Σχολική εξέγερση στο Παρίσι: κάποιες σκέψεις.

 

Σχολική εξέγερση στο Παρίσι: κάποιες σκέψεις.

Ας ξεκαθαρίσουμε ότι υπάρχουν πολλές παράμετροι οι οποίες θα μπορούσαν να φωτίσουν τις  «μαθητικές» εξεγέρσεις στο Παρίσι και αλλού, αποδεικνύοντας ότι όπως και στον περίφημο «Μάη» του 1960 όλα είναι προσεκτικά μελετημένα και κατευθυνόμενα από τα συνήθη αόρατα  εξουσιαστικά κέντρα, αλλά εμείς θα ασχοληθούμε μόνον με την καθαρά σχολική και εκπαιδευτική και παιδαγωγική πλευρά. Ας θυμίσουμε πάλι ότι ο Γαλλικός Λαός το 1789 ήταν πλήρως κατευθυνόμενος από εκείνους τους αοράτους οι οποίοι σήμερα τεχνηέντως έχουν προκαλέσει τον απίστευτο δοχοτομισμό του Λαού, συνεχίζοντας να κυβερνούν χωρίς διακοπή ελέγχοντας ακόμα και σήμερα τον διαλυμένο Λαό.

Ένα πρώτο χαρακτηριστικό το οποίο θα πρέπει να το αναφέρουμε –εκπλησσόμεθα από το ότι ποτέ και από κανέναν δεν αναφέρεται- είναι το ότι ποτέ μα ποτέ το σχολείο ως κρατικός θεσμός δεν απετέλεσε αιτία εξέγερσης και επανάστασης: ποτέ: το σχολείο από την γένεσή του και έπειτα απετέλεσε κρατική δομή  η οποία προσπαθεί να αναπαράξει από γενεά σε γενεά όλα όσα συμφέρουν πολιτειακές και κοινωνικές πλειοψηφίες: Αντιθέτως όσοι διεφώνησαν με όσα διδάχθηκαν από το σχολείο είναι αυτοί οι οποίοι απετέλεσαν επαναταστατικές εστίες, σοβαρές ή αστείες: θα μπορούσαμε για τις πρώτες να αναφέρουμε τον Νίτσε ο οποίος ετελείωσε σχεδόν θεολογικό σχολείο υιός πάστορος με τα γνωστα φιλοσοφήματά του, για τις δεύτερες θα μπορούσαμε να αναφέρουμε τον Μάρξ ο οποίος παρομοίως σχεδόν θεολογικό σχολείο τελείωσε με τα γνωστά αποτελέσματα: άρα και σήμερα οι νέοι μέσα στο σχολείο νοιώθουν κρατικές οντότητες, εξαρτήματα ενός συστήματος, το σχολείο ετοιμάζει ώστε οι νέοι να γίνουν προσασμοσμένα μεγέθη στο σταθερό και διαχρονικό κρατικό μηχάνημα, για αυτό και αντιδρούν: όμως δεν αντιδρούν όλοι: πολλοί και πολλές υιοθετούν τους προσηρμοσμένους κοινωνικούς και πολιτειακούς ρόλους που προσφέρει το σχολείο ως κρατικώς ανατροφοδοτουμένη δομή και μέσω αυτού θα γίνουν οι μετέπειτα πρωθυπουργοί, επιχειρηματίες, ιερείς κ.λ.π.

Άρα και σήμερα οι μαθητές νοιώθουν ότι εκτός σχολείου μαθαίνουν και πράττουν αλήθειες και μπορούν εκτός σχολείου να αλλάξουν τον κόσμο προς το αντίθετο προς το καλλίτερο προς το ανθρωπινότερο: το πρόβλημα όμως είναι ότι το σχολείο έστω αρνητικά παρέχει γνώση αλλαγής, άρα οι μαθητές δεν απορρίπτουν το σχολείο ως θεσμό αλλά απορρίπτουν αυτό το σχολείο: άρα ιδού η Ρόδος  ιδού και το πήδημα: είτε οι μαθητές θα εξεγείρονται ζητώντας ένα επαναστατικό σχολείο το οποίο θα τους μεταρρυθμίζει σε ελεύθερα όντα  σε ελεύθερη κοινωνία είτε το κράτος θα τροποποιήσει τα σχολεία ώστε να μην διαδίδουν την κρατική κουλτούρα που εξάγει εξαρτήματα προσηρμοσμένα στο σύστημα αλλά το κράτος θα μεταρρυθμίσει τα σχολεία ώστε αυτά να  δημιουργούν επαναστάτες οι οποίοι θα καταρρίπτουν τις υφιστάμενες κρατικές δομές και θα φέρουν δομές ελευθερίας: δηλαδή ο Μακρόν π.χ. ο πρόεδρος Μακρόν θα πρέπει να μεταρρυθμίσει τοιούτως τα σχολεία ώστε αυτά να είναι ικανά να τον ανατρέψουν: πέρα από την υλικοτεχνική βοήθεια στα σχολεία εδώ προσπαθούμε να δούμε την αλήθεια του πράγματος.

