Ο Ισοκράτης στον Πανηγυρικό του (380 α.κ.χ) έγραψε μία φράση η οποία ποτέ μα ποτέ δεν αναλύθηκε σε σχέση με τη φιλοσοφία και την νοοτροπία της εποχής. Οι μέν την υιοθέτησαν για διεθνιστικούς λόγους οι δε για να στηρίξουν το γεγονός ότι απευθύνθηκε μόνον σε Έλληνες. Δυστυχώς η δική μας ερμηνεία δεν μπερδεύεται σε αυτήν την ατραπό, διότι ξεφεύγει προς ό,τι εμείς θεωρούμε πραγματική ερμηνεία της Ισοκρατικής αυτής φράσεως: η φράσις αυτή του Ισοκράτους δηλώνει την φριχτή παραχάραξη του Ελληνισμού η οποία ξεκίνησε από τον Πλάτωνα και κατέληξε στη δογματική του χριστιανισμού. Ο Ισοκράτης με αυτήν του την φράση παραχαράσσει τον γνήσιο Οντολογικό Ελληνισμό, και καθιστά το Ελληνικό πνεύμα άθυρμα και παίγνιον στις ορέξεις όσων θεωρούν ότι ο άνθρωπος δεν χρειάζεται ως δύναμις να συμμετέχει στην οντολογική πορεία, αλλά ως σκέψις ακινητοποιημένος να απολαμβάνει τα αγαθά της Πόλεως. Η φράσις αυτή του Ισοκράτους ολοκληρώνει την πλατωνική και σωκρατική παραχάραξη της Ελληνικής Οντολογίας διότι καθιστά τα πάντα θέμα μυαλού και όχι πραγματικών βιωματικών δυναμικών οντικών δυνάμεων οι οποίες οδηγούν τον άνθρωπο στις εσχατιές του Όντος. Ο Ισοκράτης ομίλησε για τον πολίτη και όχι τον Έλληνα οντολογικό άνθρωπο, για αυτό το λόγο και μόνο κατανοούμε το εύρος της παραχάραξής του: εάν υιοθετήσουμε το λόγο του Ισοκράτους τότε κάποιος σκεπτόμενος την Ιθάκη ήδη έχει μιμηθεί τον Οδυσσέα. Σε κάθε περίπτωση κανείς δεν ανέλυσε οντολογικά το απόσπασμα αυτό του Ισοκράτους ώστε να κατανοήσει την Ελληνική παραχάραξή του (στην εποχή του είχε ήδη συντελεσθεί) διότι κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει τις αυθεντίες του Πλάτωνος και του Σωκράτους, πνευματικούς πατέρας όντας του Ισοκράτους.
Αλλά ας ιδούμεμ όλο το σχετικό απόσπασμα από τον Πανηγυρικό του Ισοκράτους: «Τοσοῦτον δ’ ἀπολέλοιπεν ἡ πόλις ἡμῶν περί τό φρονεῖν καὶ λέγειν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὥσθ’ οἱ ταύτης μαθηταὶ τῶν ἄλλων διδάσκαλοι γεγόνασιν, καὶ τὸ τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκεν μηκέτι τοῦ γένους, ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι, καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἤ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας». Δομικά θα μπορούσαμε να ασχοληθούμε με τα παρακάτω μέρη του αποσπάσματος:
Κατ΄αρχάς –και έχει τη σημασία του- ο ρήτορας αναφέρεται στην πόλιν των Αθηνών: ως γνωστόν η Αθήνα είναι αυτή η οποία διά της φιλοσοφίας θεώρησε ότι ο άνθρωπος μπορεί στο νού του να χωρέσει μερίδιο του κόσμου μετατρέποντάς το σε ιδέες και είδη: άρα ο Ισοκράτης δεν αναφέρεται στον πραγματικό κόσμο, αναφέρεται σε όλες τις πλατωνικές και σωκρατικές φαντασιώσεις του λόγου, Έλλην θεωρείται όχι αυτός ο οποίος εξέρχεται στη θάλασσα του όλου και διά των συμπαντικών του δυνάμεων ικανοποιεί βιωματικά τον οντολογικό νόστο του, όχι : Έλληνας θεωρείται αυτός ο οποίος ακινητοποιημένος στην Αθήνα έχει στο μυαλό του ως πλατωνική ιδέα το όλον , έχει στο μυαλό του ως επαγωγικό και οριστικό λόγο το σύμπαν κατά τον τρόπο του Σωκράτους: ο Ισοκράτης –όπως έπραξε ο Πλάτων και ο Σωκράτης – εξαφανίζει εντελώς το ηρωϊκό βιωματικό οντολογικό δεδομένο: θεωρεί ότι επειδή ο Πλάτωνας διά των ιδεών κατάφερε και έκλεισε τα πάντα στον ανθρώπινο νού, όποιος υιοθετήσει αυτό το νού είναι Έλλην διότι ο νούς καθορίζει την ταυτότητα του ανθρώπου: πλέον δεν υπάρχει η διακριτή ηρωϊκή βιωματική και ατομική δύναμις του Αχιλλέως ο οποίος δεν σκέπτεται αλλά ως οντολογική δύναμις βιωματικά προχωρεί προς τον Όλυμπο: πόσοι μπορούν να μιμηθούν τον Αχιλλέα; Ελάχιστοι: πόσοι μπορούν να μιμηθούν τον Πλάτωνα και σαν και αυτόν να κλείσουν τον κόσμο στο νού τους και να προσδιορισθούν με αυτόν τον τρόπο; Πολλοί.