Γιατί διαχρονικά οι τούρκοι και το τουρκικό κράτος, αρνούνται την Γενοκτονία Ποντίων, Αρμενίων, Ελλήνων;
Κανένα σκεπτικό, καμμία πράξη, οργανωμένης Πολιτείας και πολιτικών δεν είναι τυχαία, αυθόρμητη, της στιγμής. Η απόφαση του τουρκικού κράτους σήμερα ακόμα να μην αναγνωρίζει την γενομένη φρικτή και κατά συνέχεια Γενοκτονία Αρμενίων, Ποντίων και Ελλήνων, είναι απόφαση η οποία ζυμώνεται μέσα από τα ορμέμφυτα του τουρκικού λαού, τις πολιτικές και θρησκευτικές καταβολές του, υπολογιζομένου βέβαια του γεγονότος ότι είναι δύσκολο να ονομάσει γενοκτόνο τον κεμάλ ο οποίος σε κάθε περίπτωση είναι ο ιδρυτής του συγχρόνου τουρκικού κράτους (το οποίο βέβαια τίποτε δικό του δεν έχει, είναι ένα πολιτικό και θεολογικό μίγμα των κατά καιρούς επηρεασμών από τον διαχρονικό Ελληνικό πολιτικό, θρησκευτικό, πολιτισμό).
Θα πρέπει να κατανοηθεί ότι αυτό το οποίο συνέβη από το τουρκικό κράτος στους Ποντίους, Αρμενίους, Έλληνας, είναι ο διαχρονικός και μόνιμος τρόπος άνδρωσης και ιστορικής εξέλιξης του τουρκικού κράτους. Ειδικά έπειτα από την ανάμιξη του σελτζουκικού και οθωμανικού κράτους με το μουσουλμανισμό η πολεμική με κάθε τρόπο (γενοκτονικό και άλλο) επικράτηση ήταν επιταγή του προφήτου και του αλλάχ άρα απολύτως επιτρεπομένη προκειμένου το τουρκικό κράτος να ανδρωθεί και να επιβιώσει ιστορικά. Πώς είναι δυνατόν ένα κράτος να παραδεχθεί ότι αυτό που συνέβη στους Ποντίους Αρμενίους και Έλληνας από τον κεμάλ είναι γενοκτονία, είναι σαν να αναιρεί τον ιστορικό τρόπο παρουσίας του και εξέλιξής του.
Οι ογούζοι τούρκοι είναι οι κοινοί πρόγονοι των τουρκικών λαών του Μεσαίωνα, εμφανίζονται κατά τον 8ο ή 9ο αι. α.κ.χ και εγκαταστάθηκαν ανατολικά της λίμνης Αράλης. Αυτό το οποίο θα πρέπει να προσέξουμε είναι το ότι οι άνθρωποι αυτοί επιθυμούσαν την ίδρυση κράτους προκειμένου να διασφαλίσουν (κατά το βυζαντινό παράδειγμα) την ιστορική τους επιβίωση. Οι ογούζοι τούρκοι τελικά κατάφεραν και δημιούργησαν κράτος, ο Σελτζούκ μάλιστα, γενάρχης των ογούζων τούρκων, συνέτριψε τους ιρανόφωνους Γασνεβίδες και εισήλθαν θριαμβευτές στην Περσία. Πέρα από τον πόλεμο και την σκλαβιά και την εξόντωση των αντιπάλων ως απόγονοι των φυλών των στεπών της Ανατολής δεν ήξεραν τίποτε άλλο. Μόνον η ανάμιξή τους (οθωμανοί κυρίως) με το βυζάντιο εξύπνησε μέσα στους μετέπειτα οθωμανούς την έννοια του κράτους και της ειρηνικής διαβίωσης. Ας σημειώσουμε ότι οι Πατζινάκοι ήταν τμήμα των ογούζων τούρκων: ας σημειώσουμε το χαρακτηρισμό τον οποίο τους αποδίδει ο Λέοντας Διάκονος: «…έθνος νομαδικόν και πολυάνθρωπον…φερέοικον…εφ΄αμαξών ως τα πολλά βιοτεύον…». Η φυσική αγριότης των τοουρκικών φύλων δεν εξηφανίσθη ποτέ διότι δεν συοδεύθηκε ποτέ από την άνθιση της ενδογενούς φιλοσοφίας και της πραγματικής ενασχόλησης με τον Εαυτό και την Πόλη, τον Πολιτισμό και την εξέλιξη ιδεών και αξιών. Για αυτό εξάλλου οι οθωμανοί δεν είχαν γνώση ξένων γλωσσών, εμπορίου, για αυτό οι αξιωματούχοι τους ήταν Έλληνες προκειμένου να διαφεντεύσουν την οθωμανική αυτοκρατορία.