Άρα εν έτει 2026 αντιμετωπίζουμε ως ευρωπαίοι και όχι μόνον ένα πρόβλημα το  οποίο δεν το είχε η Ομηρική εποχή ούτε η βυζαντινή ούτε η ρωμαϊκή επειδή τότε δεν υπήρχαν διαδεδομένα τα σχολεία  ως κρατικές δομές τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν  σχολές, ιδιωτικές σχολές, παιδαγωγοί ιδιώτες κ.λ.π. Άρα θα πρέπει να διατυπώσουμε μία αλήθεια την οποία ελάχιστοι επισημαίνουν: το σχολείο ως θεσμός στην νεωτέρα ευρώπη είναι μακρύ χέρι του κράτους : άρα όποιος δεν θέλει το κράτος δεν θέλει και τα  σχολεία του:  διότι μέσω των σχολείων αναπαράγονται οι εξουσιαστικές κρατικές δομές: εδώ όμως υπάρχουν δύο παράδοξα ιστορικά φαινόμενα τα οποία θα πρέπει να επισημάνουμε:

Η  Αθήνα του Περικλέους δεν είχε σχολεία ως κρατικές δομές ήταν ιδιωτικά αλλά όμως όλοι τα ήθελαν και πλήρωναν για αυτά, πολλές φορές και το κράτος επλήρωνε (π.χ τα θεωρικά ώστε όλοι οι Αθηναίοι να βλέπουν τραγωδίες (μορφή σχολείου το θέατρο, π.χ όταν ο Ξέρξης διέλυσε την Αθήνα για πολλά χρόνια το κράτος επλήρωνε δίδακτρα στα ορφανά παιδιά  των πολεμιστών που ήταν θύματα των Περσών ώστε να μην ελλείψει η παιδεία της) όμως μέσω των σχολών οι νέοι ένοιωθαν ότι αποκτούν αξία, ατομική και πολιτική, εμάθαινον τα της Πόλεώς των ώστε να γνωρίσουν την παράδοση, τον τόπο, τον τρόπο, την ατομική ιδέα και αξία του καλού ώστε να καταστούν για την Πόλη καλοί και αγαθοί Πολίτες: άρα το σχολείο ήταν  το εισιτήριο για την Πολιτική δαψίλεια, ολοκλήρωση, ενδελέχεια και αυτοεκπλήρωση του Πολίτου: ο Αθηναίος όμως Νέος ήταν Πολίτης: ζούσε και εξελίσσετο σε ένα πλαίσιο το οποίο του έδιδε ζωή και αξία: ήταν συνεκτικά δεμένος με τους Άλλους μέσα από δεσμούς αίματος παιδείας γλώσσας αξιών και πιστεύω: ήταν Ένας εξ Όλων, ήταν το Όλον ως Ένας: άρα έδιδε τα πάντα και έπαιρνε τα πάντα: δεν είχε ζωή έξω της Πόλης :η παιδεία ζωοποιούσε από γενεά σε γενεά όλα αυτά: επίσης ποτέ ο Αθηναίος Νέος δεν θα έκαιγε σχολεία ή δεν θα προξενούσε προβλήματα: ήξερε ξεκάθαρα ποιος ήταν ο εχθρός και ποιος ο φίλος, είχε τέτοια αυτογνωσία ώστε έστρεφε τις δυνάμεις του εκεί που έπρεπε όταν έπρεπε.

