Από τον Πλάτωνα έως τον Ιησού: ο θάνατος του Μύθου.
Ο Μύθος είναι το πρώτο παιδί του προλογικού Χάους. Ενώ είναι πλασμένος από τα ίδια χαοτικά υλικά του Λόγου δεν είναι λόγος διότι κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για την Αθηνά ως Σοφία διότι δεν γνωρίζει το εύρος αυτής της συμπαντικής σοφίας. Διότι κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για την αχανή δύναμιν του Διός διότι δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει το ανθρωποκεντρικό βήμα του μύθου: ποιος μπορεί να λογέψει (να ομιλήσει) για τις ανείπωτες δυνάμεις των μυθικών οντοτήτων: μόνον να τις βιώσει μπορεί και ενορατικά να τις διαισθανθεί: ας δώσουμε ένα παράδειγμα: ο Τηλέμαχος δεν μπορεί να ομιλήσει για την Αθηνά-Μέντη διότι ο λόγος είναι δεδομένα που αρνείται να παράσχει ο μύθος, μπορεί όμως να νοιώσει ο Τηλέμαχος το ανείπωτο δυναμικό εύρος της Θεάς της Σοφίας.
Άρα ο Μύθος υπό την έννοια των ταξιθετημένων δεδομένων τα οποία χρειάζονται την πραγματικότητα και τον ανθρωπάκο της πραγματικότητας να τα κατανοήησει και να τα θέσει σε μία σειρά κατανόησης, υπό αυτήν την έννοια δεν είναι Λόγος. Ο Μύθος ως το πρωτότοκο παιδί του Χάους, του Ερέβους, του Όλου, είναι ασύλληπτος κίνησις συμπαντικών δυνάμεων οι οποίες αρνούνται τη μετέπειτα αστεία Λογική του υποοντολογικού ανθρώπου (όπως αυτός εμφανίζεται στον Πλάτωνα και στη χριστιανική διανόηση). Εάν τώρα σκεφθούμε ότι το πρώτο υλικό ανθρωπίνης συνεχείας είναι οι οντολογικές δυνάμεις ως τέτοιες θα καταλάβουμε ότι ο μύθος είναι ο Οντολογικός Πατήρ του Ανθρώπου, είναι αυτός ο οποίος του δίδει τις χαοτικές πρώτες δυνάμεις (ανεξάρτητες, ατομικές και ολοκληρωτικές) προκειμένου να συνεχίσει ως ατομικότητα χαοτική το συμπαντικό του ταξείδι στη γαία: ο Οδυσσέας ως Μυθική οντότητα κληρονομεί τις άπειρες δυνάμεις του χάους (τη δύναμιν του Διός, τη Σοφία της Αθηνάς, την πληροφορία του Ερμή) ώστε ως ατομικότητα να προχωρήσει στην οντολογική χαότητα: για τον μύθο η γαία δεν είναι κοινωνία ανθρώπων, αυτά είναι Αριστοτελικά φληναφήματα, για τον Μύθο η γαία είναι ένας ακόμη χώρος εκτύλιξης συμπαντικών ατομικών δυνάμεων ώστε τα όντα ως ατομικότητες να συνεχίσουν το χαοτικό ταξείδι τους, συναντώμενα στα ρείθρα του Όντος.
Ο Μύθος λοιπόν δεν υπολογίζει τη γαία ως χωριστό χώρο για αυτό και όλα τα ανθρωπομορφοποιεί: Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μύθος είναι η ασυσσώρευτος κίνησις όλων των όντων, η διαρκής μετατροπή των ανθρώπων σε ζώα, σε φυτά, σε άστρα, ο Μύθος είναι η απόλυτος κίνησις, η ανυπαρξία πράξεως και σκέψεως, η ενιαία οντολογική δύναμις ως δράσις και κίνησις: για αυτό από το Μύθο απουσιάζουν όλα τα ανόητα Πλατωνικά και Σωκρατικά εργαλεία τα οποία θα σκλαβώσουν ως σκέψεις συναισθήματα και πράξεις τους μετέπειτα ανθρώπους: δεν υπάρχουν στους μύθους έννοιες (ο Δίας γεννά την Αθηνά Σοφία από το κεφάλι του, αυτό είναι δύναμις υπάρξεως οντολογικών τρόπων μέσα μου, δεν έχει να κάνει με όσα ιδεολογήματα έπειτα γέννησε η φιλοσοφία, η Αθηνά είναι ο τρόπος κίνησης του σύμπαντος που θα πρέπει να συνεχίσω ως ατομικότητα: η Σοφία δεν είναι τρόπος σκέψης (για αυτό και έχει το γράμμα Φ (φώς) αλλά φωτεινός οντολογικός δρόμος.Δεν υπάρχουν στους μύθους συναισθήματα αγνοίας και αμαρτίας (όλοι γίγνονται όλα και απολαμβάνουν το διασυμπαντικό ταξείδι τους): επίσης στους μύθους δεν υπάρχει περιορισμός πράξεων, οι οντολογικές χαοτικές δυνάμεις δεν περιορίζονται αλλά ο Δίας μπορεί ως Ταύρος (απόλυτος δύναμις) να κλέψει την Ευρώπη (ευρεία άποψη των πραγμάτων): όλα Είναι ως δυναμική συνέχεια: ο μύθος εξάλλου καταρρίπτει και την Πλατωνική αλλά και την Αριστοτελική κίνηση: ο Πλάτων προσπάθησε διά της Ιδέας να κινήσει την αυτοκίνηση: όμως ο μύθος είναι η απόλυτος κίνησις του όλου ως όλον (κάτι που εμπερικλείει και τον άνθρωπο ως άνθρωπο συνέχεια του Όντος και όχι της Ιδέας (όπως περιορίζει τον άνθρωπο ο Πλάτων): επίσης ο μύθος δεν γνωρίζει το πρώτο κινούν ακίνητον του Αριστοτέλους (διότι μέσα στο Όν όλα είναι διαρκής κίνησις ως μετατροπή όλων σε όλων κατά βαθύ οντολογικό τρόπο και όχι ως αλλαγή θέσης απλά ή μορφής εξωτερικής όπως διατείνεται ο Σταγειρίτης ο οποίος εξηφάνισε την οντολογικότητα της δύναμης). Ο μύθος είναι ο ανεπιτήδευυτος τρόπος του Όντος πριν αυτός εισχωρήσει σε ανθρώπινα μυαλά, προκρουστείως επεξεργασθεί και γίνει αντικείμενο ανθρωπίνης εξουσιαστικότητας. Ο μύθος λοιπόν προωθεί και προχωρεί τον αγνό και πρώτο τρόπο του Όντος ως κίνησις, ελευθέρα δύναμις, ανεπιτήδευτος πρόοδος και υπέρβασις του όλου: ο μύθος δεν γνωρίζει νού, σκέψη, πράξη, ήθος, βούληση: ο μύθος είναι σώμα εκ του σώματος του όντος: είναι η αιθέρια κίνησις του Όντος πρίν κλεισθεί στους λογικούς περιορισμούς της φιλοσοφίας και θεολογίας.