Περί της Αθηναϊκής Δημοκρατίας.

 

Η Αθηναϊκή δημοκρατία φαντάζει ως κάτι το ξεχωριστό, το πολιτειακά διακριτό, εάν το ίδη κανείς μεμονωμένα, επηρεασμένος ίσως από τις κρίσεις μετέπειτα πολιτειολόγων (από τον Αριστοτέλη έως μεταδιαφωτιστές πολιτειολόγους) οι οποίοι απομονώνοντας πολιτειακά την Αθηναϊκή  δημοκρατία του Περικλέους  τη θεωρούν ως κάτι το μοναδικό: το όλο θέμα ξεφεύγει και αντί η δημοκρατία του κλεινού άστεως  να εκτιμηθεί μόνον πολιτειακά θεωρείται γενικά αλλά τελείως αστήρικτα ως κάτι το καινόν δίκαιον και τέλειον: θα πρέπει όμως να προσεχθεί το ότι δεν έχουν τα πράγματα όπως τα θεωρούμε: η δημοκρατία του Περικλέους ήταν ένα νοερό φαντασιακό παιχνίδι των εξουσιαστών των καιρών αυτών προκειμένου να πειραματισθούν επάνω σε ανθρώπους δοκιμάζοντας τρόπους πολιτειακού ελέγχου επί των πολιτών.

Ας προσέξουμε τα κάτωθι: η εποχή του Περικλέους συνιστά την αποθέωση της πόλεως-κράτους: Η πόλις κράτος ενάντια σε ό,τι συνέβαινε στην Ομηρική εποχή δεν μπορεί πλέον να στηριχθεί σε Βασιλείς ή Αριστοκράτες: Γιατί όμως; Σε καθαρά πνευματικό επίπεδο η προσωκρατική φιλοσοφία, η νοησιοκρατική φιλοσοφία (από τον Αναξαγόρα και μετά) η σοφιστική κίνησις έχει ενοποιήσει στο νού των ανθρώπων τους θεούς ως συμπαντικές δυνάμεις και τους έχει περιχωρήσει στην έννοια του ανθρωπίνου νοός: τώρα ο άνθρωπος δεν πιστεύει τόσο σε θεούς όσο πείθεται στις δυνάμεις οι οποίες ως αίτια και αποτελέσματα, ενέργειες και αρετές, ιδέες και αξίες, απορρέουν από το νού ο οποίος πλέον συλλαμβάνει ως δικές του όλες εκείνες τις δυνάμεις οι οποίες αποδίδονταν στο θείο. Οι συνέπειες αυτού του γεγονότος  είναι πράγματι τεράστιες: οι άνθρωποι θεωρούν ότι διά του νοός δύνανται να διαμορφώσουν μέσα στο χάος ένα μικρόκοσμο τον οποίον κατ΄αρχάς θα ονομάσουν φύση, έπειτα πόλη, έπειτα θα διαμορφώσουν ανάλογα τον άνθρωπο: παρατηρούμε ότι η βασιλεία χρειάσθηκε για όσο χρονικό διάστημα έπρεπε οι άνθρωποι να ελεγχθούν όπως και η αριστοκρατία χρειάσθηκε για όσο χρονικό διάστημα έπρεπε οι άνθρωποι να διαμορφωθούν με βάση τις ιδέες και τις αξίες της επικυριάρχουν τάξεως: όταν όλα αυτά κατέστησαν δυνατά, μέσω της φιλοσοφίας του νοός και της ανάλογης παιδείας, δοκιμάσθηκε από τον Εφιάλτη και τον Περικλή το διακύβευμα της δημοκρατίας: τώρα χρειάζονταν οι πολλοί, οι πολλοί έπρεπε να βγούν στην επιφάνεια ελεγχόμενοι όμως από τον κοινό νού των ιδεών και αξιών  τον οποίον οι διαμορφωτές είχαν διαμορφώσει: ο Αναξαγόρας θα διαφημίσει όχι την ικανότητα του ανθρώπου να κινείται στην απειρία του όντος ως δύναμις καθ΄εαυτή, αλλά την ικανότητα του ανθρώπου στο νού του εικονικά να συλλαμβάνει τα πάντα: οι σοφιστές θα απογειώσουν όλο αυτό ολίγον πρίν το Σωκράτη ο οποίος ξεκάθαρα θα συζητήσει ότι επαγωγιά και οριστικά υπάρχει μόνον ό,τι μου κατέβη στο νού μου: διά της παιδείας (κάτι για το οποίο επαίρεται ο Περικλής στον Επιτάφιό του) οι Αθηναίοι εφιλοσόφησαν άνευ μαλακίας και εφιλοκάλουν άνευ ευτελείας: όλοι οι Αθηναίοι λοιπόν έπλασαν τον ίδιο νού: κάτι το οποίο δεν υπήρξε σε καμμία άλλη εποχή: όπως βλέπουμε και στον Όμηρο υπήρξαν πολλές και διάφορες οντότητες οι οποίες εσκέπτοντο και έπραττον τελείως ατομικά και διαφορετικά: δεν μπορούσε κανείς αυτές τις οντότητες να τις κλείσει σε μία πόλη ώστε να σκέπτονται και να πράττουν κατά τον ίδιο τρόπο: ο Ελληνισμός, ο ξεχασμένος και λησμονημένος οντολογικός Ελληνισμός, δεν στηρίχθηκε ποτέ σε ένα κοινό νού ο οποίος αντιμετωπίζει τους πάντες και τα πάντα με μία κοινή λογική διότι ο γνήσιος Οντολογικός Ελληνισμός υπήρξε δύναμις εν τη δυνάμει του συνεχούς Όντος.