Το δεύτερο εκκωφαντικό παράδοξο είναι το γεγονός ότι στις πρώτες γαλλικές εκλογές από το 1789 έως το 1792 ως αριστεροί εθεωρούντο οι οπαδοί της Αμερικανικής Πολιτειολογίας όπως αυτή είχε προκύψει από την Αμερικανική Επανάσταση της δεκαετίας του 1770 διότι για πρώτη φορά η Αμερική είχε συστήσει Πολιτεία με Σύνταγμα χωρίς Βασιλέα: εκεί τα σχολεία (όταν ιδρύθηκαν) διέδιδον αυτήν την αριστερά κουλτούρα και ήταν πλήρως αποδεκτά από τους μαθητές διότι μέσα από τα σχολεία κατανοούσαν πώς ο Ανρθώπινος Λόγος μπορεί να οδηγήσει στην Ατομική και Κοινωνική ανάπτυξη της Κοινής Πολιτικής Βούλησης.

Άρα δεν θα πρέπει να προχωρήσουμε από την εξέγερση των νέω σήμερα προς την πηγή των προβλημάτων στα σχολεία αλλά από τα πραγματικά αίτια θα πρέπει να προχωρήσουμε προς τα πρόσωπα των νέων: Η πραγματική αιτία για όσα συμβαίνουν στο μυαλό και στις πράξεις των Νέων (όχι μόνον  της Γαλλίας αλλά των ευρωπαίων νέων και όχι μόνον) ευρίσκεται στο ότι δεν μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον συνεκτικό όπως της Αρχαίας Αθήνας αλλά ούτε και θεωρούν ότι το σχολείο προχωρεί μία πραγματικά Δημοκρατική καινή πολιτεία όπως οι πρώτοι Αμερικανοί, ή όπως οι Έλληνες οι οποίοι έτρεχαν στα κρυφά σχολεία και στις σχολές των δασκάλων του Γένους για να ακούσουν και να μάθουν τη συνέχειά τους μέσω του Έθνους των  και του Κράτους των.

Σήμερα οι ευρωπαίοι νέοι ωριμάζουν σε ένα βαθέως διχοτομημένο, κατακερματισμένο κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον, ατομισμού, υλιστικότητας, μαζοποίησης θλιβερής ομογενοποίησης: νοιώθουν μόνοι και απροστάτευτοι δεν έχουν τις κατάλληλες πνευματικές και αξιακές τροφές ώστε να ταΐσουν τον αδηφάγο Χρόνο, άρα νοιώθουν νεκροί και απροστάτευτοι στο σαρωτικό  πέρασμα του Χρόνου: ολομόναχοι δεν μπορούν να συνδέσουν την παιδεία του σχολείου με μία ανάλογη δημιουργική συντροφική ολοκληρωμένη επιτυχημένη ζωή: άρα το σχολείο καθίσταται λευκή μεταφυσική που θα έλεγε και ο Ντεριντά και η κοινωνία κάτι άλλο πέρα από το σχολείο: άρα νοιώθουν ότι το σχολείο ουσιαστικά ευνουχίζει τις δυναμικές τους  δεν  τους εξοπλίζει με τα κατάλληλα εφόδια ώστε να επιτύχουν στην ζωή: διότι η κοινωνία είναι πόλεμος εναντίον όλων τη στιγμή κατά την οποία το σχολείο καθαγιάζει και ξεπλένει τα κακώς κοινωνικώς κείμενα μέσα από βαρύγδουπα συνθήματα καλής και εναρέτου κοινωνίας, οι νέοι νοιώθουν ότι δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε ως Κοινωνικές Οντότητες μετά το σχολείο, δεν τους ενώνει ένα κράτος, μία θρησκεία, μία ιδεολογία,  Εθνικά ιδανικά, δεν ξέρουν για ποιόν να ζήσουν και να πεθάνουν, το σχολείο είναι απλά υποχρεωτικό ώστε ως τυπικό προσόν να μπορέσουν οι νέοι να εύρουν μία  δουλειά: μετά το σαρωτικό πέρασμα του Μαρξισμού η Ιστορία δεν προσφέρει δεσμούς όνειρα και συνέχεια παρά μόνον κυνήγι ύλης και  χρήματος κάτι το οποίο δεν γεμίζει τις ψυχές των μαθητών:  η  ευρώπη δεν είναι Αθήνα η οποία ενώνει ως κλεινόν άστυ τους νέους ούτε η ευρώπη είναι Αμερική  των πρώτων χρόνων οικοδομούσα ένα πραγματικά δίκαιο κράτος με ευκαιρίες για όλους όπου όλοι έχουν αξία και συνεισφορά.

