Απόσπασμα από το βιβλίο μου: Είναι και Συνέχεια.

 

Άρα όπως  είπαμε σκοπός των προσωκρατικών είναι να επιβάλουν στην χαοτική σειρά του αντικειμένου πλέον οντολογικού κόσμου τη σειρά του Υποκειμένου ως λογικού μεγέθους: ποιο είναι το πλέον βασικό χαρακτηριστικό του Υποκειμένου:  η Αρχή του, το Υποκείμενο θέλει με την χρονική και όχι την δομική έννοια να εμφανίσει την Αρχή : την χρονική αρχή κατά την οποία ξεκινά η εκμαίευση εκ της οντολογικής σειράς όλων εκείνων των δυνάμεων οι οποίες θα αποτελέσουν την ανθρώπινη διάσταση, διά της διαλεκτικής σχέσεων των οποίων θα προοδεύει ως νοήμον όν ο άνθρωπος. Άρα από την Ανατολή έως την χώρα των προσωκρατικών ήδη είχε συντελεσθεί η μεγίστη των δημιουργικών αξιακών μετατοπίσεωων, η οποία ενώ δεν είναι κάτι το μοναδικό, ελησμονήθη η οντολογική σειρά και απέμεινε η σειρά του Υποκειμένου Ανθρώπου και του Αντικειμένου Κόσμου ως η μόνη προϋπάρχουσα.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Μέσα στην αδυσώπητη οντολογική ροή, ξεχώρισε μία οντότητα, μία οντολογική δύναμη, η οποία ακινητοποιήθηκε μέσα στην αβυσσαλέα οντολογική συνέχεια. Συζητούμε για μία δύναμη χωρίς κανένα πρόσημο, ή ταυτότητα, αν και μετέπειτα ονομάσθηκε  Θεός, άνθρωπος, ή ό,τι άλλο. Πρίν είχε συνδυασθεί με άλλα έμβια όντα (Γίγαντες, Αγγέλους, Τιτάνες, τέρατα κ.λ.π): επί αφαιρετικής βάσης συζητούμε ότι μέσα στην αδυσώπητη  ροή της οντολογικής  ροής εμφανίσθηκε μία συσσώρευση δυνάμεων η οποία αποτέλεσε έναν νέο πλανήτη, μία νέα κατάστασηη μέσα στο Είναι του  Όντος. Αυτό το οποίο δεν έχει εκτιμηθεί σωστά είναι η παρακάτω καθαρά αφαιρετική κίνηση: ο Θαλής  και οι άλλοι προσωκρατικοί Τιτάνες του Πνεύματος, δεν εδημιούργησαν το σκεπτόμενο Υποκείμενο (το οποίο συζήτησε για το ύδωρ και τα λοιπά ριζώματα): ο Θαλής και οι λοιποί προσωκρατικοί φιλόσοφοι γεννήθηκαν σε μία εποχή όπου ήδη είχε εμφανισθεί το ξεχωριστό σκεπτόμενο Υποκείμενο μέσα στην αδυσώπητη οντολογική ροή. Δεν μπορούμε να ξέρουμε πολλά για αυτήν την δημιουργηθείσα κατάσταση: εξάλλου ελάχιστοι έχουν κατανοήσει και ασχοληθεί με αυτήν την διαπίστωση. Ο Θαλής και οι λοιποί προσωκρατικοί αποτελούν έκφραση του ήδη υπάρχοντος στην εποχή τους σκεπτομένου Υποκειμένου το οποίο ήθελε πλέον και πνευματικά και υλικά  να κυβερνήσει το ζωτικό του κόσμο και χώρο.

Το όλο θέμα αυτό προχωρεί μαζί με το πρόβλημα της Ελληνικής γλώσσας, ειδικά της Ομηρικής γλώσσας. Ας  γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: για πόσους αιώνες σμιλεύθηκαν, κατανοήθηκαν, χρησιμοποιήθηκαν οι πανέμορφες και πανδύσκολες Ομηρικές λέξεις: για όσο χρόνο χρειάσθηκε να σμιλευθεί ο άνθρωπος ως ανεξάρτητο όν ομιλίας, λόγου και έκφρασης: άρα οι προσωκρατικοί έλαβαν σε βάθος χρόνου ένα  Υποκείμενο το οποίο είχε εξέλθει της άλογης μυθολογικής και οντολογικής  πορείας και ήθελε να κάνει ένα δικό του κόσμου σε ένα δικό του νόστο.

Υπό αυτή την έννοια το Είναι σταμάτησε να  έγκειται εκτός του Ανθρωπίνου Νοός, διά της Ενόρασης και των Λέξεων (λόγου) εισήλθε εντός του ανθρωπίνου μυαλού. Ο Άνθρωπος του Λόγου, ο Άνθρωπος των λέξεων, ο Άνθρωπος ο οποίος είχε ακινητοποιήσει τον αέρα, τον είχε συνδυάσει με τις σκέψεις του και παρήγαγε τον αέρα και τις σκέψεις του μαζί ως λέξεις, αυτός ο άνθρωπος έκανε μαζί με τους προσωκρατικούς τη μεγάλη κίνηση: ακινητοποίησε όση οντολογική πορεία ήθελε, την απέκοψε, την ωνόμασε Είναι, την έβαλε στο μυαλό του, και με αυτή κατασκεύασε: θεό, φύση (κόσμο και πόλη)  και τον Άνθρωπο. Με μία σημαντική επισήμανση: αυτός ο Άνθρωπος δεν ακολούθησε την κυρία Οντολογική οδό διότι ποτέ δεν θα κατάφερνε να αποκοπεί από αυτήν και να υπάρξει ως υποκείμενο, δημιούργησε έναν παράδρομο ο οποίος όμως θα ξαναοδηγήσει στην κυρία οντολογική οδό.

