώνειο και να ταξιδέψει στην ερίβωλον Φθίαν, ο Σωκράτης απευθύνεται στον Κρίτωνα ζητώντας του να προσφέρει ως θυσία στο ιατρό Ασκληπιό έναν κόκκορα λέγοντάς του: «τω Ασκληπιώ οφείλομεν αλεκτρύονα, αλλά απόδοτε και μη αμελήσητε» (118a7-8, Φαίδων). Η κίνηση αυτή του Σωκράτη η οποία – ας σημειώσουμε- είναι πολυσυζητημένη- ερμηνεύεται διττώς, και βέβαια πολύ ενδιαφέρει την όλη μας εδώ έρευνα: κατ΄αρχάς ο Σωκράτης με αυτά τα λεγόμενά του, με την απαίτησή του να θυσιασθεί ένας αλεκτρύονας στο Θεό Ιατρό Ασκληπιό, αποδίδει την πίστη στον δυαλισμό σώματος και ψυχής: προσπαθεί να είπει ότι όπως ο κόκκορας απελευθερώνεται από το σώμα του και διά της θυσίας του η δύναμις που τον κινεί απελευθερώνεται στο σύμπαν, παρόμοια και ο άνθρωπος όταν πεθαίνει χωρίζεται η ψυχή εκ του σώματος, και απελευθερωθείσα η ψυχή ταξιδεύει στους οντολογικούς δρόμους της: ουσιαστικά ο Σωκράτης προχωρεί σε μία θεατρικοποίηση του παναρχαίου εθίμου της θυσίας: όπως θα απελευθερωθεί το ένδον του αλεκτρύονος και θα συνεχίσει το αχανές ταξείδιόν του παρόμοια και ο Σωκράτης διά του κωνείου θα αφήσει το σώμα του και το οντολογικό ένδον μέρος του θα συνεχίσει το οντολογικό ταξείδι.

Παραδίδεται όμως και ακόμη μία εξήγηση: Ο αλεκτρύονας απαρτίζεται συμβολικά από δύο μέρη: το ορατό και το αόρατο: αφαιρώντας το ορατό τον απελευθερώνεις από όλα όσα απαρτίζουν το αόρατο μέρος του το οποίο απελευθερωμένο ταξιδεύει στο σύμπαν και στη συνέχειά του: παρόμοια και ο άνθρωπος: χάνοντας και θυσιάζοντας όλα όσα ψευδή έχει ο άνθρωπος στο νού του (δοξασίες, ψεύδη κ.α) απελευθερώνεται από όλα όσα πρέπει να θυσιάσει και ελεύθερος συνεχίζει το ταξείδι του. Η θυσία αυτή αποδίδει πλήρως την μαιευτική τέχνη του Σωκράτους ο οποίος διαρκώς θυσίασε τις δοξασίες, τις κοινωνικές επικαλύψεις, τα ψεύδη, προκειμένου ελεύθερο το πνεύμα του να προχωρήσει προς τους συμπαντικούς δρόμους του. Εξάλλου και οι θυσίες προς τους θεούς αυτή ακριβώς τη νοηματική είχον, να φανεί ότι απελευθερώνεται το αιώνιο μέρος του ζώου και χάνεται το φθαρτό.

Γιατί οι Έλληνες έθαβαν τους νεκρούς τους;

 

Η Ελληνική Μυθολογία αντιπροσωπεύει το σύνολο του Ελληνικού Εσωτερισμού. Μυστικές και ασύλληπτης δυναμικότητας χατικές δυνάμεις κρύβονται σε εξωτερικές μορφές και συνεχίζουν διά της Γής και των Ανθρώπων την πορεία τους. Νωρίς – νωρίς η Γαία και ο Ουρανός υιοθέτησαν τον Ανθρώπινο τρόπο σύλληψης, κύησης και γένεσης. Η Γαία με τον Ουρανό εγέννησαν τους Τιτάνες, τους Γίγαντες, τους Κύκλωπες και άλλες οντότητες. Επί της εσωτερικής ουσίας η δύναμις εσωτερικά διά των μορφών τίκτεται και φέρει μορφές στην Ζωή. Ο τρόπος είναι ιερός: Η Μήτρα της Γαίας, είτε η Γαία είναι αχανής δύναμη, είτε Φύση, είτε σωματική Γυναίκα, η Ζωή ως συνέχεια παράγεται αδιαλείπτως με τον ιερό τρόπο της εσωτερικότητας της Μήτρας της Μητρός: η δύναμις εσωτερικοποιείται, και διά της κοιλίας της γυναικός παράγει μορφές σε όλα τα είδη των κόσμων: το παιχνίδι της εσωτερικότητας της μήτρας και της εξωτερικότητας της ζωής, είναι αυτό το οποίο γεννά τη ζωή.

Άρα η Γή, είτε ως αχανής δύναμις, είτε ως φύσις δυνάμεων, είτε ως γυναικεία ενέργεια, δέχεται τις δυνάμεις του ουρανού, είτε αυτές είναι χαοτικές, φυσικές, είτε ανδρικές, και εσωτερικά τίκτει τη δύναμη και παράγει μορφές εξωτερικότητας ικανές να ζήσουν σε όλες τις συμπαντικές διαστάσεις: άρα η γονιμοποίηση στο επίπεδο της απλής δύναμης ανάμεσα στον Ουρανό και τη Γή είναι όμοια με τη συνουσία ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα, άρα πέρα από τη ζωή και το θάνατο η μυθολογία αποκαλύπτει μία ξεχασμένη αλήθεια: δεν υπάρχει ζωή και θάνατος αλλά μία συνεχής συνουσιαστική παραγωγή ζωής και νέων μορφών ασωμάτων ή ενσωμάτων. Άρα ο Ουρανός ως χαοτική δύναμη διά της Γής ως μορφοποιητικού παράγοντος γεννά οντότητες: αυτές όταν «πεθάνουν» διά του Ανδρός κλείνονται στη Μήτρα της Γυναικός και ζούν ως Άνθρωποι: για αυτό και οι Ήρωες είναι διογενείς: όταν ο άνθρωπος «πεθαίνει» συλλαμβάνεται στη Μήτρα της Γαίας από τις δυνάμεις που τον συνέλαβαν και τον ταξιδεύουν και τον γεννούν σε ένα νέο συμπαντικό περιβάλλον: άρα οι Έλληνες έθαβαν τους νεκρούς τους διότι θεωρούσαν ότι όλο αυτό αποτελεί σύλληψη: ο νεκρός θαπτόμενος συλλαμβάνεται στη μήτρα της Γαίας, εκεί τίκτεται ωριμάζει οντικά και γεννάται σε ένα νέο επόμενο κόσμο, και όλα αυτά ες συνέχειαν επ΄άπειρον: ο άταφος νεκρός είναι μία νεκρή δύναμη η οποία άγονα χάνει τη συνέχειά της και νεκρώνεται ως άγονη ασυνεχής και ατελέσφορη, σαν κάτι το οποίο εκτός της γυναικείας μήτρας νεκρώνεται και αποβάλλεται.