Κυρίως όμως το σχολείο σήμερα δεν αποτελεί την μοναδική πηγή γνώσης για τους μαθητές, δεν αποτελεί τον μοναδικό δρόμο προς την κοινωνική επιτυχία η οποία βασίζεται σε σχολικές γνώσεις: ο δρόμος προς την ψηφιακή εποχή κατάργησης του προσώπου και του ανθρωποκεντρισμού καταργεί το παραδοσιακό σχολείο διότι αυτό στηρίχθηκε στον προσωπικό ανθρωποκεντρικό Άνθρωπο και κοινωνία: αφ΄ής στιγμής η ψηφιακή πραγματικότητα καταργεί την πραγματική ανθρωπίνη υπόσταση το σχολείο θα γίνεται όλο και λιγότερο απαραίτητο στους μαθητές: η  ψηφιακή πραγματικότητα είναι ένας νέος ρωμαϊκός κόσμος ο οποίος δεν χρειάζεται το σχολείο το παραδοσιακό ώστε οι μαθητές με  ψηφιακούς δασκάλους και εργαλεία να βγάλουν χρήματα, να ωριμάσουν μέσω των ψηφιακών δασκάλων και εργαλείων, να επιτύχουν γενικότερα στην ζωή τους: το σχολείο πλέον είναι επιλογη και σταδιακά όλο και λιγότεροι θα το επιλέγουν: μέσω της ψηφιακής επιχειρηματικότητας πάμπολλοι μαθητές είναι μικροί επιχειρηματίες οι οποίοι δεν επιλέγουν το σχολείο αλλά το ψηφιακό εγχείρημά τους προκειμένου να επιτύχουν κοινωνικώς και όχι μόνον: εξάλλου στην εποχή της ψηφιακής εικόνας δεν  γίγνεται σύνδεση παιδείας και επιτυχίας κοινωνικής και οικονομικής και άλλης: ποδοσφαιριστές και καλαθοσφαιριστές  δεν είναι ιδιατέρως μορφωμένος αλλά είναι δισεκατομμυριούχος, επίσης ψηφιακές πλατφόρμες δίδουν σε μαθητές και μαθήτριες γρήγορο χρήμα άρα η ψηφιακή εποχή επειδή στηρίζεται στην μάθηση ως ψηφιακή μεταφορά της πληροφορίας δεν  χρειάζεται το παραδοσιακό σχολείο της τυπικής εκπαίδευσης με αποτέλεσμα σταδιακά οι μαθητές να μην επιλέγουν το σχολείο. Εκτός και αν η κρατική επίσημος διά των σχολείων παιδεία εναρμονισθεί με τα ψηφιακά νέα δεδομένα φτιάχνοντας οικουμενικά ψηφιακά σχολεία ειδικοτήτων και δεξιοτήτων θυσιάζοντας κάθε έννοια βαθείας πλατωνικής ή αριστοτελικής  γνώσης: ουσιαστικά ο σημερινός άνθρωπος θέλει την πληροφορία ως χρηστικότητα όχι την γνώση  ως οντολογική προσδιοριστικότητα, άρα τα παραδοσιακά σχολεία αυτοκαταργούνται.

Πολλά από αυτά που εδώ σημειώσαμε ίσως είναι περιττά: είναι όμως αυτονόητες  αλήθειες: πάντως οι νέοι και νέες που ευρίσκονται στους δρόμους εκόντως ακόντως ικανοποιούν όλους όσους επάνω σε αυτές τις εξεγέρσεις θα κτίσουν έναν νέο δούρειο ίππο ο οποίος θα μεταφέρει ένα φανερό και ένα κρυφό σημείο: το φανερό θα είναι μία κάποια ικανοποίηση των σχολικών αιτημάτων: το κρυφό θα είναι η πορεία προς ένα κόσμο με άλλες δομές και σχολικές άλλες δομές οι οποίες  θα αποκαλυφθούν στις ρομποτοποιημένες κοινωνίες πολλά χρόνια αργότερα: διότι πίσω από κάθε επαναστημένο νέο ευρίσκεται ένας νέος ο οποίος θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός και πάπας.