Άρα η φράση του Θαλή: το ύδωρ είναι η Αρχή Όλων, δεν είναι η πιο σημαντική στιγμή του φιλοσόφου: μάλλον η πορεία προς αυτήν την αρχή είναι η πιο σημαντική για το φιλόσοφο: η πορεία είναι αυτή ακριβώς η οποία σημειώθηκε: κομμάτι του όντος αποκολλάται από το Όν, με αυτόν τον τρόπο ουσιαστικά γεννάται αυτό το οποίο θα μετεξελιχθεί σε διάσταση θεού, κόσμου και ανθρώπου. Η μεγαλειώδης ανακάλυψη του Θαλή και των λοιπών προσωκρατικών ότι αυτό το κομμάτι πρέπει να έχει μία Αρχή είναι δάνειο από την λειτουργία της αδυσώπητης οντολογικής ροής, συνάμα η μεγίστη των αφαιρέσεων που έγιναν ποτέ: ο Θαλής και οι λοιποί λοιπόν προσωκρατικοί στο θέμα της Αρχής κατάλαβαν ότι αφ΄ής στιγμής στην αδυσώπητη οντολογική ροή κυριαρχεί μία κεντρική Οντότητα (το Είναι του Όντος) και στην δική τους διάσταση με όση οντολογική διάσταση δανείσθηκαν, θα πρέπει να κυριαρχεί μία κεντρική αρχή: το ύδωρ, ή ό,τι άλλο.

Ποια ήταν η πραγματική αιτία του Πελοποννησιακού πολέμου;

 

Σε καμμία των περιπτώσεων δεν μπορούμε πλέον να δεχθούμε ότι η αιτία του οριακού για τον Ελληνισμό πολέμου, του Πελοποννησιακού πολέμου, ήταν η ζήλεια ή ο φθόνος που ένοιωθαν οι Σπαρτιάτες και λοιποί Πελοποννήσιοι για τους Αθηναίους: Προσπαθώντας να σημειώσουμε την πορεία του Ελληνισμού διαμέσου της Αρχαϊκής και Γεωμετρικής και Κλασσικής εποχής, διαπιστώνουμε ότι σταδιακά σταθεροποιήθηκαν τα κοινά Εθνικά χαρακτηριστικά (όπως αυτά αποδίδονται από τον Ηρόδοτο ως το όμαιμον, ομότροπον, ομόφυλον, ομόθρησκον, ομόγλωσσον) όμως ποτέ δεν εφθάσαμε σε ένα Πανελλήνιο Έθνος –Κράτος. Σε αυτό το σημείο έχει λανθασμένα προβληθεί το Εθνικό δήθεν ελάττωμα των Ελλήνων, η διχόνοια. Η διχόνοια όμως έχει συγκεκριμένες αιτίες οι οποίες είναι σημαντικές για το μέλλον ενός Έθνους και ενός Κόσμου.

Η αιτία του Πελοποννησιακού πολέμου ήταν η δομική οντολογική διαφοροποίηση της Αθήνας της αποθέωσης του νοός,  των φιλοσόφων, των γεφυραίων, των μετοίκων, από τη Σπάρτη, της δύναμης, της καθ΄εαυτής φυσικής συμπαντικής δύναμης, της ατομικής οντολογικής δύναμης και όχι τόσο της νοητικής:Εάν σκεφθούμε ότι από την αρχαϊκή εποχή έως την κλασσική εποχή οι Έλληνες δεν είχαν καταφέρει να επιτύχουν την ίδρυση ενός Πανελληνίου Έθνους, καταλαβαίνουμε ότι έφθασε η στιγμή ώστε να εξαχθούν και να φανερωθούν όλες οι οντολογικές διαφορές τους οι οποίες υπήρχαν από πάντα ώστε να ξεκαθαρίσει ποια Ελληνική τάση θα επικρατήσει: Η ζήλεια από την Σπάρτη προς την Αθήνα δεν ήταν αιώνια, όμως η διαφορά ανάμεσα σε μία πνευματική Αθήνα και σε μία συμπαντική Σπάρτη μετρούσε ζωή πολλών χρόνων, εάν σκεφθούμε τον διαφορετικό τρόπο ζωής και σκέψης Αθηναίων και Σπαρτιατών.  Μας κάνει ιδιαιτέρα εντύπωση η πασίγνωστη φράση του Ξενοφώντος από τα Ελληνικά του (η οποία είναι αρκετά σημαντική τουλάχιστον σε αυτή μας την έρευνα (21-23): αναφέρεται λοιπόν: « οι εξόριστοι (όταν οι Σπαρτιάτες επικράτησαν του Πελοποννησιακού πολέμου και γκρέμισαν τα μακρά τείχη) γκρέμιζαν τα τείχη με τη συνοδεία των ασμάτων των αυλητρίδων διότι ενόμιζον ότι εκείνη η ημέρα ήταν η αρχή της ελευθερίας της Ελλάδος».