.jpg)
Στον Πλατωνικό διάλογο «Ίων» ο Σωκράτης δυστυχώς θέτει ή προσπαθεί να θέσει α-νόητα όρια στην συμπαντική αντιληπτότητα της επικής ποίησης.Θεωρεί ότι ο ρψωδός και αοιδός Ίων δεν μπορεί να κατέχει τα βαθύτερα μυστικά του Ομήρου, παρά μόνο να τα τραγουδά και να τα απαγγέλλει μπορεί. Φυσικά τηρείται όλη η γνωστή θεατρικότητα των πλατωνικών διαλόγων, ο Ίων υποτάσσεται στο Σωκράτη και σε τίποτε δεν αντιλέγει στον άνθρωπο ο οποίος και διά αυτού του διαλόγου διαλύει την αγνότητα του Ελληνικού οντολογικού πνεύματος και εισαγάγει έναν ανατολικό ξένο τρόπο σκέψης ο οποίος σταδιακά υπέταξε τον Ελληνικό σε μία θρησκευτική ηθικότητα εξωτερικής πράξης.
Ο Σωκράτης στηρίζει την κριτική του στον Ίωνα σε κάτι ανεπίτρεπτο: χωρίζει σκληρά το Ομηρικό σύμπαν σε απροσπέλαστο βασίλειο των θεών και σε ομάδα των ανθρώπων: ο ποιητής είναι κάτι το ενδιάμεσο. Ο ποιητής επικοινωνεί με τους θεούς και μεταφέρει τα ανώτερα μηνύματά τους αλλά ελάχιστοι μπορούν να τα μεθέξουν, να τα γνωρίσουν. Οι πολλοί παραμένουν αγνοούντες: άρα η επική ποίηση τελικά είναι μία άχρηστη ποίηση: στο ερώτημα του Σωκράτους : ωραία Ίων τραγουδάς για στρατηγούς, άρα μπορείς να είσαι στρατηγός; Ο Ίων φυσικά απαντά πώς όχι. Μόνον για να τραγουδά τον Όμηρο είναι. Στο ερώτημα του Σωκράτους εάν ο Όμηρος είναι μεταφορέας θείων μηνυμάτων τα οποία ανήκουν στους θεούς ενώ ο Ίων είναι ικανός να ομιλεί μόνον για τον ηνίοχον του Αχιλλέως ή του Έκτορος, φυσικά ο Ίων καταλήγει στο τελείως ανόητο συμπέρασμα ότι είναι ικανός να τραγουδά μόνον για τον ηνιοχο και όχι για τα βαθέα μυστικά του Ομήρου.
Ο Σωκράτης πράγματι μέσα από αυτόν τον διάλογο αποκαλύπτει το τέχνασμα του Πλάτωνος και όσων έφεραν τον άνθρωπο αυτόν στα πεδία του Ελληνισμού. Ο σκοπός του Σωκράτους μας θυμίζει τους παπικούς της προλουθηρανικής εποχής όταν είχαν χωρίσει σε δύο το σύμπαν: σε κόσμο του θεού και σε κόσμο των αμαθών ανθρώπων :ανάμεσα ίστατο ο αλάθητος πάπας και το σύστημα του: οι άνθρωποι ήταν ικανοί μόνον να προσεύχονται και τίποτε άλλο: το ίδιο πράττει και ο Σωκράτης: διαιρεί το σύμπαν σε δύο κόσμους: σε κόσμο των θεών και σε κόσμο των ανθρώπων: ο παμπόνηρος Σωκράτης γνωρίζει ότι δεν μπορεί να αναιρέσει τη σημασία και την ύπαρξη και τη δυναμική των συμπαντικών δυνάμεων των θεών: το γνωρίζει πολύ καλά: μπορεί όμως να κάνει κάτι άλλο πολύ χειρότερο: να απομακρύει τους θεούς αυτούς από τους ανθρώπους: αυτό πράττει στον Ίωνα: θεωρεί ότι οι θεοί (όπως και στο χριστιανισμό μετέπειτα) είναι μακριά από τους ανθρώπους, απροσπέλαστοι από αυτούς, οι άνθρωποι είναι ικανοί μόνον να τραγουδούν για τους θεούς (όπως λένε οι χριστιανοί (και ο Νιτσε) ο καλός χριστιανός μπορεί όλην την ημέρα να προσεύχεται στο θεό του και μέχρι εκεί.