Ας ξεκινήσουμε αυτή την έρευνα ερευνώντας την ετυμολογία των λέξεων-κλειδιών : η σωτηρία προέρχεται από το ρ. σώζω το οποίο σημαίνει: καλύπτω, διαφυλάττω, προστατεύω, κλείνω σε κάτι. Η ψυχή (εκ του ρ. ψύχομαι) σημαίνει το κομμάτι εκείνο του ανθρωπίνου Είναι (όχι όλο το ανθρώπινο Είναι (αυτό είναι το σημαντικό λάθος το οποίο επισυμβαίνει όταν συζητούμε για την ψυχή: η ψυχή δεν αντιπροσωπεύει το ανθρώπινον Όλον (το οποίον παραμένει δυναμικώς και οντολογικώς άγνωστον) αλλά ένα μέρος αυτού το οποίον όταν έρχεται σε επαφή με τις συμπαντικές δυνάμεις του κόσμου μας ψύχεται και σταθεροποιείται. Αναμφίβολα είναι εντελώς λάθος η προσέγγισις της αθανασίας της ψυχής από το Σωκράτη στο Φαίδωνα διότι η ψυχή δεν είναι το όλον του Ανθρώπου (ο οποίος παραμένει μέγεθος παντελώς απροσδιόριστον) αλλά κομμάτι ψυχόμενον του ανθρωπίνου όλον, το οποίον δεν μπορεί να υποταχθεί σε κανόνες αθανασίας διότι δεν ξέρουμε τις πραγματικές οντολογικές δυνατότητες του πραγματικού ανθρωπίνου όλου.
Άρα η έννοια της σωτηρίας της ψυχής, εντελώς λανθασμένα, υπακούει στον παρακάτω συλλογισμό. Οι δυνάμεις εκείνες οι οποίες ως ψυχή εψύχθησαν και σταθεροποιήθηκαν, αυτές οι οποίες απετέλεσαν αυτό το οποίο ονομάζουμε Πρόσωπο, δεν πρέπει να χαθούν, αλλά θα πρέπει να διατηρηθούν και σε μία ασώματο κατάσταση. Άρα ομιλούμε για σωτηρία της ψυχής σαν να ομιλούμε για ασώματη διατήρηση μετά θάνατον των σωματικών δυνάμεων οι οποίες εν ζωή απετέλεσαν την έννοια του προσωπικού ανθρώπου: άρα ουσιαστικά λέγοντας σωτηρία της ψυχής λέμε πώς είναι δυνατόν η διατήρηση μετά θάνατον του προσωπικού ανθρώπου. Η εξίσωση υφίσταται ως εξής: ο σωματικός άνθρωπος έχει μέσα του τις δυνάμεις οι οποίες σταθεροποιήθηκαν ως ψυχή: άρα όταν αυτές εξωτερικευθούν μετά θάνατον δεν θα πρέπει να αποσχισθούν από την προσωπική ταυτότητα: άρα συζητούμε ότι η σωτηρία της ψυχής έχει να κάνει με το ότι οι δυνάμεις της ψυχής είναι προσωπικές άσχετα εάν υπάρχει σώμα υλικό ή αιθέριο: άρα: η σωτηρία της ψυχής σημαίνει ότι μπορεί να κατασκευασθεί ένα ανθρώπινο όλο το οποίο είτε εν υλικώ σώματι είτε εν αιθερίω σώματι μπορεί να διατηρήσει σε προσωπικό επίπεδο (μετά θάνατον σε οντολογικό επίπεδο) όσα κατέκτησε στη γή σε σωματική κατάσταση: ουσιαστικά λοιπόν έχουμε την εξής εξίσωση: το σώμα της ύλης δεν χάνεται αλλά επιτέλους αντιμετωπίζεται ως αιθέριο κομμάτι του όντος άρα είναι εύκολο να διατηρηθούν όλες οι δυνάμεις της ψυχής που αποκτήθηκαν στο υλικό σώμα και στο αιθέριο σώμα: η σωτηρία της ψυχής (όσο και αν το αρνείται ο Σωκράτης και οι χριστιανοί) αποκαλύπτει την μεγάλη αντίφαση των πλατωνικών και χριστιανικών συστημάτων: το σώμα είναι μέρος του όλου , κινείται και μετατρέπεται σε σώμα ικανό να διατηρήσει ες αεί τις δυνάμεις της ψυχής, άρα το σώμα είναι αθάνατο για αυτό και μπορεί να διατηρησει και να σώσει τις αποκτηθείσες δυνάμεις της ψυχής.
Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι το Σωκρατικό δόγμα (το οποίο απετέλεσε το προπύργιο του χριστιανικού δόγματος της αθανασίας της ψυχής) στηρίζεται σε μία μεγίστη αντίφαση: επειδή το σώμα είναι ίδιας ποιότητας με την ψυχή για αυτό μετά θάνατον το σύνολο το προσωπικό που κατασκευάσθηκε επί γής σώζεται επί ουρανού στην μεταθανάτιο πραγματικότητα. Άρα ο Σωκράτης και το χριστιανικό δόγμα δεν ετόλμησαν να είπουν το αυτονόητο: ό,τι υπάρχει στη γή και κατασκευάζεται ως σώμα και ψυχή είναι οντολογικώς αιώνιο, άρα μπορεί να διατηρηθεί και στην μεταθανάτιο ζωή: διότι εάν το σώμα ήταν φθαρτό τότε οι δυνάμεις της ψυχής θα έχαναν τον οντολογικό προσανατολισμό τους, διότι χωρίς σώμα δεν υπάρχει ψυχή, οι δυνάμεις του όλου σε σχέση με το σώμα ψύχονται και αποτελούν την ψυχή, άρα η σωτηρία της ψυχής έγκειται στο ότι αποκαλύπτεται η μεγάλη αλήθεια: όλα τα γήϊνα όντα είναι ανακατανομές οντολογικώς δυνάμεων, οι οποίες για λίγο γίγνονται σώμα και ψυχή και έπειται συνεχίζουν ως ενιαία δύναμις (σωτηρία ψυχής): αυτή όμως η ενιαία δύναμις (σωτηρία ψυχής) αποτελείται από τις δυνάμεις του γηΐνου σώματος και της ψυχομένης σωματικότητας (ψυχής) οι οποίες αναδιανέμονται στην μετάθάνατον συνέχειά τους αλλοιώς.
Για αυτό και οι χριστιανοί δεν μπόρεσαν να αποφύγουν αυτήν την οντολογική αλήθεια και παρουσιάζουν τον Ιησού να ανασταίνεται με σώμα. Δεν υπάρχει σωτηρία της ψυχής χωρίς σώμα, Η ψυχή και το σώμα είναι ή ίδια αναδιανεμομένη οντολογική δύναμη η οποία συνεχίζει την οντολογική της κατανομή: αντί ο Σωκράτης και οι χριστιανοί να είπουν αυτήν την αλήθεια , ωμίλησαν αποκομμένα για σωτηρία ψυχής. Δεν υπάρχει βέβαια σωτηρία ψυχής διότι δεν υπάρχει ψυχή, αλλά μόνον οντολογική συνέχεια.