Ήταν η δημοκρατία του Περικλή στρατιωτικό πολίτευμα;

 

Ήταν η δημοκρατία του Περικλέους στρατιωτικό πολίτευμα;

Το δημοκρατικό πολίτευμα των Αθηναίων ετυμολογικά αποτελείται από δύο λέξεις οι οποίες ίσως αυτοαναιρούνται: δήμος+κρατέω=δημοκρατία: η λέξις δήμος έλκει την καταγωγή από το δάμνυμι (δαμάζω, ηρεμώ) άρα ο δήμος είναι αυτός ο οποίος δαμάζει και γαλουχεί τη βοή και την αναρχία των πολλών: για αυτό οι Πατέρες έδωσαν αυτό το διακανονιστικό όνομα: διότι όχλος είναι μη λαός: άρα ο δήμος ο δαμάζων τον ατρύγετο και χαώδη εαυτό του (όπως θα έλεγε και ο Όμηρος) είναι το αντίθετον λοιπόν του όχλου. Μας προκαλεί εντύπωση το ότι δεν υπάρχει αντίθετος λέξις για το «δήμος»: οι Έλληνες θεώρησαν ότι είναι μοναδική έννοια καταργηθείσα κάποιες φορές μόνον πρακτικά, νοηματικά δεν έχει αντίθετο εκ της ιδίας ρίζης. Οχλοκρατία λοιπόν σημαίνει ότι  επικρατεί ο όχλος: ή ότι κρατεί τον όχλο και τον χρησιμοποιεί μία άλλη πολιτική δύναμις: δεν είμεθα σίγουροι ότι η πρώτη εξήγησις είναι η σωστοτέρα.

Αναλόγως λοιπόν δημοκρατία σημαίνει ή ότι ο δήμος κρατεί και κατευθύνει τις τύχες της πόλεως ή  ότι κάποιος άλλος κρατεί και καθοδηγεί τον ωκεανό του λαού και δήμου προκειμένου να ελέγχει την αχανή δύναμιν των ανθρώπων (από την μία πλευρά) και αφετέρου να την τροποποιεί κατά το δοκούν διότι οι άνθρωποι χωρίς οργάνωση αφήνουν τον ατομικό τους δρόμο ανοικτό και η έννομος τάξις του Λεβιάθαν κινδυνεύει.

Εάν προκρίνουμε τη δευτέρα ετυμολογία τότε η Δημοκρατία του Περικλέους είναι η ικανότητα του Περικλέους να κρατεί και να ελέγχει το δήμο ώστε να ελέγχει να τροποποιεί και να καθοδηγεί κατά το χρεών και αναγκαίον μίας κρύφιας εξουσιαστικής κάστας τις ατομικές δυνάμεις των πολιτών: δεν είναι τυχαίο ότι όσο οι άνθρωποι δεν είχαν καταφέρει να ανακαλύψουν ένα συνεκτικό κρίκο για τους ανθρώπους υπήρχε η βασιλεία, όταν ο νούς κατέστη ο συνεκτικός δεσμός των ανθρώπων τότε επεκράτησε η δημοκρατία διότι όποιος ελέγχει τον ένα νού  ελέγχει όλους τους νόες: άρα η δημοκρατία του Περικλέους ήταν η ικανότητα των προγόνων του Πλάτωνος αλλά και των απογόνων του Αναξαγόρου να κρατούν διά των κοινών νοητικών εμφυτεύσεων το δήμο υπό το κράτος του λόγου και του κοινού καλού: δημοκρατία. Δεν είναι τυχαίο ότι σε κράτη και Έθνη χωρίς φιλοσοφία ή νοητικό τρόπο ελέγχου των ανθρώπων η δημοκρατία δεν υπήρξε.